20-01-10

Epica & Krypteria, Trix, 17/01/10

kop concert.jpg

Neen, neen, neen. Ik moet ze niet.

Ik moet ze niet en ik sta soms op het punt ze te verachten. Ik kan ze nog verdragen als ik ze op hun eigen terrein in hun aftandse en vervallen eigenste Bokrijk de weg vraag of op een of andere manier - onvrijwillig uiteraard - toch verplicht ben ze aan te spreken. Dan komen ze nog aardig en zelfs joviaal over.

Hun opgroeiende worpen manifesteren zich echter anders. Als een bende verongelijkte balkannegers grijpen zij met onvermoeibare arrogantie wat hen zo lang ontzegd is geweest, namelijk entertainment. Met hun lijfgeur die het midden houdt tussen oud okselzweet en het ontbindende kadaver van een 'sanglier', met een toets van een meute natte jachthonden, weten zij zich steeds meer en meer te manifesteren op plaatsen waar ze eigenlijk niet thuishoren. In mijn nabijheid bijvoorbeeld.

Natuurlijk gun ik ze wel het zonlicht, daar heb ik vooralsnog geen controle over. En een stukje niet al te vruchtbare grond om te bewerken. Ik gun ze ook hun maffiose leiders en danteske industrieën, maar uit Vlaamse concertzalen moeten ze wegblijven.

To-taal verschillend van de joviale Nederlanders, die teveel en ten onrechte deze eigenschappen worden aangeschreven. Omgeven zijn door een bende noorderburen is altijd gezellig, want zo willen ze het zelf ook. Biertje in de hand, 'rielékst' naar een bandje kijken, niet teveel gedoe, leuk. To know them is to love them.

WALEN daarentegen houden zich op als een horde minderbedeelden. Zij kijken meewarrig en onschuldig om zich heen en houden zich van 'den onnozele' en eens het licht uitgaat voor de show, wringen zij zich met hun ongewassen en gedateerde kapsels naar voren. Met de wilde blik van een gedrogeerde Albaniër. En dan spreken we nog niet over de klanken van hun zogenaamde krotte Engels.

Zij zijn er ook altijd voor ik zelf arriveer. Moet wel. Met hun hondenkarren of derdehands Peugeots dienen zij tijdig uit hun holen te vertrekken. De schok moet groot zijn als zij nadien terug in de gore vertrekken van hun logies terugkeren. Maar dit volledig ter zijde.

Om het concertjaar in te zetten zonder al te veel moeite te moeten doen, zakte Tarkus & co zondagavond af naar Hof Ter Lo, ofte, Muziekcentrum TRIX. What's in a name?

Het op de avond zelve nog niet uitverkochte concert van EPICA beloofde weinig verrassingen op zich, maar de aanwezigheid van support act KRYPTERIA trok me volledig over de lijn. Na beide bands recentelijk in grote doen op het Female Voices Fest te hebben gezien, kon er weinig misgaan. De recentste cd van Epica is ondertussen verteerd en de hapklare songs van de andere band hoeven niet veel voorbereiding.

Als KRYPTERIA aanvangt is de zaal nagenoeg volledig vol. Zij brengen een haast identieke set dan voorheen, wat niet stoort, want zangeres Ji-In Cho is op zich al aardig om naar te kijken en haar vocale bijdragen zijn ver boven niveau. Waarmee ik wil zeggen dat haar bijdrage perfect is, niet dat ze een fantastische stem heeft. Soms klinkt ze een beetje kinderlijk, maar ergens schuilt er een ferme rockstem in het kleine mensje. Ze zingt feilloos de vlotte songs en de band doet wat ze moet doen.

Erg energiek en bijzonder enthousiast. Dat valt niet te ontkennen. Er word erg veel gebracht van 'Bloodangel's Cry' en enkele songs van de nieuwe 'Last Kiss'. Als opener was dit bijzonder leuk, ik neurie soms zelfs hun songs, en dat is niet iedere band gegeven.

