24-05-10

Fronttoer Marne - Champagne

 
dyn008_original_664_55_jpeg_2531478_c31e7b769f5df63ec6b2b2d8f7223b5c.jpg

Minstens een maal per jaar slaat de koorts toe. Dan wordt er weer een stukje van het front van de Grote Oorlog omgeploegd. Gelukkig ditmaal enkel met de nodige documentatie en een fototoestel in de hand.

Vorige week was het dus prijs. Na een weerom uitbundige voorbereiding trok ik met mijn collega Frontschwein naar Frankrijk voor een nieuw én een eerder bezocht stukje onder ogenschouw te nemen. Maandag ergens in de voormiddag, 0600u om precies te zijn, laad ik mijn collega in en scheuren we richting Sain-Quentin. Van daaruit zal het richting Compiègne, meer bepaald Rethondes, zijn voor een eerste 'rendez-vous avec l'histoire'. Hieronder een beperkt verslag. Voor een hele hoop meer foto's kan je terecht op mijn Picasa web. 

Manchester Hill is een heuvel vlak bij Saint-Quentin. Gespecialiseerde media leert ons dat het 16e Bn van de 30th Division van het Britse leger daar meer dan behoorlijk strijd leverde tegen de Duitse militaire heropleving in 1918. Onder leiding van Kolonel Elstob verdedigden zij daar de heuvel tot bijna de laatste man. Van de ruim 160 man die de strijd aangingen bleven er 17 over. Elstob werd ook gedood maar leeft verder met zijn historische woorden: "This is Battalion Headquarters. Here we fight and here we die". Vandaag is er echt niets meer te zien wat ons herinnert aan die actie, enkel een verwaterde herinneringskrans met poppies hangt aan de draad. Het weer ondermijnt ook een beetje het moreel; het pleurt en na onze eerste uitstap hangen de broekspijpen al vol slijk. En zonder enige fronttoeristische voldoening. Dit zou de enige plek van de tour zijn waar Britse activiteit plaats had. Op naar het tweede punt.

Op 11 november 1918 werd in Compiègne de wapenstilstand tussen de geallieerden en Duitsland getekend. Dat leren ons de geschiedenisboekjes. Eigenlijk is het in een bos op het grondgebied van Rethondes dat de treinwagon stond. Stond. Toen Hitler, nadat hij in 1940 Frankrijk vernederd had door dezelfde wagon te gebruiken, de wagon naar Berlijn liet slepen, vernietigde hij tegelijk de hele site. Niets zou nog overblijven van de overgave van Duitsland in 1918. De oorspronkelijke wagon werd tegen het einde van WO2 in brand gestoken door de SS. In het museum vinden we nog wel twee aangebrande deurlijsten. 

Een identieke wagon van dezelfde productielijn werd aangesleept en in het museum geplaatst. Als ik er voor sta moet ik vaststellen dat het geen verschil zou uitmaken gezien deze er even authentiek uitziet. Het kleine museum achteraan herbergt een hoop exclusief fotomateriaal over de site op zich en wat mooie spullen als daar zijn: de veren waarmee het Verdrag van Versailles is getekend.

dyn008_original_686_515_jpeg_2531478_a045d56c889d31751aa738d1e4d1d3e7.jpg

  

Als we buitenkomen is het al grijs wat de klok slaat. De site is op zich al niet echt indrukwekkend, de platte stenen die de exacte plaatsen aangeven nodigen niet echt uit tot fotograferen. De bomen geuren heerlijk fris maar onze apparatuur is niet veilig in dit weer. Onder een druilerige hemel scheuren we weg. Via Pierrefonds, met zijn indrukwekkende kasteel, rijden we een heel eind naar Belleau. 

Belleau Wood, het heiligste der heiligen voor de Amerikaanse Marines, is een veel minder vreedzame plek. Als we daar aankomen breekt de zon nog door ook. Gaat het tij keren?
Helaas is het een beetje op en af. Het typische Amerikaanse kerkhof is ingeplant aan de noordzijde (Duitse zijde) van het bos. In juni 1918 vocht het Amerikaanse leger hier voor het eerst zelfstandig een heftige veldslag uit. Nu is 'veld' wel veel gezegd, want het was nagenoeg allemaal in het woud te doen. Dicht begroeid en op een kleine heuvel, was dit een uitstekende uitvalsbasis voor de Duitsers. Het duurde dan ook een maand voordat de 3e en 4e Divisie het bos gezuiverd hadden.  

