27-11-09

House Of Lords & Kane'd, De Rots, 25/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


Van sommige bands denk je 'die ga ik nooit live zien' of 'die komen nooit naar ons land'. Hoe fout kan een mens zijn?

Bands als Survivor, Journey of REO Speedwagen zijn de laatste jaren allemaal onze contreien gepasseerd, dit dikwijls na twee decennia nauwelijks buiten hun thuisland geweest te zijn. En nu volgens sommigen de gouden tijden en de megalomane wereld van rocksterren wel erg begint te tanen, is het tijd om - voor de bands dan - met beide voeten op de grond te komen en clubsgewijs de fans te overtuigen van hun bestaansrecht.

HOUSE OF LORDS is een Amerikaanse AOR/Hardrockband die commercieel misschien niet zo hoog scoorde als hun stijlgenoten, dit vooral wegens het uitblijven van echte hits. Daarenboven kwamen hun eerste twee albums uit middenin de grungeperiode waardoor deze bijzonder weinig airplay kregen. Met de albums op zich is zeker niets mis, wel integendeel.

HOL werd eind jaren tachtig opgericht door David Glenn Eisley, welke al snel werd vervangen door James Christian. Eisley bleef wel actief als acteur en songwriter. Uit het debuut bleef vooral de ballad 'Love Don't Lie' overeind. Opvolger 'Sahara' telde gasten als Robin Zander, Doug Aldrich en Mandy Meyer en zou vooral het nummer 'Remember My Name' beitelen in de archieven van de melodieuze rock. Producer Gene Simmons (Kiss) verloor stilaan greep op de band en na enkele mindere albums duurde het tot 'World Upside Down' als er zich een beetje definitieve line-up gaat vormen. Volgende cd 'Welcome to my Kingdom' laat een band horen die zowel stevig als melodieus uit de hoek kan komen. Dit jaar was opvolger 'Cartesian Dreams' er en hiermee werd de volumeknop nog wat opengedraaid want deze klinkt nog steviger zonder de sterke melodielijnen en catchy hooks uit het oog te verliezen. Recentelijk toerden zij in het gezelschap van Tyketto en White Lion door Zuid-Amerika. Woensdagavond stonden zij in De Rots, Melkmarkt, Antwerpen.

Na een beperkt feestje op het werk, naar huis, even bijslapen (wekker zetten) stukje eten en dan de tram op naar het centrum. Alleen al de semi-legendarische status van de band in kwestie drijft mij voort. Voor iets minder zou ik in ware couch potatoe stijl mijn avond hebben doorgebracht. Stel je voor.

Was eerst aangekondigd dat het Duitse Jaded Heart de Europese tour zou openen, van een support was ondertussen al geen sprake meer. Tot ik De Rots binnenkwam.

Het Britse KANE'D diende als opwarmer en dat was best aardig. Kane'd, een spontaan ogende band uit Groot-Brittannië, ziet er een beetje chaotisch uit, maar wist het eerder belegen publiek toch in beweging te krijgen met hun mix van glam- en post-punkrock. De prille leden van deze zevenkoppige band zagen er erg streetwise en credible uit, maar zouden evengoed het product van een marketeer kunnen zijn, daar ben ik niet echt uit. Muzikaal stelde het niet veel voor, maar de drie vrolijke meiden wisten met hun dan afwisselende en dan aanstekelijke samenzang aardig weg te komen. De rest van de band, en jongens zien er dan ook altijd uit als een melkmuil, speelde best functioneel zonder grote ogen te gooien. De set bestond vooral uit eigen werk met als uitzondering 'Rebel Yell' van Billy Idol, wat gelijk aangeeft in welk muzikale territorium zij zich bevinden. En laten we eerlijk zijn: was dit een all-male band, dan bleef ik aan de toog hangen, maar dat was niet het geval. Mannen!


