18-11-10

Time of the Season...

Hey! 

Jaja, Tarkus is er nog. Onder het aloude motto ‘geen nieuws, goed nieuws’, meld ik graag dat er voorlopig niets nieuws is om te melden.

Net zoals u ben ik ook plots om de oren geslagen met een opkomende koude, vroeg donker en een overwegend grijze lucht. Je dénkt dan dat je er wel bestand tegen bent maar dat is maar schijn. Het vergt elk jaar meer en meer gewenning. De vraag is dan vooral: wanneer is wordt het terug lente? Gaat het weer een lange gure winter worden? Voor mij hoeft het even niet…Is er dan niets om naar uit te kijken? Toch wel.

Binnenkort de halfjaarlijkse mega platen- en cdbeurs te Gent waar ik hoop weerom enkele moeilijk te vinden stukken te vinden annex enkele (of veel) koopjes te kunnen doen.

Op concertvlak is er heel wat te doen maar ik heb er gewoon geen zin in. Ja, u leest het goed. Ik ben een beetje op een saturatiepunt terecht gekomen wat me enerzijds wat verontrust, maar tevens geruststelt. De druk om overal naar toe te (willen) gaan is gewoon weggevallen. Misschien is dit een tijdelijk fenomeen, hopelijk geen ouderdomsbezwaar… Enige lichtpunt dit jaar kan worden: Frostrock in Kuurne waar o.a. Primal Fear (mag je me altijd voor wakker maken), Revamp en At Vance voor de ambiance gaan zorgen, maar pin me er niet op vast. Als ik er voor ga, zal je het hier na datum kunnen terugvinden. Anders zal u zelf moeten gaan, wat misschien ook eens een ervaring kan zijn.

Langs de andere kant ben ik al wel gewapend voor evenementen in het nieuwe jaar. Zo hangt al aan de muur: Within Temptation, Winter Metal Symphony en Kamelot. Het vuur blijft dus branden, I don’t need no doctor!!

Vanuit Spanje werd mij de muziek van de Spaanse (!) band OffTopic toegezonden met de vraag deze eens te etaleren ende te bespreken op deze minzame blog. Uiteraard zal dit gebeuren zodra ik deze geabsorbeerd heb. Gezien ik recentelijk langs onverdachte bron ben geprezen (NOT) voor mijn kennis van zaken, zal ik het met de nodige prudeur aanpakken. Ik weet het, met 30+ jaar ervaring in metal & heavy muziek in het algemeen, weet ik er beduidend minder van dan de vertroetelde en schatplichtige ‘profs’ die nog nat achter de oren zijn, maar ik ga het toch nog eens proberen. Doch, niet met Belgische bands…  Of toch!

Buurman dropte even geleden de debuut-cd van de death-metal band Everyone Dies Alone (EDA) in mijn handen om mijn onversneden kritiek er over te spuien. Dat ’s mans zoon er op drumt zit er zeker voor iets tussen. Gezien het redelijk zware kaliber van deze cd, zal dat ook iets voor binnen een weekje zijn. Ik kan al zeker stellen dat een kleine verkenning mijn verwachtingen al zeker overtreft! 

Edoch, als ik er niet in slaag om dit jaar nog dingen neer te poten die écht de moeite van het lezen waard zijn, alvast mijn verontschuldigingen daarvoor. 

Hou zee!

spinaltap.JPG

20:19 | Commentaren (1)

06-11-10

Herademen aan La Semois

Om al het stof er eens af te schudden en een frisse neus op te steken, ben ik vorige week voor enkele dagen afgezakt naar de Ardennen. In familieverband dan nog wel, wat voor mij een niet-vertrouwde configuratie is of toch om op uitstap te gaan.

