29-12-09

Judgement Day

Hier zijn ze dan.

De twaalf meest geapprecieerde cd’s van 2009. Natuurlijk zijn het niet de beste. Voor de beste muzikale uitlatingen kan je terecht in de weekbladen die zich eerder focussen op subculturele vinyl vol etnische beats en tribal hiphop. Daarom: dit is enkel de lijst met de cd’s die bij Tarkus overuren hebben gedraaid en (in volgorde) niet tot verveling hebben geleid. Wat op zich al niet slecht is.

Omdat ik mij te pas en te onpas al eens kan ergeren aan wat er in de media en de wereld tout-court gebeurt, even kijken wat m.i. de zaken zijn waaraan ik me het ergerlijkst gestoord heb.

Ik had een mooi epistel voorbereid waarin ik mezelf eens goed zou laten gaan. Gelukkig voor mijn image (quoi?) en uw nachtrust ga ik het niet publiceren. Het zou enkel leiden tot nog meer ergernis. Daarom hou ik het enkel bij

Media & cultuur (Niet in volgorde):

Elke band die denkt even af te wijken van de traditionele vorm van deunenrijmerij noemt zich (of noemen ze) gelijk ‘progressief’. Wel: laat ik het hier voor eens en altijd duidelijk stellen: Radiohead en Muse zijn geen progressieve rockbands.

Nagenoeg alle radiozenders zorgen voor jeuk en woedeaanvallen, met uitzondering van Classic21 en Radio Minerva. Alle andere zijn inwisselbare eenheidstroep. Gelukkig hebben we thuis internetradio...

Een hoop irritante acts zoals La Roux, Lily Allen, Amy McDonald, Gossip, Lady Gaga en al die andere krijsende wijven met gekke accentjes.

Nagenoeg alle kook- en lifestyle programma’s. Gek genoeg keek ik wel naar sommige ‘kook’programma’s maar dan wel om de foute redenen. Alle programma’s waar in de titel het woord ‘huis’ voorkomt. Omhooggevallen ex-missen paraderen met ingehuurde kandidaat-kopers in welaangelegde tuinen en in wijken.

‘Iets met boeken’: wat een gezeik!

DE LIJST

1. EPICA: Design Your Universe01 Epica


2. LEAVES' EYES: Njord02 Leaves Eyes
3. LYNYRD SKYNYRD: Gods & Guns03 Lynyrd Skynyrd
4. REDEMPTION: Snowfall on Judgement Day04 Redemption_Snowfall
5. ASTRA: The Weirding05 Astra
6. PAUL CUSICK: Focal Point06 Cusick
7. MIND KEY: Pulse for a Graveheart07 Mind Key
8. DREAM THEATER: Black Clouds & Silver Linings08 Dream Theater
9. CHICKENFOOT: idem09 chicknfoot-album-cover
10. PORCUPINE TREE: The Accident10 Porcupine Tree
11. DELAIN: April Rain11 Delain
12. HEAVEN & HELL: The Devil You Know11 devilyouknow

BESTE CONCERT: Epica op MFVF, Journey op GMM

Grote verwachtingen, magere release: Gotthard, Ozric Tentacles, Riverside, Guilt Machine

BESTE SONG van 2009: 'Tiger Mountain Peasant Song' van Fleet Foxes


22:28 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

24-12-09

Christmas Metal Symphony, 013 Tilburg, 20/12/09

tgr 1.jpg
"Being forty-five, feeling seventeen..."

Zet twee mannen, één huisvader en één vrij gezellig, dus een aardige doorsnee van de mannelijke bevolking, meer dan drie uur in één auto en op een bepaald moment gaat het over vrouwen. Niet over wat we er mee kunnen doen of wat we er in het algemeen van vinden, maar wel wie er nu via de media, de 'bizz, de 'boekskes' en vooral bij ons echt hoog scoort. Beetje plat maar zeker niet ordinair? Dacht ik ook, maar wel fun en bovenal: we blijven scherp en gefocused op de weg. De weg naar Tilburg wel te verstaan.

