26-04-11

Kamelot, 24/04/11, Trix

kamelot,evergrey,amaranthe,sons of seasons

Het zal je maar gebeuren. Je band zit op de top van zijn kunnen (nemen we aan) en je zanger worstelt met een Dipje waar geen kruid tegen gewassen lijkt. Je staat voor het tweede en derde luik van je meest prestigieuze tour en je frontman ‘calls it a day’… In het geval van Kamelot en zeker voor de toegewijde fans is dat een harde noot om kraken want hoe vervang je in godsnaam iemand als Roy Khan? Zelden iemand gezien die het publiek zo meeneemt naar ‘zijn’ muzikale wereld.

In de VS lossen men dit tijdelijk op door Circus Maximus’ Michael Eriksen in te huren en ondanks dat deze het bijzonder goed doet kiest men voor Europa voor Fabio Lione van Rhapsody Of Fire. Als er ooit mag gesteld worden ‘de juiste man op de juiste plek’, dan was dit zeker het geval zondagavond in zaal Trix.

Het was een mooie affiche met in volgorde Sons Of Seasons, Amaranthe, Evergrey en Kamelot. Misschien onderling erg verschillend maar toch appellerend aan het zelfde publiek. Dit wordt al snel duidelijk als SONS OF SEASONS het feestje mag openen. Deze Duitse band heeft net een tweede cd uit en wist me echt wel te verbazen. Hun symfonische powermetal sluit perfect aan bij wat Kamelot doet. Niet vreemd als je weet dat de band opgericht werd door Kamelot toestenist Oliver Palotai (Doro, Blaze, Ulli Roth). In SoS zit hij niet alleen achter de keyboard maar levert tevens enkele mooie gitaarpartijen af. Ik denk dat deze man voor elke band een aanwinst is. Dat hij ’s avonds op de sofa naast Simone Simons mag zitten maakt hem nog interessanter.

110424 Kamelot 029.JPG

110424 Kamelot 038.JPG

Enfin, Sons Of Seasons heeft met Henning Basse (ex-Metalium) een buitengewone zanger in huis die alle regionen moeiteloos aankan en niet vies is van een grunt maar vooral excelleert in hoge krachtige zang. Zo hoor ik ze natuurlijk graag. Ik ben niet bekend met het werk van de band, maar gezien de puike prestatie zondag moet ik dit dringend gaan veranderen. Met een streepje theater – al vond ik de dame in kwestie een beetje onwennig op het podium – maar vooral sterke en boeiende songs was Sons of Seasons een sterke opener. Ik kende het repertoire dus niet en qua licht en geluid hadden zij ook niet alles mee, maar desondanks dit alles was deze band wel spek naar Tarkus’ bek. And it was feeding time!

AMARANTHE had bij mij het minste krediet en diende zich dus volledig te bewijzen. Pro-actief research (ha) gaf mij vooral de indruk dat dit een ‘gefixt’ bandje was of is. Beetje ineengeknutseld van achter een bureau met een hoop ingrediënten die het voor elk segment van het publiek ergens toch aanvaardbaar moet maken. Een trio zangers die dag en nacht van mekaar verschillen maar, en dat zal live blijken, die samen toch perfect klinken en enkele bijzonder catchy refreinen die wel moeten pakken. De vocale contrasten konden niet groter zijn: een brutale strot, een cleane zang en een meer popgeoriënteerde zangeres. Voor u deze blog in shock afsluit: dit kwam verbazend goed op zijn pootjes terecht. Zo kregen we regelmatig een ‘beauty & the beast’ effect als gevolg van het contrast. Een effect dat we op het MFVF veel en graag zien en horen. Muzikaal helde het wel over naar meer tendentieuze emo metal met een echo van Krypteria, Sonic Syndicate en Scar Symmetry (ultra light versie dan) en een partje nu-metal dynamiek om de boel aanstekelijk te maken.

110424 Kamelot 082.JPG

110424 Kamelot 088.JPG

110424 Kamelot 162.JPG

Ja, ik was qua prestatie niet helemaal ontevreden met Amaranthe, ook al lijkt het allemaal een beetje op mekaar en vrees ik dat ‘het concept’ geen lange carrière gegund is wegens te artificiëel. De muzikanten hebben nochtans een verleden bij o.a. Dragonland en Nightrage en net die professionele onderbouw houdt de band staande niettegenstaande het (sorry) songfestivalsfeertje dat af en toe opdook. Zij spelen ook op MFVF, wat ik uiteindelijk niet erg ga vinden want Amaranthe was zeker vermakelijk. Een prima sorbet, zeg maar.

