27-08-10

Publiek Geheim te Hemiksem

Voor inwoners van de regio is dit gebouwtje niet onbekend, maar weinigen kennen de echte toedracht er van. Nu is er wel bijzonder weinig over te vinden, zelfs de gespecializeerde literatuur beschouwt het als een voetnoot.

Het is het enige blijvende gebouw (wegens in beton) dat getuigt van het feit dat er in Hemiksem tijdens de Tweede Wereldoorlog een 'fake' vliegveld was. Toen stonden er ook nog enkele barakken om het beeld compleet te maken. Om de geallieerde aandacht van 'Fliegerhorst Deurne' af te leiden werd hier 's avonds en 's nachts misleidende verlichting aangestoken.

Vandaag staat de toren (enfin...) als een wachter tussen de oprukkende KMO-zone en de verkaveling aan de rand van Hemiksem. De grond is prive eigendom van de landbouwer, maar mits een beetje omzichtigheid kan je er wel aan en in.

De foto's zijn genomen in de lente. Leuk om deze komkommertijd op te vullen...

180410 006.JPG
180410 014.JPG
180410 030.JPG
180410 024.JPG

08:29 Gepost in Historie | Commentaren (3)

25-08-10

Still running (against the wind)

Met wat geluk krijgen we nog wat nazomer, maar op veel genade moeten we niet meer rekenen vrees ik.

Het is tevens even stil in Tarkus’ kamp. Niet dat ik in een hoekje zit te niksen, al is de verleiding soms wel groot. Ik verkies om hier niet al te veel nonsens te plaatsen en even te wachten op wat komen gaat. Het jaar is ondertussen ver over de helft en voor we het weten zullen we weer ondergesneeuwd zijn en kunnen de oorverwarmers weer uit de kast worden gehaald…

Fall Champagne 2.JPG
Wat zit er nog in de ‘pipe-line’? 
Zeer binnenkort een weekje verlof waarin ik hoop nogmaals een grensoverschrijdende uitstap te maken. Erg concreet is het nog allemaal niet en het weer kan op dat moment ook nog altijd tussenbeide komen. Ik wil als tip wel meegeven dat het te maken heeft met Grote Kanonnen. Of een en ander doorgaat zal u na datum kunnen lezen én bekijken. Misschien de Sanicole Airshow (20/9), maar dat zal ook een laatste instantie beslissing zijn.

Wat wél zeker is, is dat er nog enkele (hopelijk) formidabele concerten zitten aan te komen. Het hoogtepunt wordt ongetwijfeld het Metal Female Voices Festival, waarvan de line-up sinds kort compleet is. Zoals vorige editie zijn de helft van de bands me onbekend en zullen de verrassingen niet van lucht zijn. Voor mij maken Arch Enemy, Epica, Revamp, HolyHell, Visions Of Atlantis en (zucht) Krypteria zowiezo het mooie weer. En dan heb ik het nog maar over de muziek. Visueel zal het ook weer om te snoepen zijn; al is dat bijzaak natuurlijk.

Ook om naar uit te kijken zijn Anathema (15/10) en Shadow Gallery (17/10). Twee bands die toch wat engagement van de luisteraar vragen. Zelfs de Progmeister zelve dient zich hier nog wat op voor te bereiden – lees: opfrissen. Beide progbands liggen mijlenver uit mekaar, wat weerom bewijst dat er zoveel te avonturen valt in de edelste der muziekgenres. Ook om te snoepen, zij het niet visueel…

Onduidelijk is momenteel ook of Symphony X nu naar Trix komt of niet. Evenveel bronnen spreken mekaar tegen en het ontkennende kamp lijkt jammergenoeg de bovenhand te halen.

Omdat ik nu toch bezig ben: zal er weerom een Christmas Metal Symphony plaatshebben in december? Zo ja, ab-so-luut een aanrader. Uiteraard lees je het hier vanaf er iets over bekend is. De editie van vorig jaar plakt nog steeds aan de ribben.

