30-10-10

Metal Female Voices Fest 2010

pic banner purple.JPG

newbannermfvf7.jpg

Zaterdag 23 oktober

Vorig weekend had het 8e Metal Female Voices Fest plaats en telkens weer weet de organisatie een hoop bands bij mekaar te brengen waarvan de helft me quasi volslagen onbekend is.

Dit om maar te stellen: je denkt ‘ik ben toch wel erg mee’, en als je dan de affiche bekijkt weet je gewoon dat er weer heel wat gegoogled, ge-youtubed en ge-MySpaced moet worden. Kwestie van niet volledig ongewapend de arena te betreden. Met Graspop idem dito, maar daar gebeurt de triage vlotter wegens het enorme aanbod. Langs de andere kant: je weet zo toch al een beetje waar de klepel zal hangen bij dit evenement. Al is dit misschien niet echt proper uitgedrukt, ik weet het. Zaterdag mocht ik van thuis alleen op stap, zondag bestond ons team uit twee liefhebbers, mezelf meegerekend.

Ik ga niet al te veel over de bands op zich zeveren, want dat kan je zelf uitzoeken indien je dat wenst en bespaart mij ook opzoekingswerk. Ik ben, in tegenstelling tot wat sommigen beweren, geen metal-encyclopedie. Er zijn er zelfs die zeggen dat ik ‘maar’ een amateur ben, en ik ben daar trots op. Als alle amateurkes even veel tijd en middelen zouden spenderen aan ons geliefde genre, het zou geen kwaad kunnen, maar dit ter zijde. Voor de fun vermeld ik toch bij elke band de afkomst. Kwestie van mijn multiculturele inborst tentoon te spreiden. Het moet niet altijd allemaal negatief zijn!

Zaterdag dus op tijd aanwezig om de eerste band te zien. PYTHIA (GB) had ik in april op het festival in Mons gerateerd wegens te laat. Ik heb er als boetedoening de cd gekocht en ik heb daar nog altijd geen spijt van. En nog beter: ik was goed voorbereid op de eerste band, wat toch een goed begin is als de hal nog maar voor een goed kwart vol is.

Pythia loste volledig de verwachtingen in. De prima reputatie van dit festival (parking, geluid, modus operandi in het algemeen) bewees zich weerom. De eerste bands kregen wel wat minder licht, maar het geluid was zeker niet minder dan bij de grotere groepen.

Daar Pythia maar een cd uit heeft, was het leuk om de gekende nummers live te horen. Melodieuze classical & powermetal met een donker randje, uitstekend gebracht voor een reeds goed wakker publiek. De cd 'Beneath The Veiled Embrace' laat zich gemakkelijk beluisteren. Zangeres Emily klinkt fris en gedreven en de band zorgt ook live voor een strak geluid. Mooie stage outfits ook!

Na dertig minuten was het helaas al voorbij, maar dat zijn nu eenmaal de wetten van een festival. Gelukkig gebeurde de ombouw van het podium weerom bliksemsnel wat er voor zorgde dat het tijdsschema nagenoeg het hele festival aardig gerespecteerd werd. Twintig minuten is voldoende om even een ommetje langs de merchandise te maken, toog te bezoeken en ook even te bekomen indien nodig.

01 Pythia.JPG

02 Pythia.JPG

Het Italiaanse GODYVA mocht als tweede spelen. Nooit van gehoord tot dan dus. Deze band speelt eerder gothic metal waarin al eens minder voor de hand liggende passages zaten. Zangeres ‘Lady Godyva’, ja dus, kon me vocaal niet echt bekoren, maar de band maakte veel goed. Net als bij hun collega’s wordt ook bij Godyva een flink deel van het geluid door keyboards gedragen. Helaas was ik niet bekend met hun werk en probeerde ik gewoon te genieten van de set. Toen de frontdame tegen het einde aan de band voorstelde en er plechtig aan toe voegde dat zij (dus) Italië vertegenwoordigen dacht ik spontaan “f*ck, die denkt dat ze op het Songfestival staat”. Of wat opgroeien met de RAI met een mens kan doen… Op naar de volgende.

03 Godyva.JPG

Bare Infinity (Griekenland) bleek niet te komen opdagen, al had ik die info niet of op zijn minst gemist. Vervanger was het Poolse UNSUN. Met net een vers 2e album onder de arm achtten zij zich klaar voor deelname aan dit festijn. Helaas, net als vorig jaar toen zij ook geprogrammeerd stonden, waren zij ook nu weer het zwakke zusje in de rij. En dat heeft niets met inzet te maken, want ondanks het feit dat zangeres Anna maar een turf (of twee, ik wil er van af zijn) groot is en bijzonder lieftallig uit de hoek kan komen, weet zij best te bekoren door haar speelse aanpak. Maar dat is tegelijk de zwakte van de groep. Leuke songs, wat karige invulling maar geen echte impact qua geluid, laat staan stemsgewijs. Neen, Unsun ontbeert ‘gewicht’ in de schaal om een blijvende indruk te maken. In denk dat ze in een club of kleinere zaal eerder tot hun recht komen. Volgens de trends zal ik dit een sorbetje noemen…

04 Unsun.JPG

Heel wat anders was 69 CHAMBERS uit Zwitserland. Deze had ik wel op voorhand gechecked dus was ik klaar voor het sleazy gezelschap. Zangeres/gitariste Nina leek wel een jonge versie van Lita Ford, of eerder Lita Ford zoals mijn generatie ze zich wil herinneren (…). Strak in het pak, blonde manen en fijn balkonnetje. Het kan niet anders dan dat ze zich daaraan gespiegeld heeft. Niet dat het mij iets doet, maar soit (…).

