04-07-10

Graspop Metal Meeting, 26/06/10

  

banner.jpg


De tweede dag van Tarkus' 'Crusade'.

Goed gemutst en erg gemotiveerd wegens de toch erg succesvolle eerste dag scheur ik richting Dessel. Heerlijk om daar op de fiets te springen om na een kwartiertje (nog) frisse Kempische lucht vlot binnen te lopen. Vandaag dient er zeker een bezoek gebracht te worden aan de Metalmarket gezien er zich in de namiddag toch een tijdszone bevindt die niet echt op te vullen valt met bands die me nauw liggen of die ik zonodig dien te ontdekken.

Vooraan loop ik wat bekend volk tegen het lijf en ik vang op dat de eerste band op de MS best de moeite zou zijn. Foute gok, maar buiten Iron Mask in de Dome (ik had toen al geen zin om helemaal terug te sloffen) dien ik het te doen met KILLING MACHINE. Ondanks het feit dat de band uit best aardig gereputeerde muzikanten bestaat, komt het niet echt los. Niemand lijkt er echt zin in te hebben en zeker de zanger staat behoorlijk tegen zijn zin zijn stembanden te forceren. Ik hou het dan ook snel voor bekeken en hoop mijn soelaas en startpakket metal te vinden in de M1 waar het Nederlandse HAIL OF BULLETS van leer zal trekken. Maar ook hier laat het hele gedoe me koud ondanks de redelijke prestatie van de (eigenlijk voor mij onbekende) band.

              01 hail of.jpg

Zoals het dan staat neergeschreven en voorspeld is, zal het eerste collectieve oorgasme van de mainstage komen.

SABATON speelt voor de derde maal op GMM en voor de tweede maal op het grote podium. Of ze dat leuk vinden? Jazeker. Zanger Joakim Brodèn herinnert ons regelmatig aan de eerdere optredens die ze hier gaven en uit zijn appreciatie meermaals.

Maar het was dan ook een excellente set die de Zweden hier neerzetten. Ondanks de zwaarmoedige thema's blijven de heren lachen. Brodèn nog het meest. Terwijl hij de afmetingen van het podium aan een empirische test onderwerpt komt zijn baritonstem nergens in het gedrang.

Opener 'Ghost Division' doet de weide ontploffen en niet voor het laatst gaan alle (àlle) vuisten de lucht in en wordt er stevig meegezongen. Sabaton weet zijn refreinen zelf goed te ondersteunen d.m.v. keyboards wat ze een enorme power geven.

Om in dezelfde themathiek verder te gaan volgde 'Panzer Battalion'. Het geluid zit perfect en weerom klinkt over de weide als één stem het refrein.

Eerste nieuwe songs zijn 'Coat of Arms' en 'Saboteurs' wat het tempo even doet afzwakken maar ons de gelegenheid geeft op adem te komen want de zon brandt en het stof kruipt in alle gaten. 'Cliffs of Gallipoli' is weer bekender en sleept ons weer mee met zijn epische karakter. Daarbovenop vliegen de pyro's ons om de oren.

Joakim merkt een vlag van de 101st Airbourne op en legt gelijk - en terecht - de link met hun 'Screaming Eagles'. Of we willen ervaren dat ze hun snelste song wel degelijk live kunnen spelen. Met een rotvaart brengen zij dit oersnelle werkje. En ze blijven lachen! 'The Art of War' geeft nog even een rustpauze.

Het publiek doet alles wat Joakim vraagt en dat merken we bij 'Primo Victoria'. Of we even willen springen. Bij voorkeur zo hard dat de geluidstorens bezwijken. Gelukkig loopt het zo'n vaart niet. En ik beken: ik ga ontzettend hard mee op en neer met de massa. Voor het eerst vandaag voel ik me er helemaal klaar voor. Ik wil nog! Helaas zijn we aan het einde van de set gekomen en krijgen we nog het oude 'Metal Machine'.

Sabaton stond weerom te vroeg gepland op de lijst, maar gaf werkelijk alles om de weide mee te krijgen. Dit was weerom een triomf voor deze sympathieke Zweden. Met een beetje geluk - en zoals de zaken er nu voorstaan - zie ik ze ooit nog headlinen.