En zo taffelen we maar verder richting herfst, maar laat ik hier vooral niet teveel nonsens plaatsen.Ook de reportage over Pukkelpop op Canvas gezien? Mooi gebracht, veel jongens met baarden en ‘70’s-Style brillen. Veel geneuzel en falsetstemmetjes, kortom: het zag er inderdaad helemaal anders uit dan een ‘alternatief’ festival laat vermoeden. Mijn enige ervaring met dit festival was in 1988. Niet moeilijk gezien ik op enkele honderden meters van het toenmalige terrein letterlijk gelegerd was. Ik herinner me The Triffids en de Ramones. We waren meer dan content met het handvol bands. Het festival kan me al jaren niet meer bekoren, maar dit ter zijde, de zon schijnt voor iedereen en zolang er nog meer echte muziek wordt gemaakt (met of zonder baarden) dan er plaatjesdraaiers de eer opstrijken, ben ik daar meer dan tevreden mee.

                     gig banner.JPG

Canvas Pop Paus Luc Janssen en ene Tomas de Soete waren de reporters van dienst en vonden dus alles grensverleggend, veelbelovend en waanzinnig en wisten dit met het nodige enthousiasme te verkondigen. Mooi allemaal, energiek gebracht etc. Doch, met één vraag bleef ik wel zitten. Waar was Iron Maiden? Dat er geen beelden van waren (wegens geen baarden?) kan ik inkomen, maar zelfs de naam werd niet vernoemd en er waren geen publieksreacties of ‘nul de botten’. Waren ze er wel geweest? Hoe reageert het gros van het publiek op Maiden? Kunnen chiromeiden dit wel aan? Kortom, zoveel vragen en geen enkel antwoord. Misschien de volgende vraag: hoe komt het dat het festival uitverkocht was? Toch niet omdat Iron Maiden daar de enige en gewilde passage maakte? ’s Werelds grootste en populairste metalband is quantité négligable voor Canvas, maar ik had niet anders verwacht.

               fruit banner.JPG

 Nu ik sinds juni terug de loopschoenen regelmatig, gestructureerd en bijgevolg volgens planning aanbind, weet ik ook terug wat afzien is. Ondanks de opwarming, het mooie schema en de motivatie gaat het me helemaal niet goed af. Meer nog: het vordert voor geen meter. Om het iets directer uit te drukken: ik ben het spuugzat. Dat heb ik gisteren dus vastgesteld. Het besluit is dus redelijk definitief: de loopschoenen gaan aan de haak.                      

Ik moet vaststellen dat ik absoluut geen beter mens wordt door enkele keren per week fysiek af te zien zonder dat ik er op vooruit ga. Saartje en Evy mogen hun mooie initiatieven in hun strakke kont steken, deze (ex)loper is niet van plan zich te blijven uitsloven om op een zeker punt een knie of een enkel te forceren en voor de rest van mijn dagen naar De Rode Loper te moeten kijken.

Mijn lieftallige dokteres heeft me enkele dagen geleden immers kerngezond verklaard middels het nemen van een bloedstaal. De tabel met resultaten vertoonden een mooi gemiddelde over de hele lijn, iets waar een mens tegenwoordig toch zeker tevreden mag over zijn. Houden zo? Zeker. En ik wens het u ook toe!

Tot binnenkort, hopelijk met minder nonsens.

 

09:07 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

14-08-10

Schaffen, 14/08/10

X Schaffen 022.JPG
X Schaffen 029.JPG
X Schaffen 035.JPG
X Schaffen 092.JPG
X Schaffen 095.JPG
X Schaffen 096.JPG
X Schaffen 158.JPG
X Schaffen 184.JPG
X Schaffen 213.JPG

17:43 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (1)

10-08-10

Alcatraz Metal Festival, 07/08/10

Tarkus festival report.JPG

Het ene oor is het andere niet. Maar goed ook. Ik denk dan niet direct aan het stereo-effect maar eerder aan indrukken die muziek al eens op een mens durft te maken.

Als ik recensies lees door al of niet gereputeerde scribenten, staan de verhalen soms bijna haaks op de nederige schrijfselen die ondergetekende nalaat op deze al te bescheiden blog. Gelukkig vind ik me evenveel keer terug in artikels omtrent deze edele vorm van muziekbeleving. Verschil moet er uiteraard blijven en het is maar goed ook dat we de hardere podiumkunsten individueel benaderen en ervaren.