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_18d871899ab4578fe54594d9437dfa50.jpg

 

Het bos is vrij toegankelijk met een parking centraal. Hier staan enkele artilleriestukken en een monument. Na wat geklooi met onze zelfontspannende camera, maken we een korte maar sfeervolle wandeling door het bos. Het weer wordt ondertussen alsmaar beter! 

Volgende stad is Chateau-Thierry. Hier staat een weerom imposant memorial voor de Amerikaanse troepen die het leven lieten in de laatste maanden van de oorlog. Van op de heuvel overschouwen we de stad, welke net als alle Franse steden ontzettend uitbreid middels industriële zones. Echt mooi is het niet. Het monument op zich is dat zeker wel; al getuigd het van de neo-classicistische stijl uit de jaren '30. Weinig emotie maar wel strakke vormen.

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_cdee8769365b554aef8398b84bf9ac3f.jpg

  

Dan rijden we een 25 kilometer naar Dormans. Onderweg zien we de golvende heuvels van de nabije Champagnestreek opduiken. Helaas zijn ze nog niet groen, maar ambachtelijke activiteit heerst er wel degelijk.  

In Dormans staat (een van de vele) 'Monument Mémorial des batailles de la Marne'. Laten we niet vergeten dat het Franse leger in 1914 reeds een miljoen mannen verloren had in de ijdele hoop de Duitsers tot staan te brengen. In juli 1918 deden ze dit nog eens lichtjes over in het gezelschap van hun geallieerden. We mogen ze wel de bombast vergeven die wordt gebruikt om zoveel verlies te herdenken. (Frankrijk verloor tijdens de oorlog zeker ruim 1 350 000 militairen, België 36 000, al geven verschillende bronnen andere cijfers) 

De dubbele kapel, in twee etages is koud en buiten enkele mooie glasramen, is het het kleine museum achteraan dat wat extra info geeft. We hebben al mooier gezien! In het aanpalende ossuarium liggen 1500 gevallenen waarvan slechts 11 geïdentificeerd zijn.

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_abf766f311c7b2d89a21c5961bd7fff1.jpg

                  

De laatste rechte lijn alvorens we ons hotel opzoeken, is het onooglijke dorpje Mondemont. We passeren Champaubert, waar Napoleon in 1814 nog succesvol slag leverde tegen de Russen.   

In Mondemont staat weerom een gigantisch monument, het 'Monument de la Victoire', ditmaal van Franse makelij. Het meet 33m in de hoogte en bestaat uit een roze granietsoort. Het is een werk van Paul Bigot met bas-reliëfs van Henri Bouchard. Het monument was af in 1939 maar werd pas in 1951 ingehuldigd. Als we er voor staan is het meer dan imposant. Het is lelijk, maar alleen al zijn afmetingen doen vermoeden dat het respect voor de gevallenen van de 1e slag om de Marne (ook wel 'het mirakel' van de Marne genoemd) wel degelijk een belangrijke plaats inneemt in de Franse geschiedenis. Dit is tevens de meest zuidelijke plaats die we zullen aandoen. Van daaruit is het richting Epernay voor het culinair afsluiten van een lange eerste dag. 

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_a968fde27f96a1be1a972a98617756ab.jpg

  

De volgende ochtend baden we (fig.) in een zonovergoten streek. Een felblauwe lucht en stralende zon zetten ons echt in gang. We plunderen het ontbijtbuffet en voor we het zelf beseffen is onze tweede dag ingezet.

Terug Via Dormans - met een klein zijsprongetje (Chatillion-s/Marne) wegens té mooie streek - rijden we naar Fère-en-Tardenois. Daar vinden we snel het 'Oise-Aisne American Cemetery and Memorial'. Een kort bezoek leert ons dat overal de standaard wordt gehandhaafd: kraaknet, stijlvol, warm. Overal waar wij zullen uitstappen, stoten we op tuiniers of lieden van aanverwante ambachten.

