23-04-10

Over The Rainbow, Biebob, 21/04/10

gig banner 1


Let bygones be bygones...

Ik ben de laatste om te stellen dat Rainbow geen sterke albums heeft uitgebracht in zijn achtjarige bestaan. Het zou zelfs van heiligschennis getuigen om absolute classics als het debuut, 'Rising', 'Long Live Rock and Roll' en een enkele uit de meer gepolijste periode zoals 'Bent Out of Shape' af te doen als onbelangrijk in de evolutie van heavy rock/hardrock. Graag schuif ik deze nog in de cd-lader en ik kan er zelfs nog van genieten. Ze klinken verbazend fris en bij momenten opwindend. Wat niet kan gezegd worden van de set die OVER THE RAINBOW woensdag in de Biebob aanbood. What went wrong?

Om te beginnen is OTR niet Rainbow. OTR bestaat uit een zanger wiens beste jaren ver achter hem liggen (al was zijn effort met Glenn Hughes nog wel opmerkelijk goed), enkele oudgedienden van diverse Rainbow edities met teveel tijd of niets beters om handen. Dit alles vergoelijkt met het feit dat ze Jürgen, de zoon van Ritchie Blackmore, in de band hebben. Waarom hij? Ik kan het wel zelf invullen.

Ten eerste de fysieke gelijkenis. Een flink pak struiser dan zijn pa maar met dezelfde priemende oogjes en gelijkende haardos, maar gelukkiglijk met een sympathieke smile tijdens de set. Gitaartechnisch valt er aardig minder te genieten dan bij the real thing.

Jürgen speelt zeker niet slecht; hij bedient zich van een nagenoeg perfect identiek geluid en speelt de songs aanvaardbaar. Daar houdt het dan ook bij op. Qua snelheid, improvisatie en Blackmore-gekheid valt er weinig te bespeuren. Hij speelt bestudeerd en voorzichtig, houdt zich aan de originele partijen en staat liever achteraan. Dit levert bij mij een dubbel gevoel op. Langs de ene kant is het natuurlijk gevoelsmatig tof om junior op het podium te hebben maar ik heb ook wat medelijden met hem omdat hij niet echt de uitstraling én bagage heeft om zijn rol ten volle in te vullen. Als ondertussen 46-jarige zal hij wel weten wat hij doet maar ik kan me niet van de idee ontdoen dat hij wat gratuit voor de manke kar gespannen werd. Het feit dat hij voor de rest van zijn leven al-tijd met zijn vader zal worden vergeleken moet als een zwaard boven zijn nek hangen.

Initiatiefnemer Joe Lynn Turner (59) mag dan al terugblikken op een mooie carrière, woensdag bleek dat de jaren niet echt mild zijn geweest voor een van de meest flamboyante zangers van de jaren tachtig.

Ik probeer respectvol te zijn maar Joe's presentatie is niet echt meer wat het geweest is. Fysiek ziet hij er nog slechter uit dan het doorsnee publiek. En dat wil al wat zeggen want het was een zooitje bij mekaar, doch dit geheel ter zijde.

Joe draagt nog steeds dezelfde pruik als in zijn heydays bij Rainbow of Malmsteen. Op zich geen drama, maar deze staat wel in schril contrast met zijn afgetakelde en door spataders geteisterde lijf. Belangrijk? Neen, zeker niet. Wat wel belangrijk is, is zijn vocale prestatie. En die was ook niet echt je dat. Natuurlijk is zijn stem nog heel herkenbaar en met momenten aanvaardbaar maar al te veel verzeilt hij in een schreeuwen. Zijn reputatie maakte hij goed door de dames vooraan te knuffelen en hier en daar over iemands bol te aaien.