Zaterdag zakte Tarkus af naar het Alcatraz Metal Festival in Deinze. Goed op weg om een fijn zomerintermezzo te worden, tussen de mega events en de opstart van de reguliere concertagenda door, waarmee ik maar wil zeggen: er is nooit, nooit voldoende ruimte voor metal. Ik zeg gemakkelijkheidshalve ‘metal’, want hoe bescheiden Alcatraz ook lijkt; ze slagen er steeds weer in om een ruim aanbod qua stijlen te programmeren zonder aan verraad (Billy Talent?…Stone Temple Pilots?) te doen om de kassa te doen rinkelen. Beter nog: tussen de redelijk grote namen plaatsen zij kleinere bands die niet vooraf spelen, maar tussen de kleppers door mogen presteren op het kleine podium.

00 affiche.jpg

 

varia 1 P.JPG

 

Wie zich daar niet toe geroepen voelt kan altijd buiten terecht voor een frisse neus zonder daarom veel te moeten missen. Gezellig ook. Alcatraz is zoooo relaxed dat je haast vergeet dat je op een festival (met al zijn organisatorische beslommeringen) vertoeft. En dat het weer niet echt ok was, geen probleem, want tot nader order vind het Fest nog altijd plaats in de praktische Brielpoort. En dit alles aan een verantwoorde ticketprijs.

Ik ben eerlijk: ik had er zaterdagmorgen niet echt zin in, maar wegens een lege agenda en een ticket aan de haak koos ik toch maar af te zakken, wat na de obligate omlegging resulteerde in een arriveren net voordat LIZZY BORDEN het podium betrad.

Deze Amerikaanse shockrockers boeren sinds 1985 met afwisselend succes. Niet gespeend van tegenslagen - is er al heel wat personeel gekomen en gegaan - weet zanger Lizzy Borden (artiestennaam (sic)) dus geloven in zijn band. Samen met vooral W.A.S.P. en en Twisted Sister waren zij het die de PMRC in de jaren 80 op de achterste poten kreeg door niet zo fraaie thema’s als moord, foltering en eerder pikante thema’s nogal grafisch op het podium te brengen. Vandaag lijkt het allemaal nogal braaf en Borden waagt zich dan ook enkel aan enkele maskers en het opdraven van een pikante (nuja) dame voor een nummertje vampirisme. Leuk allemaal, maar de wat ondiepe Amerikaanse metal slaat ook bij mij niet echt aan, al wordt er door de twee gitaristen wel een niet onaardig potje gesoleerd. Borden’s stem is om 12u nog niet echt wakker, maar de echte fans laten het allemaal over zich komen. De kop was er wel af (…) maar zelf was ik nog helemaal niet ‘klaar’ voor deze dag. Ik kon het amper opbrengen om de kleinere bands te gaan bekijken, dus mijn excuses voor dit toch niet echt volledige verslag. Misschien is de nieuwe weg: beetje selectief en opportunistisch te werk gaan.

 

01 Lizzy Borden 1 P.JPG02 Lizzy Borden 8 P.JPG

 

Hoe dan ook, RAVEN was de volgende band. Net nog gezien op GMM, nu alweer in ons land. Voor een potje klassieke en niet al te complexe metal maak dan ook graag tijd. De broers Gallagher ogen misschien niet echt fris meer, aan hun inzet zal het niet gelegen hebben. Net zoals enkele weken geleden speelden zij een set waar de energie van afdroop. Gitarist Mark Gallagher trekt de meest gekke tronies maar weet ondertussen toch sterke solo’s te brengen. Met zijn broer John op bas en zang en drummer Joe Hasselvander zetten zij een welliswaar gedateerde maar sterke set neer. Met hun working class attitude en no-nonsense aanpak pakken zij de Brielpoort in. Het moet niet altijd moeilijk zijn!

