24-07-10

This garden ain't big enough for both of us...

garden 40.JPG
garden 2.JPG
garden 3.JPG
garden 4.JPG

16:52 Gepost in Life as it izz | Commentaren (1)

17-07-10

Bospop, 11/07/10

                 banner.2.jpg

There I was – on a july morning…

…. en zo bevonden wij ons tussen een 30 000 Nederlandse voetbalfans. Tarkus & co op het voetbal? Ja en neen.

Het was zeker een sympathiek gebaar om op het Bospopfestival, u weet wel, het gezelligste festival van Nederland, de WK finale live uit te zenden op de twee grote schermen. Goed voor de drankverkoop, de animo, niemand hoeft het terrein te verlaten en gegarandeerd meer volk op het veld.

Langs onze kant was het eerst even schrikken, maar de joviale noorderburen in gedachten, kon het niet anders dan één groot feest worden. Dat het anders uitdraaide is ondertussen wel duidelijk. Jammer, want enige sympathie was me ondertussen niet vreemd, maar langs de nadere kant interesseert het hele voetbalspel op tv (en elders) me niets. Hoe dan ook, het was nu eenmaal zo, en het kon maar extra gezellig worden. Niet dus.

Warm ook. Wat zeg ik? Héét, dat was het. Voor mij haast op het ondraaglijke af. Gelukkig is er de liefde voor muziek en op deze dag van het tweedaagse festival was het haast een ‘classic rock’ editie.

Op een nieuwe locatie maar nog steeds in Weert, even voorbij Eindhoven. Prima bereikbaar, maar eens geparkeerd nogal een eindje wandelen. Het festival lijkt qua infrastructuur aardig uitgebreid met enkele gigantische campings en een 24u zone om u tegen te zeggen. Best aardig allemaal, maar laten we maken dat we op het terrein zelf zijn. Gezien dit ook weerom veel groter was, was er meer dan voldoende ‘animatie’ voorzien, en dan denk ik in de eerste plaats aan nat en droog. Over het droge kunnen we best zwijgen, maat het bier ging wél lekker. Bij het betreden van de prairie was ene Nicole Fermie in de tent bezig, maar deze trok niet echt mijn interesse. Sorrie daarvoor.

Eerste band die we volledig onder de neus geschoven kregen was TEXAS HIPPIE COALITION, een combo dat je liever niet tegenkomt in het donker met een frontman die maar naast je zal zitten in het vliegtuig. Ik ga er van uit dat er veel pose en imago bij was. Ik hou wel van een vette brok Southern Rock en Stoner, maar dit was zo over the top dat het op de duur wat banaal werd. Vooral de bindteksten van frontman Big Dad Ritch waren er zo over dat het grappig werd. Verhalen over al de vrouwen die hij dagelijks ‘binnen doet’ komen wat idioot over als je de kolos bekijkt. Mogelijk heeft hij een hart van goud, maar de stembanden (en mogelijk ook de lever) zijn van een roestige legering.

 

02 THC.JPG

03 THC.JPG
04 THC.JPG

Ik vond het wel lekker om mee op te starten, maar nogal erg eenrichtingsverkeer. Kort na de middag, met een deftig temperatuurtje dat langzaam opbouwt, kwam deze muziek anders wel tot zijn recht. Zelf gingen we de markt even bekijken. Sommige zaken kunnen nu eenmaal niet genegeerd worden.

We waren nog niet goed aangekomen of we werden aangesproken door een meer dan bevallige jongedame die ons met de nodige ernst de nodige voorbehoedsmiddelen in de hand wilde drukken. Ik wil nu niet dieper ingaan op de band met mijn festivalmaat, maar ik denk niet dat wij de nodige signalen doorgaven.

Na de nodige complimenten over onze jeugdige blik en strakke lijven (al was zij in die discipline wel buiten concurrentie) werd de markt even verkend. Vooral veel kledij en snuisterijen, weinig cd’s. Toch kon ik de Uriah Heepcollectie weer wat aanvullen. Hoe hip kan je zijn in 2010?

Op de tentstage ging het Britse metaltrio ANVIL van leer trekken. Deze eerder olijke dan gevaarlijke band ploegt al sinds de vroege jaren ’80 aan de weg maar verdween reeds voor het einde van dat decennium tussen de muzikale plooien. Sindsdien is er niet veel meer van vernomen tot ze vorig jaar hun eigen bio-pic kregen waarin alle tegenslagen uit de doeken werden gedaan. Ik had ze nog nooit gezien, maar een blik zei genoeg: al je er uitziet als Lips, kan je het wel vergeten. Jammer, wreed, maar waar. Een band met uitstraling ‘0’ en nummers die overduidelijk hun roots hebben in de NWOBHM. Maar toch heb ik me geamuseerd, al was het alleen maar met het smoelenwerk van de frontman… Het was tegelijk amusant als pijnlijk om Lips bezig te zien alsof hij het zoveelste arenaconcert moest afwerken. Bewondering ook voor de ernst waarmee ze tekeer gingen maar Spinal Tap was echter niet ver af meer.  

01 Anvil.JPG

 

Veel interessanter ging het worden op het grote podium waar Uriah Heep ging spelen. Onderweg stootten we op de BLAAS OF GLORY band. Nooit van gehoord? Kan zijn want echt brokken gaan die niet maken buiten het festivalcircuit. 

05 BOG.JPG

Uitgedost in fanfarekostuums en –instrumenten en voorzien van hair-metal pruik, brachten zij de ene na de andere metalklassieker. Van AC/DC over Motorhead tot Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen. Het was haast onmogelijk om niet mee te zingen en in afwachting van ‘Heep was dit een welkome verlichting van het leed veroorzaakt door de hitte. Ja, die liet het vooralsnog niet afweten. Extra zonnecreme dreef gewoon van je lijf en de lucht was soms niet in te ademen. Gelukkig was er drinkwater à volonté. Menig liter water is naar binnengestroomd met nauwelijks één plaspauze. Kan je nagaan.

