02-11-10

Metal Female Voices Fest 2010, Pt 2

pic banner purple.JPG

newbannermfvf7.jpg

More gentle wayfarers of outlandish repute...

 

Zondag op het dooie gemak terug naar Wieze. Weerom geen Bierfeesten, maar de tweede dag MFVF. Buiten een druilerige regen, maar eens binnen is het alsof je niet bent weggeweest.

Ruim op tijd ook voor de aftrap wordt gegeven door ANWYNN ipv Dejafuse, welke het om weet ik welke reden lieten afweten. Ik ga er van uit dat dat altijd wel een ernstige oorzaak zal hebben want deze gelegenheid laat je als kleinere band niet liggen.

Anwynn dus, ik had er al wel van gehoord, letterlijk klaar voor de strijd met een hoop personeel op het podium. Deze band 'van bij ons' speelt eerder traditionele heavy metal met pagan en gothic invloeden. Zangeres Amandine is voorzien van een mooie maar niet echt krachtige stem. Zij past echter perfect in het geheel en dat is al heel wat. Naast haar bevindt zich ook nog een stevige zanger op het podium. De man laat zich Thor noemen en heeft echt wel alles mee om het visueel aantrekkelijk te houden. Buiten zijn podiumpresentatie is het eerder een timide band. Men zou voor minder als Thor met een zwaard begint te zwaaien. Ik vond het een aangename opening, maar ik kende hun muziek niet dus heb ik het over me heen laten komen.

01 Anwynn.JPG

02 Anwynn.JPG

Het Noorse RAM-ZET mocht het publiek verder opwarmen. Hier had ik zelfs nog nooit van gehoord. Deze band klinkt vanaf de eerste song al veel progressiever dan wat we tot hiertoe gehoord hebben. Persoonlijk kon ik het hele concept niet goed plaatsen en kreeg ik geen vat op de nummers. Zangeres ‘Sfinx’ zag er wel vervaarlijk uit met haar gewaagde kapsel maar was tevens gezegend met een dynamisch stemgeluid. Helaas kon het me niet blijven boeien, maar dat is volledig voor mijn rekening. Het was immers nog vroeg, er viel nog teveel bij te kletsen en een hete koffie was zeer gewenst.

03 Ram-Zet.JPG

04 Ram-Zet.JPG

Uit Kroatië kwam OMEGA LITHIUM, een gothic metalkwartet met een bijzonder lieftallige zangeres. Deze had ik keurig voorbereid. Het een heeft niets met het andere te maken natuurlijk. Deze band wist zich bijzonder staande te houden maar het donkere bijna industrial geluid (ok, mede door de begeleidende orchestratie) wegen wel wat zwaar op de frêle schouders van Mya Mortensen. Haar vocale capaciteiten konden de druk met momenten niet doorstaan, maar op het einde van de rit keek ze toch wel erg triomfantelijk in de hal.

Instrumentaal stond het wel als een huis en Mya, toch niet groot van was, had wat mij betredft een prima job geleverd. Ik nam me zelfs voor om aan de stand hun eerste en enige album aan te schaffen maar ben het rats vergeten. Volgende keer dan maar.

05 Omega Lithium.JPG

06 Omega.JPG

07 Omega Lithium.JPG

Na de volgende korte ombouwpauze kregen we SARAH JEZEBEL DEVA op ons brood. Deze dame mocht zich al bewijzen op albums en tours van (als bekendste) Cradle of Filth en Therion. Eerst en vooral ‘chapeau’ voor de gedurfde maar aartslelijke outfit. Ik bedoel maar: je moet al erg zelfzeker zijn om zoiets klaar te spelen. Dit pleit voor Sarah dan, laat dit duidelijk zijn.

Ik zou zelfs meer zeggen: ze mocht van mij nog meer aan aanwezigheid uitspelen op het podium. Dat ze zich na enkele nummers eerder in het midden/achteraan nestelde vond ik jammer. Deze meid mocht haar act nog beter in de verf zetten!

Muzikaal vond ik het nogal van het een in het andere uiterste gaan. De nummers waren nogal hectisch en theatraal. De band klonk wel solide maar kon mijn aandacht niet echt lang vasthouden. Laatste song, de cover ‘Bitch’ (Meredith Brooks) vond ik helemaal niets en paste als een tang op het spreekwoordelijke varken. Dit nummer is zo on-metal dat het zelfs ordinair werd. Jammer!