'Popcentrum 013' is een droom van een zaal, laat dat gezegd zijn. Wij mogen in Antwerpen met Trix (Hof ter Lo) niet echt klagen, maar de 013 heeft enkele geweldige troeven. (Betalende) parking aan het gebouw, een zaal die altijd een goed zicht biedt door het oplopende niveau én 3 perfect werkende bierpompen in de zaal. Meer moet dat voor een concertganger niet zijn. Of ja, toch. De uiterst vriendelijke huis-staff. Maar laten we ons nu even focussen op het gebeuren.

Het concert was gepland om aan te vangen om 2030u en toen rond dat uur de organisator een 'belangrijke' mededeling kwam doen begonnen mijn tenen wel te krullen. Gelukkig betrof het een appreciatie aan het adres van diegenen die de weersomstandigheden getrotseerd hadden om aanwezig te zijn. Toen ging het doek open...

Was het podium al wat van kerstversiering voorzien, wat zich nu openbaarde was wel adembenemend. Buiten de ad hoc band met leden van o.a. Stream Of Passion, gitarist Marcel Coenen (Sun Caged) en dit onder leiding van toetsenvirtuoos Joost Van den Broeck (After Forever, Ayreon, Star One,...) was er ook het genaamde 'Magnum Opus Orchestra', een naar ik schat orkest van 35 tot 40 man/vrouw.

Er werd begonnen met een van ouverture waarbij het orkest al gelijk zijn gang mocht gaan en waarin Marcel nog maar eens mocht bewijzen hoe straf hij wel is.

  Na de opening werd de eerste gast aangekondigd en dit was DAMIAN WILSON van Threshold. Damian staat bekend om zijn versitaliteit (euh?) en dat maakt hem tot een perfecte gast om de festiviteiten op gang te trekken. Zijn grote stembereik en licht dramatische vibrato trokken mij begin jaren '90 naar Threshold. Nu hij al geruime tijd terug op het oude nest zit, krijgen we hem regelmatig te zien. Daarvoor speelde hij enkele seizoenen de hoofdrol (Jean Valjean) in de musical 'Les Miserables'. Een man die alles aankan dus. Zo heeft hij ooit auditie gedaan bij Iron Maiden  toen Bruce vertrok. De geschiedenis had heel anders kunnen verlopen...  Damian zette in met 'This Is Your Life' van zijn eigen band. Dan greep hij gelijk in de Grote Metal Jukebox en bracht Maiden's 'The Trooper'. Hiermede was de toon van de avond gezet. Elke artiest zou een eigen nummer vertolken en vervolgens een of meerdere eerder populaire songs brengen. Het spannende was dat we wel wisten wie er ging komen, maar niet wat er geprogrammeerd stond en in welke combinatie. En dit werd almaar beter!

00 CMS 2.jpg
00 CMS 3.jpg

Als derde song greep Damian naar zijn bijdrage aan Ayreon's 'Flight of the Migrator'cd waarop zowat de kruim van de metalzangers aan meewerkte. 'Into the Black Hole' is zeker een van de hoogtepunten van die cd. Hierop kan hij zowel zijn dramatische ei kwijt in de opbouw om dan helemaal loos te gaan in de tweede helft van de song. Maar!

