30-06-10

Graspop Metal Meeting, 25/06/10

festival banner.jpg

Bandhoppin'.

Eerlijk: ik was er nauwelijks klaar voor. Het festivalgevoel kwam maar niet opzetten, maar plannen waren gesmeed, afspraken gemaakt en uiteraard: het ticket had ondertussen al aardig wat stof vergaard. Maar het moet. Ik kan niet thuiszitten als ik weet dat GMM plaatsheeft. Ook nu stel ik me alweer de vraag of ik volgend jaar al dan niet een, twee, drie of Geen dagen zal gaan. In mijn achterhoofd krijst een stemmetje toch weer dat het drie dagen worden.

Graspop, misschien wel meer dan een ander festival op onze bodem, heeft een eigen biotoop. Sociologisch dan, ik weet dat er festivalgangers zijn die soms meer op een biologie (of chemie...) project gaan lijken naarmate de dagen vorderen, maar dat heeft ook zijn charme.

Zelf moet ik erkennen dat ik er, na een halve dag wennen steeds weer van onder de indruk geraak. Het festivalterrein wordt je nieuwe tijdelijke wereld voor enkele dagen. Met andere normen maar niet afglijdend in barbarij. Met andere omgangsvormen en zeker: andere esthetische waarden. Grootmenselijk ook. Respectvol voor je naaste die ook vooral voor één ding komt: de liefde voor Metal. De neuzen staan veelal in dezelfde richting, de bekertjes vliegen alle kant op en voor de buitenstaander lijkt een moshpit en zijn varianten een ware slachting. De incrowd weet dat het niet zo is. Fuck de media die graag de excessen belicht maar de geest van Metal niet onder woorden kan brengen. Zelfs voor mij vraagt het heel wat inspanning om het gevoel over te brengen naar outsiders. Als je het niet voelt zal je het nooit kennen.

Hier volgt in 3 episodes het verslag. Geschreven vanuit mijn persoonlijke visie en smaak. Met foto's vanuit 'the pit', de onderbuik, de smeulende asse, van tussen de plakkende lijven en bierregens. Dit verklaart de soms wat 'artistieke' benadering... Life's a bitch.

Vrijdag goed op tijd want het lijkt wel dat de eerste dag van GMM traditioneel de beste wordt. Of is het: de meest gevarieerde?

Hoe dan ook, eerste gig was van eigen (Kempische) bodem: OCEANS OF SADNESS. Net zoals het festival bestaan zij ook 15 jaar en hebben er reeds 5 keer gespeeld. Het publiek diende nog opgewarmd te worden en dat ging ondanks het fraaie weer erg langzaam.

En dan moeten we keuzes maken. Ghost Brigade? Beetje te hard om 1215u, dus maar naar RAVEN. Deze klassieke Britse metalband draait al een dikke 30 jaar mee. Zij liepen mee school met Saxon en Iron Maiden, maar bevonden zich al snel in de achterhoede. Nu is dat zeker geen schande, want het was fijn om oude metal te horen na de complexe geluiden van Oceans. De heren zijn er niet jonger op geworden en soms lijkt Spinal Tap niet ver af, maar qua prestatie was dit niet min. Krachtig, recht voor de raap en ondanks het erg gedateerde karakter toch best onderhoudend. Toch geen vat vol nostalgie want de heren hebben net een verse cd uit.

01 raven.jpg

 

Om 13u dan naar het grote podium (MS) voor wat eigenlijk de verrassing van de dag zou moeten zijn. REVAMP, de nieuwe band van Floor Jansen kreeg de eer om de dag deftig te openen. De cd is bijzonder goed, maar hoe gaat dit live zijn? Wel: zeer sterk. Omgeven door allemaal verse muzikanten weet Floor met haar fenomenale stemgeluid het grote handvol dat post heeft gevat mee te nemen. Of toch niet helemaal?

Aan de prestatie zal het niet liggen, maar volgens mij moet dit in een club stukken beter overkomen. Er werd uiteraard enkel gepuurd uit de cd gezien de 50 minuten die de band had. Floor is helemaal terug en ik hoop ze in iets grotere glorie terug te zien op het MFVF in oktober.