Ik zeg ‘sleazy’, maar dat is maar het imago. Noem het gerust ‘slutty’, whatever, maar de band speelde even strak als hun outfits. Traditionele hardrock met een punky attitude en glamelementen. Niet echt nummers die de latere generaties zullen neuriën, maar het ging toen echt over het moment en dat was genieten. En hadden we ooit al eens een Zwitserse band op MFVF gehad?

05 69 Chambers.JPG

06 69 Chambers.JPG

Het Brusselse SKEPTICAL MINDS was voor mij zeker de verrassing van de dag. Wat ik er van gehoord had maakte me niet echt warm dus zette ik alles in op hun performance. En dan springt direct zangeres Karolina in het oog. Uitgedost als een ‘warrior’ uit Mad Max 7 zag ze er tegelijk geestig maar zeker ook strijdvaardig uit.

Deze band schuwt het experiment niet en hebben naast een celliste in de band, ook beroep gedaan op een extra cello kwartet dat op zijn eigen Apocalyptica materiaal speelt. Heel wat volk op het podium dus. Afgezien van dat het extra personeel niet echt door de mix kwam, was het een prima optreden met ook heel wat beweging. De band brengt nog een leuke toegift in de vorm van Motörhead’s ‘Ace Of Spades’. Leuk maar niet echt een meerwaarde voor dit toch al meer dan vermakelijke optreden. Mooi!

07 Skeptical Minds.JPG

08 Skeptical Minds.JPG

10 Skeptical Minds.JPG

We waren ondertussen zo goed als in de helft van het programma toen VISIONS OF ATLANTIS uit Oostenrijk hun set kwamen brengen. Aan de hoeveelheid Nightwish-shirts te zien vooraan kon je al raden wat de kracht van de band ging zijn. Zelf heb ik enkel de ‘Trinity’ cd, welke ik erg hoog inschat. De gedreven symfonische metal is erg meeslepend en werd furieus gebracht. Krachtige wederkerende keyboardthema’s maken dat je vanaf het begin van de nummers al aan het refrein kan denken. Persoonlijk vind ik dat ze de mosterd erg halen bij ‘Wishmaster’  van Nightwish. Dit om je een idee te geven. ‘Trinity’ ken ik haast van buiten, het was bijgevolg echt genieten toen bleek dat ze toch erg veel van die cd speelden. Ik moest vaststellen dat ze alweer een andere zangeres hadden, maar er was zeker niet verkeerd mee. Samen met zanger Mario Plank wist Maxi Nil in de duetten te schitteren. Dat Mario zich excuseerde voor het feit dat hij ook zong was sympathiek, maar het geluid van VoA is nu eenmaal erg bepaald door de samenzang en die was gewoonweg subliem. Uiteraard was het up-tempo ‘Wing Shaped Heart’ het hoogtepunt. De set van VoA tilde het niveau gevoelig omhoog, wat gezien de eerdere prestaties al wat wil zeggen.

13 VoA.JPG

14 VoA.JPG

12 VoA.JPG

DYLATH-LEEN is een Franse death metal band die al acht jaar stevig bezig is. Ik zeg ‘stevig’ en daar bedoel ik mee: zij zijn beenhard. Te hard voor deze jongen. Ik haal mijn neus niet op voor een setje death metal, maar ondanks de inzet van zangeres Kathy en de rest van de band, kon ik niet weg met de nummers. Teveel, trop. Tijd voor een zitbank op te zoeken.

16 Dylath-Leen.JPG

TRISTANIA is een Noorse band die al vele jaren meedraait in de gothic scène. Misschien willen ze het zelf niet meer zo noemen, want hun laatste product ‘Rubicon’ ligt toch wel ver verwijderd van het album ‘Beyond the Veil’, een cd die ik eigenlijk pas enkele jaren geleden heb ontdekt. Ook op hun laatste gaat de band er traditioneel tegenaan met veel akoestische instrumentatie en gevarieerde zang, maar het is ook allemaal een pak melodieuzer en vlotter verteerbaar. Ook weerom met een verse frontvrouw, Mariangela, is het ijs snel gebroken als zij starten met albumopener ‘Year of the Rat’. Met de stem van Osten Bergoy als constante weet Mariangela haar zuiderse temperament te etaleren over de nummers. Net als landgenoten Sirenia hebben zij geopteerd voor een Mediterrane zangeres nadat ze een blonde Noord-Europese in de rangen hadden. Veel nummers dus uit ‘Rubicon’, maar er wordt voldoende geput uit ouder werk om eventueel meer traditionele fans bij de les te houden. Ik zag ze al eens eerder, maar deze set, mede dankzij het meer toegankelijkere materiaal blijft me het beste bij. eel kon er niet meer mislopen. Volgende drie bands waren op voorhand al zeker van hun zege.

17 Tristania.JPG

18 Tristania.JPG

20 tristania.JPG

Goed, KRYPTERIA (D) hebben we ondertussen al voldoende gezien als support van Epica, op MFVF 7 en GMM en ik hield mijn hart vast of ze dezelfde show zouden opvoeren. Inderdaad, de trouwjurk. Dat had ik nu wel onderhand gezien. Gelukkig (voor mij althans) zat het visueel nu een beetje anders in mekaar.

Ji-In Cho koos voor een lederen jas over haar frêle schouders ipv het maagdelijke wit van de jurk. En ik blijf het herhalen, al zijn er in mijn vriendenkring andere stemmen, Krypteria staat live als een huis. Ok, het is niet echt complex of instrumentaal veeleisend, maar eens de intro voorbij is en ‘Shoot Me’ wordt ingezet, krijg ik steevast een adrenalinestoot. En dan staat ‘ze’ er nog niet. Met de nodige flair neemt Ji-In haar plekje in aan de microfoonstand om vervolgens niet alleen het statief, maar ook het publiek én de band op te vrijen. Vocaal schiet ze nooit tekort waardoor het plaatje blijft kloppen.