Ondertussen toch maar postvatten voor de hardrockpioniers uit Birmingham. URIAH HEEP was groot in de jaren zeventig en was tussen ’80 en 2000 zowat de meest onhippe band ter wereld. Toch hebben zijn nooit forfait gegeven, zelfs niet toen toetsenist en belangrijkste songwriter, Ken Hensley de band verliet. Toch heeft de band altijd een zeker niveau kunnen handhaven met een echte heropleving in 1997 met ‘Sea Of Light’. Dit ondanks het gaan van 4 zangers alvorens Bernie Shaw in 1986 aan boord kwam. Reeds 24 jaar is de band in dezelfde samenstelling, uitgezonderd drummer Lee Kerslake die werd vervangen door Russel Gilbrook. Na terug enkele sterke albums kwam in 2008 de klapper ‘Wake the Sleeper’ uit. Met als enig origineel lid gitarist Mick Box is de band vandaag heviger en stabieler als ooit voorheen.

URIAH 22.JPG


URIAH 10.JPG

 

Bernie Shaw is een klassezanger en met bassist Trevor Bolder (ooit bij Bowie’s Spiders from Mars) en toetsenist Phil Lanzon komt de echte Heepsound - powerchords, stuwende Hammond en sterke samenzang - echt tot leven. Leven. Kippenvel krijg ik er van.

Openend met ‘Wake the Sleeper’, werd er al snel gegraaid in de oude catalogus. ‘Return to Fantasy’, ‘het nieuwe ‘Book of Lies’, Bird of Prey’, ‘Free Me’, een heerlijk ‘Sunrise’, ‘Free’n’Easy’, een nogal snelle versie van ‘Gypsy’, het epische ‘July Morning’, ‘Easy Livin’ en als toegift ‘Lady In Black’. Een sterk optreden onder een loodzware zon, maar absoluut klasse van een legendarische band.

09 Heep.JPG

 

URIAH 17.JPG

 

Een andere legende maakte zich ondertussen op om in de tent te spelen. MSG, ofte de MICHAEL SCHENKER GROUP. Toen de aanvang een kleine tien minuten later kwam dan voorzien, keek iedereen al een beetje nerveus in het rond. Michael Schenker heeft een nogal kwalijke reputatie wat concerten betreft en de schim die we af en toe aan de backline zagen prutsen leek wel op hem maar was hij het ook? 

Toen hij plots nogal mysterieus centraal op het podium wat vreemd in het publiek tuurde leek hij wel aan de pillen of, godbetert, de drank. Of het was pose, ik ben er niet uit.

De band greep terug naar de hoogdagen van ‘One Night at Budokan’, toen hij nog een echte gitaargod was. Hij had o.a. zanger Gary Barden en bassist Chris Glen meegebracht. Barden is ondertussen afgezakt naar het niveau van een pubrock zanger maar net die beperking gaf een authentieke klank aan de oude songs.

‘Armed & Ready’ klonk nog wat stroef en het geluid zat nog niet helemaal ok maar met ‘Cry for the Nations’ was ik terug 18 jaar en luisterde ik naar een mindere uitvoering van de legendarische liveplaat. Toen na enkele songs ‘Into the Arena’ volgde, kwam er terug iets van de oude MSG naar boven, maar ik stond al aan de uitgang van de tent mijn volgende stek op te zoeken.

 

10 MSG.JPG

                11 MSG.JPG

                                  12 MSG.JPG

TWISTED SISTER staat altijd garant voor een feestje en ik was er helemaal klaar voor. Vorige passage (Arrow Festival) vond ik nogal banaal, maar hier lagen de kaarten wat anders, mogelijk ligt het ook een beetje aan het publiek. Na de creepy intro gaf de band gelijk van jetje met ‘Under the Blade’, ‘The Kids are Back’ en het bevreemdende ‘Captain Howdy’. Om de Nederlanders een hart onder de riem te steken voor wat komen ging, droeg hij ‘We’re not gonna take it’ op aan de nakende overwinning op het WK. Ook het feit dat ze samen met Toto op de affiche staan vond hij tegelijk vreemd en amusant. Hoe dan ook, deze opzwepende song klonk erg hard en (nog) erg gemeend ook. TS schokt misschien al lang niet meer, maar frontman Dee Snider staat nog altijd scherp en beheerst de poses en moves vanuit de hoogdagen van de glamrock nog steeds. Jammer genoeg zonder schmink, maar met de nodige pathos, wist Dee Snider het grote podium in te palmen. De eerder passieve muzikanten staan er voor spek en bonen bij, maar het geluid is imposant en lekker vet. Gitaristen J.J. French en vooral bandleider Eddie Ojeda creëren een muur van geluid waarom Dee zijn soms gemene, dan weer puberale teksten kwijt kon.Zeker een hoogtepunt van de dag.  

                13 Sister.JPG

‘You can’t stop rock & roll’, ‘The Price’, ‘Burn in Hell’ en ‘I wanna Rock’ sloten de set af. Dee wist zich nog in een Oranje-shirt te wurmen waardoor de hele weide uit zijn dak ging. Misschien is het ongehoord om Twisted Sister op te hemelen, maar dit was een puur en energieke show. De halve Heep stond heel de show vanaf te zijkant mee te genieten.

  14 Sister.JPG

              15 Sister.JPG

In de tent begon ondertussen Taylor Hawkins, maar daar heb ik verder niets aan toe te voegen, zelfs geen kwaad woord want ik ken hem niet en was niet echt in de sfeer om naar grungy americana te luisteren. Ik had ook ontzettende dorst, dus gaf gehoorzaam toe aan deze nood. Ook even lekker onderuit op het grote terrein om straks weer in vorm te zijn voor nog meer krasse knarren. STATUS QUO is op een festival altijd welkom. Leuk voor de echte fans, niet te storend en steeds een fijn en herkenbaar geluid op de achtergrond voor de toog- en snackbarhangers. Ik wou ze nu toch eens van nabij zien en had dan ook al post gevat voor het grote podium.

Toen Rick Parfitt, net als zijn bandgenoten keurig in zwart en wit, de intro riff van ‘Caroline’ inzette was het feest begonnen. Al gelijk viel me op hoe (relatief) heavy hun sound wel niet is. Toen Francis Rossi, het tweede originele lid, dan mee het nummer opbouwt, weet je dat je vertrokken bent voor een dik uur herkenbare boogie met meer dan een handvol klassiekers.