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_e8a11800538d932c509adb67ed96a4a9.jpg

Even terug de baan op voor 'La Hauttée du Diable', een bijzonder natuurlijk landschap dat enkele bijzondere rotsformaties herbergt. Hier was het dat kunstenaar Paul Claudel samen met Camille als kind en puber speelden. De vreemd gevormde rotsen zouden later een grote inspiratie voor beiden zijn. Het bestijgen van de heuvel is steiler en langer dan ik dacht maar de rotsen hebben inderdaad fabelachtige vormen. Na dit toeristische tussendoortje terug naar de les!  

Omdat we er maar niet genoeg van kunnen krijgen, staat er nabij het dorp Wallée een bijzonder aangrijpend kunstwerk/memorial genaamd 'Les Fantômes'. Geografisch: La Butte de Chalmont. De beeldengroep van Landowski beeld 7 mannen uit van verschillende eenheden die een nagenoeg naakte jongeling omschermen. De lange trappen naar het beeld toe symboliseren de oorlogsjaren. De klim is niet erg steil maar wel meer dan 100m lang. Het is een zeer mooie beeldengroep en het uitzicht (zeker als ik nog verder omhoog loop) is schilderachtig. Collectief viel de beslissing om hier maar gelijk te picknicken. 

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_3db15ad7a6af94447f37d40cc954c4b6.jpg

 

We rijden nu naar het noorden, richting Soissons. We stoppen bij het Fort de Condé, wat gepland staat als te bezoeken. Goede keuze blijkt later. Het fort was bij het uitbreken van de oorlog reeds onbruikbaar en ontdaan van alle bewapening. De Duitsers namen het dan ook gewoon in zonder een schot te lossen en richtten er een hospitaal en rustkazerne in. Het fort werd nooit beschoten wat resulteert in een haast ongerepte structuur, wat eerder zelden is bij zulke bouwwerken. De ruimtes worden ook gebruikt voor andere culturele activiteiten, zoals bleek uit de (navenant) artistieke structuren en beelden die we tegenkwamen. Moet kunnen, het stoorde geenszins.

Le Chemain des Dames, een stukje baan van een 30-tal kilometer lang, was in 1917 het strijdtoneel en eindpunt voor vele soldaten. Bekendste feit over deze locatie is wel dat hier in '17 de muiterijen uitbraken. De Franse soldaten hadden er genoeg van om dag na dag als vee over de vlaktes te worden gejaagd om te sterven. Enige terreinwinst was onbestaande en met de ellende van Verdun nog in het achterhoofd leidde dit tot stakingen. Deze werden eerst hardhandig gebroken door enkele exemplarische executies, maar leverden uiteindelijk toch een beter beleid op.  

Langs de weg zien we tal van kleine herdenkingsstenen, maar we focussen ons op het bezoeken van de 'Caverne du Dragon', ofte 'Drachenhöhle'. Deze oude ondergrondse steengroeve werd tegelijkertijd door zowel de Duitse als Franse militairen gebruikt. Het bezoek kan enkel onder begeleiding, dus we engageren ons in de groep van 1630u. Tot onze verbazing bestaat deze groep uit mezelf, mijn collega en een allercharmantste Française als gids. Omdat wij klootzakken zijn laten we ze de uitleg in het Engels doen (ze stelde het zelf voor!) wat ze nog prima deed. Zij trok dus in het gezelschap van twee 'grumpy not so old men' naar de koele diepten van de heuvelrug. Haar uitleg was haast feilloos en de informatie was boeiend. Na een klein uurtje kwamen we terug boven en de zon was nog steeds van de partij.  

De beslissing om de baan nog eens rustig af te rijden loopt bijna falikant af als blijkt dat mijn brandstofmeter haast in het rood staat. En net dan vind je geen pomp, uiteraard. Toen het lichtje nog begon te branden werd het wel erg stil in de auto, waarvoor nogmaals mijn excuses aan mijn navigator die veel erger vermoedde. Er werd beslist om de bewoonde wereld op te zoeken en de rest daags daarop te doen.  