Met de nodige sensualiteit beweegt ze over het podium om soms bezwerend het publiek in te staren en dan weer als een puber over het podium te dansen. Laatste cd ‘My Fatal Kiss’ wordt nagenoeg geplunderd, maar ook ‘Bloodangel’s Cry’ wordt aangesproken. Met ‘All Systems go’ worden alle stoppen uitgetrokken en gaat de band voluit. Haar eigen favoriete song ‘Scream’ is niet direct de mijne, maar dat is haar vergeven. Wat ik deze band vooral aangeef is het feit dat ze met relatief eenvoudige songs en nauwelijks virtuoos spel of solo’s een beestachtig geluid kunnen neerzetten zonder een enkele barst te vertonen. Het moet niet altijd moeilijk zijn.

21 Krypteria.JPG

22 Krypteria.JPG

23 Krypteria.JPG

24 Krypteria.JPG

Het was aangekondigd. Vorig jaar wist Floor Jansen ons te vertellen dat ze een nieuwe band rond zich heeft verzameld. Er werd aan een cd gewerkt en ze zou spoedig terug aan de top staan. Het was even afwachten tot vlak voor de zomer toen ze REVAMP op ons losliet. De cd vind ik wel ok, maar is nog aan het groeien. Het optreden op GMM vertoonde nog niet voldoende routine en kwam niet echt over. Maar alleen al haar verleden gaf Floor voldoende krediet. Nu zijn we enkele maanden verder en na datum moet ik eerlijk zeggen dat ReVamp als set een van de sterkste van het festival was. Er zaten dan ook behoorlijk wat verrassingen in de 75 minuten die ze kregen.

Uiteraard stak de band van wal met ‘Here’s My Hell’, kwestie van niet in te slapen dus. Een hele grabbel uit de debuutplaat volgde met als eerste verrassing een duet met Epica’s Simone Simons, nl. ‘My Curse’. Mooi was dat Simone Floors deel zong en Floor de partij van Russel Allen op de cd versie. Ik was toch van dat gedacht. Simone was dus in goede doen en na een dikke knuffel met haar gastvrouw verdween ze terug. Vervolgens werd er een vleugel op het podium gerold en bracht Floor met enkel haar toetsenist het gevoelige ‘I Lost Myself’ waarbij het muisstil werd in de anders toch wel rumoerige hal. Toen Floor nadien aankondigde om nog een stukje opera er aan te breien werd het wel heel erg emotioneel. ‘O Mio babbino cara’ van Puccini klonk als een klok door de hal en Floor liet hiermee gelijk alle concurrentie achter zich. Ironisch genoeg zal ik dit als het hoogtepunt van de tweedaagse blijven herinneren. Formidabel dus. Erg gedurfd om meteen daarna een van de hardste songs uit haar repertoire te brengen, inclusief een storm van grunts. Van contrast gesproken. Verder kregen we nog o.a.‘Energize Me’ van After Forever. ReVamp is nu dus volledig opgewarmd en heeft zijn zaakjes voor mekaar. Ik mag enkel hopen dat dit nog even doorgaat!

25 Revamp.JPG

26 Revamp.JPG

27 Revamp.JPG

28 Revamp.JPG

Voor de (tweede?) headliner liet ik me een beetje afzakken naar de zijkant. Ik had ARCH ENEMY (ZW) al eens live meegemaakt en was er niet gerust in. Maar dat viel best mee. Op een pit of twee bleef het publiek redelijk rustig op zijn plek. Voor het eerst moeten we tien minuten wachten alvorens de lichten doven. En dan is het plankgas met ‘The Immortal’ en ‘Revolution begins’. Het furieuze ‘Ravenous’ zorgt voor een korte maar stevige ‘circle of death’, uiteraard vlak naast mij. Mijn persoonlijke favoriet, ‘Taking Back My Soul’ met het fantastische twin gitaarwerk van de broers Amott klinkt voortreffelijk.

Angela Gossow meldt tussendoor dat ze niet van plan is om als een vrouw te gaan klinken, wat een hele geruststelling is. Gelukkig ziet ze er nog wel degelijk als een kwajong.., euh, sorry, vrouw uit en weet ze ondanks haar demonische performance sympathiek over te komen. ‘Heart Of Darkness’ volgde en ook ‘Dead Eyes see no Future’. Bij de toegiften stond ik al strategisch aan de uitgang maar kon nog ‘Nemesis’ meepikken. Een gewaagde zet om deze band als headliner te zetten gezien het harde karakter, maar de eerste dag was zeker meer dan geslaagd!

31 Arch Enemy.JPG

29 Arch Enemy.JPG

32 Arch Enemy.JPG

33 Arch Enemy.JPG

34 Arch Enemy.JPG

Zeer binnenkort het vervolg!

 

 

18:00 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

19-10-10

Shadow Gallery, Biebob 17/10/10

pic banner purple.JPG

“ Ongehoord”. “Onwaarschijnlijk”.” ’t Een en ’t ander”, "Fe-no-me-naal".

Dit en nog meer fraais kon ik na het concert van Shadow Gallery aan de toog van de Biebob opvangen. Sommigen leken nog totaal in trance en hier en daar een vochtig oog welk op zijn beurt de pint dan weer vol liet lopen. Anderen  zeiden dan weer dat ze alles gingen verkopen. Waar dat op sloeg, kan ik enkel maar raden.