                         18 QUO 26.JPG

 

17 QUO.JPG

 

Mijn favoriete Quo-song ‘Rain’ zat al vroeg in de set. Daarna volgde wat minder bekende songs, maar de tweede helft was een portie plezier: What You're Proposing / Down The Dustpipe / Little Lady met als rustpunt ‘In the Army Now’, wat in tegenstelling tot het kleffe origineel hier wel tot zijn recht kwam. ‘Roll Over lay Down / Down Down / ‘Whatever you want’ en ‘Rockin’ all over the World’ sloot de set af.

Ik vond de Quo zeer krachtig klinken en stond eveneens vol verwondering hoe zij telkens weer dezelfde oude songs met de nodige branie kunnen brengen. Rossi’s gekke bekken en Parfitt die duidelijk onder de warmte leed zijn samen een icoon van rock & roll, zeker toen ze met vieren de typische Quo-boogie doen. Deze band kan nog jaren verder teren op zijn verleden. Boven verwachting dus!

 

19 QUO.JPG

 

 

20 QUO.JPG

Na deze hapklare rock dacht ik mijn intellect wat te testen met ZAPPA PLAYS ZAPPA, de band rond Dweezil Zappa, de zoon van. Nu weet ik wel dat pa Frank soms fenomenale gitaarstukjes uit zijn pols kon toveren, wat ook Dweezil graag demonstreerde door zonder verpinken Van Halen’s ‘Eruption’ per-fect te spelen tijdens de soundcheck, maar de muziek van Zappa Sr. is zelden spek voor mijn bek. De instrumentale stukken kan ik verdragen, maar eens de gekke stemmetjes, gestoorde blazers en vreemde zanglijnen elkaar omarmen haak ik af. De enkele momenten dat Jr. loos ging op een of andere jazz/fusion toonladder waren wel adembenemend, maar tussendoor werkte het vooral als laxeermiddel. Spreekwoordelijk dan. Ondertussen begon ik letterlijk op een redneck te lijken, wat de afstand tussen deze vorm van cultuur en mezelf nog meer uit mekaar dreef.

 

20A ZAPPA.JPG

 

Dan keek ik eerder uit naar BILLY IDOL. Deze punkpionier is ondertussen al 55 maar ziet er nog bijzonder fit uit. Niet dat dit zo’n bijzonder leeftijd is op de podia vandaag, ik denk dat het eerder een gemiddelde zal zijn.

Ik was bijzonder nieuwsgierig want Idol heeft zich eigenlijk nooit ontdaan van het kitcherige punk-light imago dat mede door zijn alomtegenwoordigheid op MTV in de jaren ’80 nog versterkt werd. Ik herinner me Idol zeker als fabrikant van enkele opvallende singles.

En inderdaad, de man ziet er bijzonder vitaal uit en hij weet dat ook te gebruiken in zijn show. Met de pulp opener ‘Ready Steady Go’ leek het nog nergens op en wou ik al afdruipen naar achter, wat met ‘Dancing with myself’ niet echt beter werd. Vanaf dan werd er een versnelling hoger gegaan met het zwoele ‘Love is Strange’ en het geweldige ‘Flesh for Fantasy’. Ondertussen flashte hij regelmatig zijn afgetrainde lijf, maar ik weet niet of er iemand warm of koud van werd. Part of the act.

21 IDOL.JPG

                       24 IDOL.JPG

Gitarist Steve Stevens sprong wel uit de band door zijn strakke en stevige solo’s, wat het optreden toch een beetje kruidde. Ook Derek Sherinian (ex-Dream Theater, Alice Cooper,…) op toetsen gaf af en toe een sfeervolle keyboard ten beste. Zo was de intro van ‘Eyes Without a Face’ echt knap.

Billy wisselde dan weer eens van bovenkledij om ook die stapsgewijs weer uit te trekken en een beetje infantiel zijn buik te flashen. Hij kon waarschijnlijk zijn geluk niet op toen hij tegen het einde van de set eindelijk in zijn blote bast tekeer mocht gaan. ‘Blue Highway’, ‘Rebel Yell’ en ‘White Wedding’, welk akoestisch werd ingezet sloten de set af.

Al bij al was dit toch een zeer vermakelijk optreden, al miste de band in zijn geheel wat dynamiek en duurde het even alvorens het publiek mee was. Ik zal dat ook maar op het weer steken.

                          25 IDOL.JPG

 

                 26 IDOL.JPG

 

Enkele minuten na deze set floepten de twee videoschermen aan en stond ik plots in een zee van Oranjefans. Er was een spelletje op tv en omdat dit van nationaal belang bleek te zijn werd het programma lichtjes aangepast. Hoe dan ook, ik probeerde er het beste van te maken en nestelde me ergens tussen enkele minder geïnteresseerde festivalgangers met één oog op de schermen en één oog op het podium, waar het materiaal van Toto werd opgesteld. Na een half uurtje nam ik het initiatief om eens tot aan het podium te wandelen, wat vanzelf ging. Toen er nog twee verlengingen kwamen begon het even spannend te worden maar kort voor 23u was de teerling geworpen en werd het akelig stil op de weide… Ik had ondertussen volledig verzaakt aan Manzarek & Krieger…

 

26a AROUND 04.JPG

 

Toen de lichten doofden, de intro startte en de bandleden aantraden was ik er helemaal klaar voor met rondom mij niets dan gelukkige gezichten. Wie TOTO al eerder aan het werk heeft gezien wist dat er ons een nagenoeg perfecte show te wachten stond.

Toto bestaat al twee jaar niet meer maar besloot een zomertour te doen ten voordele van bassist Mike Porcaro die aan ALS lijdt. Op zich tragisch genoeg, maar voor de fans een uitzonderlijke kans om deze band in een zoveelste samenstelling te zien.

