19-10-10

Shadow Gallery, Biebob 17/10/10

pic banner purple.JPG

“ Ongehoord”. “Onwaarschijnlijk”.” ’t Een en ’t ander”, "Fe-no-me-naal".

Dit en nog meer fraais kon ik na het concert van Shadow Gallery aan de toog van de Biebob opvangen. Sommigen leken nog totaal in trance en hier en daar een vochtig oog welk op zijn beurt de pint dan weer vol liet lopen. Anderen  zeiden dan weer dat ze alles gingen verkopen. Waar dat op sloeg, kan ik enkel maar raden.

Laat ik me beperken tot ‘behoorlijk straf’. Als parameter kan ik al op een hele rits ‘straffe’ bands terugkijken, en Shadow Gallery behoort dus ook live tot de absolute top. Misschien wel er over.

Het heeft maar liefst achttien jaar geduurd eer het Amerikaanse gezelschap hun muziek live ging brengen. Toen ik enkele maanden geleden de aankondiging las, moest ik me ook even in de ogen wrijven, want van sommige bands is na al die jaren de kans redelijk onwaarschijnlijk om ze nog live te zien, àls ze al de plas oversteken. Wat valt er in Europa, laat staan in Vosselaar te rapen wat er niet in het thuisland te rapen valt? Een streekbier of twee? De gezelligheid van een gemoedelijke en aardig maar zeker niet tot de rand gevulde Biebob? Dat moet het zijn.

Natuurlijk zijn zij niet enkel voor zondag j.l. afgezakt. Shadow Gallery heeft zich gelijk gewaagd aan een heuse Europese tournee en wij waren als laatste aan de beurt.

Over de openingsact kan ik kort zijn: ik begrijp het niet. Ik begrijp niet en wil ook niet begrijpen waarom er een modern nu-metal bandje moet openen voor een band die progressieve metal speelt.

Zelf hoor ik ook flarden Kansas, Rush en Yes. Ik wil er maar mee zeggen: de verwelkoming was bijzonder lauw voor het Griekse MAPLERUN en het applaus tussendoor bleek eerder van trouwe volgelingen te komen dan van het andere publiek. Later hoorde ik dat de tour een Griekse sponsor heeft… Maar laat ik eerlijk zijn; ze deden het op zich helemaal niet slecht maar of dit de plaats en tijd was om zieltjes te winnen, dat betwijfel ik ten zeerste.

Shadow Gallery 043.JPG

Het concert werd gefilmd voor een dvd, dus met deze kennis was het publiek wel heel erg enthousiast te horen en zat de sfeer er gelijk in. Maar uiteindelijk was het de muziek die moest overtuigen. Dat er voor het podium een meter werd vrijgemaakt voor de filmcrew was niet echt bevorderend voor de sfeer, maar ja, niet filmen is geen dvd natuurlijk. En Biebob mag terecht trots zijn op deze gelegenheid.

Toen de lichten doofden kregen we eerst nog voluit Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ door de speakers. Na het festivalseizoen moet ik vaststellen dat vele bands graag met een klassieke rocksong de sfeer zetten, maar voor mij hoeft het niet. Wat wel gaat ontbreken in dit verhaaltje is een opsomming van songtitels. Ik verklaar en ik beken: ik ben geen superfan van deze band in de zin van dat ik alles door en door ken, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. De cd’s van Shadow Gallery zijn me zeker niet onbekend, maar ik heb me nooit gefocust op de nummers apart en, laat staan, de teksten. Ik zag in het publiek wel enkelen letterlijk alles meezingen, respect en een beetje medelijden ook daarvoor.

Shadow Gallery 053.JPG

Shadow Gallery 087.JPG

Shadow Gallery 108.JPG

De muziek van Shadow Gallery is natuurlijk gewoon waanzinnig. En dat is nog maar de ene helft. Het feit dat ze dit live weten te brengen tart elke verbeeldingskracht. Ik was dan ook erg nieuwsgierig hoe ze dit zouden brengen en, hoeveel ‘hulpmiddelen’ ze hier voor zouden aanwenden.

Wel, laat ik u zeggen, de band was uitgebreid met een extra tourlid (Eric Diegert) die verdienstelijk extra toetsen, gitaar en zang voor zich nam. Ik dacht even ‘ja, zo kan ik het ook’. (niet dus)

Shadow Gallery bestaat uit Gary Wehrkamp op toetsen, gitaar, zang, parttime drums en als belangrijkste componist. Daarnaast is was hij ook betrokken bij Ayreon, Explorer’s Club en tal van tributes en projecten. Hij kwam bij de band net voor het tweede album. Het gemak waarmee deze man zijn instrumenten beheerst is adembenemend. Wie zijn project ‘Amaran’s Plight’ (met een ‘p’, inderdaad) kent, weet waarover ik spreek. Op bas en dwarsfluit zit Carl Cadden-James, welke tevens medecomponist is.