In de band vonden we tevens veteraan Bobby Rondinelli, welke zijn sporen verdiende bij Doro, Black Sabbath, Quiet Riot, B.O.C. en uiteraard Rainbow. Op bas Greg Smith en op toesten Paul Morris, twee leden die speelden in de korte reformatie in 1995 en bijgevolg niet echt representatief zijn, maar dat is mijn mening. Beiden speelden perfect wat er verwacht werd maar er was nooit een moment van verbazing, verwondering of puur genieten. Het was behelpen. Is het dan allemaal kommer en kwel? Gelukkig niet.

Zo was er de mooie setlist waarbij uit elk album werd gepuurd. En daar stelt zich dan het tweede probleem. Hoe goed Turner zich nog uit de brand kan slepen, de songs die oorspronkelijk door Ronnie J. Dio werden gezongen (en mede gecomponeerd) zijn geen spek voor Turner's bek. Hij redt het wel maar ze overtuigen niet en hier balanceert hij teveel op de rand van zijn mogelijkheden.

00 otr 1.jpg

00 otr 2.jpg

00 otr 3.jpg

Opener 'Tarot Woman' ging nog net maar toen een uur later 'Stargazer' de revue passeerde was het soms wel erg pijnlijk. Toch was het net daar dat de band middels het lange instrumentale middenstuk even lekker op dreef raakte. Even dus. Zelfs de drie songs van de Graham Bonnet periode ('Since You've Been Gone', 'All Night Long' en 'Eyes of the World') en toch de meest omstreden Rainbow zanger, lagen niet echt voor de hand. Joe kwam nog het beste weg met zijn eigen meest populaire bijdragen als 'I Surrender', 'Can't let you go' en 'Spotlight Kid'.

 

Ondanks dat het concert alle magie miste en de uitvoeringen gewoon aanvaardbaar en zeker niet meer dan dat waren, was het leuk om deze nummers nog eens live te horen maar tegelijk pijnlijk om muziek waarmee we zijn opgegroeid en bijgevolg door en door kennen te moeten aanhoren met te veel hiaten en gebreken. De meeste muziek heeft echt een houdbaarheidsdatum en is dan rijp voor een occasionele luisterbeurt of als referentiemateriaal. Deze was dat zeker ook.

Als Blackmore Sr. dit zou aanschouwen/horen zou zijn mening niet veel zachter zijn. Ik wil maar zeggen: als het hem een ruk kan schelen tenminste want die zit al jaren op Scarborough Fair. Als hij ooit met deze bende op het podium zou kruipen zal er een aardig tandje bijgestoken moeten worden. Als vehikel om Turner nog een keer te laten schitteren is het een maat voor niets en eerder pathetisch.

Setlist: Tarot Woman - Kill The King Street Of Dreams - All Night Long - Death Alley Driver - Eyes of the World - Ariel - Wolf to the Moon - I Surrender - Man on the Silver Mountain - Can't let you Go - Jealous Lover - Drum solo (...) - Stargazer - Long Live Rock and Roll - Since You've been gone - Can't Happen here - Spotlight Kid>> Voor meer foto's, klik op de link aan de linkerzijde << 

00 otr 4.jpg
00 otr 5.jpg
00 otr 6.jpg
00 otr 7.jpg

 

15:54 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

Commentaren

over the rainbow Ik ben het weer volledig met Tarkus eens.
Ik vond ook dat er al eens naast gespeeld werd.
Het publiek vond ik ook niet het gezellige publiek dat we gewoon zijn, maar dit terzijde.
Het gezelschap was daarentegen weer dik in orde.
Op naar de volgende.

Gepost door: pat | 27-04-10

Als ik uwe commentaar lees en de set list is er niet veel nieuws gespeeld en was het weer easy money!
spijtig want voor zulke muzikanten is zo een cover set alle daagse kost en zou dat niet mogen zijn.
Ik was er niet bij maar ik heb er geen spijt van als ik het lees.

op naar stormrider in de rots en ...........
grts Marc

Gepost door: Marc Revenge | 28-04-10

De commentaren zijn gesloten.