29-03-10

Delain & Stream Of Passion, Biebob, 27/03/10

kop concert.jpg

 

 

'I prefer a feast of friends to a giant family' Citaat van Jim Morrison, maar zeker van toepassing op zaterdagavond. In een meer dan gezellige configuratie naar een concert afzakken waarvan je op voorhand al weet dat het twee maal raak zal zijn, geeft een mens een euforische gevoel. Ik geef toe: ik heb hier erg naar uitgekeken. Wel sneu (of gelukkig?) voor mijn medereizigers: zij hebben weinig of geen last van mij. Postvatten, netwerken, foto's maken en vooral genieten, dat is de bedoeling. Tijd voor smalltalk meer dan genoeg in de auto. Mij af en toe komen voorzien van een drankje; meer heb ik niet nodig. Let the music do the talking! 

Te lange onthouding van (live) muziek kan tot erge letsels leiden, iedereen in het gezelschap was dan ook behoorlijk opgefokt om af te zakken naar de Biebob voor een prima avondje met de Nederlandse bands Delain en Stream Of Passion. Ondergetekende neemt hierbij eindelijk de draad van concerten weer op en is van plan deze even niet te lossen. Maar laten we eerst even kijken wat zaterdag jl. ons te bieden had.

Stellen dat het een unieke kans is om deze bands live te zien zou eerder overdreven zijn gezien beiden de laatste twee jaar haast overal aanwezig waren, was het niet als festivalact, dan wel als supportband voor een ander. Toch is het voor Tarkus pas de tweede keer dat hij Delain zal zien in een full show - én als headliner. De talloze festivaloptredens en supports waren telkens ok, maar de band kreeg m.i. nooit de kans om volledig loos te gaan. Dat was zaterdag wel even anders.

STREAM OF PASSION mocht de avond openen en na enkele nanoseconden werd mijn vermoeden bevestigd: als het geluid zo blijft en Delain is straks ook een beetje in vorm, wordt dit een geweldig concert. Hun vorige passage, in de package met Leave's Eyes, én hun sterke set op MFVF waren van zulk een niveau dat de verwachtingen ook nu weer hoog lagen.

SOP zette in met 'The Art of Loss' van hun laatste (tweede) cd. Zoals het dan hoort werd het beste uit hun cd's gebracht, met een lichte voorkeur voor de tweede 'The Flame Within', een schijf waarop zangeres Marcela Bovio helemaal de bovenhand heeft. En dat is een compliment want niet alleen ziet ze er erg 'meeneembaar' uit, haar innemende warme stem kan ze zo gebruiken waardoor de toch reeds erg emotionele nummers telkens worden voorzien van een bijpassende interpretatie. Noch Marcela als Charlotte van Delain zijn echt uitzonderlijke zangeressen, maar wat belangrijker is, is dat zij zo innemend en compatibel zijn met de muziek die zij brengen dat het geheel als hartverwarmend overkomt. Een wijze les dus voor vele andere - en grotere - namen: doe wat je kan en doe dit zo goed mogelijk. Geen slippertjes dus bij Marcela noch bij Charlotte.

Een echt hoogtepunt van de set was weerom hun versie van Radiohead's 'Street Spirit'. Waar ik de originele versie eerder mager vind (zoals alles van Radiohead, maar dit ter zijde), maken zij er iets magistraal maar tegelijk toch breekbaars van. Het timbre van Marcela verheft dit nummer nog eens waardoor dit na al die keren nog steeds een topper in de setlist is.

Laten we ook niet onvermeld: de muzikanten die SOP invullen. Zo loofde ik al eerder gitarist Stephan Schultz, welke de leadpartijen voor zich neemt, maar ook Johan Van Stratum weet de ritmepartijen strak te houden. Maar eigenlijk geldt het voor heel de band: de som van de elementen is op zich veel groter. Hier valt echt niets op aan te merken. Kortom, ik werd volledig meegesleept in de muziek en het visuele vertoon.

100327 Delain & SOP 017

100327 Delain & SOP 062

00 sop x.jpg
Een korte ombouw van het podium leverde een erg ruime stage op. Enkele verborgen niveauverschillen werden zichtbaar, ruimte werd gecreëerd en - al later blijken - enkele naar Biebobnormen onvoorziene visuals zouden ingezet worden om de show van DELAIN compleet te maken. En dit is een understatement. De Biebob is niet groot maar toch wist de band met deze beperkte ruimte toch hun ding te doen.