Hierbij kreeg hij steun van CHARLOTTE WESSELS van Delain. Ondergetekende en co keken mekaar even in de ogen en wisten dat dit een onvergetelijke avond ging worden. Charlotte zag er stralend uit in haar witte jurk en wist met de soms wat dollende Wilson een uniek paar te vormen op het podium. Damian een en al energie en pathos, zij een beetje overdonderd door het gebeuren. Het bijzonder heavy gedeelte van de song leverde heftig headbangen op en gaf echt kippenvel. Vervolgens bracht Charlotte 'Nothing Left', de geweldige afsluiter van Delain's laatste cd. Met het orkest erbij was dit wel echt dik in orde! 04 CHARLOTTE 4

05 CHARLOTTE 11

06 CHARLOTTE 12 

Na een woordje en de voorstelling van de band en orkest kwam MATS LEVEN op. Deze Zweedse zanger levert regelmatig diensten aan bands als Therion, Krux, Narnia en de tribute band AB/CD. Hij was ook vocalist van dienst op Yngwie Malmsteens 1998 tour en de daaropvolgende live-cd. Puik idee dus om te beginnen met Yngwie's 'Rising Force'. Hierbij wisten de beide gitaristen zich uit te leven door een perfect Yngwiegeluid neer te zetten. Vervolgens kondigde hij een ballad van Judas Priest aan. We keken even onwennig rond, maar toen 'Painkiller' werd ingezet voelde ik het tot in mijn vullingen daveren. Mats ronde zijn korte set af met AC/DC's 'Thunderstruck'. Hierbij voorzien van Brian Johnson-pet en identieke stemgeluid. Onnodig te vermelden dat zulke nummers gegarandeerd succes oogsten...

09 COENEN 5 

00 CMS 6.jpg


Volgende gast was JOAKIM BRODEN, frontman van de powermetalformatie Sabaton. Zelf keek ik hier erg naar uit want deze man heeft een enorme podiumpresence en een formidabele stem. Na even de situatie en het orkest overschouwd te hebben zette hij de a capella intro van 'Primo Victoria' van Sabaton in. Op de vraag om te springen werd eerder lauw gereageerd, maar dit opzwepende nummer scoorde wegens zijn meezinggehalte en stuwende ritme. Dan volgde twee voor hem eerder vreemde keuzes, nl. Metallica's 'Master Of Puppets', wat ook heel behoorlijk werd gebracht en 'Feuer Frei' van Rammstein. Ook voluit ondersteund door het orkest, waarbij de blazers nog extra kracht gaven aan de song. Dat hij hierbij nogal wat moest spieken is hem vergeven.
11 JOAKIM 2

00 CMS 7.jpg
00 CMS 8.jpg
00 CMS 10.jpg

UDO DIRKSCHNEIDER (57) was de ouderdomsdeken op het podium. De voormalige Accept-frontman en chief van zijn eigen U.D.O. werd aangekondigd middels de krakende intro van 'Heidi...' en elke metalliefhebber met wat kilometers op de teller weet dan hoe laat het is. 'Fast as a Shark' scheurde in al zijn eenvoud voorbij. Udo zelf stond er vrij statisch te wezen en zijn stem is zowel heel herkenbaar als beperkt maar klonk niet echt krachtig. Na een nummer van zijn eigen band, 'Animal House', volgde nog  die andere klassieker, 'Balls to the Walls'. Kwestie van niet teveel risico te nemen waarschijnlijk. Maar ja, ieder zijn stijl en het is altijd leuk jurassic metal te horen in optimale omstandigheden. Hoe lang Udo het nog gaat trekken met zijn vocale capaciteiten weet ik niet, maar echt top was het niet. Vocaal kwam leek hij wel erg op Dylan op steroïden.


15 UDO 1

17 COENEN 8

18 UDO 8


19 ORKEST 2


Waar iedereen vermoedelijk erg naar uitkeek was SIMONE SIMONS van Epica. Met orkestrale ondersteuning werd 'Cry for the Moon' ingezet waarbij ze uiteraard vocaal weerwerk kreeg van Epica's Mark Jansen. Mark bracht nog een berevet 'Crystal Mountain' van Death, maar dat lieten we wat over ons komen. Simone bracht vervolgens 'Strange Machines' van The Gathering, maar dat nummer kan me eigenlijk al lang niet meer boeien. Ik vond ook dat onze Simone niet echt gelukkig leek met de keuze. Ik denk dat ze bvb met een ingetogen 'Chasing the Dragon' beter had gescoord dan met het zielloze 'Machines'.


