25-03-11

VlaVak - maar net iets te vroeg...

Na een rustige start van de (werk)week was het weerom tijd om er even tussenuit te gaan. Tussenuit hoeft niet veel om het lijf te hebben. Even de provincie verlaten en naast een landelijk dialect kom je gelijk in een totaal ander landschap.

Landschap? Vlaanderen is zeker niet zo mooi als men graag wil laten uitschijnen. Ok, het is landelijk en hier en daar pittoresk. Maar het is nagenoeg volgebouwd en de resterende ruimte wordt bewerkt of begraasd. Hier en daar probeert men – hierbij spreek ik dan over de lokale autoriteiten en natuurverenigingen – een stukje bos ongerept te laten. Daar slaagt men tot hiertoe wel in maar ‘ongerept’ houdt zeker niet in ‘uitnodigend’. Een ongerept bos is vooral een bos waar men de natuur zijn gang laat gaan en waar men bijgevolg niet in kan of mag. Bos genoeg overigens; het is te zeggen: ik moet vaststellen dat men het goed aanpakt: trek een weg of aangelegd pad door een bos en plots heb je er twee. Zo komt het dat ik eenmaal een voet op beboste grond heb gezet, ik na ruim anderhalf uur maar liefst drie bossen doorkruisd heb. Eat this, Huck Finn!

Uit de onvolprezen (maar niet altijd correcte) Lannoo’s wandelgids koos ik de wandeling met als uitvalsbasis recreatiedomein ‘De Gavers’, gelegen tussen Geraardsbergen en Galmaarden. De weg daar naartoe is allesbehalve aangenaam; via de ring van Brussel naar Ninove en zo verder tot de parking van het centrum. Zonder twijfel een verschrikkelijk traject vol lelijke lintbebouwing, neringdoeners, fastfooders en commerciële rondpunten. Blij dat ik gepakt en gezakt het Oost-Vlaamse landschap kon intrekken. En Oooh…wat was het daar stil!

110324 De Gavers Galmaarden 002.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 004.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 013 B.jpg

Niet voor niets sta ik na een kilometer of twee reeds op het ‘Stiltepad’ en inderdaad, je moet al echt moeite doen om ergens een onnatuurlijk geluid te horen. De gids stelt 12.2 km, wat na een winterpauze toch al wel wat is. Het landschap benadert de Vlaamse Ardennen maar dit valt nog mee. Hier en daar een wat zompige holleweg, zware grond aan de schoenen, maar over het algemeen een fijne wandeling. Het Karkool-, Raspaille-, en Moerbekebos sluiten aan mekaar aan maar zijn niet echt aangenaam om in te vertoeven. Ook niet veel kleur, laat staan bloemen of planten of, erger nog: nauwelijks insecten. Een hele opluchting als ik een kudde ‘paasbloemen’ kan benaderen.Via natuurcentrum ‘De Helix’ is het lang en glooiend afdalen terug richting Dendervallei.

110324 De Gavers Galmaarden 032.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 037.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 061.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 066.JPG

Terug aan De Gavers doe ik nog snel een speedmars rond het water van het centrum, wat de laatste vier kilometers van de opgegeven wandeling zijn. Een kunstmatig pad door een totaal artificiële omgeving. Ik had er beter niet aan begonnen want er is echt geen zak te zien.

Al bij al een lauwe opwarmer voor dit jaar maar toch voldaan door het heerlijke weer, de landbouwgeuren, de stilte en de ‘culture physique’ die me weeral goed heeft gedaan. Een wonder eigenlijk dat ik nog enkele schappelijke foto’s heb kunnen maken.

110324 De Gavers Galmaarden 078.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 079.JPG

110324 De Gavers Galmaarden 082.JPG

04-03-11

Playground from Hell

Vuilkar en stad 003 smallsmall.JPG

08:50 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

02-03-11

Power Of Metal, 27/02/11, Trix

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

Vet hard. Da’s het minste wat je kan stellen.

De ‘Power of Metal’ package welke zondag door zaal Trix scheurde was qua inhoud meer dan zijn geld waard. Voor de prijs van een enkel doorsnee concert kreeg je maar liefst 5 bands die ieder op zich al de moeite waren.