1 KANED

2 KANED

4 KANED

5 KANED


Zanger James Christian, zanger en drijvende kracht binnen House Of Lords, al een eind in de 50 en gehuwd met zangeres Robin Beck ('First Time', weet je nog), ziet er wel wat speciaal uit. Natuurlijk is de grote haardos uit de 'hair-days' deftig gereduceerd, de man is aardig bijgekomen (allemaal herkenbaar...), en ik sluit niet uit dat er een beetje aan 's mans gezicht is gewerkt. Maar dat is volledig irrelevant en eerder voer voor triviabladen. Dat hij nog bijzonder goed bij stem is zou hij gelijk bewijzen.

Met een kleine maar strakke band achter zich (en een beetje hulp uit een doosje) zet de band een imposant geluid neer. Interim gitarist Rob Marcello imponeert met zijn flitsend gitaarspel  en relaxte imago (waar halen ze die knapen toch?) terwijl bassist Chris McCarvill een niet onaardige bassolo ten beste geeft, net zoals 'BJ' Zampa op de drums. Met een beetje geprogrammeerde toetsen erbij komt alles krachtig over.

Er wordt vooral geput uit het nieuwe album. James heeft af en toe problemen met zijn in-ear monitor, maar nergens gaat hij in de fout. Natuurlijk helpen de backingvocals van zijn band een beetje, maar zijn herkenbare licht hese stemgeluid komt er goed uit.

Gezien ik de recentste cd nog niet goed ken, kwam het eerste hoogtepunt pas met 'Come To My Kingdom' en 'I don't wanna wait all night'. Ook sterk: 'Love don't lie'. Voor zover ik weet (geen setlist voorhanden) is er niets gespeeld uit 's mans solocd 'Rude Awakening', wel jammer.

House Of Lords wist de redelijk goed gevulde Rots mee te slepen met zijn krachtige set. Het was niet alleen een boeiende avond, ik vond het een hele ervaring om deze band te zien spelen in een nederige stulp als deze. De band voelde zich er blijkbaar ook thuis want na de show namen zij alle tijd om een praatje te slaan en stuff te signeren. Excellent!


11 HOL

10 HOL

13 HOL

15 HOL

16 HOL



33 KANED SMALL

JAMES & TARKUS
(Men in Black)

 

09:53 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

22-11-09

Beauty & The Beast @Biebob, 20/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


ticket detail

Vrijdag was Tarkus op een wel heel onderhoudende metalavond.

Onder de slogan 'Beauty & The Beast' Festival Tour streek daar een pakket bands neer waar ik wel smaak naar heb. Was headliner LEAVES' EYES op zich al de moeite om je te verplaatsen, medereizigers ELIS, STREAM OF PASSION, SIRENIA en ja, eventueel ook ATROCITY (The Beast dus), wisten op meer dan verdienstelijke wijze het publiek op te warmen. Sommigen - waaronder ondergetekende - ging halverwege reeds door de knieën waardoor het muzikale Nirwana heel nabij was. Laat ik vooral even in detail treden.

Wat we in de toekomst niet mogen over het hoofd zien: om een vrijdag rond het spitsuur door wind en regen de metropool proberen verlaten: het is not funny. Niet alleen was ik eigenlijk al een beetje te laat vertrokken, dé ring stond nagenoeg stil en de aansluiting naar de E34 stropte als dusdanig. Gelukkig kon ik even verderop flink plankgas geven, laat ik stellen, om en bij de wettelijke normen. Dit maakte dat ik daar was op het moment de deuren openden. Goed van mij. Dan even de Metalzone binnen en dan naar de Biebob. Gezien het weerom zo gezellig was in de shop, kwam ik binnen als ELIS net bezig is.

Elis is een band uit Liechtenstein. Het pad dat zij tot hiertoe bewandelden ging niet echt over rozen. Uiteraard is de dood van de vorige zangeres zowat het ergste wat ze moesten overbruggen. Daarenboven - en dat is eerder persoonlijk - vind ik de band wat ter plaatse trappelen. Nieuwe zangers Sandra Schleret uit Oostenrijk geeft de band wel de nodige nieuwe dynamiek. Sandra is wel een heel goede zangeres en heeft een heel aangenaam stemgeluid. Haar presentatie is gezien haar kleine gestalte niet altijd overtuigend. Maar het draait om de muziek en dat kan er mee door maar echt overkomen doet het niet.Gelukkig is het geluid al wel goed, wat een beetje vloekt met het schrale licht.