20 SIMONE 2

00 CMS 9.jpg
00 CMS 11.jpg
00 CMS 12.jpg
 

25 SIMONE 17

26 SIMONE 18


Volgende naam op de affiche was JORN LANDE, de powerstrot van o.a. Ark, Masterplan, Millenium, Beyond Twilight en zijn eigen band natuurlijk. Hij begon met een eigen nummer,  'War of the World' en vervolgde met Deep Purple's 'Stormbringer', een nummer dat natuurlijk op zijn lijf is geschreven. Jorn's stem houdt in het midden van David Coverdale en Ronnie J. Dio. Het derde nummer werd dan ook opgedragen aan Ronnie die momenteel in behandeling is tegen maagkanker. 'Rock 'n' Roll Children' van Dio werd met veel bravoure gebracht. Het gejongleer met de microfoonstand en de poses tussendoor maken zeker deel uit van Jorn's presence, maar zijn stem geeft telken weer kippenvel! Qua metal- en hardrockclassics kon het ondertussen niet meer stuk deze avond!


27 JORN 7

28 JORN 10

CMS 14.jpg

 


32 JORN 19


Na deze korte maar felle set van Jorn nam Joost het woord om een verrassing aan te kondigen. Links en rechts werd er al om Slayer geroepen, en even dacht ik dat hij iemand van de band zou aankondigen maar de realiteit viel iets lichter uit. Ariën Van Weesenbeek, de drummer van Epica bezit nogal een ruige strot. Hij bracht Slayer's 'Angel Of Death'. Het is tenslotte niet voor niets Kerst. Het nummer werd wel heavy en correct gebracht, maar de power van de originele versie was niet echt aanwezig. Het is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd om zo een song te brengen. Onnodig te zeggen dat het partyniveau ondertussen een absoluut hoogtepunt had bereikt.
33 ARIEN 1

Restte ons nog één naam als afsluiter: CRISTINA SCABBIA, de furieuze frontvrouw van Lacuna Coil. Of zij terecht de afsluiter was, wil ik betwijfelen, maar zij mocht best op de affiche staan. Lacuna Coil's 'Our Truth' opende en maakte een goede beurt met Mats Levèn als ondersteunende stem. Vervolgens nam ze Metallica's 'Nothing Else Matters' voor haar rekening, wat ze prima deed. Natuurlijk mist ze de verbetenheid van Hetfield's stem, maar het totaal, mét orkest, werd goedgekeurd. Samen met Simone bracht ze dan nog 'Heaven's a Lie' van haar eigen band.


35 CRISTINA 1

36 CRISTINA 4

37 CRISTINA 9

38 CRISTINA - SIMONE 1

  


Vreemd genoeg moest het dan allemaal snel, snel voorbij leek het wel. Ik hoopte nog op een finale met alle zangers en een mooie afsluiter, maar dat bleek niet gepland.

Alle medewerkers werden op het podium geroepen en er werd uitbundig afscheid  genomen, maar nadat het doek dichtging, was het wel erg plots gedaan en dat vond ik wel wat jammer. Damian Wilson slaagde er nog wel in om op zijn eigen manier snel het publiek in te duiken. Ik had gehoopt om nog een overzichtsfoto te nemen van even hogerop, doch helaas. Hoe dan ook, ondertussen waren we ruim 2 uur verder en was het tijd voor een afsluitend drankje.



  


Natuurlijk is een show als deze nooit volledig. Alles kon anders en soms beter, maar juist het onverwachte en onvoorziene maakte het zo speciaal. Ik vond dit bovenal een gezellig feestje, als ware het een beloning voor diegenen die het steeds weer opbrengen om kilometers te vreten, aan te schuiven, wachten, bekertjes te hanteren, en in weer en wind staan om Metal levend te houden.