 

Na een korte intro schoot de band uit de startblokken middels 'Invidia'. Volgden: 'Stay Forever', 'Frozen', het waanzinnige 'Sever' en nog een aantal songs uit hun twee cd's. 'The Gathering' deed de zaal serieus op en neer gaan, en eindelijk dan toch werd 'April Rain' opgenomen in de set. Waarom dit eerder niet gebeurde is me een raadsel gezien dit niet alleen de single was maar eigenlijk ook de meest toegankelijke track. Maar het was het wachten waard: de afwisselend poppy vocalen en de erg strakke metalstructuur, overgoten met de symfonische toetsen maken echt het geluid van Delain. 'April Rain' was op zich al gelijk een van de hoogtepunten. In deze categorie hoort ook zeker de afsluiter van de tweede cd, 'Nothing Left', met een riff en een dreiging die meer dan normaal tot headbangen aanzet maar net op tijd geblust wordt door Charlotte's ontwapenende zang. En heeft iemand Marco Hietala's (Nightwish) vocalen gemist? Wel, ja, maar eerder omdat je ze verwacht, niet omdat ze noodzakelijk zijn. Charlotte weet al de nummers perfect te dragen, zoals in 'Silhouette of a Dancer' of het felle 'Lost'.

De nieuwe bassist  Rob kweet zich perfect van zijn rol, net als ook redelijk nieuwe gitarist Ewout Pieters, welke medeoprichter Ronald Landa opvolgt. Beide heren hebben mee de vuurproef doorstaan met een korte Engelse tour die ze net gedaan hebben. Oprichter Martijn Westerholt bleef heel de show verdoken achterin met zijn keyboards.

Ja, wat valt hier nog meer over te zeggen? Dat er rookpluimen uit de vloer kwamen? Dat er een bescheiden confettiregen was? Ja, allemaal mooi, allemaal een extra op een show die eigenlijk op zich al meer dan compleet was. Delain zal misschien altijd in de schaduw van Epica blijven staan. Zij vissen misschien wel in dezelfde vijver, maar Delain is toch meer hapklaar, wat zeker niet negatief bedoeld is.

Na een drietal toegiften, waaronder het obligate 'Pristine' zat het er op. Ik zag Charlotte giegelend als een schoolmeisje met een goed rapport van het podium lopen (of eerder: huppelen). Wat mij betreft: Grote Onderscheiding!

00 delain 1.jpg

100327 Delain & SOP 147

100327 Delain & SOP 137

00 delain xx.jpg00 delain xxx.jpg
00 delain xxxx.jpg
00 delain xxxxxx.jpg
00 delain y.jpg

 Uiteraard kan je nog meer foto's vinden via de link links....

11:31 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

21-03-10

Dog day afternoon...

Groenplaats, zondag 21/03

00 dog day.jpg

14:12 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

20-03-10

He ain't heavy, he's my lover...

...in de tuin deze morgen...

00 he aint heavy.jpg

 

11:21 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

17-03-10

Resurrection!

01-CHEERS

Waar is de tijd dat Tarkus zijn lezers verblijde (en naar verluid: soms verbaasde) met sterke verhalen en aangrijpende beelden? Waar is de tijd dat u niet snel genoeg, nog voor het scheren (m/v) op deze blog kon zitten om uw dag goed te kunnen beginnen?

Wel, zeer binnenkort nemen we de oude tred terug op. Want, ondanks dat het nog maar woensdag is, kan ik al heel tevreden terugkijken op de voorbije week. En dit ondanks het feit dat ik de kranten lees. Een stevige borrel is dan af en toe 'van doen'.

Niet in volgorde zal ik deze items (op need-to-know basis natuurlijk) voor u uit de doeken doen.

Vooreerst kan ik met de nodige trots en voldoening stellen dat de werken aan mijn gevel afgerond zijn. 'As we speak' wordt de werf opgeruimd. Na bijna vier jaar kan ik de buren terug recht in de ogen kijken, voor zover deze zelf rechtdoor kijken natuurlijk, want hier woont een stelletje bij mekaar. Doch mag ik stellen: puik werk. Proper ook. Mooie kleur (zelf gekozen!) en dit alles op net geen drie weken tijd. Belangrijk: vorige week is er niets gebeurd wegens de nachtvorst. Is het leed nu geleden? Deels.

