17-07-10

Bospop, 11/07/10

                 banner.2.jpg

There I was – on a july morning…

…. en zo bevonden wij ons tussen een 30 000 Nederlandse voetbalfans. Tarkus & co op het voetbal? Ja en neen.

Het was zeker een sympathiek gebaar om op het Bospopfestival, u weet wel, het gezelligste festival van Nederland, de WK finale live uit te zenden op de twee grote schermen. Goed voor de drankverkoop, de animo, niemand hoeft het terrein te verlaten en gegarandeerd meer volk op het veld.

Langs onze kant was het eerst even schrikken, maar de joviale noorderburen in gedachten, kon het niet anders dan één groot feest worden. Dat het anders uitdraaide is ondertussen wel duidelijk. Jammer, want enige sympathie was me ondertussen niet vreemd, maar langs de nadere kant interesseert het hele voetbalspel op tv (en elders) me niets. Hoe dan ook, het was nu eenmaal zo, en het kon maar extra gezellig worden. Niet dus.

Warm ook. Wat zeg ik? Héét, dat was het. Voor mij haast op het ondraaglijke af. Gelukkig is er de liefde voor muziek en op deze dag van het tweedaagse festival was het haast een ‘classic rock’ editie.

Op een nieuwe locatie maar nog steeds in Weert, even voorbij Eindhoven. Prima bereikbaar, maar eens geparkeerd nogal een eindje wandelen. Het festival lijkt qua infrastructuur aardig uitgebreid met enkele gigantische campings en een 24u zone om u tegen te zeggen. Best aardig allemaal, maar laten we maken dat we op het terrein zelf zijn. Gezien dit ook weerom veel groter was, was er meer dan voldoende ‘animatie’ voorzien, en dan denk ik in de eerste plaats aan nat en droog. Over het droge kunnen we best zwijgen, maat het bier ging wél lekker. Bij het betreden van de prairie was ene Nicole Fermie in de tent bezig, maar deze trok niet echt mijn interesse. Sorrie daarvoor.

Eerste band die we volledig onder de neus geschoven kregen was TEXAS HIPPIE COALITION, een combo dat je liever niet tegenkomt in het donker met een frontman die maar naast je zal zitten in het vliegtuig. Ik ga er van uit dat er veel pose en imago bij was. Ik hou wel van een vette brok Southern Rock en Stoner, maar dit was zo over the top dat het op de duur wat banaal werd. Vooral de bindteksten van frontman Big Dad Ritch waren er zo over dat het grappig werd. Verhalen over al de vrouwen die hij dagelijks ‘binnen doet’ komen wat idioot over als je de kolos bekijkt. Mogelijk heeft hij een hart van goud, maar de stembanden (en mogelijk ook de lever) zijn van een roestige legering.

 

02 THC.JPG

03 THC.JPG
04 THC.JPG

Ik vond het wel lekker om mee op te starten, maar nogal erg eenrichtingsverkeer. Kort na de middag, met een deftig temperatuurtje dat langzaam opbouwt, kwam deze muziek anders wel tot zijn recht. Zelf gingen we de markt even bekijken. Sommige zaken kunnen nu eenmaal niet genegeerd worden.

We waren nog niet goed aangekomen of we werden aangesproken door een meer dan bevallige jongedame die ons met de nodige ernst de nodige voorbehoedsmiddelen in de hand wilde drukken. Ik wil nu niet dieper ingaan op de band met mijn festivalmaat, maar ik denk niet dat wij de nodige signalen doorgaven.

Na de nodige complimenten over onze jeugdige blik en strakke lijven (al was zij in die discipline wel buiten concurrentie) werd de markt even verkend. Vooral veel kledij en snuisterijen, weinig cd’s. Toch kon ik de Uriah Heepcollectie weer wat aanvullen. Hoe hip kan je zijn in 2010?

Op de tentstage ging het Britse metaltrio ANVIL van leer trekken. Deze eerder olijke dan gevaarlijke band ploegt al sinds de vroege jaren ’80 aan de weg maar verdween reeds voor het einde van dat decennium tussen de muzikale plooien. Sindsdien is er niet veel meer van vernomen tot ze vorig jaar hun eigen bio-pic kregen waarin alle tegenslagen uit de doeken werden gedaan. Ik had ze nog nooit gezien, maar een blik zei genoeg: al je er uitziet als Lips, kan je het wel vergeten. Jammer, wreed, maar waar. Een band met uitstraling ‘0’ en nummers die overduidelijk hun roots hebben in de NWOBHM. Maar toch heb ik me geamuseerd, al was het alleen maar met het smoelenwerk van de frontman… Het was tegelijk amusant als pijnlijk om Lips bezig te zien alsof hij het zoveelste arenaconcert moest afwerken. Bewondering ook voor de ernst waarmee ze tekeer gingen maar Spinal Tap was echter niet ver af meer.  