02 revamp.jpg

 

Weinig meiden dit jaar - of toch op het podium. Maar voor KRYPTERIA neem ik graag vooraan plaats. Maar goed dat Deicide het liet afweten. Ik kijk veel liever naar het strakke lijf van Ji-In en haar band. Ji-In is zo sexy als de hel maar daar komen we niet voor (...). Met nog steeds de cd 'My Fatal Kiss' te promoten, voerde zij met haar drie handlangers nog maar eens dezelfde show op als vorig jaar op MFVF en als support van Epica. Het is natuurlijk hun job, maar tegen oktober zal er toch een ander kunstje vertoond moeten worden. Maar er is nog altijd het geluid. Niet dat Krypteria veel inzet vraagt van de luisteraar. De songs zijn kort en erg meezingbaar met een ondertoontje van (nu?) metal en een snuifje power/gothic metal. Maar het blijft licht verteerbaar en bijzonder entertainend. Ji-In komt uit de musicalscene en weet dan ook het publiek te vermaken. Met haar stevige lollipop stemmetje draagt zij alle nummers zonder ergens een noot te missen. En ze blijft lachen alsof ze het succes dat ze met de band scoort nauwelijks kan bevatten. Deze set was gewoon perfect en gaf me helemaal zin in wat nog komen moest en dat was van een totaal andere orde. Maar eerst bier. Dure maar verdiende frisse pils om er dan ook écht helemaal in te geraken, een opdracht die overigens goed vlotte.
Om 1530 in de M1: ANATHEMA. Elders speelt The Poodles, het verschil kon niet groter zijn. Edoch, ik liet mijn beperkte intellect spreken en koos voor de moeilijke weg. En op een zonovergoten weide in een tent Anathema te programmeren is één ding, het publiek boeien is een ander paar mouwen. En of het een tactische zet was of gewoon 'good clean fun', ik weet het niet maar de broers Cavanagh & co openden met een stomende versie van Led Zeppelin's 'Kashmir' waarbij iedereen daar zo danig van onder de indruk was dat je niet weg durfde te gaan. Anathema's muziek ligt dan ook mijlenver van deze monster-rock. Ik was er helemaal van van mijn melk, zeker weten.

              03 krypteria 1.jpg
              04 krypteria 2.jpg

 

Na deze mokerslag kozen zij voor het eigen toch heel wat intimistische werk. De overgang naar 'Fragile Dreams' kon ook niet groter zijn. Wat een band, wat een sfeer! Danny Cavanagh is een absolute frontman en weet de tent soms volledig stil te krijgen met de soms wel erg subtiele muziek. Er volgt een greep uit het recente fantastische 'We're here because we're here', maar adembenemend was tevens het door Lee Douglas gezongen 'A Natural Disaster'.

Ik hoop deze band in oktober nog eens te zien, maar daarvoor moet mijn agenda even aangepast worden. (hallo, collega's?)

05 ana 1.jpg

 

Een heel ander uiterste staat me buiten op te wachten: SLAYER. De temperatuur buiten is gelijk aan die van binnen: ik schat zo'n 28° en ik zweet me te pletter. Gelukkig zijn er aan de toiletten kraantjes drinkbaar water want anders zou het wel eens fout kunnen aflopen... Na de vele bekertjes water, snel een pils mee en naar de MS.

Weer een beetje een ongelukkige samenloop van omstandigheden? Slayer staat te smeulen onder een verschroeiende zon. Niet eenvoudig om dan hun 'duistere' boodschap over te brengen.

Als de band rustig het podium opwandelt kijkt Tom Araya glimlachend naar de hittebron terwijl Kerry King alvast 'World Painted Blood' inzet. En dan volgt een erg routineuze klus. Zuchtend, puffend en blazend werkt Slayer zich door de korte set met toch enkele hoogtepunten als 'Seasons in the Abbys', 'Disciple', 'War Ensemble' en het nog steeds beukende 'Angel Of Death'.