Rest me nog een afspraak te maken wanneer de nieuwe deur en raam worden geplaatst. Voor einde maart zou dit in orde moeten zijn. Zij beloven mij dat dit één dag werk is. Natuurlijk gaat dit intra muros wel een deftige stofontwikkeling geven, maar daar kan ik me dus op voorbereiden. Inpakken, afdekken, wegbergen. Tot hier het oude verhaal.

Op professioneel vlak is er ook een en ander gebeurd; een kleine interne reorganisatie is in het voordeel van Tarkus uitgedraaid. Let wel: er zijn geen hoofden gerold, enkel een ..ja, 'reorg' dus. Wel blij dat dit nu uitgeklaard ende duidelijk is.

Tot slot heb ik mijn PC een beurt gegeven. Format C-tje gedaan, dus vanaf de bodem heropgebouwd en zoals dat hoort werkt er dan altijd wel of het een of het ander niet. Zo zat ik enkele dagen zonder geluid, wat in mijn geval voor traumatische gevolgen kan zorgen...  Hoe dan ook, system up & running. M'n Mac heeft ook even een dipje gehad, maar doet het nu ook weer naar behoren. We ondersteunen mekaar, zal ik maar stellen.

Binnenkort buigen we ons weer over het culturele gebeuren. Enkele fijne concertjes dienen bezocht te worden en een prematuur festival zal ook mijn deel zijn. Misschien vind ik wel 'een lief' of zet die brave man uit Nigeria die tienduizend dollar nu eindelijk op mijn rekening. Lieve mensen daar. Misschien komt Van Tielen E. vanavond langs en staat ze weer voor een gesloten deur wegens uit werken. Misschien komt er ooit gerechtigheid in dit land. Misschien wordt het écht lente, met échte zon en aanvaardbare temperaturen. Misschien is het allemaal nog niet zo erg als we denken en worden we straks wakker uit een nare droom...

11:05 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

05-03-10

Movie Time!!

JAAA! Tarkus is still alive! Maar eerst: De werken vlotten bijzonder goed en de vooruitzichten zijn redelijk goed. Veel zal afhangen van het weer volgende week en voor zover we kunnen kijken ziet dat er niet echt slecht uit. Normaliter moeten de werken volgende week zeker rond zijn opdat fase 2 van start kan gaan. Wat? Is het dan nog niet gedaan? Neen. De raam- en deurman moet nog passeren opdat het hele front van mijn HQ er voortreffelijk zal uitzien. Maar zoals gezegd: het ziet er goed uit. De vooruitzichten dan.

Gezien ik hier thuis vooral in de weg liep, ben ik enkele maal naar de bioscoop geweest. Hoogste tijd om de blockbusters te gaan checken.

Eerst kwam 'Avatar' (James Cameron) aan de beurt en normaal kijk ik wel even uit met een hype, maar uiteindelijk kan ik dan toch niet weerstaan. En het moet gezegd: dit is een bijzondere film. Maar of hij zoveel lof verdiende met de recentelijke prijsuitrijking?

Vooreerst: het is dus een 3D-film. Het was voor T. de eerste keer dat hij met zo'n brilletje naar een film moest kijken. Je kan niet anders en dat was best vermakelijk. Ik beken zelfs dat ik mezelf op momenten echt liet meeslepen door de toch niet alledaagse personages. Vooreerst: het is fantasy, tot daar aan toe, maar haast àlles wat je ziet is CGI, ofte 'fake'. Misschien had hij wel de trofee van 'beste animatiefilm' verdiend, maar voor de acteerprestaties moet je niet gaan kijken. Deze balanceren tussen de betere Chuck Norris en een van de 'Alien'-episodes. Maar er is meer.

Het team achter 'Avatar' slaagt er in om de kijker - of toch zeker uw dienaar- een zekere empathie aan te meten waardoor je gelijk verkocht bent aan de Na'Vi, ofte het inheemse volkje dat de planeet Pandora bevolkt. Meer zelfs: het is pas interessant als je bij de Na'Vi vertoeft. Al gaat dit niet altijd zonder slag of stoot. Visueel is het natuurlijk spektakel tot en met. Maar ook mooi, betoverend en bijtijds ontroerend. Ik viel echt van de ene verbazing in de andere en stond er eigenlijk niet meer bij stil dat dit eigenlijk compleet van de pot gerukt is. Als een kind dat naar een Disney-film zit te kijken, als het ware. Ik herkende bij momenten de magie van 'Titanic', wat vooral in de verf werd gezet door een signature-soundtrack van James Horner. Kippenvel stak bij wijlen de kop op en cinefiele opwinding bij de meest cruciale scène waarbij de Na'Vi bijzonder hard worden aangepakt. Dit was echt overdonderend en meeslepend.