02 sabaton 1.jpg
03 sabaton 2.jpg

 


Volgens mijn planning heb ik toch ruim twee uur tijd om de metalmarket te bezoeken. Weer een pluspunt is dat je ook hier een bandje krijgt en heel het weekend terug binnenmag. Binnen is het aanbod weerom gigantisch en het is dan ook weer verzamelen geblazen. Toch weer enkele rariteiten gevonden en enkele collecties vervolledigd. Zo hoort het.

De dag is op zijn heetst als ik afzak naar de mainstage. Niet dat ik een fan ben van het Britse CARCASS, maar om iets te zien sleep ik me maar naar daar. Voor ik het weet hang ik aan de afspanning. Het introfilmpje van deze death/gore band is ronduit afstotend maar wat de band brengt is verrassend goed. Redelijk technische death metal met aardige hooks en herkenbare (!) melodieën. Ook het gitaarwerk (van o.a. Michael Amott van Arch Enemy)is van hoog niveau. Beide gitaristen spelen de pannen van het dak en het totaal geluid ik helder. Dat had ik niet verwacht. Leuk meegenomen dus.Nu we er toch zijn...SLASH is de volgende op het grote podium.

04 carcass.jpg

 

Ik ga er van uit dat 's mans reputatie groter is dan zijn daden, dus wil ik het wel allemaal eens zien. En ook dat viel goed mee. Slash en zijn band, waaronder zanger Myles Kennedy van Alter Bridge spelen vrij traditionele hardrock met uiteraard veel ruimte voor Slash' solo's en geposeer. Maar dat is hem vergeven want zijn gitaargeluid is zalvend in vergelijking met de doorsnee band op het festival. Hapklare hardrock dus met één been in Led Zeppelin en één in de hairmetal. Enige minpunt is dat het hoge nasale stemgeluid van Kennedy op de duur wel wat begint te enerveren, iets wat ik bij zijn eigen band niet heb. Maar gelukkig ligt de nadruk op het gitaarspel en dat is wel erg sterk. Uiteraard passeren er ook GnR's songs zoals 'Night Train' en later 'Sweet Child o' Mine' en als afsluiter 'Paradise City'. Alleen al de gedachte aan Mr Rose doet mij wegvluchten naar de M1, alwaar ik de songs nog perfect kan horen terwijl ik post vat voor weerom een van mijn favorieten.

05 slash 1.jpg
06 slash 2.jpg


PARADISE LOST. Deze Britse Gothic/Doom band is zijn esthetische muzikale misstap al lang vergeven  al vond ik 'Host' op zich niet slecht, maar het was nog nauwelijks metal. Met 'Requiem' en 'Faith divides us...' staan ze helemaal terug aan de top in hun genre. Ik nestel me lekker vooraan in de donkere tent en wacht af.

Als de lichten doven en de dreigende intro klinkt ben ik er helemaal klaar voor en kieper de rest van mijn pils binnen. 'The Rise of Denial' ontbeert nog wat kracht, zeker vokaal, maar eens dit bijgesteld is en 'Pity the Sadness' vangt aan, is het geluid imposant en tegelijk evenwichtig. Nick Holmes refereert nog even aan het feit dat ze hier in de buurt meer dan eens in de Biebob speelden. Laatste keer was dit zonder leadgitarist Greg Mackintosh die wegens familiezaken niet mee op tour was, maar hier zien we de band op volle kracht. De jankende en galmende klanken van Greg vullen de tent en meermaals krijg ik kippenvel.

Het podium is veelal donkerblauw, wat perfect aansluit bij de slome ritmes zoals 'As I Die'. Even wordt het wat 'luchtiger met 'One Second' om dan met 'Requiem' en de titeltrack van het laatste album naar het einde van de set te gaan. Ik dacht dat 'Say Just Words' het slotnummer was, maar dat ben ik niet zeker van. Hoe dan ook: Paradise Lost stond meer dan terecht in de grote tent en wist daar bijzonder goed te scoren.