De grijzende Araya blijft ondanks alles lachen en met een vaderlijke blik kijken hoe de moshpit kookt. Ondertussen stel ik mezelf weerom vragen bij het beperkte eendimensionale livegeluid van de band en wacht nog steeds op een deftige gitaarsolo. Slayer is altijd welkom om wat olie op het vuur te gooien maar ze slepen me dit jaar niet echt mee. Misschien volgende keer toch weer vooraan gaan staan zoals in 2007.

06 slayer.jpg

 

Voor het einde van de set ontglip ik de massa om me in een andere, welliswaar kleinere massa, te nestelen. In de M1 speel THERION en daar ben ik echt nieuwsgierig naar want die heb ik nog nooit live gezien, wat volgens mijn kompaan een schande is, maar soit.

Ik had eerder moeten luisteren want wat deze band brengt is onwaarschijnlijk en was voor mij gelijk dé live verrassing van de dag, zoniet van het hele festival.

De intro van 'The Rise of Sodom and Gomorrah' weerklonk en de hele band betrad het podium. Therion bestaat officieel enkel uit gitarist Christopher Johnsson (nu met korte haren en 'pitteleir') en werkt op al of niet reguliere basis met een hele rits semi-vaste leden. Nu vinden we op gitaar de Argentijnse Christian Vidal, wie aardig wist te verbazen, en vier zangers waaronder de imposante Snowy Shaw die we ook zowat overal tegenkomen en de werkelijk fenomenale Thomas Vikström die zijn sporen verdiende bij o.a. Candlemass en Stormwind maar ook niet vies is van een Disneyproductie. Zijn hoge heldere en krachtige stem domineert de zangpartijen ondanks de twee vrouwelijke sirenes die ook wel wat in hun mars (en decolleté) hebben.

De pompeuze nummers van Therion nemen me helemaal mee in hun magische wereld. Welkome rustmunt 'Lemuria' geeft me zelfs kippenvel en 'The Blood of Kingu' laat zijn sporen na in de nekwervels. Klassieker 'To Mega Therion' mag niet ontbreken en geeft aan alle muzikanten en zangers nog eens de kans om te schitteren. Het is dan ook visueel bijzonder boeiend om constant volk te zien verdwijnen en opkomen om dan weer links, dan weer rechts een lijntje te zingen. De samenzang is hemels en alhoewel ik niet elke song ken, weten ze me telkens mee te voeren.Drama en pathetiek, maar ook schoonheid door de excellente outfits van de bandleden en overweldigende klank maken van dit optreden het voorlopige hoogtepunt van het festival.

07 therion.jpg

 

TARJA. Mijn makker brengt me ondertussen een Frissche Pils, wat meer dan verdiend is, mijn gedacht!

Links van mij een handvol jonge meiden die nog niet goed beseffen welk effect Tarja later op hen zal hebben. Ik heb er al voor minder in tranen zien verdrinken. Als de set begint, is het al prijs. Gelukkig houdt een van hen zich vast aan de afsluiting of ze zou gelijk instorten; en we zijn nog maar net begonnen.

Tarja heeft nu eenmaal een bovennatuurlijke uitstraling en werkt enkel daarmee al op het sentiment. Ondanks mijn vele winters kan ik dat wel relativeren, maar ik moet bekennen dat ze haast 'verheven boven alle vrouwen' lijkt. Lijkt dus, hé.

Ze maakt het het publiek anders niet makkelijk. Natuurlijk grijpt ze gretig uit het hardere werk van haar 'My Winter Storm' cd, maar gooit een handvol nieuwe nummers in de massa. En het zijn niet allemaal hapklare brokken. Stevige songs, hoekige ritmes, felle breaks, meestal dreigend, zelden zalvend. Ook ik wacht op 'Sleeping Sun' of 'Nemo', maar ons Tarja heeft daar geen oren naar. Nightwish lijkt hiermee wel volkomen uit haar register gewist en ze kiest voor twee covers die wat te denken geven. 'Still of the Night' van Whitesnake komt dubieus op gang maar naarmate de opbouw vordert kwam dit wel in orde. 'Over the Hills & Far Away' (Gary Moore) brengt ze al langer en dit gaat er vlot in. Toch een vreemde keuze voor een festival. 'Nemo' had zeker de tent doen ontploffen, maar neen, het mocht niet zijn. Tarja maakt blijkbaar schoon schip en kijkt vooruit naar haar nieuwe cd. (Ondertussen aan mijn linkerkant.)