Ik kan gerust stellen dat we met de hakken over de sloot Reims binnenbolden. Daar werd de tank weer vol juice gekapt wat een zalig gevoel van rust geeft; Reims ligt dus net als vorig jaar nog steeds helemaal open wat me deed veronderstellen dat we zonder te tanken nooit aan ons hotel zouden geraakt zijn. Gelukkig was de ontvangst warm en het restaurant vlakbij. Zo gaat het goed, zo gaat het beter!  

Woensdag was ingepland als een beetje een 'rustdag'. Niet dat we op onze luie reet de lokale brouwselen zouden zwelgen gelardeerd met fijne hapjes. Neen, een mooie tour rond de Champagnestreek met niet al té veel oorlogsmiserie. Het werd dus anders, wat dacht u. 

Om onze schade van de dag ervoor enigszins in te halen werd er met een kleine maar schilderachtige boog terug naar het noorden gereden. Doel was 'Le Plateau de Californie'. Onderweg stopten we nog aan het mooie 'Monument des Basques' waar we tevens een prachtig uitzicht kregen op zowel de lager gelegen streek als het hoger gelegen plateau.

dyn008_original_519_775_jpeg_2531478_7b67d7076c26fefc19651f4d001a65cd.jpg

 

Onderweg weerom een link naar Napoleon I in de vorm van een redelijk gestileerd standbeeld op de basis van een oude windmolen. Hier vocht hij zijn laatste succesvolle slag uit alvorens hij bij Waterloo werd verslagen (al gaf hij de Pruisen in de aanloop naar Waterloo in Quatre-Bras ook behoorlijk op hun donder, maar dat is een ander verhaal). Als we langs het plateau rijden komen we aan de obligate didactische platen waarvan heel de regio overigens goed is voorzien. Hier leren we weerom bij over de omstandigheden waarin er werd geleefd en gevochten op en omtrent de heuvelrug. Het vrij nieuwe kunstwerk dat even verderop staat heet 'Ils n'ont pas choisi leur sepulture', wat zoveel wil zeggen dat er nog behoorlijk wat gesneuvelden in en onder de grond steken. 

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_ca1bb27bd7c1fc2a4a08361a13f9c0a1.jpg

 

Ondanks deze morbide gedachte, die overigens al helemaal niet nieuw is in deze materie, wagen we ons aan een mooie, duidelijk aangeduide wandeling op de heuveltop. De maaier ter plekke beloofd ons een 20' wandeling; het worden er 40'. Geen probleem voor ons, het weer is excellent en de sfeer is top.

Van daaruit rijden we via het oude Craonne naar het 'Monument aux Chars d' Assaut'. Dit monument gedenkt de roemrijke inzet van de Franse tanks van '17 tot '18. Ik meen me nochtans niet te herinneren dat dit zo fenomenaal moet geweest zijn maar ik was er niet bij. De site is verfraaid met voertuigen uit een latere periode. Van daaruit beloof ik mijn kompaan een schilderachtige rit naar het volgende point of interest. Blijkt al snel dat mijn navigator een klopje van de hamer krijgt waardoor de rit verder in stilte gebeurt. Of toch niet. Een flink gecatapulteerde kei land in mijn voorruit en resulteert in een fraai sterretje...

dyn008_original_784_526_jpeg_2531478_bf3145c85edf03aae1106ab30f4af08d.jpg

 

Het monument 'Blanc Mont' (en niet omgekeerd) gedenkt de inzet van 70 000 Amerikaanse soldaten die samen met de Fransen in die regio succesvol weerstand boden aan de laatste Duitse aanvallen. Er staat een toren die vlot (...) te beklimmen is en een prima beeld biedt van de streek. Naast de toren restanten van loopgraven maar al in ver geërodeerde staat. Van daar is het naar het 'Monument Ferme Navarin', alwaar ik op een vorige passage over uitwijdde. Mijn collega is ten zeerste verrukt over het bouwsel en laat zich fotografisch volledig gaan. Ik stel ondertussen vast dat het sterretje is uitgegroeid tot een barst van een 40cm lang. Ok, dat weten we dan ook weer. Gelukkig hebben we nog voldoende brandstof, denk ik dan...