07 paradise 1.jpg
08 paradise 2.jpg

 


Op de MS was het wachten op CHANNEL ZERO. En hier stelt zich weerom een vraag: waarom kon CZ niet headlinen? Vanwege de beperkte internationale uitstraling? Waarschijnlijk. Ik dacht nochtans dat het een uitgelezen kans was om eens een band van eigen boden bovenaan te zetten. Maar soit, enfin, zand er over.

Tijdens het wachten stegen er onrustwekkende zwarte wolken vanachter het podium op en een verbrande geur hing over het terrein. Was dit een oversized joint of het illegaal verbranden van chemische afval, ik weet het niet en blijkbaar trok ook niemand er zich iets van aan. Alle security, incl. brandweer deed alsof er niets aan de hand was. Strange days indeed. Terug naar de mjoezik.

Channel Zero bediende zich eerst van een wel erg lange intro. 'Suck My Energy' trok de set op gang (met uiteraard een defecte microfoon wegens Belgische band) om vervolgens een greep te doen uit de meest populaire nummers. 'Unsafe', 'Bad to the Bone', 'Heroin' en 'Run W.T.T.' hakten er bij wijlen flink op los, maar toch had ik het gevoel dat er iets ontbrak. De set vlotte niet écht, een pauze van 15 seconden is lang als je niets te zeggen hebt. En gevoelsmatig duurt dat voor het publiek té lang, alvast voor mij. Gitarist Mikey Doling had gelukkig zijn onnozele pet niet op en oogde een pak scherper en beweeglijker dan op de 'DVD van de AB'.

De aanwezigheid van Marcel Coenen tijdens 'No Light' en de medley uit de eerste cd's was wel een verfrissend element. Niet alleen etaleerde hij zich moeiteloos als de betere gitarist op het (hele?) festival; het geluid van de band klonk ook complexer en uitdagender. CZ werkte zich nog door 'Call on Me', 'Why', 'Help', Fool's Parade' en als toegift 'Black Fuel'.

09 cz 1.jpg
10 cz 2.jpg
11 cz 3.jpg

 


Ik durf gerust stellen dat zij met hun toch wat aparte stijl zeker niet moesten onderdoen voor de internationale bands. Mogelijk leden zij wat onder de nog steeds aanwezige warmte die over het terrein hing. Zelf had ik geen tijd te verliezen want ik had gekozen om als afsluiter naar de M1 af te zakken om AIRBOURNE aan het werk te zien.

Deze Australische band heeft al even zijn tweede cd uit en ging deze dan ook eens flink tegen onze trommelvliezen aansmeren. De muur van Marshall versterkers gaf een vintage look aan het podium en door de PA klonken klassieke metalsongs waaronder 'The Trooper'. Opvallend toch hoe een flard Iron Maiden de tent gelijk mee had. Ie-de-reen zong het refrein mee. Wat een gemis dit jaar!?

En toen ging het allemaal heel snel. 'Raise the Flag', een bijzonder heftige song bracht de bandleden op het podium. Qua energie stegen zij boven alle bands uit. Zanger/gitarist Joel O'Keefe spurt als een bezetenen over het podium, springt overal op en over en weet tegelijk zijn zangpartijen naar behoren te brengen. Er mag dan ook heel wat mislopen alvorens het publiek dat merkt. Met hun opzwepende hardrock à la AC/DC anno Bon Scott en, jawel, haast identiek geluid, is dit zonder twijfel de meest energieke show die ik zal zien. Het geluid staat hard, ook al sta ik ergens in het midden. Na een greep uit de tweede cd krijgen we 'Girls in Black' en 'Too much, too young, too fast'. Deze songs klinken nu reeds als klassiekers.

12 airbourne 1.jpg
13 airbourne 2.jpg
14 airbourne3.jpg

 


Net voor de encores verlaat ik de volgepakte tent. Ik hoor nog 'Runnin' Wild' aanzwengelen, maar voor ondergetekende is het voldoende geweest. De wandeling naar de fiets doet de spieren deugd en de temperatuur is ondertussen ook flink gedaald naar normale normen. Zondag zal ik terug zijn!

 

 

11:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.