30-10-10

Metal Female Voices Fest 2010

pic banner purple.JPG

newbannermfvf7.jpg

Zaterdag 23 oktober

Vorig weekend had het 8e Metal Female Voices Fest plaats en telkens weer weet de organisatie een hoop bands bij mekaar te brengen waarvan de helft me quasi volslagen onbekend is.

Dit om maar te stellen: je denkt ‘ik ben toch wel erg mee’, en als je dan de affiche bekijkt weet je gewoon dat er weer heel wat gegoogled, ge-youtubed en ge-MySpaced moet worden. Kwestie van niet volledig ongewapend de arena te betreden. Met Graspop idem dito, maar daar gebeurt de triage vlotter wegens het enorme aanbod. Langs de andere kant: je weet zo toch al een beetje waar de klepel zal hangen bij dit evenement. Al is dit misschien niet echt proper uitgedrukt, ik weet het. Zaterdag mocht ik van thuis alleen op stap, zondag bestond ons team uit twee liefhebbers, mezelf meegerekend.

Ik ga niet al te veel over de bands op zich zeveren, want dat kan je zelf uitzoeken indien je dat wenst en bespaart mij ook opzoekingswerk. Ik ben, in tegenstelling tot wat sommigen beweren, geen metal-encyclopedie. Er zijn er zelfs die zeggen dat ik ‘maar’ een amateur ben, en ik ben daar trots op. Als alle amateurkes even veel tijd en middelen zouden spenderen aan ons geliefde genre, het zou geen kwaad kunnen, maar dit ter zijde. Voor de fun vermeld ik toch bij elke band de afkomst. Kwestie van mijn multiculturele inborst tentoon te spreiden. Het moet niet altijd allemaal negatief zijn!

Zaterdag dus op tijd aanwezig om de eerste band te zien. PYTHIA (GB) had ik in april op het festival in Mons gerateerd wegens te laat. Ik heb er als boetedoening de cd gekocht en ik heb daar nog altijd geen spijt van. En nog beter: ik was goed voorbereid op de eerste band, wat toch een goed begin is als de hal nog maar voor een goed kwart vol is.

Pythia loste volledig de verwachtingen in. De prima reputatie van dit festival (parking, geluid, modus operandi in het algemeen) bewees zich weerom. De eerste bands kregen wel wat minder licht, maar het geluid was zeker niet minder dan bij de grotere groepen.

Daar Pythia maar een cd uit heeft, was het leuk om de gekende nummers live te horen. Melodieuze classical & powermetal met een donker randje, uitstekend gebracht voor een reeds goed wakker publiek. De cd 'Beneath The Veiled Embrace' laat zich gemakkelijk beluisteren. Zangeres Emily klinkt fris en gedreven en de band zorgt ook live voor een strak geluid. Mooie stage outfits ook!

Na dertig minuten was het helaas al voorbij, maar dat zijn nu eenmaal de wetten van een festival. Gelukkig gebeurde de ombouw van het podium weerom bliksemsnel wat er voor zorgde dat het tijdsschema nagenoeg het hele festival aardig gerespecteerd werd. Twintig minuten is voldoende om even een ommetje langs de merchandise te maken, toog te bezoeken en ook even te bekomen indien nodig.

01 Pythia.JPG

02 Pythia.JPG

Het Italiaanse GODYVA mocht als tweede spelen. Nooit van gehoord tot dan dus. Deze band speelt eerder gothic metal waarin al eens minder voor de hand liggende passages zaten. Zangeres ‘Lady Godyva’, ja dus, kon me vocaal niet echt bekoren, maar de band maakte veel goed. Net als bij hun collega’s wordt ook bij Godyva een flink deel van het geluid door keyboards gedragen. Helaas was ik niet bekend met hun werk en probeerde ik gewoon te genieten van de set. Toen de frontdame tegen het einde aan de band voorstelde en er plechtig aan toe voegde dat zij (dus) Italië vertegenwoordigen dacht ik spontaan “f*ck, die denkt dat ze op het Songfestival staat”. Of wat opgroeien met de RAI met een mens kan doen… Op naar de volgende.