Laat ik me beperken tot ‘behoorlijk straf’. Als parameter kan ik al op een hele rits ‘straffe’ bands terugkijken, en Shadow Gallery behoort dus ook live tot de absolute top. Misschien wel er over.

Het heeft maar liefst achttien jaar geduurd eer het Amerikaanse gezelschap hun muziek live ging brengen. Toen ik enkele maanden geleden de aankondiging las, moest ik me ook even in de ogen wrijven, want van sommige bands is na al die jaren de kans redelijk onwaarschijnlijk om ze nog live te zien, àls ze al de plas oversteken. Wat valt er in Europa, laat staan in Vosselaar te rapen wat er niet in het thuisland te rapen valt? Een streekbier of twee? De gezelligheid van een gemoedelijke en aardig maar zeker niet tot de rand gevulde Biebob? Dat moet het zijn.

Natuurlijk zijn zij niet enkel voor zondag j.l. afgezakt. Shadow Gallery heeft zich gelijk gewaagd aan een heuse Europese tournee en wij waren als laatste aan de beurt.

Over de openingsact kan ik kort zijn: ik begrijp het niet. Ik begrijp niet en wil ook niet begrijpen waarom er een modern nu-metal bandje moet openen voor een band die progressieve metal speelt.

Zelf hoor ik ook flarden Kansas, Rush en Yes. Ik wil er maar mee zeggen: de verwelkoming was bijzonder lauw voor het Griekse MAPLERUN en het applaus tussendoor bleek eerder van trouwe volgelingen te komen dan van het andere publiek. Later hoorde ik dat de tour een Griekse sponsor heeft… Maar laat ik eerlijk zijn; ze deden het op zich helemaal niet slecht maar of dit de plaats en tijd was om zieltjes te winnen, dat betwijfel ik ten zeerste.

Shadow Gallery 043.JPG

Het concert werd gefilmd voor een dvd, dus met deze kennis was het publiek wel heel erg enthousiast te horen en zat de sfeer er gelijk in. Maar uiteindelijk was het de muziek die moest overtuigen. Dat er voor het podium een meter werd vrijgemaakt voor de filmcrew was niet echt bevorderend voor de sfeer, maar ja, niet filmen is geen dvd natuurlijk. En Biebob mag terecht trots zijn op deze gelegenheid.

Toen de lichten doofden kregen we eerst nog voluit Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ door de speakers. Na het festivalseizoen moet ik vaststellen dat vele bands graag met een klassieke rocksong de sfeer zetten, maar voor mij hoeft het niet. Wat wel gaat ontbreken in dit verhaaltje is een opsomming van songtitels. Ik verklaar en ik beken: ik ben geen superfan van deze band in de zin van dat ik alles door en door ken, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. De cd’s van Shadow Gallery zijn me zeker niet onbekend, maar ik heb me nooit gefocust op de nummers apart en, laat staan, de teksten. Ik zag in het publiek wel enkelen letterlijk alles meezingen, respect en een beetje medelijden ook daarvoor.

Shadow Gallery 053.JPG

Shadow Gallery 087.JPG

Shadow Gallery 108.JPG

De muziek van Shadow Gallery is natuurlijk gewoon waanzinnig. En dat is nog maar de ene helft. Het feit dat ze dit live weten te brengen tart elke verbeeldingskracht. Ik was dan ook erg nieuwsgierig hoe ze dit zouden brengen en, hoeveel ‘hulpmiddelen’ ze hier voor zouden aanwenden.

Wel, laat ik u zeggen, de band was uitgebreid met een extra tourlid (Eric Diegert) die verdienstelijk extra toetsen, gitaar en zang voor zich nam. Ik dacht even ‘ja, zo kan ik het ook’. (niet dus)

Shadow Gallery bestaat uit Gary Wehrkamp op toetsen, gitaar, zang, parttime drums en als belangrijkste componist. Daarnaast is was hij ook betrokken bij Ayreon, Explorer’s Club en tal van tributes en projecten. Hij kwam bij de band net voor het tweede album. Het gemak waarmee deze man zijn instrumenten beheerst is adembenemend. Wie zijn project ‘Amaran’s Plight’ (met een ‘p’, inderdaad) kent, weet waarover ik spreek. Op bas en dwarsfluit zit Carl Cadden-James, welke tevens medecomponist is.

Shadow Gallery 117.JPG

Shadow Gallery 155.JPG

Shadow Gallery 161.JPG

Shadow Gallery 182.JPG

Gitarist en componist Brendt Allman is ook op tal van andere cd’s terug te vinden. Zondag zorgde hij wel voor nagenoeg het strafste gitaarwerk dat ik dit jaar heb mogen zien. En dat wil wel wat zeggen.

Naast drummer Joe Nevolo vinden we nog frontman Brian Ashland, welke naast een meer dan overtuigende stem ook nog eens een aardig stukje gitaar kan spelen. Hem werd na het overlijden van Mike Baker de microfoon aangeboden. Om maar te zeggen: met een potentieel van vier gitaristen, twee toetsen en vijf zangers, kwam het geluid wel erg bombastisch over, net zoals op de cd’s. Gelukkig stond de juiste man op de juiste plek op het juiste moment zodat er nooit sprake was van overdose. Sommige bandleden wisselden regelmatig van instrument wat wel zorgde voor de nodige afleiding. Never a dull moment, als het ware.

Shadow Gallery 246.JPG

Shadow Gallery 265.JPG

Ik kon de meeste nummers wel thuisbrengen, maar het maakte me op de duur niet meer uit wat ze speelden, de orkaan van solo’s zorgde er mede voor dat het één lange orgie van virtuositeit werd. Enkele opmerkelijke momenten waren er zeker.