 

03 Raven 1 P.JPG
04 Raven 2 P.JPG
05 Raven 9 P.JPG

 

DEMONICA is een (zoveelste) band rond de Deense gitarist Hank Shermann, ooit nog de sterke man in Mercyful Faith. Ik keek hier erg naar uit want een korte online verkenning van hun muziek was meer dan aangenaam. De mix van klassieke US metal met een sterke thrash neiging klinkt vet en komt als een vuist aan. Met een gitarist van Forbidden in de gelederen, wat een sterke gitaartandem oplevert én een overweldigende Klaus Hyr op zang, kon er weinig misgaan. En toch kwam het niet helemaal los.

Vooreerst was Hyr ofwel bezopen, ofwel nog in de REM-fase van zijn slaap, maar buiten passief op de microfoonstatief leunen en inspiratieloos zijn lijnen er uit duwen was beneden alle peil. Alle hoop was dus gericht op het gitaarwerk, maar ook dat liet het afweten. Craig Locicero, toch een begenadigd snarenplukker, klonk erg plat en tot overspoed van ramp had Shermann met technische problemen te kampen. De heren deden wel hun best, maar het bandgeluid was niet coherent en de songs lieten live geenszins sporen na. Enkel toen de band overschakelde op thrash-mode kwam er wat beweging in het tot hiertoe apathische publiek. Uiteraard ontspon de moshpit zich net achter mij maar doofde al even snel weer uit. Erg jammer want ik had gehoopt op een eerste echt vette brok op dit Fest.

 

06 Demonica 3 P.JPG
07 Demonica 6 P.JPG
08 Demonica 10 P.JPG

 

Tussendoor sloop ik dan toch even naar boven om het Nederlandse CIRRHA NIVA aan het werk te zien. Traditioneel wordt progressieve metal wat stiefmoederlijk behandeld, dus ik mocht dit niet laten liggen. Ik ben niet bekend met het materiaal van deze band, maar was wel onder de indruk van het gemak waarmee ze toch complexe songs bracht. Enige minpuntje vond ik zanger Legrand, wiens stem nogal irritant over de instrumentatie gedrapeerd lag. Verder vond ik het wel even op adem komen na het gratuite geweld van de vorige band.

 

09 Cirrha 8 P.JPG
10 Cirrha 4 P.JPG

 

Op het grote podium keek men uit naar het Deense PRETTY MAIDS. Wat? Een melodieuze hardrockband? Zijn ze nu helemaal? Gelukkig van wel dus! Wij worden vandaag zo erg overspoeld door harde(re) bands en extreme geluiden waardoor de melodieuzere bands nog nauwelijks ruimte of aandacht krijgen. Het was dan voor mij althans, een eerste gepland hoogtepunt (ja, dat bestaat) met deze rockers.

Voor eeuwig en een dag verbonden met hun debuut ‘Red, Hot & Heavy’ ui 1984, met de klassiekers ‘Back to Black’, welke nog altijd een klassieke ‘80s riff is, en de titelsong, kon het niet misgaan. Zanger Ronnie Atkins en gitarist Ken Hammer (ja…die jaren ’80, he) zijn redelijk geconserveerd en hebben er dan ook veel zin in. Met een erg aanwezige keyboard, het typische gitaargeluid en de herkenbare samenzang, was Pretty Maids de band die mij er bovenop deed komen. Tarkus ‘got his Mojo back!

De recente fantastische ‘Pandemonium’ cd diende als uitvalsbasis voor een uurtje heerlijke hardrock. Na opener ‘Pandemonium’ was het alsof ik een infuus van een energiedrankje toegediend kreeg. ‘We came to Rock’, ‘R,H & H’ en ‘Back to Black’ klonken fris en energiek, maar ook het erg commerciële ‘Little Drops Of Heaven’ kwam goed over. De band had er duidelijk zin in getuige een heel energieke (en poserende) Ronnie en een gekscherende Ken Hammer. Melodic Rock is duidelijk niet afgeschreven. In de UK weten ze jaarlijks een festival te organiseren met louter melodieuze bands (Firefest), misschien kan dit ook hier wel eens, al zal dat eerder bij wishful thinking blijven…

 

11 Pretty Maids 21 P.JPG
12 Pretty Maids 17 P.JPG
13 Pretty Maids 5 P.JPG
14 Pretty Maids 23 P.JPG

 

Buiten was het bijlange nog niet aan het duisteren al zorgde de donkere wolken wel voor een bedrukte sfeer. Perfect dus voor MOONSPELL!