PB Elis 7

PB Elis 5


STREAM OF PASSION - twee weken geleden nog in een gestripte vorm, nu voluit - wordt wel erg goed in korte sets te spelen. Wanneer kunnen we eens een volledige show zien? Etc...

Neen, zelfs een korte set is meer dan hartverwarmend. Marcela Bovio en haar uitmuntende muzikanten brachten in het goede halfuurtje uiteraard een bloemlezing, ofte het meest representatieve uit hun twee albums. Nu heb ik die nummers al wel meer dan voldoende gehoord, maar ze blijven boeien. 'The Art of Loss', 'In The End', 'Street Spirit', het blijven, of beter, worden klassiekers. En wat een band! Ik sprak eerder al lof over gitarist Stephan Schultz en bassist Johan Van Stratum, maar het is uiteindelijk de band als geheel die een perfect platform biedt voor Marcela's hartverwarmende en emotionele stem. Ze zag er ook weer adembenemend uit. Maar te kort dus, de set bedoel ik dan, hé!


PB SOP 4

PB SOP 23

PB SOP 8

PB SOP 25


Tijd om de emoties even te kalmeren met een frische pint en wat geklets met de 'usual suspects' die zich altijd vooraan het podium bevinden. En om sorbets-gewijs de smaakpapillen te neutraliseren kregen we de band ATROCITY op ons brood. En ik zal het maar gelijk zeggen: Atrocity is een beetje een gimmick. Ooit begonnen als een gothic/deathmetal band, waagden zij zich plots aan het coveren van enkele van de grootste pophits uit de jaren tachtig. En het is vooral met deze set dat zij de laatste jaren de hort opgaan. Komt daarbij dat de band nagenoeg volledig bestaat uit leden van Leaves' Eyes. (eigenlijk bestond Atrocity voor Leaves' Eyes...) Zanger Alex Krull leidt de set in goede banen maar is eigenlijk helemaal niet zo een geweldige zanger. De grunts bij zijn hoofdband zijn best ok, maar meer melodieuze partijen zijn niet echt aan hem besteed. Maar dat is dan buiten de uitermate smaakvolle (héhé) presentatie gerekend. En daar werd het pas leuk. Twee karakterdanseressen (denk aan de film 'Sin City') gaven nog voor er één noot gespeeld was het beste van zichzelf. Zij zouden tijdens de set het decor én de bandleden een beetje opfleuren met hun 'stijlvolle' aanwezigheid en lenigheid. Maar op naar de muziek. Wat te denken van heavy gothic versies van songs als 'Smalltown Boy', 'Don't You Forget about Me','Tainted Love', 'Fade to Grey', 'The Sun always shines on TV' (met steun van Sandra) en 'Shout'? U kan er zelf wel de originele artiesten bijzetten. De meeste van die songs zitten zowiezo in ieders collectief geheugen en er werd dan ook ferm meegezongen met de refreinen. Dit was echt fun, maar muzikaal niet echt hoogstaand. Zoals ik eerder stelde: een fijne 'cooling' na de eerder doorstane emoties. Wij waren helemaal klaar voor de rest van het programma.
PB ATRO 10