Echte aanrader dus voor wie ofwel zich eens goed wil laten gaan, zich wil vergapen aan de technische kant, of gewoon eens een voorproefje van de cinema van de 21e eeuw wil meemaken. Dat er meer uit dit vaatje gaat komen is duidelijk.

Avatar 1
.

Tweede keuze was van een heel ander kaliber. 'The Lovely Bones' van Peter Jackson is een bijwijlen erg intimistische film die zonder vreemde plotwendingen toch blijft boeien. Toch is het best dat je een beetje uitgeslapen bent voor je er aan begint.

Het verhaal over een prille tiener, vertolkt door de verse Saoirse Ronan, die vermoord wordt door een nabije buur (een akelige Stanley Tucci), lijkt op zich niet echt nieuw of spannend. Wie hoopt op een spannende politiefilm komt bedrogen uit. Het meisje, Susie, bevindt zich vooral veel in de 'hemel', of wat regisseur Peter Jackson zich daarbij voorstelt. Wie ooit 'What Dreams May Come' zag, weet genoeg. Felle kleuren, idealistische landschappen en sprookjesachtige decors. Mooi, zo zal een kind van 13 zich dat wel voorstellen. Maar daar is het ondanks de feeërieke beelden soms even geeuwen. Susie's pogingen om wraak te nemen op haar moordenaar zijn even doordacht als poëtisch, maar leveren vooral vraagtekens op bij de kijker.

Mark Wahlberg en Rachel Weisz ouders zijn wel overtuigend als vertwijfelde ouders, maar het is op een bepaald moment wel Susan Sarandon, in de rol van een gin-soaked oma die de film uit balans brengt met enkele komische situaties. Gepast of niet, het was zeker een 'breath of fresh air' in de verder trage en soms slepende film. Het verrassende maar wat goedkope einde vond ik wel jammer.

Saoirse speelt bijzonder goed en het sterke aan haar vertolking is het feit dat zij helemaal geen standaard opgefokte tiener is die constant hectisch op het voorplan wil staan, zoals we ze meestal krijgen aangeboden. Ik heb geen idee hoe deze jonge actrice verder gaat evolueren in filmland, maar een tweede Meryl Streep is misschien wel iets voor haar. De zus wordt vertolkt door Rose McIver. Een extra reden om te kijken.

TLB 1

20:34 | Commentaren (0)

01-03-10

Men at Work....finally

Ja, redelijk goed geslapen vannacht. Ik heb dan ook niet veel nodig. Een bed, dat helpt. Minder ook.

Ondanks enkele vrije dagen voor de boeg, toch om 0630 uit de veren. Vandaag zouden de werken hernomen worden, welliswaar door een ander bedrijf.

Viel dat mee! Rond 0730 hoorde ik de lichte vrachtwagen stoppen. Een half uurtje later was de stelling al zo goed als opgesteld. Na nog een klein uurtje aftapen, afwerken enz, is men nu reeds geruime tijd de oude bepleistering en ondergrond er 'manu militari' aan het afhalen. Het mag vooruitgaan.

Het geluid van een, wat zeg ik, twéé machines die je gevel aanvallen is het best te vergelijken met een tandarts die constant op je kaakbeen zit. Het hele huis davert en een normaal gesprek voeren is haast onmogelijk. Nu niet dat er iemand is om met of tegen te spreken, maar het is het idee dat telt. En ondanks dat alle werk exclusief buiten wordt uitgevoerd lijkt het of ze in de kamer naast jou bezig zijn. Het is effe wennen. In de veronderstelling dat dit het zwaarste en meest hinderende gedeelte van het proces is, mag ik ervan uitgaan dat de rest van de week eerder vreedzaam zal verlopen.

Ik hou u op de hoogte van deze voor u uiteindelijk nietszeggende frivoliteiten.

varia 2009-2010 021 SMALL

11:49 Gepost in Actualiteit | Commentaren (3)