Zo bracht Ashland een opvallend stukje spaceguitar (hallo Steve Vai?) ten berde en wist hij zijn mannetje te staan naast Allman. Om dan nog de lange complexe songs over te brengen naar een kritisch publiek, getuigde van vakmanschap. Zijn stem deed me tijdens ‘Pain’ soms wel erg aan Geoff Tate denken, wat wel een compliment is natuurlijk.

Wehrkamp stond eerst wat onopvallend achter de keyboards, maar wisselde die in een fractie van een seconde om met de omhangende gitaar – en omgekeerd. Deze band is niet alleen qua muzikale prestatie sterk, maar alleen al de muzikanten bezig zien was echt de moeite.

Een drumsolo van Joe Nevolo gaf de rest even een pauze waarna hij zich te buiten ging aan wat behendigheidstrucs op een enkele snare vooraan op het podium. Een leuke afwisseling met een scheut humor. Wat de band ook bijzonder maakt is dat ze i.v.m. met, ik zeg maar Symphony X of Dream Theater (oei!), helemaal niet afstandelijk overkomen (oei!). De extra symfonische toets die hun progressieve metal heeft, maakt het warmer en qua klankkleur toch wat conventioneler en minder heavy. De bandleden straalden ook permanent van contentement en spelplezier, wat een vrolijk contrast gaf met de ‘ernst’ en virtuositeit van de muziek. Dat is natuurlijk een zeer persoonlijke mening.

Shadow Gallery 299.JPG

Shadow Gallery 312.JPG

Shadow Gallery 426.JPG

Zoals eerder gezegd: ik werd zo overdonderd door het gebeuren dat ik nauwelijks de nummers kon volgen. Ik hoorde o.a. ‘Stiletto in the Sand’ (alleen al de intro met simultaan de gitaar en de toetsen deed me duizelen), ‘Ghost of a Chance’, ‘Andromeda Strain’, ‘Mystery’, ‘Crystalline Dream’, ‘Deeper than Life’ en ‘Haunted’ (waar de meerstemmigheid even op breken stond).

Straffe toebak dus, dit optreden van Shadow Gallery.

Een muziekcriticus heeft ooit eens gezegd dat muziek maar uit zoveel noten màg bestaan omdat het brein niet meer kàn bevatten. Deze avond zijn we zeker over die ingebeelde grens gegaan. Na ruim een uur en vijftig minuten kwam de rollercoaster tot stilstand.

De band kwam gelijk het publiek begroeten en er werden heel wat cd boekjes gesigneerd en foto’s genomen. Ik weet niet wat de plannen zijn van de band, maar hopelijk hebben ze de smaak te pakken om de baan op te gaan.

Shadow Gallery 326.JPG

Shadow Gallery 434.JPG

 

Check de Picasaweb link!

16:19 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

18-10-10

Anathema, Trix 15/10/10

pic banner purple.JPG

Vincent Cavanagh is een mensenbezweerder. Dat vind ik toch. Zeker na het concert vrijdagavond. Toen speelde de Britse band ANATHEMA in zaal Trix en ik was bijzonder onder de indruk. Het was de tweede keer dat ik ze live zag, maar hier was het echt goed raak.

Er waren twee support acts voorzien, maar die heb ik snel doorgespoeld wegens overbodig.

De eerste was PETTER CARLSEN, een Noorse singer/songwriter die hier solo aantrad. Wel gedurfd, maar gezegend met een zeer mooie stem en subtiel getokkel wist hij zich toch staande te houden voor een toen nog maar voor een kwart gevulde zaal.

Even werd het boeiender toen eerst Danny Cavanagh en later de bijna volledige bezetting van Anathema wat invulling kwam geven aan een nummer.

Petter’s songs laten zich vlot verteren, maar om een vrijdagavond op te starten mistte het wat pit. Lijkt me heerlijk thuis bij een hapje en een drankje, maar hier droop ik na enkele nummers af naar de bar op zoek naar bekend volk.

02 Petter 4.JPG

Post-metalband LONG DISTANCE CALLING mocht de zaal dan echt opwarmen, maar ondanks dat de verwachtingen erg hoog gespannen waren, konden ze mij ook niet echt boeien. Beetje te noisy en te eendimensionaal voor mij, zeg maar.

03 LDC 2.JPG

Het was even na half tien toen ANATHEMA het podium innam.

De setlist was fenomenaal. Zij hadden gekozen om het eerste uur te vullen met ouder, gekend materiaal en vervolgens de volledige nieuwe cd ‘We’re here because we’re here’ te brengen. Dat beloofde dus een lange rit te worden.

Anathema is een echte meegroei band. Zij spreken zowel proggers als vele metalliefhebbers en alternativo’s aan. Ik ontwaarde zelfs enkele goths in het publiek. Een heel brede belangstelling dus voor dit gezelschap uit Liverpool.

Eerst een lange greep uit het album ‘Judgement’. ‘Deep’, ‘Pitiless’, ‘Forgotten Hopes’ en ‘Destiny is Dead’ lieten de band op volle kracht horen. Sfeervol, uitgebalanceerd geluid en een Vincent die de zaal gelijk in zijn greep had met zijn genuanceerde zang, welke soms zalvend, dan weer bijna hysterisch tekeer gaat.

Broer Danny vulde vooral de gitaarsoli in en zorgde voor een subtiele tweede stem. De andere Cavanagh, Jamie, hield zich met zijn bas op de achtergrond. Volgden uit ‘Alternative 4’: ‘Lost Control’, wat gelijk werd meegezongen door een flink deel van het publiek, ‘Empty’ en het weergalloos mooie en ontroerende ‘One Last Goodbye’, welk haast vollédig door het publiek werd gezongen. Wetende dat dit nummer is opgedragen aan de overleden moeder van de drie broers, gaf het echt rillingen.