PB ATRO 9

PB ATRO 14


Het Noorse SIRENIA kreeg al gelijk ietsje meer tijd om ons te plezieren. En dat was maar goed ook. Deze spin-off van Tristania wist vorige keer al te imponeren. Ik geef toe, ik heb even moeten grasduinen om te weten wie er nu bij de band zingt, want zij schuiven nogal eens met hun zangeressen. (dit bewijst dat ik niet alleen voor het vlees, maar ook voor de inhoud ga, of op zijn minst de naam...) Ik denk dat dit de vierde frontvrouw is op acht jaar tijd. Vorige passage was nog met Monika Pedersen, nu was het met nieuw vast lid, de uit Spanje afkomstige Ailyn. Goed, zij heeft het voorkomen van een dance-act, maar vergeet dat alvast. Ailyn ziet er niet alleen bijzonder smakelijk uit, zij weet de songs van de band ook overtuigend te brengen. Soms lijkt ze zelf een beetje onder de indruk van de positieve respons, maar daar kan ze best snel aan wennen want dit was wel heel erg goed. Hoogtepunt was zeker het ondertussen wel erg bekende 'The Other Side', de andere songs ken ik zelf maar vaag. Onze hartslag was nu volledig gestagneerd op zo'n 130 BPS, dus laat die afsluiter maar komen!
PB SIRENIA 7

PB SIRENIA 13

PB SIRENIA 20


Dankzij de supersnelle ombouw kon LEAVES' EYES al na een klein kwartiertje beginnen.

Na een mooie intro kregen we de titeltrack van het recentste album 'Njord' voorgeschoteld. Gelijk wist ik dat dit een fantastische show zou worden. Excellent geluid en een naar Biebob normen, prima lichtshow, maakten dat het elke seconde genieten was. De immer vriendelijk lachende en vooral hemels zingende Liv Kristine (Espenaes Krull, heet ze volledig), zorgde uiteraard voor het focal point van de band. Haar man, Alex Krull zorgt voor het brute vocale tegengewicht in de epische, symphonische songs.


PB LEAVES 1

PB LEAVES 5


De muziek van Leaves' Eyes barst van de sferische momenten waardoor de teksten, veelal over het Hoge Noorden en een romantische aanpak van mythologische en Vikingtradities, zijn echt opzwepend zonder ooit oorverdovend te zijn. Beetje bombast en vele emotionele momenten zijn enkele van de tools die de band hanteert om het publiek te bekoren. Tussendoor wist Liv nog van outfit te veranderen wat het visuele aspect enkel maar ten goede kwam. Hoe dan ook, het akoestische 'Irish Rain' was o-zo-mooi!! In schril contrast met dit mooie intermezzo werd er afgesloten met de twee absolute toppers uit 'Njord': het harde 'Ragnarok' en het epische 'Froya's Theme'. Jammer wel dat er enkele songs van de set werden geschrapt waardoor de show toch eigenlijk iets teveel werd ingekort. Een krap uurtje is misschien wat weinig, al werd dat goedgemaakt door het 'pakket' wat er aan vooraf ging.

Leaves' Eyes wist absoluut te imponeren en een eivolle Biebob kon dit enkel maar beamen. Volgens de geruchtenmolen headlinen zij op de volgende Metal Female Voices editie. Ik kijk daar nu al erg naar uit!

Setlist: Njord - My Destiny - Emerald Island - Farewell Proud Men - Take The Devil In Me - Norwegian Love Song - Northbound - Irish Rain - Ragnarok - Froya's Theme.


PB LEAVES 36

PB LEAVES 48

P  011

(Give the dog a bone!)


 

20:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

Anderlecht...net als in de film...

Fort-Apache-the-Bronx_poster

20:38 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

18-11-09

Vicious Rumors @De Rots, 16/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


Er zijn zo van die bands die ooit veelbelovend waren en vervolgens zonder een spoor verdwenen....leken.

VICIOUS RUMORS was eind jaren tachtig best 'hot'. D.w.z. met hun tweede elpee 'Digital Dictator' viel niet te spotten. Snedige speedmetal met een technisch kantje en weldoordachte teksten. En een albumcover om u tegen te zeggen. Vicious Rumors balanceerde op de rand van de thrash en technische speedmetal. Als we nu terugkijken en ze plaatsen in een ruimer perspectief, waren zij bij de pioniers van wat wij vandaag 'U.S. Metal' noemen.

Zij kwamen op samen met bands als Helstar en effenden het pad voor giganten zoals Iced Earth.