En de uitslag van onze queeste? Internationaal oogstte zangeres Katie Melua het meeste collectieve bijval, op de hielen gezeten door actrice Audrey Tautou.

Nationaal gingen we zonder enige discussie voor Lien Van De Kelder, met een minuscule voorsprong op Erika Van Thielen.

Eerlijkheidshalve dien ik er aan toe te voegen dat ook Juliette Binoche, Meg Ryan, Scarlett Johansson en zelfs Doris Day, in haar gloriedagen wel te verstaan, de revue passeerden. Dit om maar even ons culturele niveau en intellectuele diepgang van ons gesprek te illustreren. Alsof je daar nog moet aan twijfelen!

Moet ik nog vermelden dat je voor nog meer foto's terecht kan op mijn Picasaweb? Klik dan hiernaast op 'More Pics'!

00 CMS 17.jpg
00 CMS 18.jpg
00 CMS 19.jpg

 

00 CMS 16.jpg

00 CMS 15.jpg

00 CMS 5.jpg

00 CMS 1.jpg

08:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-12-09

"I love it when a plan comes together" (Yes I do)

Het kon moeilijk anders of Tarkus moest zijn muzikale jaar afsluiten met een 'BANG'. Ik verklaar.

De zoveelste editie van 'Christmas Metal Symphony' vond zondagavond plaats. Het was in een reflex dat ik - nadat de lijst van 'gasten' mij quasi van mijn stoel deed glijden - mijn concert-partner mailde of hij niet geïnteresseerd zou zijn om mee te gaan. Ik had geen zin om alleen te gaan. Het is tenslotte Kerst voor iedereen en wetende dat een uitstap met P. steevast ruimte bood voor een goed gesprek, keek ik er wel naar uit. Zijn zwakke kantjes kennende ging dit geen probleem zijn. Enkele minuten later werd dit bevestigd. Dan als de weerlicht tickets besteld.

Dan. Het Weer. Niemand kon toen vermoeden dat onze contreien dichtgesneewd zouden zijn op een mum van tijd. Dit lokte mij bij het vertrek al gelijk de verantwoorde opmerking uit dat indien ik geen tickets had gehad, ik de rit niet zou gemaakt hebben. Hoe dan ook, rond 16u waren we gelaarsd en gespoord om ons richting Tilburg te begeven.


ONDERWEG 1
Ondanks een sterke vertraging richting Meer, waren we perfect op tijd daar. I love it... Op tijd om nog een snack binnen te spelen, wil dat zeggen.

Na een onvoorziene maar absoluut schilderachtige wandeling door het ondergesneeuwde maar feestelijk verlichte stadscentrum, kwamen we aan de 013 aan. Restte ons enkel om een eetgelegenheid uit te kiezen. De gortige kebabzaak van enkele jaren geleden lieten we links liggen en we kozen voor een stijlvol Mexicaans restaurantje waar we een niet-zo-Mexicaanse maar wel fantastische salade binnenschoven. Over de juffrouw van dienst kan ik kort zijn: die was wél zo latin en spicy als de schoonmoeder van Speedy Gonzales, maar dan een pak jonger. Ik diende mijn tafelgenoot af en toe bij de les te houden, wat niet altijd gemakkelijk was. Misschien had hij nog last van sneeuwblindheid.

Deuren gingen op om 19u, maar toen we omstreeks 1930 de zaal (daar heet dat dan keurig 'popcentrum') binnenkwamen was er nog maar een handvol gegadigden. Uiteraard zaten de weersomstandigheden daar voor veel tussen, het zou me eerlijk gezegd raar lijken als een evenement als dit niet zou uitverkopen. Hoe dan ook: bij de aanvang was de zaal redelijk gevuld maar zeker niet vol. Wat ons toeliet om op alle gemak te manoeuvreren en naar de toog te gaan. I love it when...