00 kryp 1.jpg
00 kryp 2.jpg
00 kryp 3.jpg
00 kryp 4.jpg

EPICA dient zich natuurlijk helemaal niet meer te bewijzen. Toch moet het steeds weer een uitdaging zijn om het bereikte niveau te blijven handhaven. De band staat nu op haar hoogste punt, zowel qua creativiteit als populariteit en dan heb ik soms angst dat een zoveelste optreden wel een erg routineus zou kunnen worden. Hoe fout kon ik zijn?

Toch een enkele bedenking na het derde of vierde nummer. Simone leek me helemaal niet echt in optima forma. Op een onbewaakt moment dacht ik zelfs dat ze het niet ging uitzingen. Ze haalde niet alle noten en keek zelf soms erg twijfelachtig naar de andere bandleden. Maar gelukkig wist ze zich te herpakken waardoor nog voor het midden van de set met het epische 'Kingdom Of Heaven', er helemaal niets meer aan het handje leek. Gelukkig maar, want een song als 'Tides Of Time', toch een echt hoogtepunt, kwam erg aangrijpend over. Vooral, en ja, ik lieg niet, omdat ze zichtbaar moest werken om het perfect te brengen. Wat ze uiteindelijk ook echt deed. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee; dit getuigt van inzet, inleving en vooral: echtheid. De troela's die als huppelend elke noot feilloos zingen, daar stel ik me wèl vragen bij. Simone mag dan soms wat koud en afstandig overkomen, zij bracht Epica naar waar ze nu staan! Mijn gedacht!

Epica speelde bijna twee uur lang; deed een greep uit alle albums en wist de zaal te laten bewegen en uit haar hand eten. Natuurlijk heeft een zaal als TRIX ook zijn nadelen, maar ik vermoed dat ze al in kleinere zaaltjes hebben gespeeld. Geen pyro's dus, maar wel een redelijke lichtshow.

Haast alle bekende songs kwamen aan bod zoals de single uit hun recentste cd, 'Unleashed'. Verder o.a. 'Cry For The Moon', 'Sensorium', 'Consign to Oblivion', 'The Divine Conspiracy' en zelfs 'Quietus'. Tijdens 'Seif al din' kreeg de band visuele versterking van een exotische danseres. Enige song die ik miste was 'The Phantom Agony'.

Simone was op deze dag jarig (ze werd 25), maar koos er voor om dit met ons samen te vieren, al heb ik er maar het raden naar wat er zich nadien afspeelde. (Jägermeister, iemand?)

Wie deze band de laatste jaren niet aan het werk heeft gezien, moet daar wel eens werk van maken, want zij zijn niet voor niets Nederland's grootste metalband. Zelf ben ik nu wel een beetje Epica-moe. Moet je maar alleen gaan! Op 26 januari beginnen zij aan een zeer uitgebreide Amerikaanse en Canadese tour. 'Tis maar, als je in de buurt moest zijn...

00 epica 1.jpg
00 epica 2.jpg
00 epica 3.jpg
00 epica 4.jpg
00 epica 5.jpg
00 epica 6.jpg

 



 

 


 

 

100117 Epica 189 G23

 


 

En de Walen die ik beroepshalve tegenkom zijn nochtans zeer vriendelijk. Omdat ze weten dat ze dan sneller voortgeholpen worden. Of om sneller van mij vanaf te zijn, dat kan ook.

 

09:09 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

De concertrecensie van Tarkus slaat weer de nagel op de kop. Echter, van Epica-moeheid is bij mij geen sprake.
Een kleine pauze daarentegen mag wel.
Wat de walen betreft kan ik hem geen ongelijk geven.
Onlangs bij Deep Purple was het echt erg,zodanig dat mijn vuistjes begonnen te jeuken wat zeer weinig voorkomt.Maar agressief voordringende walen zijn echt wel : a pain in the ass. :(

Gepost door: pat | 22-01-10

De commentaren zijn gesloten.