01 Anvil.JPG

 

Veel interessanter ging het worden op het grote podium waar Uriah Heep ging spelen. Onderweg stootten we op de BLAAS OF GLORY band. Nooit van gehoord? Kan zijn want echt brokken gaan die niet maken buiten het festivalcircuit. 

05 BOG.JPG

Uitgedost in fanfarekostuums en –instrumenten en voorzien van hair-metal pruik, brachten zij de ene na de andere metalklassieker. Van AC/DC over Motorhead tot Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen. Het was haast onmogelijk om niet mee te zingen en in afwachting van ‘Heep was dit een welkome verlichting van het leed veroorzaakt door de hitte. Ja, die liet het vooralsnog niet afweten. Extra zonnecreme dreef gewoon van je lijf en de lucht was soms niet in te ademen. Gelukkig was er drinkwater à volonté. Menig liter water is naar binnengestroomd met nauwelijks één plaspauze. Kan je nagaan.

Ondertussen toch maar postvatten voor de hardrockpioniers uit Birmingham. URIAH HEEP was groot in de jaren zeventig en was tussen ’80 en 2000 zowat de meest onhippe band ter wereld. Toch hebben zijn nooit forfait gegeven, zelfs niet toen toetsenist en belangrijkste songwriter, Ken Hensley de band verliet. Toch heeft de band altijd een zeker niveau kunnen handhaven met een echte heropleving in 1997 met ‘Sea Of Light’. Dit ondanks het gaan van 4 zangers alvorens Bernie Shaw in 1986 aan boord kwam. Reeds 24 jaar is de band in dezelfde samenstelling, uitgezonderd drummer Lee Kerslake die werd vervangen door Russel Gilbrook. Na terug enkele sterke albums kwam in 2008 de klapper ‘Wake the Sleeper’ uit. Met als enig origineel lid gitarist Mick Box is de band vandaag heviger en stabieler als ooit voorheen.

URIAH 22.JPG


URIAH 10.JPG

 

Bernie Shaw is een klassezanger en met bassist Trevor Bolder (ooit bij Bowie’s Spiders from Mars) en toetsenist Phil Lanzon komt de echte Heepsound - powerchords, stuwende Hammond en sterke samenzang - echt tot leven. Leven. Kippenvel krijg ik er van.

Openend met ‘Wake the Sleeper’, werd er al snel gegraaid in de oude catalogus. ‘Return to Fantasy’, ‘het nieuwe ‘Book of Lies’, Bird of Prey’, ‘Free Me’, een heerlijk ‘Sunrise’, ‘Free’n’Easy’, een nogal snelle versie van ‘Gypsy’, het epische ‘July Morning’, ‘Easy Livin’ en als toegift ‘Lady In Black’. Een sterk optreden onder een loodzware zon, maar absoluut klasse van een legendarische band.

09 Heep.JPG

 

URIAH 17.JPG

 

Een andere legende maakte zich ondertussen op om in de tent te spelen. MSG, ofte de MICHAEL SCHENKER GROUP. Toen de aanvang een kleine tien minuten later kwam dan voorzien, keek iedereen al een beetje nerveus in het rond. Michael Schenker heeft een nogal kwalijke reputatie wat concerten betreft en de schim die we af en toe aan de backline zagen prutsen leek wel op hem maar was hij het ook? 

Toen hij plots nogal mysterieus centraal op het podium wat vreemd in het publiek tuurde leek hij wel aan de pillen of, godbetert, de drank. Of het was pose, ik ben er niet uit.

De band greep terug naar de hoogdagen van ‘One Night at Budokan’, toen hij nog een echte gitaargod was. Hij had o.a. zanger Gary Barden en bassist Chris Glen meegebracht. Barden is ondertussen afgezakt naar het niveau van een pubrock zanger maar net die beperking gaf een authentieke klank aan de oude songs.

‘Armed & Ready’ klonk nog wat stroef en het geluid zat nog niet helemaal ok maar met ‘Cry for the Nations’ was ik terug 18 jaar en luisterde ik naar een mindere uitvoering van de legendarische liveplaat. Toen na enkele songs ‘Into the Arena’ volgde, kwam er terug iets van de oude MSG naar boven, maar ik stond al aan de uitgang van de tent mijn volgende stek op te zoeken.