Wat er zich dan allemaal afspeelde kan je best omschrijven als 'hemels'. Het was - achteraf beschouwd - niet helemaal voor 100% 'Metal Heaven', daarvoor was het te wispelturig. Maar zo moet de ontvangstruimte er zeker uitzien. Niet voorzien van A no.1 fotohardware, heb ik mijn plan getrokken met de goede opvolger. Geloof me: het kon erger!

Zeer binnenkort dus: Christmas Metal Symphony 2009!


TILBURG KERST 1

 

12:38 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

10-12-09

Meer foto's?

bord-werk-in-uitvoeringU hebt het gemerkt of niet, maar de link LINKS IN DE MARGE (!) ('More Pics') was niet volledig werkzaam. Dit zou nu verholpen moeten zijn.

Het staat iedereen vrij foto's te downloaden en te gebruiken, zoalng de afkomst maar vermeld staat.

09:03 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

07-12-09

Autumn Winds will blow right through me

Pas vandaag lees/verneem ik dat zanger/muzikant ERIC WOOLFSON vorige week op 64 jarige leeftijd is overleden. De man was blijkbaar terminaal ziek.

De naam zegt misschien niet direct veel, maar iedereen die in de jaren '80 een beetje kwaliteit in zijn platenverzameling wou, had songs van Eric in zijn platenkast, zij het onder de naam The Alan Parsons Project.

Eric leerde Alan Parsons kennen toen ze beiden in de Abbey Road studios werkten. Alan was betrokken bij o.a. Pink Floyd, John Miles, Al Stewart en Steve Harley opnamen. Eric was betrokken bij o.a. Marianne Faithfull en had ervaring opgedaan bij o.a. Andrew Lloyd Webber.

Alan en Eric vormden samen het Alan Parsons Project, waarbij Eric vooral componeerde en zong en Alan de technische/producer zijde voor zich nam en op instrumentaal vlak de toetsen en programming (keyboards). Derde man werd Andrew Powell, welke nooit echt een lid van het project werd, maar met zijn orchestraties mede de sound van het 'project' creëerde.

Eric had 'Tales of Mystery and Imagination', een conceptalbum over de werken van E.A. Poe al in de zak toen ze van start gingen. Later volgden bevestigende elpees als 'Pyramid', 'Eve', 'I Robot', 'The Turn of a Friendly Card' en natuurlijk 'Eye In The Sky'.


Alan+EriclargeEric Woolfson (L) en Alan Parsons (R) in 1982

Eric zong aanvankelijk enkel de guiding-vocals voor de opnames maar deze waren uiteindelijk zo goed dat ze dikwijls op de definitieve versies terecht kwamen zoals ''Time', 'Eye in the Sky' en 'Don't Answer Me', alle drie representatieve nummers voor het hitpotentieel van het project. Ondanks het feit dat het op persoonlijk vlak nooit echt goed boterde tussen de beide heren, waren zij ontzettend creatief waardoor er klokvast om de twee jaar zeker een nieuw album in de winkel lag. Hun nagenoeg perfect geproducede albums, waarop je toen voor het eerst zaken als vocoders, sequencers, sampling en de nieuwste synthesisergeluiden kon horen, waren bijzonder oor-vriendelijk. Hun instrumentale tracks werden (worden) frequent bij documentaires of reportages gebruikt. Tal van gastmuzikanten en studioratten droegen bij aan het geluid van de 'band'. Samen verkochten zijn meer dan 40 miljoen albums alvorens hun wegen scheidden. Woolfson richtte zich op theater en musicalproducties.

Ondanks dat er geruime tijd niet veel meer afgeleverd werd, is het verlies van een stem (lett.) die voor velen een deel van het geluid van de jaren '70 & '80 was, toch weer even slikken. Maar ook dat went.

Hij overleed op 2 december 2009 na een lange strijd tegen kanker.woolfson


10:27 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

02-12-09

Effe pauze...

Fall Champagne 2