Een jonge energieke band, een die al even meedraait, een band die zich na 14 jaar aan een heropstanding waagt, een technische/progressive death band en een vaandeldrager van de progressieve metal.

THAUROROD, de benjamin van de hoop, is een Finse band met een Italiaanse zanger (Michele Luppi, ex- Vision Divine) die zijn roots vind in traditionele powermetal met een scheutje fantasy en een progressief randje. Heroïsche teksten (hun cd heet niet voor niets ‘On Haunted Battlefields’) verpakt in ophitsende refreinen maakten deze viriele brok metal zeker verteerbaar.

Opvallend was het vinnige werk van de leadgitarist voor mij. Kon ook omdat de bulk van zijn geluid van zijn backline recht in mijn gelaat blies. Een mooie opener met een bescheiden 30’ om zich te bewijzen.

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

De zaal was nog maar goed half gevuld toen het Deense MERCENARY uit de startblokken schoot. Deze band draait al enkele jaren mee en had een flink aantal fans weten te mobiliseren. Met hun mengeling van power/prog en meer moderne invloeden was dit een iets hardere noot om te kraken. Op het album ’11 Dreams’ hanteerde men nog meer cleane vocals, maar nu bassist René de zang verzorgt en met de stevige hap uit het nieuwe album dat we te verwerken kregen, werd de pedaal toch iets harder ingeduwd. Als frontman maakt hij zich sympathiek door zijn beperkte praatjes tussendoor maar haalt daarmee ook een beetje de vaart uit beperkte show. Ook hier weerom aardig gitaarwerk, iets wat heel de avond in stijgende lijn zal evolueren.

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

PSYCHOTIC WALTZ was zeker het buitenbeetje deze avond. Ik heb het geluk gehad ze eerder in Gent eens te kunnen zien maar dat is ook weeral ruim zestien jaar geleden. Na de split werden we onderhouden door o.a. Dead Soul Tribe waamee Buddy Lackey plots Devon Graves werd en de lijn van ‘Waltz enigszins verder zette. En dan zitten we gelijk aan dat waar het allemaal om draait: Devon Graves wist mij bij vorige passages, o.a. met DST echt te imponeren enkel en alleen maar door zijn presence. Zondag was er van die magie nauwelijks iets te merken. Op zijn eigen bijzondere wijze schrijde Graves over het podium om hier en daar zijn vocalen over de van de pot gerukte gitaarloopjes te draperen. Ik wil nog aannemen dat de frontman zich tijdens de lange muzikale intermezzi bescheiden opstelt of zich even helemaal terugtrekt, maar hier had ik toch de indruk dat het hem allemaal niet veel kon schelen. Ok, hij is geen alledaags figuur, maar iets meer betrokkenheid tonen had geen kwaad gekund. Daardoor lag de nadruk terecht op gitarist Dan Rock. Samen met de andere drie originele muzikanten poogde hij de spanning er in te houden. Psychotic Waltz was een aardige toevoeging aan de package maar maakte op zich weinig indruk tussen het geweld van de andere bands. Hadden zij ‘I Remember’ gespeeld, had het zeker een magisch moment opgeleverd en had ik Graves alles vergeven. Helaas varieerde het tussen technisch ‘speciaal’ en tegelijk ongeïnspireerd gepingel. Toch was het weer leuk op het hypnotische loopje van ‘Into the Everflow’ of de waanzin van ‘Halo of Thorns’ nog eens te horen.

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

NEVERMORE moest ik vorig jaar missen wegens verlof, maar diezelfde dag overleed Ronnie James Dio, dus het ene gemis werd gelijk van de kaart geveegd door het andere… Zondag dus nieuwe poging om deze band aan het werk te zien.