Helaas verdwenen zij - althans wat Europa betrof - in de nineties van de muzikale kaart. Een hoop bezettingswijzigingen, met o.a. het overlijden van zanger Carl Albert, leidde tot een dip waar zij pas uitgeraakten toen James Rivera de microfoon opnam. Dit is ook alweer even geleden en vandaag zingt ene Ronnie Stixx (what's in a name) bij de band. Enige constante in de dertig jaar dat de band actief is, is gitarist Geoff Thorpe. Geoff was toen zeker een 'guitar hero'.

Vandaag, zo'n tien albums verder, blijkt de band nog steeds alive & kickin'! Het is dan een kleine moeite om de stad in te trekken en ze te gaan bekijken in De Rots. Aldus geschiedde.

Bonus was dat onze eigenste FIREFORCE de evenementen zou openen. Doch, na enkele minuten kreeg ik het nieuws dat zij wegens ziekte van de drummer niet zouden spelen. Toch sympathiek dat de rest van de band er wel was. Dit zou nog tot een fijne apotheose leiden.

Vicious Rumors dus. Door deze wijziging konden zij vroeger beginnen en zij trokken gelijk hard van stapel. En het moet gezegd: het geluid was ondanks de ambachtelijke installatie verbazend goed. En LUID. Gelukkig werd dit onderweg bijgesteld, of het moest zijn dat we er weeral aan gewend waren...

VR heeft al even (2006 eigenlijk)een nieuw album uit, 'War Bal' en daaruit werden uiteraard enkele tracks gespeeld. Het leeuwendeel kwam echter uit de eerste vier albums.

Opvallend was hoe de band eigenlijk helemaal niet 'retro' klonk, wat ik wel een beetje verwachtte. Het is waarschijnlijk door het teruggrijpen naar de sound van de jaren '80 door vele nieuwe bands dat dit niet het geval was. VR speelde ontzettend strak en klonk even fris als eender welke nieuwe band. De strot van Ronnie Stixx kan de vergelijking met zijn voorgangers best aan, al neigt zijn geluid soms wel over naar het schreeuwen. Aan James Rivera (nu Helstar) kan hij natuurlijk niet tippen, maar dit was best goed.

De kleine 50 aanwezigen kregen dus een band die er helemaal terug staat. Ik hoop ze eens op een festival te zien, waar ze toch net iets meer ruimte hebben om zich te laten gaan.

Fireforce stond aan de zijlijn maar kreeg na de set van VR toch de gelegenheid om enkele songs te spelen. De tijd was ondertussen toch al naar 22u gevorderd waardoor zij zich beperkten tot het eigen 'Firestorm' en een furieuze versie van 'Breaking the Law' van Judas Priest. Bij deze songs werden zij drumsgewijs ondersteund door VR's Larry Howe.

Dit was een bijzonder fijne avond onderhoudende traditionele metal. Of zoals Ronnie het stelde: "There's no rest in Metal" Ook niet op een maandagavond.

De Rots heeft hiermee weerom een redelijke naam binnengehaald. De vraag is: wanneer wordt er eens geïnvesteerd in een beetje stage-verlichting, want met ocharme twee flauwe spots ziet het er soms nogal lauw uit... (flash aan dus..)

Volgende week woensdag speelt House Of Lords er!


VR 2 BLOG

VR 7 BLOG

VR 3 BLOG

VR FF 1 BLOG

VR T 1 SMALL

 

13:32 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

14-11-09

Paradise Lost, Engel, Ghost Brigade @Biebob, 08/11/09

Tarkus Gig report 2009 1


Het is niet zeldzaam, maar toch niet echt regel: een uitverkochte Biebob. Dat hebben ze natuurlijk zelf een beetje gezocht.

PARADISE LOST heeft net een zeer sterke cd uit en heeft zich, na een muzikale dwaling enkele jaren geleden, terug centraal op de kaart gezet. Was 'In Requiem' al een opdondertje, 'Faith divides us - Death unites us' is zonder meer een van de beste schijven van 2009. Misschien is Hof ter Lo een beetje hoog gegrepen maar de Biebob zat op een zeker moment echt wel vol.