Ons toekomstige buurland heeft nu eenmaal troeven die wij in ons eigenste Vlaanderen een beetje missen, zoals daar zijn: het meer dan heuvelachtige landschap en de kunst om ergens naartoe te kijken zonder een supermarkt of woonboulevard te zien binnen de tweehonderd meter. Aardige mensen ook, brave neringdoeners die ons op tijd en stond van een natje en een droogje voorzien. Ver verwijderd van de opgefokte types die ik teveel ontmoet (enfin) in clubs en concertzalen. Ik weet dat ik al eens hard tekeer kan gaan tegen dat soort en ik zal dat nog doen als mij de gelegenheid wordt geboden. Maar soit, in een dorp als Frahan en omstreken is het al peis en vree en als de hotelmedewerkers zich dan ook nog een mondje Nederlands toe-eigenen (wat voor mij niet hoeft maar wat ze wel onmetelijk sympathiek maakt) blijft er enkel nog een quotatie over het eten over. En dat was vér boven de middelmaat.

Gezien het heterogene gezelschap kozen we voor een mengeling van cultuur, ontspanning en creativiteit – als dat niet bekakt is uitgedrukt, weet ik het ook niet meer. Zo adviseerde ik ten stelligste om het Kasteel van Sedan te bezoeken, iets wat ik al eerder had gedaan. Jammer dat de laatste drie zalen ontoegankelijk waren wegens stormschade. Ook het Ossuaire de Bazeilles was gesloten, wat enigszins een domper op de dag zette. Niet dat daar veel wordt gelachen, maar toch. Gelukkig maakte het souper veel goed.

SEDAN 10.JPG

SEDAN 17.JPG

Daags er op kozen we voor een wandeling in Bohan, terwijl anderen een tour door de regio deden. De herfstkleuren langs de boorden van de Semois maakten het schilderachtig maar van enige fauna was er geen sprake meer. Gelukkig was het terrein bijwijlen boeiend genoeg om alle zinnen op te focussen. Een ferme klim zat er af en toe tussen en een foutief geplaatste voet had voor problemen kunnen zorgen. Toch een beetje een uitdaging dus.

BOHAN 03.JPG

BOHAN 05.JPG

BOHAN 08.JPG

BOHAN 11.JPG

BOHAN 19.JPG

BOHAN 20.JPG

BOHAN 22.JPG

BOHAN 27.JPG

De derde dag – na het langzaam ontwaken en uitgebreid ontbijten – trokken we naar een buurdorp voor een gezamenlijke wandeling, haalbaar voor iedereen. Aansluitend een bezoek aan Bouillon. Het klinkt een beetje sneu om het Kasteel van Bouillon te bezoeken, maar in het besef dat ik daar sinds mijn prille tienerjaren niet meer was geweest, maakte het toch weer interessant. De oudere generatie bleek er zelfs niets meer van te herinneren en sommigen waren er nog nooit geweest. Fijne namiddag dus, inclusief de roofvogelshow, wat het schoolreisgehalte dan weer opdreef.

Spectaculaire beelden werden er niet gemaakt, dus hierbij een flard indrukken en improvisaties…(zie ook Picasaweb)

BOUILLON 02.JPG

BOUILLON 08.JPG

02-11-10

MFVF op Picasaweb!

Voor ontieglijk veel foto's van MFVF VIII kan je nu terecht op de Picasaweb gallerijen. Deze zijn vrij te gebruiken mits kleine vermelding van de afkomst!

Veel plezier (hoop ik dan)

101024 MFVF 2 445.JPG

 

19:40 | Commentaren (0)

Metal Female Voices Fest 2010, Pt 2

pic banner purple.JPG

newbannermfvf7.jpg

More gentle wayfarers of outlandish repute...

 

Zondag op het dooie gemak terug naar Wieze. Weerom geen Bierfeesten, maar de tweede dag MFVF. Buiten een druilerige regen, maar eens binnen is het alsof je niet bent weggeweest.

Ruim op tijd ook voor de aftrap wordt gegeven door ANWYNN ipv Dejafuse, welke het om weet ik welke reden lieten afweten. Ik ga er van uit dat dat altijd wel een ernstige oorzaak zal hebben want deze gelegenheid laat je als kleinere band niet liggen.