Als ik even persoonlijk mag worden (en dat mag ik want het is tenslotte mijn blog): weinig bands boezemen mij zoveel ontzag in als Nevermore. Puur muzikaal dan en dan heb ik het nog niet over het technische aspect. Ik heb deze band lang links laten liggen omdat ik er gewoon niet bij kon. Pas na het doorgronden van het meesterwerk ‘This Godless Endeavor’ werd ik er door ‘gepakt’. En hard. Al snel volgde het oudere ‘Dead Heart in a Dead World’ en wat van het oudere werk. Na het ondergaan van de live-dvd was ik helemaal klaar voor hun laatste cd ‘The Obsidian Conspiracy’. Niet gemakkelijk, weeral een vat vol emoties, melodieën en technisch kunnen. De zanglijnen van Warrel Dane lijken in eerste instantie irrelevant met de muziek, maar zijn stemgeluid, de a-typische ritmes en het geniale gitaarwerk van Jeff Loomis maken dat het elk nummer een ervaring wordt. De dreiging en vervreemding die er van uitgaat geven net dat extra randje dat het spannend maakt. Genoeg reklame voor de band, wat hadden ze te bieden vorige zondag?

Vooreerst: bassist Jim Sheppard was voor deze toer (wegens medische problemen) vervangen door de niet onaardige Dagna Silesia, welke ook al op Warrel’s solo-cd speelde. Dit was een meevaller want Nevermore heeft al geen imago van posterboys. Warrel Dane – met bril en voze baard – is een figuur op zich. Zonder zich een echte podiumpresentatie aan te meten is hij het centrum van de band. Dit bewijst hij tijdens het fantastische ‘The Heart Collector’ wanneer heel de zaal schlager-gewijs met de handjes in de lucht zwaait. Doch, Nevermore zijnde, weten ze zelfs een ogenschijnlijk prachtige ballad van een zuur randje te voorzien. Zie ook ‘Sentient 6’. Maar vooral het hardere werk laat de eerste rijen flink over en weer gaan. Zijn oproep om een pit te vormen valt niet in dovemansoren en het word een fel maar kort feestje in Trix. ‘Born’, ‘My Acid World’ en ’Enemies of Reality’ gaven gitarist Loomis voldoende ruimte om van leer te trekken. Als ik veel jonger was geweest, was Loomis zeker mijn gitaargod geweest. Ondertussen zie of hoor ik elke week wel een ander snoepje van de week, dus enige relativering is hier op zijn plaats. Maar toch: wat een straffe gitarist, check zeker zijn solo-album eens uit!

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

Afsluiter van de avond was voor mij al voldoende reden om af te zakken. SYMPHONY X heb ik al verschillende keren gezien, maar zondag was zeker niet de beste. (Dat was in de Biebob met de ‘Odyssey-Tour’). Natuurlijk ligt dat niet altijd direct aan ‘de band’; het geluid, wat aanvankelijk best ok was, helde in de helft over naar een veel te luid kluwen waarin ik nog nauwelijks de songs kon herkennen. En ik ken ze verdomd goed.

Kwam daar nog bij, maar dat is natuurlijk heel persoonlijk, dat het licht bijzonder schaars werd waardoor ook die pret enigszins gedrukt werd. De band op het podium deed anders wel erg hun best en kwam toch enthousiast over.

Russel Allen welke allerminst galant en eerder buffelgewijs over het ruime podium struint om vervolgens eerder onbehouwen visueel de songs te ondersteunen is misschien even grappig, maar oogt zelden goed. Maar dat is naast de kwestie. Russel is een geweldig zanger en bewees dit ook. Live komt de band een heel stuk agressiever over dan op cd en Russel zit daar voor een groot stuk achter. Gitarist Michael Romeo hoefde vandaag echt geen concurrentie te vrezen. Wat deze man presteerde was ongezien. En dan te weten dat hij enkel zijn job deed.

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

power of metal,symphony x,nevermore,psychotic waltz

Helaas, zoals eerder gesteld, het geluid heeft de band een beetje genekt. Achteraan was het nog erger, wat me naar de bar dreef. Daar vond ik nog enkele oude bekenden welke dezelfde mening waren toegedaan. De idee dat ik ondertussen liever van SymX zou genieten vanuit mijn zetel werd neergesabeld, maar de neuzen stonden toch richting uitgang, wat mijn statement ergens toch onderbouwde, niet?

Toch werd er vrijblijvend rendez-vous gegeven voor Graspop, een feestje dat ik tot nader order toch maar weer op mijn agenda plaats. Dit sluit echter niet uit dat ik mijn muziekbeleving het volgende jaar niet ga heroriënteren. Of zoiets!

 

 

11:33 Gepost in Muziek | Commentaren (0)