Tot hiertoe was het licht op het podium wel passend bij de muziek, maar het maakte het niet eenvoudig om een deftig beeld wast te leggen. Dit even tussendoor  ;-(=

04 ANA 16.JPG

05 ANA 4.JPG

Dan werd het tijd voor het nieuwe album. En dat werd over de hele lijn geapprecieerd. Hun recentste worp bulkt van de schoonheid, nostalgie en sentiment. Hoogtepunten waren zeker ‘Dreaming Light’, ‘Everything’ en ‘Angels walk among us’. Kon niet toepasselijker zijn toen Lee Douglas mee de vocale diensten kwam verzorgen. De zus van drummer John Douglas is gezegend met een engelenstem. Logisch want Lee is een engel en zij hoort dus ook zo te klinken. Zowel de solozang als het geluid van Lee samen met de broers klonk werkelijk ‘hemels’. Later in de set wist ze ook nog ‘A Natural Disaster’ gepassioneerd te brengen.

Daarbij komt nog de bijzondere songstructuren waarop de muziek van Anathema veelal gebaseerd is, namelijk een sfeervol begin welk langzaam maar zeker uitgroeit tot een indrukwellende finale. Dit geeft ze natuurlijk veel krediet bij progliefhebbers.

Tijdens ‘Presence’ werd het dan weer muisstil in de zaal als Lee, enkel ondersteund door eenvoudige begeleiding en een soundscape, het publiek op de knieën krijgt.

06 ANA 12.JPG

07 ANA 17.JPG

Met ‘A Simple Mistake’ komen we erg in de buurt van Porcupine Tree. De Cavanaghs hebben zich op hun laatste cd laten bijstaan door Steven Wilson en komen qua creativiteit toch aardig aan ’s mans schouders. Als ‘Universal’ werkelijk adembenemend opbouwt en het epos gevoelsmatig beëindigt, kon ik eindelijk terug naar adem happen. Slotakkoord van de reguliere set was dan nog de cd-afsluiter ‘Hindsight’ wat er nog een schepje bovenop deed met zijn desoriënterende klanken en emotionele karakter.

Dit nummer eindigt met een spoken word tape en toen deze eindigde kreeg de band een absoluut verdiend applaus dat toch wel even aanhield. Dit was inderdaad werkelijk top.

Vincent en band bekeken even hoeveel tijd ze nog hadden, waarop er iemand riep dat ze heel de nacht hadden. Zo ver kwam het helaas niet. Wel grappig waren de perfect Nederlandstalige commentaren en begroetingen van Vincent tussendoor. Verder werd er gezien de ‘vibe’ van de muziek niet echt gelachen, of het moest zijn van pure gelukzaligheid, en zo zag ik er wel een paar…

Danny nam de akoestische gitaar en bracht een spitante versie van ‘Are you there’, normaal op een zee van toetsen, maar nu met excellent picking op de gitaar. Hij droeg dit op aan Petter Carlsen. We kregen nog als contrast het harde ‘A Dying Wish’. Slotnummer was uiteraard ‘Fragile Dreams’, een van de meest toegankelijke maar daarom niet minder typische nummers van de band. Het was ondertussen al bijna middernacht toen de band afsloot.

08 ANA 31.JPG

 

09 ANA 33.JPG

10 ANA 24.JPG

 

Ik ben altijd al een vrij passieve Anathema fan geweest. Hun muziek is niet altijd even toegankelijk bij een eerste beluistering maar na mijn auditieve voorbereiding was ik bijzonder ‘geprepareerd’ voor dit concert. Na datum moet ik vaststellen dat de band live alle verwachtingen overtreft. ‘We’re here…’ zal nog aardig wat in de cd-speler zitten alvorens hij tot rust mag komen. Het moest allemaal zo mooi maar niet zijn…

11:18 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

11-10-10

Steve Lee: Travellin' Man 1963-2010

Some things should not be… 

Nu pas bereikt mij ook het bericht dat Steve Lee, de zanger van de Zwitserse melodieuze hardrockband Gotthard, niet meer onder ons is.

Tijdens een motortrip door de USA werden enkele motors tijdens een pauze aangereden en Steve werd door een motor geraakt. Alle pogingen om hem in leven te houden, draaiden op niets uit. Hij overleed nog ter plekke in Utah op 5 oktober.

Het was voor hem een droom om met een Harley door de VS te rijden, iets wat toch wat in de geest van de muziek van de band ligt. Hij werd 47 jaar. 

Steve Lee was samen met gitarist Leon Leoni het gezicht van Gotthard en was op geregelde tijdstippen in ons land te zien. Als frontman wist hij perfect het publiek te bespelen en vooral de vrouwelijke fans te bekoren.

Of hij nu op een festival stond of in een kleine club speelde, telkens pakte hij de locatie in met niet alleen zijn warme, licht hese stemgeluid, maar ook met zijn charme.

Of het nu furieuze rocksongs waren die je echt een schop onder je kont gaven, of (later meer en meer) mid tempo songs en ballads die je echt konden grijpen, er zat steeds ontzettend veel gevoel in. Hij zal erg gemist worden, zoveel is zeker.

Hoe het verder moet met de band zal de toekomst uitwijzen maar persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat ze met een andere frontman aan de slag zouden gaan.

Ik krijg het nu nog niet voor mekaar om naar Ronnie te luisteren, de Gotthard cd’s zullen nu ook even in de kast blijven vrees is. Maar dat maakt immers niet uit, op goede muziek staat geen datum.