Was Toto bij zijn laatste doorgang eerder een stel huurlingen onder leiding van Steve Lukather, nu kregen we een trouwere versie met naast Lukather ook David Paich op piano, Simon Phillips op drums, oud lid Steve Porcaro op toetsen, sessiemuzikant Nathan East op bas (Clapton, Collins, Stevie Wonder, enz) maar bovenal de terugkeer van Joseph Williams, welke de albums ‘Fahrenheit’ en ‘The Seventh One’ inzong. En ondanks het feit dat hij de zang veelal moet delen met Lukather, was zijn aanwezigheid toch een stevige extra. Williams zingt vandaag stukken beter dan collega Kimball, vooral in de hogere regionen.

27 TOTO.JPG

 

28 TOTO.JPG

De set begon met het instumentale ‘Child’s Anthem’ en ‘Till the End’. Wel een beetje vreemd dat Luke, nadat hij het Nederlandse publiek een hart onder de riem probeerde te steken door te vragen of klaar waren voor een feestje, het intieme en toch trieste ‘I will remember’ inzette. Volgden nog o.a.: ‘Somewhere tonight’ met het onvermijdelijke reggaestukje, ‘Africa’, ‘Lovers in the Night’ met een geweldige gitaarsolo en excellent vocaal werk van beide zangers, ‘Rosanna’, de hits ‘Pamela’ en ‘Stop Loving You’ waar Williams zichzelf mee kon bewijzen, om te eindigen met ‘’Home of the Brave’ en ‘Hold the Line’.

Extra vermelding voor de schitterende backingvocalen, waarvan ik vermoed dat de dame in kwestie door Lukather zelf gekozen is. Hij heeft oor én vooral oog voor goede stemmen…(…) Een poging tot een regenbuitje werd onderdrukt, gelukkig want de temperatuur was ondertussen gewoon lekker zoals een zomeravond moet zijn.

29 TOTO.JPG

 

30 TOTO.JPG

 

                      31 TOTO.JPG

Als echte Toto fan kan ik uit dit optreden verschillende zaken besluiten. Lukather komt nog steeds het meeste tot zijn recht als frontman van Toto, waar hij werkelijk schittert. Toto heeft nog zeker recht van bestaan gezien en heeft eigenlijk geen concurrentie in zijn segment of het moest Journey zijn. Joseph Williams is een echte verademing. Waar Kimball regelmatig te kort kwam, gaat hij vlot overheen. In deze configuratie een nieuw album maken zou veel mensen plezier doen gezien ‘Falling in between’ toch wat meoilijk was voor velen.

Het was een fijne dag geweest. Wat zeg ik? Een excellente dag met geweldige, erg verschillende en veelal oudere bands die nergens of zelden teleurstelden. Het leek wel op een Arrow-editie; niet teveel gedoe, niet teveel bands, maar wel kwaliteit, gezelligheid en gemoedelijkheid. Iets wat we in onze contreien nog maar zelden aantreffen.

U weet wat u te doen staat volgend jaar!

               99 Slot.JPG

 

Voor meer foto': check de PicasaWeb!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11:19 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

15-07-10

People & stuff @GMM.2010

Ok, we evolueren weerom een beetje...

Skynet biedt nu ook de mogelijkheid om fotoalbums te creëren. Op zich bijzonder fijn, ware het niet dat Tarkus reeds een rijk aanbod heeft in zijn Picasa-webalbums. De link naar deze pagina is nog steeds de zw/w foto links op uw scherm. Deze zal in gebruik blijven voor minder belangrijke of kleinere fotoreeksen.

Natuurlijk valt de helft van mijn gepubliceerde horizontale foto's weeral weg, net zoals hier en daar wat tekst. ik zal daar asap iets aan doen als ik een paar uur niets anders te doen heb....

De Blog-albums zullen minder gebruikt worden, maar vandaag is er toch een eerste gallerij(tje). Uiteraard zal ik altijd vermelden waar er meer foto's te vinden zijn. Check vooral deze eersteling (doch zonder suikerbonen).

Cheers

 

 

09:04 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

14-07-10

Men at work?

hey,

Het is misschien effe schrikken, maar inderdaad, uw favoriete blog ziet er anders uit.

Skynet heeft zijn systeem, incl. interface vernieuwd en ik was genoodzaakt een ander design te nemen opdat het toch toonbaar zou zijn. Hopelijk bevalt mijn keuze u een beetje. Niets is definitief, dus kleine wijzigingen kunnen nog opduiken zodra ik de nieuwe tools onder de knie heb.

Zeer binnenkort een afterburner van Graspop en een uitgebreid verslag van Bospop (zondag). Hou u ondertussen in stilte bezig!

Tarkus

 

11:17 | Commentaren (1)

07-07-10

Graspop Metal Meeting, 27/06/10

banner.jpg

Een mooie zondagmorgen! Prima geslapen en een frisse douche voor het ontbijt. Zo zou elke GMM-dag moeten beginnen. Neen, op die camping krijgen ze mij nooit. Nog beter is dat ik zelf niet moet rijden, wat ruimte laat om, euh, never mind.

In goed gezelschap en met een nog onzekere dag voor de boeg scheuren we naar Dessel. Vandaag weerom slechts enkele bands die ik wil zien en Kiss hoort daar niet bij, maar nu we er toch zijn...

De sfeer aan de inkom en het parcours dat dient afgelegd te worden vertoont ook al sporen van vermoeidheid. Diegenen die hun tent reeds naar buiten slepen zien er niet uit. Alle fraaie decoraties, schmink en kleur tout-court is al lang vervaagd tot een eenvormig zwart/grijs. Sleffend en slepend komen zij op ons af. Het lijken wel gevangenen die uit een kamp komen. En de meesten gaan zich nog door de dag moeten sleuren.

Fris en monter, met enkel een gevoelige kleine teen die mij hindert, betreden we het terrein. Daar mijn eerste band maar eerst om 13u speelt, heb ik nog even tijd om mijn werk in de market af te maken. Daarna wordt de dag goed ingezet met een Grote Pint. Het is dan ook al na de middag en het lijkt de heetste van de drie dagen te worden.