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_7d39a0842eb61a368ffe8b015a3d5e71.jpg

                 

De rest van de namiddag en avond zal zich afspelen in en omtrent Reims. Ik drop mijn maat aan het Fort De la Pompelle, wat ik ook reeds eerder bezocht en doe een beetje prospectie wat de ruit betreft. Zonder succes, maar eerder gerustgesteld, pik ik hem terug op om vervolgens naar het centrum van de stad te rijden. Dat was niet eenvoudig. De hele stad ligt dus nog steeds open en lange, trage files murwen zich door de stad. Uiteindelijk bereiken we op een onverwacht vlotte manier het gebouw/museum 'Salle de la Reddition 1945'.                  

In dit voormalige schoolgebouw bevond zich het hoofdkwartier van generaal Eisenhouwer gedurende de laatste maanden van de tweede wereldoorlog. Hier was het dat de definitieve overgave van het Duitse leger werd getekend. Eerder vonden er al zulke overgaves plaats in Italië en aan de Britten op de Lüneburger heide.                    

In Reims werd op maandag 7 mei om 1441u het definitieve einde van de oorlog (toch wat het Westen betreft) ondertekend tussen o.a. generaal Jodl, stafchef van het Duitse leger en de geallieerde bevelvoerders ter plaatse. Lt Gen. Walter Bedell Smith tekende in naam van de geallieerden. Twee dagen later zou dit nog eens worden overgedaan in Berlijn door Veldmaarschalk Keitel en generaal Zjoekov.

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_1385f0ac9a4bdeb50025f8ed556dcdb3.jpg

 

Ongetwijfeld een historische plaats om u tegen te zeggen. Het beperkte maar fraaie museum herbergt enkele mooie stukken, maar het is natuurlijk vooral de zaal waar de plechtigheid plaatsvond die de aandacht trekt. Het meubilair en de kaarten bevinden zich achter glas en de tapijten zijn ook verwijderd, maar verder oogt het aardig historisch. En daar doen we het voor natuurlijk! We kunnen nog net ontsnappen voordat het museum wordt gesloten. Misschien nog een bezoek aan de kathedraal? Nu we er toch zijn.  

Weerom via een hele omweg belanden we in de straat pal voor het gebouw. Een bezoek aan de kathedraal is in Reims natuurlijk obligaat, maar persoonlijk vind ik hem binnen nogal donker en saai. Terwijl mijn maat zich laaft aan Goddelijke steun en inspiratie, nestel ik me buiten in de zon om van het passerende volk te genieten. Een gezond evenwicht, denk ik dan.  

Nadat ook deze energievretende activiteit voorbij is, zoeken we een (blijkt later) geweldig Italiaans restaurant op, op de 'boulevard m'as tu vu', recht tegenover het Grand Hotel du Nord. Het menu is niet alleen van een hoge kwaliteit, maar - zo blijkt later - ook nogal kwantitatief. Flink doorspoelen dus! Toch slagen we er in om omstreeks 2130u naar het even buiten de stag gelegen hotel te rijden in ... net geen 12 minuten. 

Donderdag, laatste dag van onze onderneming. Tijdig gepakt en gezakt verlaten we de weerom hectische stad. Richting: La main de Massiges. Dit kleine dorp lag vlak achter de vuurlinie toen de Fransen zich hadden ingegraven om de heuvel. De tranchée bovenop de heuvel is ondertussen flink uitgebreid en oogt werkelijk zeer realistisch. Een bordje 'Entrée interdite' lijkt ons op deze verlaten plek een beetje onnozel en voor we het weten staan we er in. 

dyn008_original_775_519_jpeg_2531478_1956cb1ad48165ab8ce1a1687500f468.jpg

 

Hoogste tijd voor een 'then & now' foto, dus met de documentatie die we meezeulen belanden we in het stadje (?) Vienne-le-Chateau. Proviand word ingeslagen en de nodige foto's gemaakt. Het toch wel mooie militaire kerkhof van La Harazée noodt ons tot een stop. Via Saint-Menehould rijden we naar het Argonnenwoud. La Haute Chevalchée, Lachalade, het zijn namen voor stukken van het redelijk ondoordringbare bos. Gelukkig loopt er een klein geasfalteerd baantje door waarop het zacht bollen is tegen 40km/u en raampjes open. Excellent! We houden halt aan het Ossuaire d'Argonne alwaar we de resten van onze mondvoorraad plunderen. Vandaar is het richting Varennes, waar het lichtjes oversized 'Pennsylvania Memorial' nogmaals de Amerikaanse bijdrage gedenkt. 