 

10 MSG.JPG

                11 MSG.JPG

                                  12 MSG.JPG

TWISTED SISTER staat altijd garant voor een feestje en ik was er helemaal klaar voor. Vorige passage (Arrow Festival) vond ik nogal banaal, maar hier lagen de kaarten wat anders, mogelijk ligt het ook een beetje aan het publiek. Na de creepy intro gaf de band gelijk van jetje met ‘Under the Blade’, ‘The Kids are Back’ en het bevreemdende ‘Captain Howdy’. Om de Nederlanders een hart onder de riem te steken voor wat komen ging, droeg hij ‘We’re not gonna take it’ op aan de nakende overwinning op het WK. Ook het feit dat ze samen met Toto op de affiche staan vond hij tegelijk vreemd en amusant. Hoe dan ook, deze opzwepende song klonk erg hard en (nog) erg gemeend ook. TS schokt misschien al lang niet meer, maar frontman Dee Snider staat nog altijd scherp en beheerst de poses en moves vanuit de hoogdagen van de glamrock nog steeds. Jammer genoeg zonder schmink, maar met de nodige pathos, wist Dee Snider het grote podium in te palmen. De eerder passieve muzikanten staan er voor spek en bonen bij, maar het geluid is imposant en lekker vet. Gitaristen J.J. French en vooral bandleider Eddie Ojeda creëren een muur van geluid waarom Dee zijn soms gemene, dan weer puberale teksten kwijt kon.Zeker een hoogtepunt van de dag.  

                13 Sister.JPG

‘You can’t stop rock & roll’, ‘The Price’, ‘Burn in Hell’ en ‘I wanna Rock’ sloten de set af. Dee wist zich nog in een Oranje-shirt te wurmen waardoor de hele weide uit zijn dak ging. Misschien is het ongehoord om Twisted Sister op te hemelen, maar dit was een puur en energieke show. De halve Heep stond heel de show vanaf te zijkant mee te genieten.

  14 Sister.JPG

              15 Sister.JPG

In de tent begon ondertussen Taylor Hawkins, maar daar heb ik verder niets aan toe te voegen, zelfs geen kwaad woord want ik ken hem niet en was niet echt in de sfeer om naar grungy americana te luisteren. Ik had ook ontzettende dorst, dus gaf gehoorzaam toe aan deze nood. Ook even lekker onderuit op het grote terrein om straks weer in vorm te zijn voor nog meer krasse knarren. STATUS QUO is op een festival altijd welkom. Leuk voor de echte fans, niet te storend en steeds een fijn en herkenbaar geluid op de achtergrond voor de toog- en snackbarhangers. Ik wou ze nu toch eens van nabij zien en had dan ook al post gevat voor het grote podium.

Toen Rick Parfitt, net als zijn bandgenoten keurig in zwart en wit, de intro riff van ‘Caroline’ inzette was het feest begonnen. Al gelijk viel me op hoe (relatief) heavy hun sound wel niet is. Toen Francis Rossi, het tweede originele lid, dan mee het nummer opbouwt, weet je dat je vertrokken bent voor een dik uur herkenbare boogie met meer dan een handvol klassiekers.

                         18 QUO 26.JPG

 

17 QUO.JPG

 

Mijn favoriete Quo-song ‘Rain’ zat al vroeg in de set. Daarna volgde wat minder bekende songs, maar de tweede helft was een portie plezier: What You're Proposing / Down The Dustpipe / Little Lady met als rustpunt ‘In the Army Now’, wat in tegenstelling tot het kleffe origineel hier wel tot zijn recht kwam. ‘Roll Over lay Down / Down Down / ‘Whatever you want’ en ‘Rockin’ all over the World’ sloot de set af.

Ik vond de Quo zeer krachtig klinken en stond eveneens vol verwondering hoe zij telkens weer dezelfde oude songs met de nodige branie kunnen brengen. Rossi’s gekke bekken en Parfitt die duidelijk onder de warmte leed zijn samen een icoon van rock & roll, zeker toen ze met vieren de typische Quo-boogie doen. Deze band kan nog jaren verder teren op zijn verleden. Boven verwachting dus!

 

19 QUO.JPG

 

 

20 QUO.JPG

Na deze hapklare rock dacht ik mijn intellect wat te testen met ZAPPA PLAYS ZAPPA, de band rond Dweezil Zappa, de zoon van. Nu weet ik wel dat pa Frank soms fenomenale gitaarstukjes uit zijn pols kon toveren, wat ook Dweezil graag demonstreerde door zonder verpinken Van Halen’s ‘Eruption’ per-fect te spelen tijdens de soundcheck, maar de muziek van Zappa Sr. is zelden spek voor mijn bek. De instrumentale stukken kan ik verdragen, maar eens de gekke stemmetjes, gestoorde blazers en vreemde zanglijnen elkaar omarmen haak ik af. De enkele momenten dat Jr. loos ging op een of andere jazz/fusion toonladder waren wel adembenemend, maar tussendoor werkte het vooral als laxeermiddel. Spreekwoordelijk dan. Ondertussen begon ik letterlijk op een redneck te lijken, wat de afstand tussen deze vorm van cultuur en mezelf nog meer uit mekaar dreef.