Het was nog redelijk rustig toen opener GHOST BRIGADE het podium innam. Ik kende deze band helemaal niet, maar het sloeg wel aan. De club reageerde erg positief op de melodieuze death metal met alternatieve- en emo invloeden. Zo hoorde ik soms Alice In Chains doorklinken, maar dan wel op speed want deze band diende zich in een kleine 30' te bewijzen.


01 BLOG



Volgende band was het Zweedse ENGEL, een klassieke Gotheborg-slijl death metal band waar ik wel naar uitkeek.

Zij namen een wel erg furieuze start met een loeiharde riff die door merg en been ging. Ik was in de mening dat zij een gitarist misten, maar dat stoorde hoegenaamd niet, dit was vet, hard en zanger Mangan Klavborn zette een meer dan puike prestatie neer.

Toch was het vooral de instrumentale invulling die indruk maakte. Ook drummer Mojjo, een wat raar uitziende kerel, sloeg er helemaal niet naast. Engel maakte een verschroeiende indruk op mij en ik moet dringend hun werk gaan uitvlooien!


02 BLOG ENGEL

03 BLOG ENGEL

 


Tijd voor England's finest, enfin, darkest, sadest band, PARADISE LOST. Het zou natuurlijk bijzonder zijn geweest als we de band in zijn volledige vorm konden zien, maar dit was ons niet gegund. Gitarist Greg Mackintosh was er niet bij wegens ziekte in de familie. Dit werd keurig kond gemaakt aan de ingang. De band maakte zich sterk met de belofte dat de show vlekkeloos zou verlopen met vervanger Milly Evans, de jarenlange guitar-tech van de band. Ik denk toch dat dit voor velen een domper zette op het gebeuren. Greg heeft zowat het patent op het gothic gitaargeluid en zijn speelstijl maakt het geluid van de band wat het is; herkenbaar en slepend. Het was nu eenmaal zo en uiteindelijk draaide het niet enkel om de helft van de gitaristen.

 

Zanger Nick Holmes liet de microfoonstandaard nauwelijks los maar wist toch verbaal vinnig te reageren op het publiek. Een vrolijke Frans is het nooit geweest, en dat was deze avond niet anders. Zijn stem zat gelukkig wel goed.

De band zette hun set in met 'The Rise of Denial', niet meteen het sterkste nummer van de recentste cd, maar zeker een binnenkomer van formaat. Dan volgde de eerste van een hele greep uit...'Draconian Times'! Uit deze cd (waarmee ik ze leerde kennen) kregen we 'Hallowed Land', 'Enchantment', 'Forever Failure' en  'The Last Time'. Uiteraard ook uit de nieuwe cd werd geput middels ''I Remain', 'First Light', 'Frailty' en het titelnummer. Er werd teruggegrepen naar 'As I Die' en de 'hits' 'One Second' en 'Say Just Words'.

Er werd behoorlijk meegezongen, vooral met de meer hitgevoelige nummers. Echte die-hards die op meer oude nummers hoopten bleven misschien wel op hun honger zitten, maar Paradise Lost heeft al een heel repertoire bij mekaar geschreven en dan valt er altijd wat af natuurlijk.

Zelf was ik bijzonder tevreden met de setlist. Gitarist Evans geraakte wat traag op gang, maar wist de leemte toch enigszins op te vullen, al zullen we natuurlijk nooit weten hoe het die avond zou geklonken hebben met de meester van de Melancholische Gitaar zelf. Daarvoor grijpen we dan graag terug naar hun fantastische live-cd 'The Anatomy of Melancholy'.

Paradise Lost kwam er ondanks alles goed mee weg al kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het soms een beetje routineus was. Maar ja, voor échte ambiance (incl. polonaise) kon ik nog altijd naar 'De Veertien Billekes'.

Volledige set: Rise Of Denial - Hallowed Land - Erased - I Remain - As I Die - The Enemy - First Light - Enchantment - Frailty - One Second - Forever Failure - Requiem - Faith Divides us... - The Last Time - Say Just Words.


04 BLOG PL

05 BLOG PL

06 BLOG PL

07 BLOG PL

Voor meer foto's: check de link 'Meer foto's' !

