18-10-10

Anathema, Trix 15/10/10

pic banner purple.JPG

Vincent Cavanagh is een mensenbezweerder. Dat vind ik toch. Zeker na het concert vrijdagavond. Toen speelde de Britse band ANATHEMA in zaal Trix en ik was bijzonder onder de indruk. Het was de tweede keer dat ik ze live zag, maar hier was het echt goed raak.

Er waren twee support acts voorzien, maar die heb ik snel doorgespoeld wegens overbodig.

De eerste was PETTER CARLSEN, een Noorse singer/songwriter die hier solo aantrad. Wel gedurfd, maar gezegend met een zeer mooie stem en subtiel getokkel wist hij zich toch staande te houden voor een toen nog maar voor een kwart gevulde zaal.

Even werd het boeiender toen eerst Danny Cavanagh en later de bijna volledige bezetting van Anathema wat invulling kwam geven aan een nummer.

Petter’s songs laten zich vlot verteren, maar om een vrijdagavond op te starten mistte het wat pit. Lijkt me heerlijk thuis bij een hapje en een drankje, maar hier droop ik na enkele nummers af naar de bar op zoek naar bekend volk.

02 Petter 4.JPG

Post-metalband LONG DISTANCE CALLING mocht de zaal dan echt opwarmen, maar ondanks dat de verwachtingen erg hoog gespannen waren, konden ze mij ook niet echt boeien. Beetje te noisy en te eendimensionaal voor mij, zeg maar.

03 LDC 2.JPG

Het was even na half tien toen ANATHEMA het podium innam.

De setlist was fenomenaal. Zij hadden gekozen om het eerste uur te vullen met ouder, gekend materiaal en vervolgens de volledige nieuwe cd ‘We’re here because we’re here’ te brengen. Dat beloofde dus een lange rit te worden.

Anathema is een echte meegroei band. Zij spreken zowel proggers als vele metalliefhebbers en alternativo’s aan. Ik ontwaarde zelfs enkele goths in het publiek. Een heel brede belangstelling dus voor dit gezelschap uit Liverpool.

Eerst een lange greep uit het album ‘Judgement’. ‘Deep’, ‘Pitiless’, ‘Forgotten Hopes’ en ‘Destiny is Dead’ lieten de band op volle kracht horen. Sfeervol, uitgebalanceerd geluid en een Vincent die de zaal gelijk in zijn greep had met zijn genuanceerde zang, welke soms zalvend, dan weer bijna hysterisch tekeer gaat.

Broer Danny vulde vooral de gitaarsoli in en zorgde voor een subtiele tweede stem. De andere Cavanagh, Jamie, hield zich met zijn bas op de achtergrond. Volgden uit ‘Alternative 4’: ‘Lost Control’, wat gelijk werd meegezongen door een flink deel van het publiek, ‘Empty’ en het weergalloos mooie en ontroerende ‘One Last Goodbye’, welk haast vollédig door het publiek werd gezongen. Wetende dat dit nummer is opgedragen aan de overleden moeder van de drie broers, gaf het echt rillingen.

Tot hiertoe was het licht op het podium wel passend bij de muziek, maar het maakte het niet eenvoudig om een deftig beeld wast te leggen. Dit even tussendoor  ;-(=

04 ANA 16.JPG

05 ANA 4.JPG

Dan werd het tijd voor het nieuwe album. En dat werd over de hele lijn geapprecieerd. Hun recentste worp bulkt van de schoonheid, nostalgie en sentiment. Hoogtepunten waren zeker ‘Dreaming Light’, ‘Everything’ en ‘Angels walk among us’. Kon niet toepasselijker zijn toen Lee Douglas mee de vocale diensten kwam verzorgen. De zus van drummer John Douglas is gezegend met een engelenstem. Logisch want Lee is een engel en zij hoort dus ook zo te klinken. Zowel de solozang als het geluid van Lee samen met de broers klonk werkelijk ‘hemels’. Later in de set wist ze ook nog ‘A Natural Disaster’ gepassioneerd te brengen.

Daarbij komt nog de bijzondere songstructuren waarop de muziek van Anathema veelal gebaseerd is, namelijk een sfeervol begin welk langzaam maar zeker uitgroeit tot een indrukwellende finale. Dit geeft ze natuurlijk veel krediet bij progliefhebbers.

Tijdens ‘Presence’ werd het dan weer muisstil in de zaal als Lee, enkel ondersteund door eenvoudige begeleiding en een soundscape, het publiek op de knieën krijgt.

06 ANA 12.JPG

07 ANA 17.JPG

Met ‘A Simple Mistake’ komen we erg in de buurt van Porcupine Tree. De Cavanaghs hebben zich op hun laatste cd laten bijstaan door Steven Wilson en komen qua creativiteit toch aardig aan ’s mans schouders. Als ‘Universal’ werkelijk adembenemend opbouwt en het epos gevoelsmatig beëindigt, kon ik eindelijk terug naar adem happen. Slotakkoord van de reguliere set was dan nog de cd-afsluiter ‘Hindsight’ wat er nog een schepje bovenop deed met zijn desoriënterende klanken en emotionele karakter.

Dit nummer eindigt met een spoken word tape en toen deze eindigde kreeg de band een absoluut verdiend applaus dat toch wel even aanhield. Dit was inderdaad werkelijk top.

Vincent en band bekeken even hoeveel tijd ze nog hadden, waarop er iemand riep dat ze heel de nacht hadden. Zo ver kwam het helaas niet. Wel grappig waren de perfect Nederlandstalige commentaren en begroetingen van Vincent tussendoor. Verder werd er gezien de ‘vibe’ van de muziek niet echt gelachen, of het moest zijn van pure gelukzaligheid, en zo zag ik er wel een paar…

Danny nam de akoestische gitaar en bracht een spitante versie van ‘Are you there’, normaal op een zee van toetsen, maar nu met excellent picking op de gitaar. Hij droeg dit op aan Petter Carlsen. We kregen nog als contrast het harde ‘A Dying Wish’. Slotnummer was uiteraard ‘Fragile Dreams’, een van de meest toegankelijke maar daarom niet minder typische nummers van de band. Het was ondertussen al bijna middernacht toen de band afsloot.

08 ANA 31.JPG

 

09 ANA 33.JPG

10 ANA 24.JPG

 

Ik ben altijd al een vrij passieve Anathema fan geweest. Hun muziek is niet altijd even toegankelijk bij een eerste beluistering maar na mijn auditieve voorbereiding was ik bijzonder ‘geprepareerd’ voor dit concert. Na datum moet ik vaststellen dat de band live alle verwachtingen overtreft. ‘We’re here…’ zal nog aardig wat in de cd-speler zitten alvorens hij tot rust mag komen. Het moest allemaal zo mooi maar niet zijn…

11:18 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

Commentaren

Mooi verslag! Mijn foto's kan je vinden op: http://picasaweb.google.com/KrikkeDM/20101015Anathema?feat=directlink
PS: nog even vermelden dat ze na Dying Wish (wat niet op de setlist stond) nog het breekbare A Natural Disaster gespeeld hebben voor afsluiter Fragile Dreams.
Greetz!

Gepost door: Krikke De Meester | 30-10-10

De commentaren zijn gesloten.