EVERGREY (en dat kan ik niet genoeg herhalen, tot ieders spijt) kan bij mij weinig verkeerd doen. Dat het lot hen minder gunstig gezind was de laatste jaren is ook al geen geheim meer en Tom Englund zal dit tijdens de set nog maar eens herhalen. Instrumenten die verdwijnen, een cd die niet echt aanslaat en dan 3/5 van zijn band verliezen aan ‘muzikale verschillen’. Was hun set op GMM 2010 met de hakken over de sloot wegens technische problemen en een verschroeiende zon op de mainstage, zondag stond er terug een band die klaar is voor een nieuw stuk leven. ‘Glorious Collision’ is een geweldig stuk vreten en laat een band horen die energieker en inventiever klinkt dan op voorganger 'Torn', zonder zijn muzikale geschiedenis geweld aan te doen. Ik was dan eerder ook ui-ter-ma-te enthousiast toen zij mede op de affiche bleken te staan. Daarenboven passen zij ook in de package ook al trekken zij een meer progressieve en duistere kaart. Met ‘Leave it Behind Us’ zegt Englund veel en zet daarmee een stevige maar uiteraard weeral te korte set in. Als nadien ‘Monday Morning Apocalypse’ volgt, getuigt dit van durven want die cd is nu niet echt een topper (alhoewel…). Single ‘Wrong’ uit de nieuwe is dan weer goed raak wegens het sfeervolle stuk, intro en outro. Sfeer maken ze als de beste; het is dan ook met een knipoog dat Englund af en toe de grapjas uithangt. Het blijft entertainment, niet?

110424 Kamelot 200.JPG

110424 Kamelot 221.JPG

110424 Kamelot 248.JPG

Het heavy ‘Blinded’ wordt gevolgd door de klassiekers ‘The Masterplan’ en ’Recreation Day’. ‘Frozen’ en ‘Broken Wings’ volgen nog en de set wordt waardig afgesloten met ‘A Touch of Blessing’, een absolute knaller die alle elementen van Evergrey omvat.

Na datum waren de meningen omtrent Evergreys optreden wisselvallig van aard, maar voor mij was dit een ware heropstanding en speelde de band misschien nog niet op cruissnelheid, het is zeker uitkijken naar de eerstvolgende headliner tour!

110424 Kamelot 288.JPG

110424 Kamelot 311.JPG

En dan KAMELOT. Of liever: en dan uitkijken naar de prestatie van Fabio Lione. Dat Khan ondertussen heeft beslist om definitief de handdoek in de ring te werpen was vers nieuws en hoe het nu verder moet is voor ons een groot vraagteken. Fabio hoeft zich op zichzelf niet te bewijzen; als zanger van Rhapsody Of Fire weten we dat hij alles aan kan.

Na een majestueuze intro ging de band van start met ‘Rule the World’ en ‘Ghost Opera’. De setopener ging gepaard met meer dan voldoende pyrotechniek. En wat Fabio’s prestatie betreft: die deed dat met de vingers in de neus, op zijn sloffen, zeg maar.

Wat een ongelooflijke zanger is dat! Ik had hem al eens met Rhapsody gezien, maar in Khan’s voetsporen treden voor een toegewijd publiek is nog wat anders. Dit was gewoon fenomenaal. Fabio leefde zich in door de lichaamstaal van Khan te respecteren, wat niet alleen van respect getuigde, maar hem tegelijk geloofwaardig deed overkomen. Kamelot is nu eenmaal een erg grafische band waar bepaalde dingen bij verwacht worden. Maar dat het zo goed zou zijn…

110424 Kamelot 324.JPG

110424 Kamelot 352B.JPG

110424 Kamelot 377B.JPG

Maar er zijn natuurlijk ook nog de andere bandleden en die kweten zich prima van hun taak. Het nieuwe album werd aangesneden met ‘The Great Pandemonium’. Kamelot was perfect op dreef en op straffe van steniging moet ik er aan toevoegen: in de hogere regionen was Fabio duidelijker zekerder van zijn zang dan zijn illustere voorganger. Getuige ‘Center of the Universe’ en ‘Nights of Arabia’. Daar waar Khan de zanglijn al eens durfde aanpassen, ging Fabio feilloos de hoogte in. Maar ondanks dat Fabio’s kracht vooral in die hogere regionen ligt, weet hij toch het dramatische en nostalgische karakter van de nummers te behouden. Roy Khan mag terecht op beide oren slapen; Fabio doet zijn werk alle eer aan!