 

20A ZAPPA.JPG

 

Dan keek ik eerder uit naar BILLY IDOL. Deze punkpionier is ondertussen al 55 maar ziet er nog bijzonder fit uit. Niet dat dit zo’n bijzonder leeftijd is op de podia vandaag, ik denk dat het eerder een gemiddelde zal zijn.

Ik was bijzonder nieuwsgierig want Idol heeft zich eigenlijk nooit ontdaan van het kitcherige punk-light imago dat mede door zijn alomtegenwoordigheid op MTV in de jaren ’80 nog versterkt werd. Ik herinner me Idol zeker als fabrikant van enkele opvallende singles.

En inderdaad, de man ziet er bijzonder vitaal uit en hij weet dat ook te gebruiken in zijn show. Met de pulp opener ‘Ready Steady Go’ leek het nog nergens op en wou ik al afdruipen naar achter, wat met ‘Dancing with myself’ niet echt beter werd. Vanaf dan werd er een versnelling hoger gegaan met het zwoele ‘Love is Strange’ en het geweldige ‘Flesh for Fantasy’. Ondertussen flashte hij regelmatig zijn afgetrainde lijf, maar ik weet niet of er iemand warm of koud van werd. Part of the act.

21 IDOL.JPG

                       24 IDOL.JPG

Gitarist Steve Stevens sprong wel uit de band door zijn strakke en stevige solo’s, wat het optreden toch een beetje kruidde. Ook Derek Sherinian (ex-Dream Theater, Alice Cooper,…) op toetsen gaf af en toe een sfeervolle keyboard ten beste. Zo was de intro van ‘Eyes Without a Face’ echt knap.

Billy wisselde dan weer eens van bovenkledij om ook die stapsgewijs weer uit te trekken en een beetje infantiel zijn buik te flashen. Hij kon waarschijnlijk zijn geluk niet op toen hij tegen het einde van de set eindelijk in zijn blote bast tekeer mocht gaan. ‘Blue Highway’, ‘Rebel Yell’ en ‘White Wedding’, welk akoestisch werd ingezet sloten de set af.

Al bij al was dit toch een zeer vermakelijk optreden, al miste de band in zijn geheel wat dynamiek en duurde het even alvorens het publiek mee was. Ik zal dat ook maar op het weer steken.

                          25 IDOL.JPG

 

                 26 IDOL.JPG

 

Enkele minuten na deze set floepten de twee videoschermen aan en stond ik plots in een zee van Oranjefans. Er was een spelletje op tv en omdat dit van nationaal belang bleek te zijn werd het programma lichtjes aangepast. Hoe dan ook, ik probeerde er het beste van te maken en nestelde me ergens tussen enkele minder geïnteresseerde festivalgangers met één oog op de schermen en één oog op het podium, waar het materiaal van Toto werd opgesteld. Na een half uurtje nam ik het initiatief om eens tot aan het podium te wandelen, wat vanzelf ging. Toen er nog twee verlengingen kwamen begon het even spannend te worden maar kort voor 23u was de teerling geworpen en werd het akelig stil op de weide… Ik had ondertussen volledig verzaakt aan Manzarek & Krieger…

 

26a AROUND 04.JPG

 

Toen de lichten doofden, de intro startte en de bandleden aantraden was ik er helemaal klaar voor met rondom mij niets dan gelukkige gezichten. Wie TOTO al eerder aan het werk heeft gezien wist dat er ons een nagenoeg perfecte show te wachten stond.

Toto bestaat al twee jaar niet meer maar besloot een zomertour te doen ten voordele van bassist Mike Porcaro die aan ALS lijdt. Op zich tragisch genoeg, maar voor de fans een uitzonderlijke kans om deze band in een zoveelste samenstelling te zien.

Was Toto bij zijn laatste doorgang eerder een stel huurlingen onder leiding van Steve Lukather, nu kregen we een trouwere versie met naast Lukather ook David Paich op piano, Simon Phillips op drums, oud lid Steve Porcaro op toetsen, sessiemuzikant Nathan East op bas (Clapton, Collins, Stevie Wonder, enz) maar bovenal de terugkeer van Joseph Williams, welke de albums ‘Fahrenheit’ en ‘The Seventh One’ inzong. En ondanks het feit dat hij de zang veelal moet delen met Lukather, was zijn aanwezigheid toch een stevige extra. Williams zingt vandaag stukken beter dan collega Kimball, vooral in de hogere regionen.

