04-06-10

God & Guns

Het zal misschien voor sommige lezers hard aankomen maar Tarkus heeft net een wel heel bijzondere vakantie achter de rug.

Met een gerust gevoel dat alle werkzaamheden thuis achter de rug zijn ben ik enkele dagen na een toch wel redelijk vermoeiende fronttoer (waarover u reeds alles hebt kunnen lezen én zien) naar het zuiden afgezakt. Op zich misschien niet heel uitzonderlijk, maar zelf ben ik graag in controle van mijn vakantieactiviteiten, meer nog, ik probeer dan zelfs ook nog eens verantwoordelijk te zijn voor mijn daden.

Doch, een nieuwe wind kwam aanwaaien en Tarkus had zich eens ingeschreven voor een wat heet 'begeleide groepsreis'. Ja, ik huiverde ook eerst bij deze gedachte, maar het was winter en pokkeweer bij ons. Dan doet een mens soms gekke dingen. Na datum kan ik er enkel maar met de allergrootste tevredenheid op terugkijken.

Het feit dat het lot mij opzadelde met reisgenoten die, op enkele uitzonderingen na, gemiddeld 20 jaar ouder waren dan ondergetekende, zeg maar pre- en volle pensionarissen/renteniers, maakten deze reis nog meer bijzonder. Wat ook voor mij eerst even wennen was, werd al snel omgezet in een positief iets. En daar moest ik zelfs niet veel voor doen.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik hoegenaamd niet concurentieel ben en een absolute hekel heb aan haantjes- en machogedrag. Van deze zaken werd ik dus alvast gespaard. Temeer: elk nadeel (?) heb ze voordeel, zoals daar zijn:

Het gemiddelde tempo lag eerder laag, maar dat kan de genieter enkel maar ten goede komen. Tijd zat voor foto's en genieten van de zichten en landschappen. Regelmatig pitstops om wat te drinken en te 'ventileren' en verder vooral een bezadigde sfeer, relaxed, misschien een beetje te voorzichtig, maar vooral ontspannend, leerrijk en dankzij een uitstekende gids meer dan voldoende duiding op een niet opdringerige maar eerder allercharmantste wijze.

Een extra surplus vond ik de gesprekken, al of niet aan tafel, met mijn medereizigers, welke van over heel Vlaanderen kwamen. Soms met sterke verhalen van ver voor mijn opstanding, soms pijnlijke verhalen over verlies en pijn, maar gelukkig ook leuke dingen. Door deze gelegenheid om even in de toekomst te mogen kijken door middel van conversatie met mijn medereizigers, is mijn beeld over een zekere toekomst toch enigszins bijgesteld.

Ik moest vaststellen dat 60-70+ers veel meer van het leven weten te genieten dan de meeste 20-30-40-ers. Joie de vivre, savoir faire, wat zich vooral vertaalde in goed eten, goed drinken, veel lachen en extreem genieten. De senior (81 jaar) wist mij te imponeren met zijn oorlogsverhalen en reiservaringen; ik geef zelfs toe dat ik af en toe op de pedalen moest staan om hem bij te blijven. Op trappen notabene!

Doel van de korte maar intensieve reis was een ontdekking van Malta; het kleine eiland net onder Sicilië. Malta heeft - u mag mij ondervragen - een wel heel bijzondere geschiedenis met de daaruit voortvloeiende even bijzondere gewoontes en aanblik. En ja, 't is ook den oorlog die je hier werevindt, gelukiglijk zonder de graven van duizenden soldaten. De slachtoffers waren eerder de burgerbevolking, en de militairen (in het bijzonder personeel van scheepskonvooien en RAF piloten) getuigden van uitzonderlijke moed. Een extra motivatie voor mezelf want het verhaal van Malta is doorgaans niet bekend bij het publiek. De vrije namiddagen werden dan ook op voorhand persoonlijk ingevuld om de eigen interesse te voeden.

Zeer binnenkort dus het verhaal, niet te ingewikkeld, niet te complex , met een beetje evenwicht tussen de cliché's en hopelijk niet te lang. Voor de liefhebbers: ik heb ook enkele foto's genomen, een stuk of wat.


5008

 

De commentaren zijn gesloten.