08 Sarah.JPG

09 Sarah.JPG

Een versnelling hoger met THE AGONIST dan maar. Deze Canadese band met als frontvrouw de fris ogende Alissa White-Gluz, grossiert in een dodelijke mengeling van heavy metal, melodic death en een streepje metalcore. Hun tweede cd ‘Lullabies for the Dormant Mind’ heeft lang opzij gelegen wegens het brutale karakter er van. Met het oog op dit optreden had ik me er toch in vastgebeten. Komt daarbij dat de meer dan energieke show het publiek aardig in zijn klauwen had. De furieuze podiumpresentatie van Alissa, de afwisseling tussen de cleane en brutale zang én haar strakke look maakten dat dit het eerste echte hoogtepunt van de dag werd.

10 The Agonist.JPG

11 The Agonist.JPG

12 The Agonist.JPG

Het Spaanse DIABULUS IN MUSICA heeft een meer symfonische aanpak. Minder heavy dan hun voorganger, maar zeker niet minder boeiend. Gewapend met een vocaal trio achteraan en een erg geëngageerde toetsenist/zanger, kwam het voor mij onbekende materiaal erg goed over. Maar dat is waarschijnlijk te verklaren door het grootste gebrek aan deze band, nl. originaliteit. Ik denk dat zij wel erg grote Epicafans zijn en alles van Nightwish van buiten kennen. Een flard Theatre of Tragedy (maar dan anno 2010) hoor ik ook terug. Als uit het koortje sopraan Maité Itoiz de leadzang van Zuberoa Aznárez komt aanvullen gaat de band wel een versnelling hoger. Samen brengen zij nog Het Bloemenduet uit de opera ‘Lacmé’ van Delibes, of toch een fragment daaruit. De stemmen blenden geweldig en zo krijgen we ook op zondag een portie klassiek, wat nooit weg is. Met het epische ‘St Michaels Nightmare’ sluiten zij hun set af. Geen potten gebroken dus, maar me zeker niet verveeld met deze Spaanse ‘inzending’.

13 Diabulus.JPG

14 Diabulus.JPG

15 Diabulus.JPG

De laatste rechte lijn werd ingezet met HOLYHELL, een Amerikaanse powermetalband rond gitarist Joe Stump. Dat is misschien wat scheef door de bocht, maar zo draaide het wel uit. Stump is een uitmuntend gitarist die de mosterd haalt bij ene Yngwie M. en toch ook wel een beetje veel bij Ritchie Blackmore. Ik zag hem eerder al aan het werk met zijn soloband en was zwaar onder de indruk. Maar ondanks zijn kunnen blijft het bij traditionele neo-klassieke heavy metal en hardrock, wat ik net zo geweldig vind!!!

16 HolyHell.JPG

17 HolyHell.JPG

Maar er is ook een zangeres en die die doet haar best om haar vrouwtje te staan tussen Joe en de batterij toetsen. Maria Breon heeft alle capaciteiten om het boeiend te houden. Ook stemsgewijs is het meestal raak. De muziek situeert zich een beetje tussen Yngwie’s ‘Odyssey’ en Rainbows laatste albums. Erg hapklaar dus, met een bombastische saus en spetterend gitaarwerk van Stump is dit spek voor mijn bek.

Daar het gros van de bands dit weekend toch eerder op een symfonische leest geschroeid zijn (buiten de deathmetal bands natuurlijk) is het toch eens een ander geluid. Misschien mocht Maria iets agressiever uit de hoek komen en klinken, maar al bij al vond ik dit bijzonder opwindend. Als toemaatje kregen we nog Dio’s ‘Holy Diver’, wat perfect in de lijn van het vorige materiaal paste.

18 HolyHell.JPG

19 HolyHell.JPG

Hiermee waren we weeral in de laatste rechte lijn naar de finale. In de praktijk wil dit zeggen: wie een leuke plaats heeft, blijft daar ook staan. Vooraan is het dan soms wel eens hectisch maar we blijven vriendelijk en maken een praatje met de opeengepakte nieuwe buren…

 

Net Noors/Duitse LEAVES’ EYES had gemakkelijk headliner kunnen zijn maar was het niet. Toch een voorlaatste plek op het programma.