EVERGREY, de Zweedse progressieve metalband, heeft het recentelijk niet onder de markt gehad. Zo werd de gitarist, bassist en drummer net vervangen en werd onlangs in Spanje de helft van hun materiaal gestolen. Maar hier stonden ze dan toch weer. Tom Englund weet dus niet van wijken en is vastbesloten om met de nieuwe bezetting verder te gaan. Maar ja, een toch wat donkere band die op een zonovergoten podium moet spelen, dat is niet evident. Als na de intro het riedeltje van 'Blinded' niet komt omdat blijkbaar Tom's geluid op 0 ipv op 11 staat, denk ik van "natuurlijk, ook dat nog, staat er eens een geweldige band, enz". Gelukkig is het kleinood gelijk verholpen en komt de song alsnog. 'As I lie here Bleeding' volgt.

De band weet duidelijk van de warmte en de handdoek wordt dan ook flink gehanteerd. Nieuwe gitarist Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) weet te overtuigen maar ik mis Henrik Danhage die toch iets emotioneler uit de hoek kwam. De nieuwe cd is voorzien eind oktober, ik ben benieuwd of er een grote verandering in het geluid zal zijn.

Aan Tom Englund zal het niet liggen want als zanger en gitarist is hij nog altijd de sterke man in de band. 'The Masterplan' leidt tot een overbodig spelletje meezingen en de band waagt zich echt op glad ijs om een van hun weinige ballads te brengen, 'I'm Sorry'. Toch weer prima gebracht. Het heftige en inhoudelijk zwaarmoedige 'Recreation Day' brengt ons weer bij de les en er wordt hard geheadbanged. 'Broken Wings' en 'A Touch of Blessing' sluiten af, maar tijdens deze laatste zijn we al op weg naar de M1 om hun landgenoten aan het werk te zien.

01 evergrey 1.jpg
02 evergrey 2.jpg
03 evergrey 3.jpg

 

KATATONIA is niet direct een bende 'vrolijke Fransen' voor op gelijk welk feestje. Dit trieste en verwrongen bandje uit het hoge noorden is een buitenbeentje in de doomscene. Hun songs drijven niet op beukende riffs en vocale uithalen, maar zij kokketeren eerder met licht en donker. Harde epische gitaren contrasteren met de manische en soms fluisterende zang van frontman Jonas Renkse. Het podium is karig verlicht en draagt zeker bij tot het deprimerende sfeertje.

Opener 'Forsaker' uit de recente schijf klinkt al gelijk perfect. Natuurlijk wordt er ook uit hun legendarische 'The Great Cold Distance' gepuurd middels 'Deliberation'. Ook al ben ik niet zo bekend met hun oudere werk, dit was wel heel erg goed. Het was tegelijk bizar en confronterend om te weten dat buiten de temperaturen oplopen en tegelijk in de tent over vereenzaming en melancholie wordt gezongen. Katatonia scoorde wat mij betreft wel erg goed.

04 kata 1.jpg
05 kata 2.jpg

 


Nog voor het einde van de ceremonieën vat ik al post voor de MS voor EXODUS. Ik beken dat ik maar enkele songs van deze band (her)ken, maar voor een potje old-skool thrash ben ik altijd wel (even) te vinden.

De imposante frontman Rob Dukes staat nog niet goed op het podium of de voorste secties van het terrein vormen een moshpit en er wordt stevig gecrowdsurfed. Hoe kan het anders? De opzwepende songs nodigen echt uit om er een potje van te maken. 'War is my Shepherd' wordt stevig meegebruld en het oude 'The Toxic Waltz' brengt iedereen in beweging. Het valt me op hoe een bekende maar toch niet echt grote band zoveel in beweging kan zetten. Na een half uurtje hou ik het voor bekeken en met mijn maat nestel ik me achter de menigte, hopend op een vette plaats voor de volgende band. Maar eerst een litertje water in het stoffige lijf gieten.

06 exodus 1.jpg
07 exodus 2.jpg

 

JON OLIVA'S PAIN, de band rond Savatage Mastermind Jon Oliva, stond vorig jaar in de tent en gaf me daar echt rillingen over het lijf. Op de zonovergoten mainstage zal de 'Mountain King' echt zijn best moeten doen. Voorzien van een stevige (...) band staat hij garant voor een vol geluid. Vorig jaar kwam hij nog met een stok op, vandaag kon de man alweer zelfstandig op het podium wandelen. Ik denk dat hij zijn bandnaam alle eer aandoet...

Na vertraging wegens bas-problemen, kregen we o.a. 'Sirens', 'Jesus Saves', 'Death rides a Black Horse', een geweldig 'Edge of Thorns', het aan Ronnie J. Dio opgedragen 'Believe', welk zowiezo een tearjearker is, en als afsluiter 'Hall of the Mountain King'.

Oliva puurt graag en terecht in zijn Savatage catalogus. Zijn solo-werk is bijlange niet slecht, maar heeft toch niet dezelfde troeven.

De struise gitarist lijkt ter plaatse te zullen sterven en hap letterlijk naar frisse lucht. Die lucht is er niet, zelfs in het publiek is het zwaar zweten geblazen. Dankzij de spuitgasten, die regelmatig met de brandslang langskomen, is het draaglijk. Vreemd hoe je je volledig overgeleverd voelt aan de festivaleuforie eens je een paar keer nat bent gespoten. Jammer dat deze set wat kort uitviel, maar tevreden dat hij en wij het overleefd hebben.

08 jop 1.jpg
09 jop 2.jpg

 


Na een uurtje platte rust was het weer tijd voor wat actie, en dat kregen we meer dan voldoende met KILLSWITCH ENGAGE.

Toen ik deze band voor het eerst hoorde enkele jaren geleden in een metalkroeg, was ik gelijk verkocht aan het geluid van dit combo. Ok, ik ben geen echte metalcorefan maar de combinatie van de complexe riffs, intensieve dubbel basdrum en melodieuze refreinen leverde voldoende afwisseling in de toch wel heavy songs. Vorig jaar lieten ze verstek gaan maar dit jaar mochten ze gelijk op het grote podium staan. En dit was zeker terecht. 'Rose of Sharyn' zette de weide onmiddellijk op zijn kop.