03 Godyva.JPG

Bare Infinity (Griekenland) bleek niet te komen opdagen, al had ik die info niet of op zijn minst gemist. Vervanger was het Poolse UNSUN. Met net een vers 2e album onder de arm achtten zij zich klaar voor deelname aan dit festijn. Helaas, net als vorig jaar toen zij ook geprogrammeerd stonden, waren zij ook nu weer het zwakke zusje in de rij. En dat heeft niets met inzet te maken, want ondanks het feit dat zangeres Anna maar een turf (of twee, ik wil er van af zijn) groot is en bijzonder lieftallig uit de hoek kan komen, weet zij best te bekoren door haar speelse aanpak. Maar dat is tegelijk de zwakte van de groep. Leuke songs, wat karige invulling maar geen echte impact qua geluid, laat staan stemsgewijs. Neen, Unsun ontbeert ‘gewicht’ in de schaal om een blijvende indruk te maken. In denk dat ze in een club of kleinere zaal eerder tot hun recht komen. Volgens de trends zal ik dit een sorbetje noemen…

04 Unsun.JPG

Heel wat anders was 69 CHAMBERS uit Zwitserland. Deze had ik wel op voorhand gechecked dus was ik klaar voor het sleazy gezelschap. Zangeres/gitariste Nina leek wel een jonge versie van Lita Ford, of eerder Lita Ford zoals mijn generatie ze zich wil herinneren (…). Strak in het pak, blonde manen en fijn balkonnetje. Het kan niet anders dan dat ze zich daaraan gespiegeld heeft. Niet dat het mij iets doet, maar soit (…).

Ik zeg ‘sleazy’, maar dat is maar het imago. Noem het gerust ‘slutty’, whatever, maar de band speelde even strak als hun outfits. Traditionele hardrock met een punky attitude en glamelementen. Niet echt nummers die de latere generaties zullen neuriën, maar het ging toen echt over het moment en dat was genieten. En hadden we ooit al eens een Zwitserse band op MFVF gehad?

05 69 Chambers.JPG

06 69 Chambers.JPG

Het Brusselse SKEPTICAL MINDS was voor mij zeker de verrassing van de dag. Wat ik er van gehoord had maakte me niet echt warm dus zette ik alles in op hun performance. En dan springt direct zangeres Karolina in het oog. Uitgedost als een ‘warrior’ uit Mad Max 7 zag ze er tegelijk geestig maar zeker ook strijdvaardig uit.

Deze band schuwt het experiment niet en hebben naast een celliste in de band, ook beroep gedaan op een extra cello kwartet dat op zijn eigen Apocalyptica materiaal speelt. Heel wat volk op het podium dus. Afgezien van dat het extra personeel niet echt door de mix kwam, was het een prima optreden met ook heel wat beweging. De band brengt nog een leuke toegift in de vorm van Motörhead’s ‘Ace Of Spades’. Leuk maar niet echt een meerwaarde voor dit toch al meer dan vermakelijke optreden. Mooi!

07 Skeptical Minds.JPG

08 Skeptical Minds.JPG

10 Skeptical Minds.JPG

We waren ondertussen zo goed als in de helft van het programma toen VISIONS OF ATLANTIS uit Oostenrijk hun set kwamen brengen. Aan de hoeveelheid Nightwish-shirts te zien vooraan kon je al raden wat de kracht van de band ging zijn. Zelf heb ik enkel de ‘Trinity’ cd, welke ik erg hoog inschat. De gedreven symfonische metal is erg meeslepend en werd furieus gebracht. Krachtige wederkerende keyboardthema’s maken dat je vanaf het begin van de nummers al aan het refrein kan denken. Persoonlijk vind ik dat ze de mosterd erg halen bij ‘Wishmaster’  van Nightwish. Dit om je een idee te geven. ‘Trinity’ ken ik haast van buiten, het was bijgevolg echt genieten toen bleek dat ze toch erg veel van die cd speelden. Ik moest vaststellen dat ze alweer een andere zangeres hadden, maar er was zeker niet verkeerd mee. Samen met zanger Mario Plank wist Maxi Nil in de duetten te schitteren. Dat Mario zich excuseerde voor het feit dat hij ook zong was sympathiek, maar het geluid van VoA is nu eenmaal erg bepaald door de samenzang en die was gewoonweg subliem. Uiteraard was het up-tempo ‘Wing Shaped Heart’ het hoogtepunt. De set van VoA tilde het niveau gevoelig omhoog, wat gezien de eerdere prestaties al wat wil zeggen.