Shadow Gallery 117.JPG

Shadow Gallery 155.JPG

Shadow Gallery 161.JPG

Shadow Gallery 182.JPG

Gitarist en componist Brendt Allman is ook op tal van andere cd’s terug te vinden. Zondag zorgde hij wel voor nagenoeg het strafste gitaarwerk dat ik dit jaar heb mogen zien. En dat wil wel wat zeggen.

Naast drummer Joe Nevolo vinden we nog frontman Brian Ashland, welke naast een meer dan overtuigende stem ook nog eens een aardig stukje gitaar kan spelen. Hem werd na het overlijden van Mike Baker de microfoon aangeboden. Om maar te zeggen: met een potentieel van vier gitaristen, twee toetsen en vijf zangers, kwam het geluid wel erg bombastisch over, net zoals op de cd’s. Gelukkig stond de juiste man op de juiste plek op het juiste moment zodat er nooit sprake was van overdose. Sommige bandleden wisselden regelmatig van instrument wat wel zorgde voor de nodige afleiding. Never a dull moment, als het ware.

Shadow Gallery 246.JPG

Shadow Gallery 265.JPG

Ik kon de meeste nummers wel thuisbrengen, maar het maakte me op de duur niet meer uit wat ze speelden, de orkaan van solo’s zorgde er mede voor dat het één lange orgie van virtuositeit werd. Enkele opmerkelijke momenten waren er zeker.

Zo bracht Ashland een opvallend stukje spaceguitar (hallo Steve Vai?) ten berde en wist hij zijn mannetje te staan naast Allman. Om dan nog de lange complexe songs over te brengen naar een kritisch publiek, getuigde van vakmanschap. Zijn stem deed me tijdens ‘Pain’ soms wel erg aan Geoff Tate denken, wat wel een compliment is natuurlijk.

Wehrkamp stond eerst wat onopvallend achter de keyboards, maar wisselde die in een fractie van een seconde om met de omhangende gitaar – en omgekeerd. Deze band is niet alleen qua muzikale prestatie sterk, maar alleen al de muzikanten bezig zien was echt de moeite.

Een drumsolo van Joe Nevolo gaf de rest even een pauze waarna hij zich te buiten ging aan wat behendigheidstrucs op een enkele snare vooraan op het podium. Een leuke afwisseling met een scheut humor. Wat de band ook bijzonder maakt is dat ze i.v.m. met, ik zeg maar Symphony X of Dream Theater (oei!), helemaal niet afstandelijk overkomen (oei!). De extra symfonische toets die hun progressieve metal heeft, maakt het warmer en qua klankkleur toch wat conventioneler en minder heavy. De bandleden straalden ook permanent van contentement en spelplezier, wat een vrolijk contrast gaf met de ‘ernst’ en virtuositeit van de muziek. Dat is natuurlijk een zeer persoonlijke mening.

Shadow Gallery 299.JPG

Shadow Gallery 312.JPG

Shadow Gallery 426.JPG

Zoals eerder gezegd: ik werd zo overdonderd door het gebeuren dat ik nauwelijks de nummers kon volgen. Ik hoorde o.a. ‘Stiletto in the Sand’ (alleen al de intro met simultaan de gitaar en de toetsen deed me duizelen), ‘Ghost of a Chance’, ‘Andromeda Strain’, ‘Mystery’, ‘Crystalline Dream’, ‘Deeper than Life’ en ‘Haunted’ (waar de meerstemmigheid even op breken stond).

Straffe toebak dus, dit optreden van Shadow Gallery.

Een muziekcriticus heeft ooit eens gezegd dat muziek maar uit zoveel noten màg bestaan omdat het brein niet meer kàn bevatten. Deze avond zijn we zeker over die ingebeelde grens gegaan. Na ruim een uur en vijftig minuten kwam de rollercoaster tot stilstand.

De band kwam gelijk het publiek begroeten en er werden heel wat cd boekjes gesigneerd en foto’s genomen. Ik weet niet wat de plannen zijn van de band, maar hopelijk hebben ze de smaak te pakken om de baan op te gaan.

Shadow Gallery 326.JPG

Shadow Gallery 434.JPG

 

Check de Picasaweb link!

16:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.