KsE frontman Howard Jones heeft misschien wel niet het mooiste stemgeluid, maar definieert wel duidelijk mee het bandgeluid. Gitarist Adam Dutkiewicz moet zowat de meest gestoorde parsoon op het festival geweest zijn, of toch op het podium. Geen Zorro-pak deze keer maar een onnozel hoedje en een ontregelde motoriek annex een onstuitbare energie maken dat hij eigenlijk de band leidt en de meest hilarische bindteksten declameert. Ondanks het soms wat speelse karakter van het optreden blijft de band strak en berevet klinken. 'My Curse', 'A Bid Farewell' en 'Take this Oath' blijven publieksfavorieten maar de varrassing zit op het einde als ook zij een hommage aan R.J. Dio brengen met 'Holy Diver', welliswaar in een eigen jasje. Mooier kon de set niet eindigen.

10 KSE 9

kse 1.jpg
kse 2.jpg

 


Voorlaatste band op de MS was HATEBREED. Waar ik vroeger eerder afkerig was van extremere vormen van metal zoals deze hardcoreband, ben ik (tolerant als ik ben) met de jaren mee ge(de)evalueerd. Uiteraard met dank aan 'het net' en MySpace.

Hatebreed klinkt soms wel wat rechtlijnig maar heeft wel een sterke muzikale basis. De 'zang' van Jamey Jasta slaat bij mij niet altijd aan maar de som is in dit geval veel groter dan de onderdelen waardoor Hatebreed als stampede op je afkomt. En daar houdt het niet op. Ik was echt wel onder de indruk van niet alleen de populariteit van de band, maar ook van het feit dat zij het publiek zodanig op de hand kregen. Er was nauwelijks een ontsnappen aan de gescandeerde slogans en beukende ritmes.

'In Ashes they Shall Reap', 'Hands of a Dying Man' en 'Everyone Bleeds Now' knallen de vulling uit je tanden. Gezien ik toch wat meer achteraan sta, heb ik een prima overzicht over het publiek en dit doet àlles wat Jasta beveelt. Het t-shirt zwaaien hoort daarbij en af en toe gaan alle meiden op de schouders en de armen zwaaien Clousaeugewijs van links naar rechts. Maar laten we niet vergeten dat Hatebreed vooral een harde band is die meer dan elke andere band aanwezig de middelvinger opsteekt naar alles en nog wat. 'This is Now', 'I Will Be Heard' en de klassieke 'Destroy Everything' sloten de set af. Met de zon die langzaam verdween, scheen er een haast gouden gloed over het podium. Hatebreed was misschien niet de meest muzikaal hoogstaande band op GMM, dit was zonder meer, puur objectief bekeken, misschien wel hét hoogtepunt van Graspop 2010.

hate 1.jpg
hate 2.jpg

 

Nu we er dan toch zijn...namen we ons voor zo goed en zo kwaad als mogelijk, een goed plekje te vinden voor KISS. Dit viel aardig mee, net achter de middenafsluiting hadden we een perfect beeld op het podium. Geen van ons beiden is een Kiss-fan, ik zou zelfs stellen: het doet ons weinig of niets, maar je wil het wel gezien hebben...

Vol goede moed probeerde ik mee te gaan met de opener 'Modern Day Delilah', wat nog ging, want je weet niet waar eerst kijken als de drie frontmannen met een lift op het podium worden gezet. Niet zo erg verschillend van vorige shows, maar het heeft wel iets. Geflankeerd door duizend bommen en granaten paraderen Gene Simmons, Paul Stanley en, iets bescheidener, Tommy Thayer, over en weer. Maar dan is er de muziek. En daar heb ik toch wel enkele vragen bij. Na de aanvaardbare opener grepen ze in hun rijke maar vooral oude catalogus waardoor we haast een set vol seventies pop/rock kregen. Kiss is nooit hard & heavy, het is en blijven anachronismen die teren op hun begindagen toen en buiten henzelf geen enkele band zo theatraal uitpakte. Glamrock, highschoolrock met een hoog pubergehalte, ik zeg maar wat. En het klinkt allemaal plat. Niet dat iets mis is met het geluid, dat zit weerom perfect, maar de songs zijn een scheet in een fles, zoals wij zeggen. Leuk, meezingbaar, maar daar houdt het voor mij op.

Het solo gitaargeluid van Tommy Thayer is om te janken. Hij doet zijn best, maar zijn sound is absoluut waardeloos gepingel. Maar dat is nog maar het begin. Met het risico een fatwa van alle Kissfans over mij te krijgen, stel ik me ook aardig wat vragen bij de andere partijen. Als Paul Stanley na elk nummer 'Graspop! How're ya doin'?' over de weide krijst, vraag ik mij af hoe de zangpartijen dan weer zo goed klinken. Meer nog: het volle geluid dat weerklinkt heeft wel meer dan normale ondersteuning, mijn gedacht. Ik heb geen probleem met een bandje dat wat accenten verzorgt, maar hier wordt aardig gesleutel aan de zang....en daar heb ik wel problemen mee.

Verder is het natuurlijk een mengeling van lachen en verwondering als Simmons zo 'evil als hell' zijn ding doet en Stanley als een haan die net anaal genomen is staat te kronkelen aan zijn microfoonstand.

Neen, ik wil best meegaan in de show en ergens respect tonen voor de geschiedenis en reputatie van Kiss, maar het is en blijft een lege doos, niet alleen muzikaal maar ook artistiek. Ter verdediging wil ik wel toegeven dat het heel goed gedaan is.

Als de overbodige en banale bassolo van Simmons aanvangt, beslissen we om af te zakken. GMM 2010 had al zo weinig echte hoogtepunten; ik wil deze zeker niet herinneren al 'die wéér met Kiss'.

kiss 1.jpg
kiss 2.jpg
kiss 3.jpg

 


 


Misschien moet men maar weer overgaan naar een tweedaagse editie met meer ballen in de soep. De metalscene is met de jaren natuurlijk zo danig gedefragmenteerd dat iedereen vind dat zijn bands er moeten staan, maar dat blijft niet duren.

GMM 2010 stond wel garant voor weerom een fantastische organisatie en de sfeer was met momenten geweldig, maar voor mij waren er teveel gaten in het programma. Zal wel met de leeftijd te maken hebben zeker?

Kijk ook de Grote Graspop Fotogallerij in de Picasaweb.