Anwynn dus, ik had er al wel van gehoord, letterlijk klaar voor de strijd met een hoop personeel op het podium. Deze band 'van bij ons' speelt eerder traditionele heavy metal met pagan en gothic invloeden. Zangeres Amandine is voorzien van een mooie maar niet echt krachtige stem. Zij past echter perfect in het geheel en dat is al heel wat. Naast haar bevindt zich ook nog een stevige zanger op het podium. De man laat zich Thor noemen en heeft echt wel alles mee om het visueel aantrekkelijk te houden. Buiten zijn podiumpresentatie is het eerder een timide band. Men zou voor minder als Thor met een zwaard begint te zwaaien. Ik vond het een aangename opening, maar ik kende hun muziek niet dus heb ik het over me heen laten komen.

01 Anwynn.JPG

02 Anwynn.JPG

Het Noorse RAM-ZET mocht het publiek verder opwarmen. Hier had ik zelfs nog nooit van gehoord. Deze band klinkt vanaf de eerste song al veel progressiever dan wat we tot hiertoe gehoord hebben. Persoonlijk kon ik het hele concept niet goed plaatsen en kreeg ik geen vat op de nummers. Zangeres ‘Sfinx’ zag er wel vervaarlijk uit met haar gewaagde kapsel maar was tevens gezegend met een dynamisch stemgeluid. Helaas kon het me niet blijven boeien, maar dat is volledig voor mijn rekening. Het was immers nog vroeg, er viel nog teveel bij te kletsen en een hete koffie was zeer gewenst.

03 Ram-Zet.JPG

04 Ram-Zet.JPG

Uit Kroatië kwam OMEGA LITHIUM, een gothic metalkwartet met een bijzonder lieftallige zangeres. Deze had ik keurig voorbereid. Het een heeft niets met het andere te maken natuurlijk. Deze band wist zich bijzonder staande te houden maar het donkere bijna industrial geluid (ok, mede door de begeleidende orchestratie) wegen wel wat zwaar op de frêle schouders van Mya Mortensen. Haar vocale capaciteiten konden de druk met momenten niet doorstaan, maar op het einde van de rit keek ze toch wel erg triomfantelijk in de hal.

Instrumentaal stond het wel als een huis en Mya, toch niet groot van was, had wat mij betredft een prima job geleverd. Ik nam me zelfs voor om aan de stand hun eerste en enige album aan te schaffen maar ben het rats vergeten. Volgende keer dan maar.

05 Omega Lithium.JPG

06 Omega.JPG

07 Omega Lithium.JPG

Na de volgende korte ombouwpauze kregen we SARAH JEZEBEL DEVA op ons brood. Deze dame mocht zich al bewijzen op albums en tours van (als bekendste) Cradle of Filth en Therion. Eerst en vooral ‘chapeau’ voor de gedurfde maar aartslelijke outfit. Ik bedoel maar: je moet al erg zelfzeker zijn om zoiets klaar te spelen. Dit pleit voor Sarah dan, laat dit duidelijk zijn.

Ik zou zelfs meer zeggen: ze mocht van mij nog meer aan aanwezigheid uitspelen op het podium. Dat ze zich na enkele nummers eerder in het midden/achteraan nestelde vond ik jammer. Deze meid mocht haar act nog beter in de verf zetten!

Muzikaal vond ik het nogal van het een in het andere uiterste gaan. De nummers waren nogal hectisch en theatraal. De band klonk wel solide maar kon mijn aandacht niet echt lang vasthouden. Laatste song, de cover ‘Bitch’ (Meredith Brooks) vond ik helemaal niets en paste als een tang op het spreekwoordelijke varken. Dit nummer is zo on-metal dat het zelfs ordinair werd. Jammer!

08 Sarah.JPG

09 Sarah.JPG

Een versnelling hoger met THE AGONIST dan maar. Deze Canadese band met als frontvrouw de fris ogende Alissa White-Gluz, grossiert in een dodelijke mengeling van heavy metal, melodic death en een streepje metalcore. Hun tweede cd ‘Lullabies for the Dormant Mind’ heeft lang opzij gelegen wegens het brutale karakter er van. Met het oog op dit optreden had ik me er toch in vastgebeten. Komt daarbij dat de meer dan energieke show het publiek aardig in zijn klauwen had. De furieuze podiumpresentatie van Alissa, de afwisseling tussen de cleane en brutale zang én haar strakke look maakten dat dit het eerste echte hoogtepunt van de dag werd.