Ik ben een zeer grote fan, dus er kon al niet veel meer mislopen en dat deed het ook niet. Enkele jaren geleden namen zij hier hun live dvd op en die gaat nog regelmatig in de dvd-schuif. Gewoon té mooi om niet naar te kijken. Mijn maat is een nieuwe fan en had toch nog enkele vooroordelen. Niet hard genoeg enzo, je kent dat.

Ik geef toe, Liv Kristine’s stem is te lief voor de muziek die ze maken, maar het bandgeluid is wel degelijk op het contrast tussen haar stem en die van echtgenoot Alex Krull gebaseerd. De Schone en Het Beest, zeg maar. Ik vind het ook geweldig hoe Liv tussen alle bombast en weerwerk perfect haar eigenste melodieën onverstoorbaar blijft brengen. Haar vriendelijke en sprekende mimiek maken het plaatje volledig. Ook bijzonder is dat zij vorig jaar dezelfde magie konden overbrengen in een kleine club als de Biebob. Een een gigantisch podium voor handen wordt het natuurlijk alleen nog maar beter. Met een greep uit de ‘Vinland Saga’ en ‘Njord’ cd’s was elk nummer gewoon raak. Na de sfeervolle intro kregen we gelijk ‘Njord’, gevolgd door het meeslepende ‘My Destiny’. Klassiekers als ‘Farewell Proud Men’ en ‘Solemn Sea’ ontbraken niet. Echt heavy en episch werd het met ‘Ragnarok’, waar Alex zich volledig in kon laten gaan. Er werd afgesloten met ‘Froya’s Theme’, tevens het muzikale zwaartepunt van de laatste cd.

21 Leaves.JPG

22 Leaves.JPG

101024  MFVF 2 218.jpg

24 Leaves.JPG

Leaves’ Eyes was gewoon fantastisch, laat ik dat duidelijk stellen. Mijn maat slaagt er in om mij een biertje te bezorgen, fijn gebaar en ook van de omstaanders om dit over enkele handen naar de voorste linies over te brengen.

EPICA is natuurlijk de gedoodverfde winnar van deze editie. In tegenstelling tot wat de ‘presentatrice’ beweerde, is dit niet de enige Belgische show dit jaar; ondergetekende zag ze al twee maal op deze bodem presteren dit jaar. Ik vraag me trouwens af of de juffrouw een minimale kennis van zaken heeft gezien ze alles moet aflezen en soms de naam van de aangekondigde band schijnbaar nauwelijks kent of kan uitspreken. Komt toch wat sneu over, mijn gedacht.

Epica opereert hier onder de noemer ‘The Phantom Agony Show’ maar dat vond ik uiteindelijk niet echt gepast. Zij spelen in hun reguliere sets al voldoende uit hun debuut en dit keer was het niet spectaculair anders. Ik zag het punt dus niet.

25 Epica.JPG

26 Epica.JPG

27 Epica.JPG

Het maakt ook niet uit. Epica is ondertussen al jaren een goed gesmeerde machine en zonder twijfel de populairste en tevens grootste (metal) band in Nederland. Dat maakt van Simone meteen de meest gefotografeerde vrouw na het koningshuis denk dan.

Zij steken van wal met ‘Samadhi’ en ‘Resign to Surrender’ van hun laatste cd. Dan volgen tussen de rest door enkele nummers uit ‘Agony’ maar m.i. te weinig om de show er naar te vernoemen, om het nog eens te zeggen dus.

‘The Obsessive Devotion’, ‘Cry for the Moon’, ‘The Imperial March’, ‘Tides of Times’ vertoont een beetje een onzekere Simone, maar ze komt er mee weg. ‘Sancta Terra’ en ‘The Phantom Agony’ sluit de set af.

Gelukkig krijgen we nog een flink dessert met o.a. een vette uitvoering van ‘Seif al Din’ en een imposant ‘Consign to Oblivion’. Een mooie podiumpresentatie middels stoomkanonnen en mobiele muzikanten.

Epica was een voorspelbare afsluiter maar zij deden het ook weer met bravoure. Vorig jaar was het misschien nog grootser, maar deze moest zeker niet onderdoen qua impact op de festivalganger.

28 Epica.JPG

29 Epica.JPG

30 Epica.JPG

31 Epica.JPG

32 Epica.JPG

Beetje moe maar bijzonder voldaan (met een kleine minuut stilte in de auto alvorens te vertrekken) lieten we Wieze achter ons. MFVF zat er op. De eerste namen van volgend jaar zijn ondertussen ook al bekend, maar ik ben voorlopig voldaan.

19:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.