 


 

16:10 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

04-07-10

Graspop Metal Meeting, 26/06/10

  

banner.jpg


De tweede dag van Tarkus' 'Crusade'.

Goed gemutst en erg gemotiveerd wegens de toch erg succesvolle eerste dag scheur ik richting Dessel. Heerlijk om daar op de fiets te springen om na een kwartiertje (nog) frisse Kempische lucht vlot binnen te lopen. Vandaag dient er zeker een bezoek gebracht te worden aan de Metalmarket gezien er zich in de namiddag toch een tijdszone bevindt die niet echt op te vullen valt met bands die me nauw liggen of die ik zonodig dien te ontdekken.

Vooraan loop ik wat bekend volk tegen het lijf en ik vang op dat de eerste band op de MS best de moeite zou zijn. Foute gok, maar buiten Iron Mask in de Dome (ik had toen al geen zin om helemaal terug te sloffen) dien ik het te doen met KILLING MACHINE. Ondanks het feit dat de band uit best aardig gereputeerde muzikanten bestaat, komt het niet echt los. Niemand lijkt er echt zin in te hebben en zeker de zanger staat behoorlijk tegen zijn zin zijn stembanden te forceren. Ik hou het dan ook snel voor bekeken en hoop mijn soelaas en startpakket metal te vinden in de M1 waar het Nederlandse HAIL OF BULLETS van leer zal trekken. Maar ook hier laat het hele gedoe me koud ondanks de redelijke prestatie van de (eigenlijk voor mij onbekende) band.

              01 hail of.jpg

Zoals het dan staat neergeschreven en voorspeld is, zal het eerste collectieve oorgasme van de mainstage komen.

SABATON speelt voor de derde maal op GMM en voor de tweede maal op het grote podium. Of ze dat leuk vinden? Jazeker. Zanger Joakim Brodèn herinnert ons regelmatig aan de eerdere optredens die ze hier gaven en uit zijn appreciatie meermaals.

Maar het was dan ook een excellente set die de Zweden hier neerzetten. Ondanks de zwaarmoedige thema's blijven de heren lachen. Brodèn nog het meest. Terwijl hij de afmetingen van het podium aan een empirische test onderwerpt komt zijn baritonstem nergens in het gedrang.

Opener 'Ghost Division' doet de weide ontploffen en niet voor het laatst gaan alle (àlle) vuisten de lucht in en wordt er stevig meegezongen. Sabaton weet zijn refreinen zelf goed te ondersteunen d.m.v. keyboards wat ze een enorme power geven.

Om in dezelfde themathiek verder te gaan volgde 'Panzer Battalion'. Het geluid zit perfect en weerom klinkt over de weide als één stem het refrein.

Eerste nieuwe songs zijn 'Coat of Arms' en 'Saboteurs' wat het tempo even doet afzwakken maar ons de gelegenheid geeft op adem te komen want de zon brandt en het stof kruipt in alle gaten. 'Cliffs of Gallipoli' is weer bekender en sleept ons weer mee met zijn epische karakter. Daarbovenop vliegen de pyro's ons om de oren.

Joakim merkt een vlag van de 101st Airbourne op en legt gelijk - en terecht - de link met hun 'Screaming Eagles'. Of we willen ervaren dat ze hun snelste song wel degelijk live kunnen spelen. Met een rotvaart brengen zij dit oersnelle werkje. En ze blijven lachen! 'The Art of War' geeft nog even een rustpauze.

Het publiek doet alles wat Joakim vraagt en dat merken we bij 'Primo Victoria'. Of we even willen springen. Bij voorkeur zo hard dat de geluidstorens bezwijken. Gelukkig loopt het zo'n vaart niet. En ik beken: ik ga ontzettend hard mee op en neer met de massa. Voor het eerst vandaag voel ik me er helemaal klaar voor. Ik wil nog! Helaas zijn we aan het einde van de set gekomen en krijgen we nog het oude 'Metal Machine'.

Sabaton stond weerom te vroeg gepland op de lijst, maar gaf werkelijk alles om de weide mee te krijgen. Dit was weerom een triomf voor deze sympathieke Zweden. Met een beetje geluk - en zoals de zaken er nu voorstaan - zie ik ze ooit nog headlinen.

02 sabaton 1.jpg
03 sabaton 2.jpg

 


Volgens mijn planning heb ik toch ruim twee uur tijd om de metalmarket te bezoeken. Weer een pluspunt is dat je ook hier een bandje krijgt en heel het weekend terug binnenmag. Binnen is het aanbod weerom gigantisch en het is dan ook weer verzamelen geblazen. Toch weer enkele rariteiten gevonden en enkele collecties vervolledigd. Zo hoort het.

De dag is op zijn heetst als ik afzak naar de mainstage. Niet dat ik een fan ben van het Britse CARCASS, maar om iets te zien sleep ik me maar naar daar. Voor ik het weet hang ik aan de afspanning. Het introfilmpje van deze death/gore band is ronduit afstotend maar wat de band brengt is verrassend goed. Redelijk technische death metal met aardige hooks en herkenbare (!) melodieën. Ook het gitaarwerk (van o.a. Michael Amott van Arch Enemy)is van hoog niveau. Beide gitaristen spelen de pannen van het dak en het totaal geluid ik helder. Dat had ik niet verwacht. Leuk meegenomen dus.Nu we er toch zijn...SLASH is de volgende op het grote podium.

04 carcass.jpg

 

Ik ga er van uit dat 's mans reputatie groter is dan zijn daden, dus wil ik het wel allemaal eens zien. En ook dat viel goed mee. Slash en zijn band, waaronder zanger Myles Kennedy van Alter Bridge spelen vrij traditionele hardrock met uiteraard veel ruimte voor Slash' solo's en geposeer. Maar dat is hem vergeven want zijn gitaargeluid is zalvend in vergelijking met de doorsnee band op het festival. Hapklare hardrock dus met één been in Led Zeppelin en één in de hairmetal. Enige minpunt is dat het hoge nasale stemgeluid van Kennedy op de duur wel wat begint te enerveren, iets wat ik bij zijn eigen band niet heb. Maar gelukkig ligt de nadruk op het gitaarspel en dat is wel erg sterk. Uiteraard passeren er ook GnR's songs zoals 'Night Train' en later 'Sweet Child o' Mine' en als afsluiter 'Paradise City'. Alleen al de gedachte aan Mr Rose doet mij wegvluchten naar de M1, alwaar ik de songs nog perfect kan horen terwijl ik post vat voor weerom een van mijn favorieten.

