07-02-11

Empty Rooms...

Tarkus had beter zijn muil gehouden met zijn vorige post. Het enige wat nog af en toe doorsijpelt zijn triestige, zeg maar tragische, berichten.

Gary Moore, een van mijn absolute gitaarhelden, is op zondag 6 februari overleden in Spanje. Hij was 58 jaar.

Hier een epistel schrijven over ’s mans carrière zou zodanig veel tijd kosten dat je het beter zelf even opzoekt als er iets moest zijn dat je nog niet weet. Ik buig me liever even over mijn eigen ervaringen met de muziek van Gary Moore.

De eerste plaat die ik had van Moore was het nog steeds fenomenale ‘Corridors of Power’ (1982). Met de fantastische opener ‘Don’t take me for a loser’ en het heavy ‘End of the World’, staat dit album voor eeuwig en een dag in de top van de hardrock geschiedenis.

‘Victims of the Future’ (1984) was zelfs nog beter. Niet alleen klonk dit album een pak voller en beter geproduced, hierop demonstreerde hij ten volle zijn timbre van spelen. Naast klassiekers als het titelnummer en het toen actuele ‘Murder in the Skies’ tevens de evergreen ‘Empty Rooms’. Zijn tekortkomingen als zanger werder er graag bijgenomen.

Vervolgens mocht hij al zijn kunnen demonstreren op de live-plaat ‘We want Moore’. Bijgestaan door zijn vaste live-sidekick Neil Carter (toetsen, gitaar en vocals) en o.a. Ian Paice op drums, was dit een waanzinnige liveplaat, toen én ook nu nog. Zijn gitaarkunsten in ‘Cold Hearted’, ‘Victims of the Future’ en niet te vergeten de intro van ‘Empty Rooms’ (‘So far Away’) geven tot op de dag van vandaag kippenvel.

Het album ‘Run For Cover’ had gerenomeerde gasten als Glenn Hughes, Don Airey, Thin Lizzymaatje Phil Lynott en bassist Bob Daisley. Op ‘Wild Frontier’ greep Moore terug naar zijn Ierse roots en de songs ‘Over the Hills and far away’ en ‘The Loner’ werden dan ook grijsgedraaid door ondergetekende. Het was maar pas met de tour van volgend album ‘After the War’ dat ik hem voor het eerst live zag. Niet alleen het album, ook de show was bijzonder knap gestileerd.

De schok was dan ook groot toen de man bekend maakte dat hij zijn carrière een bijzondere wending zou geven en hij zich op ‘de’ blues zou toeleggen. Ik stond daar niet voor te springen maar al bij al draaide dit nog goed uit. ‘Still got the Blues’ werd gelijk ondergebracht in de grote soundtrack van mijn leven en is tot op heden regelmatig nog regelmatig op de radio te horen. Met de ‘Midnight Blues Band’ zag ik hem in de AB en als support van Fleetwood Mac, een band waar hij op een legendarische wijze een link mee heeft. Moore’s Gibson Les Paul Gold Top, welke hij vooral bezigde in zijn bluesperiode,  heeft hij gekregen van Mac’s oprichter Peter Green.

Gary Moore 2.JPG

Het vervolg vond ik nog kunnen tot en met de obligate liveplaat en opwindende live-video (ja,..) Toen werd het een pak minder met een paar donkere platen die noch vis noch vlees waren en zijn (commerciële?) teruggrijpen naar enkele bluesalbums. Ik had toen al even afgehaakt.

Tegen het einde van het nieuwe decennium maakte Moore bekend dat hij een reeks shows ging geven (o.a. Sweden Rock) waar hij zijn hardrock verleden zou oprakelen. Helaas heb ik dit zelf niet meer kunnen meemaken.

Zijn verweerde gelaat met de trieste hondenogen en wat geconstipeerde blik stonden in fel contrast met de energie en passie waarmee hij speelde. Moore stond ook niet bekend als party animal. Hij trok zich liefst van al terug op het platteland met als bekende buur Ian Paice van deep Purple.

Met het overlijden van Gary Moore nemen we weerom afscheid van een muzikant die een grote stempel op de rockgeschiedenis heeft gedrukt. Zijn aan/uit relatie met Thin Lizzy, zijn Jazz-Rock uitstap met Colosseum II, BBM en de andere blues en zijn onovertroffen hoogdagen in de jaren tachtig behouden zeker hun vaste stek in Tarkus’ cd-rek. Zo zou het bij iedereen moeten zijn.

15:36 | Commentaren (1)

Commentaren

Ik weet nog dat fleetwood mac dat concert stopzette na enkele nummers wegens een blessure aan de hand van de bassist.
Dat was pech,maar het geweldige voorprogramma maakte heel de avond goed.
Na enkele rockoptredens was het de eerste keer dat ik gary moore met de blues zag, met blazers en al.
Fantastisch gewoon.
Een prachtig concert met alleen het voorprogramma.
Enkele weken later was fleetwood mac ook dik in orde. ( zonder voorprogramma)

Gepost door: pat | 08-02-11

De commentaren zijn gesloten.