Voor wie de band niet kent moet ze zeker eens youtuben of zien dat hij/zij de hand kan leggen op de live cd ‘Made in Switzerland’.

Gotthard Lee rand 2.jpg

http://www.gotthard.com/

17:47 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

08-10-10

JORN, 07/10/10, Genk

Tarkus Gig report 2009 1.JPG

Vijfentwintig jaar en enkele maanden is het geleden dat ik naar Genk afzakte voor een voorstelling van Schone Kunsten. Donderdag was het wéér zover. In goed gezelschap van een der getrouwen van toen vatte ik de weg naar Genk aan. Dat was buiten de snelle besluitvorming van onze excellenties gerekend want dankzij het verkeersinfarct rond mijn stad was ik niet alleen veel te laat op mijn afspraak, het was een heuse pelgrimage om de stad te verlaten. Volledige verstikking dus. Stapvoets. Eens de autostrade op, nog meer van dat… 

Om een veel te lang verhaal kort te maken: 2u en 25' nadat ik mijn erf verlaten had waren we ter plekke. Nog ruim op tijd om een halve set van tweede band DESPERATION mee te maken. En een pintje te drinken, want dat was wel verdiend op deze anders doordeweekse donderdagavond.

Jeugdcentrum (wat heet?) Rondpunt 26 is een op het eerste zicht handig, nieuw en mooi ogend complex met een aardige concert/evenementsruimte. Dat viel allemaal al goed mee. Het feit dat ze Jorn Lande & band hadden kunnen strikken was voor vele aanwezigen te gek. Waar een aanbod als Hadise en ander lokaal volk anders de boel moet uitmaken, verdienden de Genkenaars alle lof om hier een toch redelijke naam neer te zetten. Maar eerst Desperation.

Desperation 041.JPG

Deze lokale band deed me vooral denken aan Iron Maiden met een flinke scheut Manowar. Rechttoe aan, epische metal met sterke melodieën en bovenal: oprecht gebracht. Niet teveel poespas en de nodige cliché’s met absolute geloofwaardigheid. Mijn sympathie hadden ze direct. Aan de mensen rondom mij kon ik afleiden dat ze ook heel wat eigen volk bij hadden, wat de sfeer enkel maar ten goede kwam. Opvallend ook dat de zaal bij de headliner iets minder gevuld leek dan voorheen. Ik kan ook fout zijn. 

Het was een beetje impulsief dat er enkele weken geleden werd beslist om hier naartoe te komen. Genk is niet bij de deur en JORN had ik al in verschillende hoedanigheden gezien. Jaren geleden als frontman van de progressieve band Ark, dan solo, dan met Masterplan, nu terug met zijn eigen band terwijl Masterplan ook terug bezig is met deze man met een van de sterkste stemmen ooit.

Daarnaast vinden we hem ook terug op materiaal van Millenium (‘Hourglas’! Kopen!!), Nikolo Kotzev (‘Nostradamus’), Avantasia en zowat elk groot project in de melodieuze metalscene. Beetje het Glenn Hughes effect, zeg maar. En heb ik het nog niet over zijn geslaagde samenwerking met Russel Allen (Symphony X) en zijn bijdrage aan Ayreon.

In juli mocht hij nog samen met Hughes de band Heaven & Hell door een set helpen op het High Voltage Festival in Londen’s Hyde Park. Door het heengaan van Ronnie James Dio zat Iommi & co zonder zanger en wie anders dan Jorn (en Hughes) konden deze show brengen? Dit was zonder twijfel een hoogtepunt in ’s mans carrière. Donderdag ging het er enigszins anders aan toe. Toen stond hij voor een tweehondtal fans in een jeugdhonk in ‘de Limburg’. 

De onheilspellende intro van ‘Road of the Cross’ kondigde de set aan en de loodzware riffs van de twee gitaristen kwamen als vuistslagen aan. De twee gitaristen, Tore Moren en Tor Erik Myhre, klinken zo fenomenaal samen dat het soms pijn doet en wisselen rechtmatig de solodiensten uit. De ritmesectie zat ook snor en zelfs de korte drumsolo kon boeien, wat anders meestal een te vermijden iets is in een set.

Jorn 075.JPGJorn 117.JPG

Maar Jorn speelt dan ook zeer klassieke hardrock en dan mag er al eens gesoleerd worden en wat de man zelf betreft: er mag al eens een pose worden aangenomen. En na de stem is dat ook een sterk punt van Jorn: hij neemt bezit van het podium, verkent alle hoeken en weet de fotografen te verleiden met zijn fotogenieke poses. 

De set bestond uit een eerlijke grabbel uit zijn eigen werk; ‘Spirit Black’, ‘Lonely are the Brave’ en ‘The Duke’ werden flink gepromoot middels de beste tracks uit deze cd’s. ‘Tungur Knivur’ uit ‘Worldchanger was het oudste nummer. Of neen, de man bracht ook nog één cover, ‘Are you Ready’ van Thin Lizzy. Geen Whitesnake marathon dus en op de roep van het publiek om iets van Dio te doen, werd nauwelijks ingegaan. Gelukkig maar, want dat kon niemand beter dan de meester zelf, ondanks de verdienstelijke poging van Jorn zelf om een cd vol Dio-songs uit te brengen. Jorn is niet Ronnie James Dio, in het beste geval zijn opvolger. 

Jorn 130.JPGJorn 251.JPG

Heavy songs dus met o.a.: ‘Below’, ‘We brought the Angels down’, ‘Rock and Roll Angel’,’Man of the Dark’, ‘Black Song’. Geen echte feelgood songs maar allen voorzien van vette riffs, donkere teksten tonnen pathos.