05 slash 1.jpg
06 slash 2.jpg


PARADISE LOST. Deze Britse Gothic/Doom band is zijn esthetische muzikale misstap al lang vergeven  al vond ik 'Host' op zich niet slecht, maar het was nog nauwelijks metal. Met 'Requiem' en 'Faith divides us...' staan ze helemaal terug aan de top in hun genre. Ik nestel me lekker vooraan in de donkere tent en wacht af.

Als de lichten doven en de dreigende intro klinkt ben ik er helemaal klaar voor en kieper de rest van mijn pils binnen. 'The Rise of Denial' ontbeert nog wat kracht, zeker vokaal, maar eens dit bijgesteld is en 'Pity the Sadness' vangt aan, is het geluid imposant en tegelijk evenwichtig. Nick Holmes refereert nog even aan het feit dat ze hier in de buurt meer dan eens in de Biebob speelden. Laatste keer was dit zonder leadgitarist Greg Mackintosh die wegens familiezaken niet mee op tour was, maar hier zien we de band op volle kracht. De jankende en galmende klanken van Greg vullen de tent en meermaals krijg ik kippenvel.

Het podium is veelal donkerblauw, wat perfect aansluit bij de slome ritmes zoals 'As I Die'. Even wordt het wat 'luchtiger met 'One Second' om dan met 'Requiem' en de titeltrack van het laatste album naar het einde van de set te gaan. Ik dacht dat 'Say Just Words' het slotnummer was, maar dat ben ik niet zeker van. Hoe dan ook: Paradise Lost stond meer dan terecht in de grote tent en wist daar bijzonder goed te scoren.

07 paradise 1.jpg
08 paradise 2.jpg

 


Op de MS was het wachten op CHANNEL ZERO. En hier stelt zich weerom een vraag: waarom kon CZ niet headlinen? Vanwege de beperkte internationale uitstraling? Waarschijnlijk. Ik dacht nochtans dat het een uitgelezen kans was om eens een band van eigen boden bovenaan te zetten. Maar soit, enfin, zand er over.

Tijdens het wachten stegen er onrustwekkende zwarte wolken vanachter het podium op en een verbrande geur hing over het terrein. Was dit een oversized joint of het illegaal verbranden van chemische afval, ik weet het niet en blijkbaar trok ook niemand er zich iets van aan. Alle security, incl. brandweer deed alsof er niets aan de hand was. Strange days indeed. Terug naar de mjoezik.

Channel Zero bediende zich eerst van een wel erg lange intro. 'Suck My Energy' trok de set op gang (met uiteraard een defecte microfoon wegens Belgische band) om vervolgens een greep te doen uit de meest populaire nummers. 'Unsafe', 'Bad to the Bone', 'Heroin' en 'Run W.T.T.' hakten er bij wijlen flink op los, maar toch had ik het gevoel dat er iets ontbrak. De set vlotte niet écht, een pauze van 15 seconden is lang als je niets te zeggen hebt. En gevoelsmatig duurt dat voor het publiek té lang, alvast voor mij. Gitarist Mikey Doling had gelukkig zijn onnozele pet niet op en oogde een pak scherper en beweeglijker dan op de 'DVD van de AB'.

De aanwezigheid van Marcel Coenen tijdens 'No Light' en de medley uit de eerste cd's was wel een verfrissend element. Niet alleen etaleerde hij zich moeiteloos als de betere gitarist op het (hele?) festival; het geluid van de band klonk ook complexer en uitdagender. CZ werkte zich nog door 'Call on Me', 'Why', 'Help', Fool's Parade' en als toegift 'Black Fuel'.

09 cz 1.jpg
10 cz 2.jpg
11 cz 3.jpg

 


Ik durf gerust stellen dat zij met hun toch wat aparte stijl zeker niet moesten onderdoen voor de internationale bands. Mogelijk leden zij wat onder de nog steeds aanwezige warmte die over het terrein hing. Zelf had ik geen tijd te verliezen want ik had gekozen om als afsluiter naar de M1 af te zakken om AIRBOURNE aan het werk te zien.

Deze Australische band heeft al even zijn tweede cd uit en ging deze dan ook eens flink tegen onze trommelvliezen aansmeren. De muur van Marshall versterkers gaf een vintage look aan het podium en door de PA klonken klassieke metalsongs waaronder 'The Trooper'. Opvallend toch hoe een flard Iron Maiden de tent gelijk mee had. Ie-de-reen zong het refrein mee. Wat een gemis dit jaar!?

En toen ging het allemaal heel snel. 'Raise the Flag', een bijzonder heftige song bracht de bandleden op het podium. Qua energie stegen zij boven alle bands uit. Zanger/gitarist Joel O'Keefe spurt als een bezetenen over het podium, springt overal op en over en weet tegelijk zijn zangpartijen naar behoren te brengen. Er mag dan ook heel wat mislopen alvorens het publiek dat merkt. Met hun opzwepende hardrock à la AC/DC anno Bon Scott en, jawel, haast identiek geluid, is dit zonder twijfel de meest energieke show die ik zal zien. Het geluid staat hard, ook al sta ik ergens in het midden. Na een greep uit de tweede cd krijgen we 'Girls in Black' en 'Too much, too young, too fast'. Deze songs klinken nu reeds als klassiekers.

12 airbourne 1.jpg
13 airbourne 2.jpg
14 airbourne3.jpg

 


Net voor de encores verlaat ik de volgepakte tent. Ik hoor nog 'Runnin' Wild' aanzwengelen, maar voor ondergetekende is het voldoende geweest. De wandeling naar de fiets doet de spieren deugd en de temperatuur is ondertussen ook flink gedaald naar normale normen. Zondag zal ik terug zijn!

 

 

11:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)