22-05-10

Little Big Man

Er was nog altijd Ronnie. Wat er ook gebeurde. Ronnie was de baken en de referentie. Ronnie verraste nooit of het moest zijn door altijd - en dus tot op hoge leeftijd - absoluut kwaliteit te bieden. Als alle anderen het lieten afweten wegens 'slijtage', of het was in het gezelschap van jonge ambitieuze brulboeien, Ronnie zou ze altijd tonen hoe het werkelijk moet. Nu is hij er niet meer.

Ronald Padavona wou eerst trompetist worden en bouwde daarmee niet alleen een behoorlijke longinhoud mee op, hij wist zijn ademhaling perfect te gebruiken. Zijn stembanden waren een geschenk. De combinatie van deze drie elementen leverde de (hard)rock-scene een van de beste zangers die ze ooit kende. Tijdgenoten en collega's als Bruce Dickinson, Sammy Hagar en Glenn Hughes, ook niet de minsten, keken bijzonder op naar deze kleine man. En slechts enkele zangers van de jongere generatie kunnen in zijn buurt komen. (Jorn?)

Ik vernam het overlijden sms-gewijs op vakantie en moest toch wel even slikken. We aanvaarden blijkbaar eerder dat een rockicoon overlijd op jonge leeftijd aan drank of drugs, maar om eerst tot op redelijke leeftijd nog steeds tot de absolute top te behoren en dan zo geveld worden, daar wordt een mens toch even stil van. Ronnie zong veel over het duistere maar was een gevatte en soms grappige man. Zijn teksten bevatten naast de dragon & dungeon thema's veelal een waarschuwing voor 'het kwade'. Zijn 'horns' stammen dan ook af van een gebaar om het kwade te bezweren en zeker niet om iemand te vervloeken zoals eerder al eens werd gedacht.

Ik lees in mijn mails vele en terechte tekstflarden om dit gebeuren te illustreren. Ik doe dus mijn best om ook een songflard te vinden. Onderstaande spookte gelijk door mijn hoofd...uit 'Catch The Rainbow':

'Life is not a wheel with chains made of steel'


070623 GMM deel 1 294 TEKST


 

08:40 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.