Jorn brengt deze nummers blijkbaar met de vingers in de neus, maar ik mankeerde wel wat nuancering hier en daar. Soms lijkt het of hij enkel op vocale power drijft. Het is omdat ik de setlist kende dat ik de songs ook herkende. Het zijn geen simpele melodieën en er is natuurlijk weinig afwisseling in dynamiek onderling. Wat niet wegneemt dat het één lange adrenalinestoot werd. In de bis sectie kregen we uiteraard ‘Song for Ronnie James’, zijn persoonlijke ode aan dé man. Ook in deze lange song wemelt het van Jorn’s eigen gebalde thematiek: de erfenis van Ronnie en flarden tekst uit Ronnie’s songs.  

There's a voice in the world for the Lonely.
There's a fire in the heart of a King.
And the Broken One's will know,
They are not the only,
When He starts to sing.
 

The Legend lives.
Like a rainbow in the Dark.
For the Children,
And the runaway Heart.
When you Dream Evil,
And your world is lost and blind,
He will move your inner Soul,
With the sound of Rock N Roll! 

Slechts aan het einde van slotnummer ‘War of the World’ betrok hij het publiek en waagde hij zich aan een voorzichtig ‘Man on Silver Mountain’, enigszins anders gefraseerd, maar toch hartverwarmend. Dit terwijl het publiek de melodie van ‘War…’ bleef zingen. Een mooi moment, bijna intiem en zeker uniek in zo een klein gezelschap. Na 1u40min was het feestje voorbij. Als ik om mij heen keek en mijn maat ging opzoeken bleek het zaaltje na de eerste rijen mager gevuld. Ik ga er van uit dat er ’s vijdags in Genk nog hard gewerkt moet worden.

3545048471.3.jpg1320452169.3.jpg3783931751.3.jpg

Jorn’s passage door Genk was op zich zeer goed. Het geluid was heel de avond quasi perfect en niet té luid, wat ook weer meegenomen was. Maar bovenal was het buiten rond 2330u nog fijn om in t-shirt rond te lopen. Het zijn soms kleine dingen die een avond dan weer perfect maken en eerder doorstane file-leed snel doen vergeten. 

 Voor meer foto’s…klik Picasaweb!

 

 

 

 

 

18:37 Gepost in Muziek | Commentaren (10)

01-10-10

Ready an' Willin'

Ik kan het haast zelf niet geloven maar als ik nu buiten kijk is het donker. Ik weet niet of dat normaal is, maar enkele weken geleden was het nu (1846u) nog licht. Als ik binnen het licht uitdoe is bijna alles donker. En stil. Wat redelijk uitzonderlijk is ten huize van.

Deze periode van het jaar heeft heel wat gevolgen voor mij. Zo voel ik dat alle energie uit mijn lijf wegvloeit. Ik word lui en moedeloos. Net niet depressief, lijkt het wel. Ik ben nochtans een herfstmens, alleen de overgang komt hard aan en vraagt dan ook telkens wat reorganisatie. Vestimentair bijvoorbeeld. Lichte kledij wordt aan de kant geschoven; andere boven gehaald. Dik tegen mijn zin, trouwens.

Vanaf ik op de markt geen aardbeien meer zie, is het jaar eigenlijk voorbij. Als deze worden vervangen door peren (ook lekker natuurlijk) weet ik dat we vanaf dan zes maanden door pokkeweer moeten ploeteren voordat we weer buiten kunnen komen zonder lieslaarzen en zuidwesters. Zo gaat dat in dit kikkerlandje. Ja, dan droom, plan en werk ik liever aan nieuwe plannen voor volgend jaar. Kwestie van op zijn minst de geest zonnig te houden.

Oktober staat voor de deur en wordt op zijn minst bijzonder boeiend, dat is dan wel weer iets om naar uit te kijken. Een hoop verlofdagen links en rechts die hopelijk creatief en constructief worden opgevuld. Drie of vier concerten en het Metal Female Voices Festival. Ja, net als je denkt: die zien we nooit meer te-rug, zal ik diverse concertlocaties onveilig maken… Hou deze blog dus vooral in het oog voor schokkende beelden en treffende beschrijvingen vanuit de wereld van de Schone Kunsten.

Wie dus dacht dat hier geen rock’n’roll meer ging komen…THINK AGAIN

November zal worden ingezet met enkele dagen Ardennen, waarschijnlijk rijkelijk besproeid met lokale brouwselen en mooie teljoren op de dis. Ik hoop het eerdergenoemde jaargetijde keurig in beeld te kunnen brengen…

Vanaf november zal ik ook mijn voedingspatroon terug op de rails zetten. Quoi? Ja, ik beken: ik heb het laatste jaar flink in zonde geleefd en me af en toe te goed gedaan aan eens levende dieren. Het jachtseizoen lijkt me ideaal om terug te bezinnen en voor mezelf uit te maken welke weg ik verder uit wil. Ik ben er nog niet helemaal uit. Zeker is dat ik na enkele jaren (8) redelijk strikt, en vervolgens labiel (2) vegetarisme, er nog steeds niet uit ben.

Ik weet bvb voor mezelf dat een vegetarisch ‘menu’ beter is, daar twijfel ik zelfs niet meer aan, maar soms is het zo lekker dat de lust het over de rede haalt. Ik ben daar eerlijk in en niet-veggies kunnen daar eens mee lachen, maar weet dan wel dat elke hap bewust en niet instinctief in mijn mond gaat. Misschien denk ik gewoon te veel. Weer een uitdaging erbij… 

Tot zeer binnenkort!

excellent.jpg

18:56 | Commentaren (0)