Na Denemarken was het aan Portugal om zijn zonen op ons af te sturen. Niks, geen flashy outfits of lachende gezichten, pure ernst voor zanger Fernando Ribeira en zijn gezelschap. Dark gothic/doom metal is de boodschap en die kregen we dan ook. Ondanks dat het contrast niet groter kon zijn met de vorige band, hadden ze me gelijk in hun klauwen. Een aardedonker podium met sfeervolle backdrop projecties maakten er een heerlijk depressief setje van. Maar het was genieten! Ribeiro is een fantastisch frontman die het publiek weet in te pakken. ‘Finisterra’, ‘Alma Mater’, het aparte ‘ Magdalena’ en ‘Luna’ waren zeker hoogtepunten, maar ook visueel was het verrassend. Niet dat er veel gebeurde maar de bestudeerde (niet)belichting zorgde voor bijzonder veel sfeer. Ribeiro’s stem, welke balanceert tussen Paradise Lost en Sisters Of Mercy klonk dreigend, dan weer zalvend maar steeds krachtig. Slepende gitaarpartijen en vette drums zorgden voor een fantastisch totaalgeluid. Het was een prima keuze om deze band te programmeren!

15 Moonspell 2 P.JPG
16 Moonspell 5 P.JPG
17 Moonspell 14 P.JPG
18 Moonspell 23 P.JPG
20 Moonspell 31 P.JPG

De vermoeidheid (ik durf het haast niet zeggen…) begon zich te manifesteren en het was na Moonspell nog een goed uur wachten op EPICA.

Weeral Epica blijkt, maar je kan er nu echt niet omheen: dit is momenteel Nederlands grootste (metal)band. Dit bleek ook nog maar eens uit het feit dat zij op het komende MFVF de tweede dag zullen afsluiten. Maar laten we niet voorlopen op de feiten. Goed opeengepakt vooraan, met stevig temperatuurtje incluis, was ik er helemaal klaar voor.

De intro ‘Samadhi’ kondigde de band aan en toen de leden hun materiaal bemanden reageerde het publiek al erg enthousiast. Was dit de headliner? Neen toch, maar wel een band die titel waardig. Epica is hot en dat zullen we geweten hebben. ‘Resign To Surrender’ levert eerst en vooral een forum aan gitarist/zanger Mark Jansen alvorens Simone Simons het podium betreedt. En dan zie je die meute fotografen en ‘bijlopers’ (met hun minicameraatjes) allen dezelfde richting uitkijken. Van op een afstand een beetje zielig, maar ik ken mezelf natuurlijk…

21 Epica 02 P.JPG
22 Epica 11 P.JPG

Epica koos voor een harde set. Geen ballades dus, wat jammer is want in de goede 70 minuten had dit best gekund. 70 minuten die voorbij vlogen. Een mix van oud en nieuw werk met ‘Sensorium’, het heftige ‘Unleashed’ en dito ‘Martyr of the Free World’ liet de band op alle cilinders draaien. Simone adresseerde zich meer tot het publiek, waar ze anders nogal afstandelijk overkwam. ‘The Obsessive Devotion’ en de verrassing ‘Quietus’ sluiten de hoofdset af. Gelukkig zat er nog voldoende in de encore om het publiek te verzadigen. ‘Cry for the Moon’, ‘Sancta Terra’ en het epische ‘Consign to Oblivion’ rondde de set af.

23 Epica 28 P.JPG
24 Epica 27 P.JPG
25 Epica 30 P.JPG
26 Epica 24 P.JPG
Was ik tot voor kort een beetje Epica-moe, ze hebben me volledig teruggewonnen en ik kijk dan ook ontzettend uit naar het komende MFVF waar ze naar verluid hun debuut ‘The Phantom Agony’ volledig zullen spelen. Tot nader order kunnen ze bij mij weinig verkeerd doen. Na deze overweldigende set was ook ik meer dan voldaan. De thrashers van Kreator liet ik graag voor wat het was. Vind u jammer? Dan had je zelf maar moeten komen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor meer foto's: klik de PicasaWeb!

18:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)