27 TOTO.JPG

 

28 TOTO.JPG

De set begon met het instumentale ‘Child’s Anthem’ en ‘Till the End’. Wel een beetje vreemd dat Luke, nadat hij het Nederlandse publiek een hart onder de riem probeerde te steken door te vragen of klaar waren voor een feestje, het intieme en toch trieste ‘I will remember’ inzette. Volgden nog o.a.: ‘Somewhere tonight’ met het onvermijdelijke reggaestukje, ‘Africa’, ‘Lovers in the Night’ met een geweldige gitaarsolo en excellent vocaal werk van beide zangers, ‘Rosanna’, de hits ‘Pamela’ en ‘Stop Loving You’ waar Williams zichzelf mee kon bewijzen, om te eindigen met ‘’Home of the Brave’ en ‘Hold the Line’.

Extra vermelding voor de schitterende backingvocalen, waarvan ik vermoed dat de dame in kwestie door Lukather zelf gekozen is. Hij heeft oor én vooral oog voor goede stemmen…(…) Een poging tot een regenbuitje werd onderdrukt, gelukkig want de temperatuur was ondertussen gewoon lekker zoals een zomeravond moet zijn.

29 TOTO.JPG

 

30 TOTO.JPG

 

                      31 TOTO.JPG

Als echte Toto fan kan ik uit dit optreden verschillende zaken besluiten. Lukather komt nog steeds het meeste tot zijn recht als frontman van Toto, waar hij werkelijk schittert. Toto heeft nog zeker recht van bestaan gezien en heeft eigenlijk geen concurrentie in zijn segment of het moest Journey zijn. Joseph Williams is een echte verademing. Waar Kimball regelmatig te kort kwam, gaat hij vlot overheen. In deze configuratie een nieuw album maken zou veel mensen plezier doen gezien ‘Falling in between’ toch wat meoilijk was voor velen.

Het was een fijne dag geweest. Wat zeg ik? Een excellente dag met geweldige, erg verschillende en veelal oudere bands die nergens of zelden teleurstelden. Het leek wel op een Arrow-editie; niet teveel gedoe, niet teveel bands, maar wel kwaliteit, gezelligheid en gemoedelijkheid. Iets wat we in onze contreien nog maar zelden aantreffen.

U weet wat u te doen staat volgend jaar!

               99 Slot.JPG

 

Voor meer foto': check de PicasaWeb!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11:19 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

Commentaren

Treffende leuke beschrijving van een mooi festival. Heb jij toevallig ook foto's gemaakt van Billy Idol met dat vrouwke in de rolstoel?

Gepost door: rolstoel vrouwke | 19-07-10

Neen, ik kon het nog net zien, maar stond te ver verwijderd, helaas! groetjes!

Gepost door: Tarkus | 20-07-10

Een warme hete dag zoals je omschrijft was het inderdaad en weer voor herhaling vatbaar. De rustige sfeer die bij onze noorderburen hangt daar kunnen ze hier nog een puntje aan zuigen op onze festivals, niet dat ik regelmatig een vechtpartij heb meegemaakt maar als er wat te veel bier gedronken is en vooral in de late uurtjes wordt hier in de belgique de stemming wel wat grimmiger en bij onze noorderburen juist losser, één van de redenen wat ik op bospop weet te appreciëren.
Mijn oren suizen nog een beetje en ook al denken sommige jonge gasten dat bospop voor oude zakken is, kwaliteit wordt hier hoog in het vaandel gedragen.

Wat Anvil betreft vond ik inderdaad wel leuk en nu je het schrijft SPINAL TAP daar was ik naar opzoek, ik dacht dat ik dat al eens gezien had ergens maar hier wordt de nagel op de kop geslagen.

In de tent met MSG was Garry gewoon geen lor meer waard vroeger op de budokan Lp was het al scherp, als je oordoppen in had steken was hij meer aan het mimmen ipv aan het zingen.

Verder heb ik mijn niet verveeld het was een aangename dag met veel zonneschijn en het viel me op dat we al elk jaar op bospop de zonnestralen hebben mogen koesteren. Voor zij die nog niet geweest zijn of volgende jaar bospop gaan verkennen, zeker een busje zonnecrème meenemen als je niet zoals een kreeft wil thuis komen.

grtz M

Gepost door: Marc H | 21-07-10

De commentaren zijn gesloten.