13 VoA.JPG

14 VoA.JPG

12 VoA.JPG

DYLATH-LEEN is een Franse death metal band die al acht jaar stevig bezig is. Ik zeg ‘stevig’ en daar bedoel ik mee: zij zijn beenhard. Te hard voor deze jongen. Ik haal mijn neus niet op voor een setje death metal, maar ondanks de inzet van zangeres Kathy en de rest van de band, kon ik niet weg met de nummers. Teveel, trop. Tijd voor een zitbank op te zoeken.

16 Dylath-Leen.JPG

TRISTANIA is een Noorse band die al vele jaren meedraait in de gothic scène. Misschien willen ze het zelf niet meer zo noemen, want hun laatste product ‘Rubicon’ ligt toch wel ver verwijderd van het album ‘Beyond the Veil’, een cd die ik eigenlijk pas enkele jaren geleden heb ontdekt. Ook op hun laatste gaat de band er traditioneel tegenaan met veel akoestische instrumentatie en gevarieerde zang, maar het is ook allemaal een pak melodieuzer en vlotter verteerbaar. Ook weerom met een verse frontvrouw, Mariangela, is het ijs snel gebroken als zij starten met albumopener ‘Year of the Rat’. Met de stem van Osten Bergoy als constante weet Mariangela haar zuiderse temperament te etaleren over de nummers. Net als landgenoten Sirenia hebben zij geopteerd voor een Mediterrane zangeres nadat ze een blonde Noord-Europese in de rangen hadden. Veel nummers dus uit ‘Rubicon’, maar er wordt voldoende geput uit ouder werk om eventueel meer traditionele fans bij de les te houden. Ik zag ze al eens eerder, maar deze set, mede dankzij het meer toegankelijkere materiaal blijft me het beste bij. eel kon er niet meer mislopen. Volgende drie bands waren op voorhand al zeker van hun zege.

17 Tristania.JPG

18 Tristania.JPG

20 tristania.JPG

Goed, KRYPTERIA (D) hebben we ondertussen al voldoende gezien als support van Epica, op MFVF 7 en GMM en ik hield mijn hart vast of ze dezelfde show zouden opvoeren. Inderdaad, de trouwjurk. Dat had ik nu wel onderhand gezien. Gelukkig (voor mij althans) zat het visueel nu een beetje anders in mekaar.

Ji-In Cho koos voor een lederen jas over haar frêle schouders ipv het maagdelijke wit van de jurk. En ik blijf het herhalen, al zijn er in mijn vriendenkring andere stemmen, Krypteria staat live als een huis. Ok, het is niet echt complex of instrumentaal veeleisend, maar eens de intro voorbij is en ‘Shoot Me’ wordt ingezet, krijg ik steevast een adrenalinestoot. En dan staat ‘ze’ er nog niet. Met de nodige flair neemt Ji-In haar plekje in aan de microfoonstand om vervolgens niet alleen het statief, maar ook het publiek én de band op te vrijen. Vocaal schiet ze nooit tekort waardoor het plaatje blijft kloppen.

Met de nodige sensualiteit beweegt ze over het podium om soms bezwerend het publiek in te staren en dan weer als een puber over het podium te dansen. Laatste cd ‘My Fatal Kiss’ wordt nagenoeg geplunderd, maar ook ‘Bloodangel’s Cry’ wordt aangesproken. Met ‘All Systems go’ worden alle stoppen uitgetrokken en gaat de band voluit. Haar eigen favoriete song ‘Scream’ is niet direct de mijne, maar dat is haar vergeven. Wat ik deze band vooral aangeef is het feit dat ze met relatief eenvoudige songs en nauwelijks virtuoos spel of solo’s een beestachtig geluid kunnen neerzetten zonder een enkele barst te vertonen. Het moet niet altijd moeilijk zijn.