dyn008_original_784_526_jpeg_2531478_0cf266e4af58d4658592db8f05fc4a4d.jpg

Als uitsmijter beloof ik mijn navigator een knokenbrekende wandeling op de Butte de Vauquois. Vorig jaar hield ik het zelf bij een kleine verkenning; vandaag wil ik het hele parcours doen. En dat valt nogal mee. Met een beetje omzichtigheid en aangepast tempo waren we na een goede 50' rond. 

dyn008_original_784_526_jpeg_2531478_bf2d3757be74344df911aaa0864b7d31.jpg

                  

Het oude dorp Vauquois werd volledig vernietigd middels 13 mijnen die tot ontploffing werden gebracht. Het beeld van de heuvelrug is dan bij wijlen ook hallucinant. De Duitse zijde is hier en daar fraai gerestaureerd en wij wringen onze lijven dan ook door de nauwe gangetjes en poortjes. Zeer de moeite dus om te doen, maar wel voorzien zijn van een stel stevige knieën. In ons geval ging het nog net, maar veel meer moest het niet zijn.  

Gezien we voor een keer voorlopen op ons schema, biedt ik mijn reisgezel nog twee extraatjes: het Amerikaanse Memorial op de Butte de Montfaucon en het Duitse kerkhof in Romagne. De opmerkzame lezer zal zich afvragen, waarom het gigantische Amerikaanse kerkhof dan niet? Wel, dat kennen we ondertussen al! 

Romagne is dus het eindpunt. Er word gekozen voor een terugweg via Sedan, Bouillon en Luik. Het zal mijn navigator worst wezen, want de vermoeidheid begint zijn sporen na te laten. Eens terug in Wallonië trappen we het pedaal flink in en rijden zonder enig oponthoud naar Antwerpen.

dyn008_original_400_597_jpeg_2531478_2effc64ae03f179a7ff108b7cf1d5540.jpg

 

En zo gaat het altijd: je bent mekaar weer volledig gewend en je kofferruimte geraakt wat georganiseerd, en dan is het net voorbij.  

Met deze uitstap is het laatste gaatje van ons front gedicht. Wij kunnen nu trots stellen dat het hele Westelijke Front van '14-'18 door ons bezocht is. Van de Westhoek, over de Artois, Picardie, de Somme, de Marne, Champagne, Argonne, Verdun en de Elzas. Elke trip in de toekomst in deze materie wordt herhaling of een iets dieper ingraven (héhé) in bepaalde regio's. Plannen voor een nog iets grotere trip sluimeren reeds!

 

19:59 Gepost in Historie | Commentaren (2)

23-05-10

System Pilot, De Rots, 22/05/10

kop concert.jpg

Zaterdag speelde het Nederlandse SYSTEM PILOT in De Rots. Deze band is een van de vele bands waarin gitarist Marcel Coenen actief is, en waarschijnlijk - terecht - de plak zwaait. Coenen is geen gewone gitarist. Het is een man die, zo blijkt alweer uit de setlist, van alle markten thuis is. Speelde hij enkele maanden geleden nog als extra man mee met Channel Zero, vandaag is hij bezig met de volgende cd van zijn eigenste band Sun Caged, waar er stevige progmetal mee bedreven wordt. Daarnaast is er nog Stormrider, waarmee de hoogdagen van de metal worden herbeleefd (binnen twee weken in De Rots), Time Machine, een Joe Satriani tribute band en Chained Alice, inderdaad, een Alice in Chains tribute band. Gisteren dus System Pilot.

Probleem voor De Rots is altijd het aanvangsuur. Gezien om 22u de volumeknop uitgaat, dient er op tijd begonnen te worden. Veelal is dit dan voor eigen volk en crew. De algehele opkomst was dan ook maar mager, al was er wel een beetje sfeer te ontdekken. Voordeel was dat je de meester zelve goed aan het werk kon zien.