 

12:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

13-11-09

Mindview Metal Conventie, Beveren, 08/11/09

Een nieuwe dag, nieuwe initiatieven, en vooral: nieuwe moed.

De jaarlijkse Mindview Metal Conventie is ook niet meer wat het geweest is. Ik herinner mij die keren in Stekene. Daar kon je echt een namiddag doorbrengen door te snollen in het grote aanbod cd's, platen en prullaria. Ook dat is voorbij.

Het is vooral door de grote sympathie die ik heb voor het (nu online) weekblad en iedereen die eerlijk met metal bezig is, dat ik kom afzakken. Dat er dan ook nog een beetje bekende band akoestisch een mini-setje komt geven, is fijn meegenomen. Hier hebben we het prille Delain nog gezien! Deze uitgave beloofde optredens van o.a. Beyond The Labyrinth, Cirrha Niva en Stream Of Passion.

BTL zou om 15u spelen, dus geen haast en bijgevolg op mijn gemak naar Beveren. Het is van voor de zomer geleden dat ik ze nog bezig zag, dus ik keek er wel naar uit om de band in een andere hoedanigheid te zien en nog eens bij te kletsen over de stand van zaken.

Weerom een koude douche want de band liet verstek gaan wegens een of andere Mexicaanse ziekte. Dat maakte dat ik het komende uur moest vullen met het toch wel schaarse aanbod qua 'merchandise'.

De leemte werd evenwel opgevuld door enkele Miss Metal genomineerden die hun kunstje - al of niet geplaybacked - heropvoerden. Een impressie van Annihilator's klassieker 'Alice in Hell' en Dimmu Borgir's 'The Serpentine Offering' boden even wat verstrooiing, maar waren een erg kleine pleister op een hard houten been. Gelukkig ving de Nederlandse progressieve band CIRRHA NIVA wat eerder aan met hun set.

Ik ben niet echt bekend met hun werk, maar dit was best goed. Vooral zanger Legrand maakte een zeer positieve indruk. Ik moet dringend deze band in hun volle ornaat ontdekken!


Cirrha 1 Blog
Ondertussen waren de bandleden van STREAM OF PASSION al in de zaal aangekomen. Gelukkig maar, want daar keek ik toch naar uit. Toen ook SOP hun set eerder aanving dan gepland, was het toch uitkijken hoe ze hun intense muziek sober zouden kunnen brengen. En ja, uiteraard is daar Marcela Bovio, de Mexicaanse zangeres die werd opgepikt door Arjen Lucassen en prompt in één van zijn Ayreon projecten werd gedropt.

Tegenwoordig is zij het die de richting van de band bepaalt. Met enkele straffe muzikanten rondom haar en reeds twee cd's onder de arm, weet zij velen te raken met haar warme stem en emotionele teksten. Op het MFVF waren zij ongetwijfeld één van de hoogtepunten, hier stonden zij nagenoeg naakt met enkele akoestische instrumenten en een keyboard. En veel meer hadden zij niet nodig.

De set begon erg intiem zij pakten iedereen gelijk in. Marcela's vioolspel ging door merg en been en de rest van de band wist haar muzikaal perfect te omarmen. Ook hier brachten zij 'Street Spirit' van Radiohead maar ook 'In The End', waardoor er zich zeker een kippenvelmoment manifesteerde bij ondergetekende.

Marcela's stem klinkt zelfs in een sobere bezetting bezwerend en meeslepend. En de sferische nummers op een gestripte manier brengen is even uitdagend als haar adembenemende outfit. Hoe dan ook absolute klasse.

Hiermee eindigde deze namiddag toch nog in majeur. Maar het was nog niet ten einde. Ik werd verwacht in de Biebob, waar de absolute pioniers van de Gothic Metal ten dans zouden spelen...


SOP 3 Blog

SOP 2 Blog

SOP 8 Blog

SOP 9 Blog

SOP 5 Blog

Marcela & Tarkus




 

10:32 Gepost in Muziek | Commentaren (0)