25-03-11

VlaVak - maar net iets te vroeg...

Na een rustige start van de (werk)week was het weerom tijd om er even tussenuit te gaan. Tussenuit hoeft niet veel om het lijf te hebben. Even de provincie verlaten en naast een landelijk dialect kom je gelijk in een totaal ander landschap.

Landschap? Vlaanderen is zeker niet zo mooi als men graag wil laten uitschijnen. Ok, het is landelijk en hier en daar pittoresk. Maar het is nagenoeg volgebouwd en de resterende ruimte wordt bewerkt of begraasd. Hier en daar probeert men – hierbij spreek ik dan over de lokale autoriteiten en natuurverenigingen – een stukje bos ongerept te laten. Daar slaagt men tot hiertoe wel in maar ‘ongerept’ houdt zeker niet in ‘uitnodigend’. Een ongerept bos is vooral een bos waar men de natuur zijn gang laat gaan en waar men bijgevolg niet in kan of mag. Bos genoeg overigens; het is te zeggen: ik moet vaststellen dat men het goed aanpakt: trek een weg of aangelegd pad door een bos en plots heb je er twee. Zo komt het dat ik eenmaal een voet op beboste grond heb gezet, ik na ruim anderhalf uur maar liefst drie bossen doorkruisd heb. Eat this, Huck Finn!

Uit de onvolprezen (maar niet altijd correcte) Lannoo’s wandelgids koos ik de wandeling met als uitvalsbasis recreatiedomein ‘De Gavers’, gelegen tussen Geraardsbergen en Galmaarden. De weg daar naartoe is allesbehalve aangenaam; via de ring van Brussel naar Ninove en zo verder tot de parking van het centrum. Zonder twijfel een verschrikkelijk traject vol lelijke lintbebouwing, neringdoeners, fastfooders en commerciële rondpunten. Blij dat ik gepakt en gezakt het Oost-Vlaamse landschap kon intrekken. En Oooh…wat was het daar stil!

110324 De Gavers Galmaarden 002.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 004.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 013 B.jpg

Niet voor niets sta ik na een kilometer of twee reeds op het ‘Stiltepad’ en inderdaad, je moet al echt moeite doen om ergens een onnatuurlijk geluid te horen. De gids stelt 12.2 km, wat na een winterpauze toch al wel wat is. Het landschap benadert de Vlaamse Ardennen maar dit valt nog mee. Hier en daar een wat zompige holleweg, zware grond aan de schoenen, maar over het algemeen een fijne wandeling. Het Karkool-, Raspaille-, en Moerbekebos sluiten aan mekaar aan maar zijn niet echt aangenaam om in te vertoeven. Ook niet veel kleur, laat staan bloemen of planten of, erger nog: nauwelijks insecten. Een hele opluchting als ik een kudde ‘paasbloemen’ kan benaderen.Via natuurcentrum ‘De Helix’ is het lang en glooiend afdalen terug richting Dendervallei.

110324 De Gavers Galmaarden 032.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 037.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 061.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 066.JPG

Terug aan De Gavers doe ik nog snel een speedmars rond het water van het centrum, wat de laatste vier kilometers van de opgegeven wandeling zijn. Een kunstmatig pad door een totaal artificiële omgeving. Ik had er beter niet aan begonnen want er is echt geen zak te zien.

Al bij al een lauwe opwarmer voor dit jaar maar toch voldaan door het heerlijke weer, de landbouwgeuren, de stilte en de ‘culture physique’ die me weeral goed heeft gedaan. Een wonder eigenlijk dat ik nog enkele schappelijke foto’s heb kunnen maken.

110324 De Gavers Galmaarden 078.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 079.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 082.JPG

De commentaren zijn gesloten.