10 The Agonist.JPG

11 The Agonist.JPG

12 The Agonist.JPG

Het Spaanse DIABULUS IN MUSICA heeft een meer symfonische aanpak. Minder heavy dan hun voorganger, maar zeker niet minder boeiend. Gewapend met een vocaal trio achteraan en een erg geëngageerde toetsenist/zanger, kwam het voor mij onbekende materiaal erg goed over. Maar dat is waarschijnlijk te verklaren door het grootste gebrek aan deze band, nl. originaliteit. Ik denk dat zij wel erg grote Epicafans zijn en alles van Nightwish van buiten kennen. Een flard Theatre of Tragedy (maar dan anno 2010) hoor ik ook terug. Als uit het koortje sopraan Maité Itoiz de leadzang van Zuberoa Aznárez komt aanvullen gaat de band wel een versnelling hoger. Samen brengen zij nog Het Bloemenduet uit de opera ‘Lacmé’ van Delibes, of toch een fragment daaruit. De stemmen blenden geweldig en zo krijgen we ook op zondag een portie klassiek, wat nooit weg is. Met het epische ‘St Michaels Nightmare’ sluiten zij hun set af. Geen potten gebroken dus, maar me zeker niet verveeld met deze Spaanse ‘inzending’.

13 Diabulus.JPG

14 Diabulus.JPG

15 Diabulus.JPG

De laatste rechte lijn werd ingezet met HOLYHELL, een Amerikaanse powermetalband rond gitarist Joe Stump. Dat is misschien wat scheef door de bocht, maar zo draaide het wel uit. Stump is een uitmuntend gitarist die de mosterd haalt bij ene Yngwie M. en toch ook wel een beetje veel bij Ritchie Blackmore. Ik zag hem eerder al aan het werk met zijn soloband en was zwaar onder de indruk. Maar ondanks zijn kunnen blijft het bij traditionele neo-klassieke heavy metal en hardrock, wat ik net zo geweldig vind!!!

16 HolyHell.JPG

17 HolyHell.JPG

Maar er is ook een zangeres en die die doet haar best om haar vrouwtje te staan tussen Joe en de batterij toetsen. Maria Breon heeft alle capaciteiten om het boeiend te houden. Ook stemsgewijs is het meestal raak. De muziek situeert zich een beetje tussen Yngwie’s ‘Odyssey’ en Rainbows laatste albums. Erg hapklaar dus, met een bombastische saus en spetterend gitaarwerk van Stump is dit spek voor mijn bek.

Daar het gros van de bands dit weekend toch eerder op een symfonische leest geschroeid zijn (buiten de deathmetal bands natuurlijk) is het toch eens een ander geluid. Misschien mocht Maria iets agressiever uit de hoek komen en klinken, maar al bij al vond ik dit bijzonder opwindend. Als toemaatje kregen we nog Dio’s ‘Holy Diver’, wat perfect in de lijn van het vorige materiaal paste.

18 HolyHell.JPG

19 HolyHell.JPG

Hiermee waren we weeral in de laatste rechte lijn naar de finale. In de praktijk wil dit zeggen: wie een leuke plaats heeft, blijft daar ook staan. Vooraan is het dan soms wel eens hectisch maar we blijven vriendelijk en maken een praatje met de opeengepakte nieuwe buren…

 

Net Noors/Duitse LEAVES’ EYES had gemakkelijk headliner kunnen zijn maar was het niet. Toch een voorlaatste plek op het programma.

Ik ben een zeer grote fan, dus er kon al niet veel meer mislopen en dat deed het ook niet. Enkele jaren geleden namen zij hier hun live dvd op en die gaat nog regelmatig in de dvd-schuif. Gewoon té mooi om niet naar te kijken. Mijn maat is een nieuwe fan en had toch nog enkele vooroordelen. Niet hard genoeg enzo, je kent dat.