21 Krypteria.JPG

22 Krypteria.JPG

23 Krypteria.JPG

24 Krypteria.JPG

Het was aangekondigd. Vorig jaar wist Floor Jansen ons te vertellen dat ze een nieuwe band rond zich heeft verzameld. Er werd aan een cd gewerkt en ze zou spoedig terug aan de top staan. Het was even afwachten tot vlak voor de zomer toen ze REVAMP op ons losliet. De cd vind ik wel ok, maar is nog aan het groeien. Het optreden op GMM vertoonde nog niet voldoende routine en kwam niet echt over. Maar alleen al haar verleden gaf Floor voldoende krediet. Nu zijn we enkele maanden verder en na datum moet ik eerlijk zeggen dat ReVamp als set een van de sterkste van het festival was. Er zaten dan ook behoorlijk wat verrassingen in de 75 minuten die ze kregen.

Uiteraard stak de band van wal met ‘Here’s My Hell’, kwestie van niet in te slapen dus. Een hele grabbel uit de debuutplaat volgde met als eerste verrassing een duet met Epica’s Simone Simons, nl. ‘My Curse’. Mooi was dat Simone Floors deel zong en Floor de partij van Russel Allen op de cd versie. Ik was toch van dat gedacht. Simone was dus in goede doen en na een dikke knuffel met haar gastvrouw verdween ze terug. Vervolgens werd er een vleugel op het podium gerold en bracht Floor met enkel haar toetsenist het gevoelige ‘I Lost Myself’ waarbij het muisstil werd in de anders toch wel rumoerige hal. Toen Floor nadien aankondigde om nog een stukje opera er aan te breien werd het wel heel erg emotioneel. ‘O Mio babbino cara’ van Puccini klonk als een klok door de hal en Floor liet hiermee gelijk alle concurrentie achter zich. Ironisch genoeg zal ik dit als het hoogtepunt van de tweedaagse blijven herinneren. Formidabel dus. Erg gedurfd om meteen daarna een van de hardste songs uit haar repertoire te brengen, inclusief een storm van grunts. Van contrast gesproken. Verder kregen we nog o.a.‘Energize Me’ van After Forever. ReVamp is nu dus volledig opgewarmd en heeft zijn zaakjes voor mekaar. Ik mag enkel hopen dat dit nog even doorgaat!

25 Revamp.JPG

26 Revamp.JPG

27 Revamp.JPG

28 Revamp.JPG

Voor de (tweede?) headliner liet ik me een beetje afzakken naar de zijkant. Ik had ARCH ENEMY (ZW) al eens live meegemaakt en was er niet gerust in. Maar dat viel best mee. Op een pit of twee bleef het publiek redelijk rustig op zijn plek. Voor het eerst moeten we tien minuten wachten alvorens de lichten doven. En dan is het plankgas met ‘The Immortal’ en ‘Revolution begins’. Het furieuze ‘Ravenous’ zorgt voor een korte maar stevige ‘circle of death’, uiteraard vlak naast mij. Mijn persoonlijke favoriet, ‘Taking Back My Soul’ met het fantastische twin gitaarwerk van de broers Amott klinkt voortreffelijk.

Angela Gossow meldt tussendoor dat ze niet van plan is om als een vrouw te gaan klinken, wat een hele geruststelling is. Gelukkig ziet ze er nog wel degelijk als een kwajong.., euh, sorry, vrouw uit en weet ze ondanks haar demonische performance sympathiek over te komen. ‘Heart Of Darkness’ volgde en ook ‘Dead Eyes see no Future’. Bij de toegiften stond ik al strategisch aan de uitgang maar kon nog ‘Nemesis’ meepikken. Een gewaagde zet om deze band als headliner te zetten gezien het harde karakter, maar de eerste dag was zeker meer dan geslaagd!

31 Arch Enemy.JPG

29 Arch Enemy.JPG

32 Arch Enemy.JPG

33 Arch Enemy.JPG

34 Arch Enemy.JPG

Zeer binnenkort het vervolg!

 

 

18:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.