De band is erg functioneel, geen excessen, geen échte virtuositeit op zich, maar als band in zijn geheel klonk het als een klok. Enige minpuntje was dat zanger Jos soms wel moeite had met de zwaardere nummers, wat hij dan weer goedmaakte met de meer AOR-getinte songs. Ook zijn presentatie was niet altijd je-dat. Maar soit! De setlist was dan ook zeer divers; van G'n'R over ZZ Top, Deep Purple, Journey, Scorpions, Dio (!!), Gary Moore met een geweldig 'Out in the Fields', Rainbow, Survivor en een - althans voor mij - nagenoeg perfecte uitvoering van Dream Theater's  'Pull Me Under'. Gezien de tijd weerom vloog werd er wat in de list gesneden om partygewijs te eindigen met 'Radar Love' en Kiss' 'Detroit Rock City'.

Al bij al heb ik me kostelijk geamuseerd om zoveel rockgeschiedenis gepresenteerd te krijgen. Marcel Coenen is een man die er in slaagt om de originele gitaristen feilloos te interpreteren en diverse stijlen vlotjes aan mekaar te rijgen. Ik hoop bij de passage van Stormrider (05/6) dat Yngwie niet vergeten wordt...

http://www.marcelcoenen.com

220510 System Pilot 004


 

10:24 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

22-05-10

Little Big Man

Er was nog altijd Ronnie. Wat er ook gebeurde. Ronnie was de baken en de referentie. Ronnie verraste nooit of het moest zijn door altijd - en dus tot op hoge leeftijd - absoluut kwaliteit te bieden. Als alle anderen het lieten afweten wegens 'slijtage', of het was in het gezelschap van jonge ambitieuze brulboeien, Ronnie zou ze altijd tonen hoe het werkelijk moet. Nu is hij er niet meer.

Ronald Padavona wou eerst trompetist worden en bouwde daarmee niet alleen een behoorlijke longinhoud mee op, hij wist zijn ademhaling perfect te gebruiken. Zijn stembanden waren een geschenk. De combinatie van deze drie elementen leverde de (hard)rock-scene een van de beste zangers die ze ooit kende. Tijdgenoten en collega's als Bruce Dickinson, Sammy Hagar en Glenn Hughes, ook niet de minsten, keken bijzonder op naar deze kleine man. En slechts enkele zangers van de jongere generatie kunnen in zijn buurt komen. (Jorn?)

Ik vernam het overlijden sms-gewijs op vakantie en moest toch wel even slikken. We aanvaarden blijkbaar eerder dat een rockicoon overlijd op jonge leeftijd aan drank of drugs, maar om eerst tot op redelijke leeftijd nog steeds tot de absolute top te behoren en dan zo geveld worden, daar wordt een mens toch even stil van. Ronnie zong veel over het duistere maar was een gevatte en soms grappige man. Zijn teksten bevatten naast de dragon & dungeon thema's veelal een waarschuwing voor 'het kwade'. Zijn 'horns' stammen dan ook af van een gebaar om het kwade te bezweren en zeker niet om iemand te vervloeken zoals eerder al eens werd gedacht.

Ik lees in mijn mails vele en terechte tekstflarden om dit gebeuren te illustreren. Ik doe dus mijn best om ook een songflard te vinden. Onderstaande spookte gelijk door mijn hoofd...uit 'Catch The Rainbow':

'Life is not a wheel with chains made of steel'


070623 GMM deel 1 294 TEKST


 

08:40 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

15-05-10

NAKED10, Kammenstraat, 15/05/10

logo smallWie mij een beetje kent, weet dat mode mij een rotzorg zal zijn. Lees: het interesseert me matig tot niets. Wat niet wil zeggen of ik al dan niet kan appreciëren wat de modale medemensch om zijn/haar lijf drapeert. Enige vorm van esthetische kennis is me niet vreemd.

Ik had dan eigenlijk ook niets te zoeken op het zoveelste NAKED evenement, dit jaar voor het gemak 'NAKED10' gedoopt.