Ik geef toe, Liv Kristine’s stem is te lief voor de muziek die ze maken, maar het bandgeluid is wel degelijk op het contrast tussen haar stem en die van echtgenoot Alex Krull gebaseerd. De Schone en Het Beest, zeg maar. Ik vind het ook geweldig hoe Liv tussen alle bombast en weerwerk perfect haar eigenste melodieën onverstoorbaar blijft brengen. Haar vriendelijke en sprekende mimiek maken het plaatje volledig. Ook bijzonder is dat zij vorig jaar dezelfde magie konden overbrengen in een kleine club als de Biebob. Een een gigantisch podium voor handen wordt het natuurlijk alleen nog maar beter. Met een greep uit de ‘Vinland Saga’ en ‘Njord’ cd’s was elk nummer gewoon raak. Na de sfeervolle intro kregen we gelijk ‘Njord’, gevolgd door het meeslepende ‘My Destiny’. Klassiekers als ‘Farewell Proud Men’ en ‘Solemn Sea’ ontbraken niet. Echt heavy en episch werd het met ‘Ragnarok’, waar Alex zich volledig in kon laten gaan. Er werd afgesloten met ‘Froya’s Theme’, tevens het muzikale zwaartepunt van de laatste cd.

21 Leaves.JPG

22 Leaves.JPG

101024  MFVF 2 218.jpg

24 Leaves.JPG

Leaves’ Eyes was gewoon fantastisch, laat ik dat duidelijk stellen. Mijn maat slaagt er in om mij een biertje te bezorgen, fijn gebaar en ook van de omstaanders om dit over enkele handen naar de voorste linies over te brengen.

EPICA is natuurlijk de gedoodverfde winnar van deze editie. In tegenstelling tot wat de ‘presentatrice’ beweerde, is dit niet de enige Belgische show dit jaar; ondergetekende zag ze al twee maal op deze bodem presteren dit jaar. Ik vraag me trouwens af of de juffrouw een minimale kennis van zaken heeft gezien ze alles moet aflezen en soms de naam van de aangekondigde band schijnbaar nauwelijks kent of kan uitspreken. Komt toch wat sneu over, mijn gedacht.

Epica opereert hier onder de noemer ‘The Phantom Agony Show’ maar dat vond ik uiteindelijk niet echt gepast. Zij spelen in hun reguliere sets al voldoende uit hun debuut en dit keer was het niet spectaculair anders. Ik zag het punt dus niet.

25 Epica.JPG

26 Epica.JPG

27 Epica.JPG

Het maakt ook niet uit. Epica is ondertussen al jaren een goed gesmeerde machine en zonder twijfel de populairste en tevens grootste (metal) band in Nederland. Dat maakt van Simone meteen de meest gefotografeerde vrouw na het koningshuis denk dan.

Zij steken van wal met ‘Samadhi’ en ‘Resign to Surrender’ van hun laatste cd. Dan volgen tussen de rest door enkele nummers uit ‘Agony’ maar m.i. te weinig om de show er naar te vernoemen, om het nog eens te zeggen dus.

‘The Obsessive Devotion’, ‘Cry for the Moon’, ‘The Imperial March’, ‘Tides of Times’ vertoont een beetje een onzekere Simone, maar ze komt er mee weg. ‘Sancta Terra’ en ‘The Phantom Agony’ sluit de set af.

Gelukkig krijgen we nog een flink dessert met o.a. een vette uitvoering van ‘Seif al Din’ en een imposant ‘Consign to Oblivion’. Een mooie podiumpresentatie middels stoomkanonnen en mobiele muzikanten.

Epica was een voorspelbare afsluiter maar zij deden het ook weer met bravoure. Vorig jaar was het misschien nog grootser, maar deze moest zeker niet onderdoen qua impact op de festivalganger.

28 Epica.JPG

29 Epica.JPG

30 Epica.JPG

31 Epica.JPG

32 Epica.JPG

Beetje moe maar bijzonder voldaan (met een kleine minuut stilte in de auto alvorens te vertrekken) lieten we Wieze achter ons. MFVF zat er op. De eerste namen van volgend jaar zijn ondertussen ook al bekend, maar ik ben voorlopig voldaan.

19:34 Gepost in Muziek | Commentaren (0)