Het meisje met de roos had na enkele mindere pogingen haar bloem via een bereidwillige security op het podium gekregen. Toen Tarja die eindelijk opmerkte en met deze in de hand zong werden de sluizen volledig opengezet. Gelukkiglijk werd onze superfan ondersteund door haar vriendinnen, anders diende ze zeker afgevoerd te worden. Let op: ik lach daar niet mee, hoor. Ik wil maar illustreren wat een emotie dit alles kan oproepen. Het pakte me eigenlijk wel een beetje. Zeker omdat ik over haar schouder zag dat al haar foto's waardeloos waren. Hopelijk vind ze hier iets terug. Maar wij moesten verder.

08 tarja 1.jpg
09 tarja 2.jpg

 


Het is erg ontnuchterend om na het einde van deze trip buiten te komen en Motörhead te horen rammen. Voor zover ik kan zien is dit meer dan routineus. Interactie met publiek: nul. Een van de weinige rustpunten is 'Metropolis', de rest laat ik aan me voorbijgaan en vlieg naar de toog want weer een uur in de tent kost wat vocht. Maar we hebben tijd.

Wat brengt de dag nog? Let there be no misunderstanding: SAXON. SA-XON!!!

Ondanks dat ik altijd al een Saxon fan ben geweest heb ik pas de laatste 5 jaar de hele catalogus bijeengesprokkeld. En nu de 'verloren jaren' (Innocence, Rock the Nations, Destiny) ook heruitgebracht zijn is de verzameling compleet. Saxon is een eerlijke band, een - jongens onder mekaar - band zonder poses noch toegevingen aan de muzikale stromingen. De weinige vergissingen die ze ooit deden (Destiny?) braken gelijk zuur op, maar er werd hard teruggeslagen met vette schijven als 'Killing Ground', 'Metalhead' en 'Dogs of War'. Saxon zal hier dan ook uitpakken met een harde en bere-heavy set.

Leg mij ondertussen even uit waarom een punkbandje als Billy Talent op de MS mag spelen en Saxon in de kleine Marquee werd gezet? Iemand? Ik dacht het al. Saxon hoort op de MS, dicht tegen de headliner aan, enkel en alleen al om hun reputatie, mijn gedacht. Een schande, geen enkel excuus is goed genoeg.

Enfin, de M2 zat dus afgeladen vol met een behoorlijke temperatuur en hoge verwachtingen. En deze werden meer dan ingelost. 'Heavy Metal Thunder' opende de set en het was gelijk duidelijk dat dit hard ging zijn. Hard? Jawel, 'Dogs of War', 'To Hell and Back Again', 'Motorcycle Man', 'And the Band played on' werden er doorgejaagd met tussendoor een praatje van Biff. Kon ook zijn dat hij even naar lucht moest happen.

Even nieuw werk met 'Demon Sweeney Todd' om daarna een slepend 'The Eagle Has Landed' neer te zetten. Vervolgens het snelle '20 000 Feet', 'Wheels of Steel', 'Princess of the Night' en uiteraard 'Crusader'. Kippenvel, waarlijk!

Hier werd (voor mij althans) voor het eerst gerefereerd aan Ronnie James Dio. 'Denim & Leather' werd opgedragen aan de grootste rockstem ooit, althans nadat het scanderen ophield, want Ronnie sprak (spreekt) vele mensen aan en zal nooit vergeten worden. Saxon zette hiermee de beste overall-presentatie neer van de dag.

10 saxon 1.jpg
11 saxon 2.jpg

 


Geen haar op mijn hoofd dat er nog aan dacht om naar Aerosmith te gaan kijken. Gelukkig deelde mijn makker dat gevoel waardoor we op de fiets sprongen en de auto gingen opzoeken. One down, two to go...

Nu reeds een mega foto-overzicht op de Picasa Web.


 

19:32 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.