Dit multimediale evenement, gebracht en ondersteund door de neringdoeners van de Kammenstraat, een straat die ook wel eens het Portobello Road van Antwerpen wil genoemd worden omwille van zijn non-conformistische kledingzaken en leuke interieurwinkels, zet de deuren dan open voor het goede doel. En rekent zichzelf daar natuurlijk ook bij (...).

Zo gaat er een percentage van de omzet van die dag naar Kamiano en naar Natuurpunt. Verder stond ecologie op de een of andere wijze centraal. Beiden eerzame instellingen, maar men moet daar ook niet in overdrijven. Zo is het natuurlijk vooral de modeshows en de randanimatie die wel wat volk wil trekken, al was het volk-gedeelte dit jaar toch aan de magere kant. Misschien lag het aan het onvoorspelbare weer?

Verder was er naast de verschillende (?) dj's een optreden van een Michael Jackson imitator, wat op geen reet trok - naar verluid zijn er amoebes op de Seychellen die het er een heel stuk beter van afbrengen - en een stel karakterdanseressen die wat huppeldepup op platte dance brachten. Neen, de culturele meerwaardezoeker kwam van een kale reis terug. Daarom was Tarkus er om die leemte op te vullen.

Het kan ook zijn - laten we eerlijk wezen - dat ik voor de verandering wel eens wat frissche deernes wilde fotograferen, maar dat laat ik in het midden. Een mens moet van alle markten thuis zijn en ondanks het feit dat ik het woord 'multi' niet uit mijn bek krijg (met uitzondering van 'multitasken' misschien), was ik het zoals eerdere jaren aan mezelf verplicht om hier fotografisch verslag van uit te brengen. Beter: een poging tot, want dit is toch weer een heel andere discipline. Niet voor mezelf maar voor het Goede Doel, dat spreekt.

Hieronder enkele sfeerbeelden. Voor een ganse rits beelden, wend u tot mijn publieke albums via de link hiernaast.

00 naked 1.jpg
00 naked 2.jpg
00 naked 3.jpg
00 naked 4.jpg

 

18:39 Gepost in Actualiteit | Commentaren (4)

11-05-10

All creatures great and small!

Net als je dacht: zie horen of zien we nooit meer terug ben ik daar...

Het is even stil geweest op de blog, maar dat wil niet zeggen dat Tarkus lui in zijn zetel is gaan plakken. Toch niet de hele tijd.

Beetje geplaagd door een lastige pijn in de knie (het gaat al beter, bedankt voor uw interesse), de Allerlaatste Afwerking van mijn gevel & shit (jaja!) en drukke dagen op het werk, maken dat ik even uit de ether ben geweest. Zeer binnenkort lonkt er weer wat vakantie met een waaier aan uitstappen, hopelijk gevolgd door sterke verhalen en straffe beelden , of hoe zit dat nu weer.

Ondertussen toch nog even een frisse neus gaan halen in de noorderkempen. Poppel om precies te zijn. Een fijne wandeling met oog voor natuur. Niet om op te eten, maar om te fotograferen. Het moet natuurlijk gezegd dat diezelfde natuur ondertussen wel duidelijk een beetje loopt achter te hinken. Veel kleur is er nog niet en écht warm is het ook nog niet geweest, wat maakt dat de biologische klok van de fauna en flora beetje trager loopt.

Van de nood een deugd maken dus en i.p.v. kleurrijke vlinders en schilderachtige bloempartijen, werd de focus gelegd op wat er al wel was: een stel arrogante vliegen, een paard, een zielige bladluis en een occasionele spin die het ook niet meer wist. Mooi om je skills op te oefenen, dat wel.

Gelukkig was ik in gezelschap van mijn 'nonkel' waarvan ik de macro-microbe heb overgekregen en die me dus met raad en daad kon bijstaan. Gewapend met een arsenaal aan lenzen, bodies, voorzetstukken, enkele broodjes en vooral veel goede moed, begonnen we aan een wandeling die ondanks zijn slechts 11 kilometer, toch al gauw een kleine vijf uur in beslag nam. Er waren dan ook veel vliegen.

Voor de geste, hieronder enkele indrukken. Voor meer beelden, klikken hiernaast!

 

00 creatures 1.jpg
00 creatures 2.jpg
00 creatures 3.jpg
00 creatures 4.jpg