110424 Kamelot 384B.JPG

110424 Kamelot 395B.JPG

Een heerlijk moment kwam er met ‘A Sailorman’s Hymn’, waarbij Fabio vocale steun kreeg van Amaranthe’s Elyze Ryd. De hoop op een zekere cameo leek hiermee van de kaart geveegd. Bij ‘When the Lights go down’ klonk Thomas Youngblood’s gitaar wel ontzettend vals, en laat dat het enige zijn dat ik kan aanmerken op een voor de rest vlekkeloze en indrukwekkende passage. Zo kregen we na een solo van Palotai, Tommy Karevik (van Seventh Wonder, check these guys out!) welke net als Elize als backing vocalist fungeerde. Karevik werd visueel ondersteund door een hoop pyros wat in zijn totaliteit imposant overkwam.

110424 Kamelot 400.JPG

110424 Kamelot 401b.JPG

110424 Kamelot 450.JPG

110424 Kamelot 402.JPG

110424 Kamelot 513.JPG

Dan toch? Ja, mevrouw Simons achtte het opportuun om toch nog even de atmosfeer van de ondertussen flink opgewarmde Trix te komen opsnuiven. ‘The Haunting’ werd met verve gebracht en Fabio en Simone vormden een fantastisch paar, zowel visueel als stemsgewijs. Deze song mag voor eeuwig en een dag in de setlist blijven, met of zonder Simone. En net zoals bij de andere songs werd er door het publiek aardig meegezongen/gekrijst. Een plaatje! Fenomenaal! Enig!

110424 Kamelot 570.JPG

110424 Kamelot 428.JPG

110424 Kamelot 461.JPG

110424 Kamelot 484.JPG

Na de korte, en dus interessante drumsolo van Casey Grillo volgde ‘Forever’ waarmee de zaal nagenoeg compleet uit zijn dak ging. Wat een berevette song is dat toch! Ook hier verkenden zowel Thomas als bassist Sean Tibbetts alle hoeken van het podium en verbroederde Fabio nogmaals met de eerste rijen van het publiek. Deze Romeinse legionair is immers niet alleen een sterke vocalist, hij is ook, hoe zal ik het stellen, niet het meest misselijke snoepje uit de metal-etalage…Ja, het oog mag ook wat.

Na een korte pauze kregen we een wat overbodige bassolo (zijn er andere?) van Tibbetts alvorens de avond werd afgesloten met ‘Karma’ en een altijd imposant ‘March of Mephisto’, inclusief een overdaad aan visuals.

110424 Kamelot 465.JPG

110424 Kamelot 487.JPG

110424 Kamelot 538.JPG

110424 Kamelot 592.JPG

Ja, ik was bijzonder tevreden over deze doortocht van Kamelot. Zoals voorspeld ging het een unieke avond worden door de ingrijpende wijziging in de line-up en dit dan omvormen tot een ware triomf was voor de bandleden blijkbaar een makkie. Zonder Khan, wat voor velen onmogelijk leek. Maar zoals Tom Englund al stelde tijdens zijn set: ‘There is no greater thing than the band’. Geen ruimte voor ego’s maar als band een prestatie afleveren waar nog lang over nagepraat zal worden. A Cold Winter’s (?) Night to Remember dus.

19:13 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

11-04-11

Domein 'Muisbroek' te Ekeren, zondagnamiddag

Lazy sunday afternoon....

 

Muisbroek 003 25.JPG

Muisbroek 011 25.JPG

Muisbroek 032 25.JPG

Muisbroek 041 25.JPG

Muisbroek 044 25.JPG

Muisbroek 061 25.JPG

Muisbroek 063 25.JPG

Muisbroek 077 25.JPG

Muisbroek 086 25.JPG

Muisbroek 102 25.JPG

 

 

18:52 | Commentaren (1)

08-04-11

Magnum, 05/04/11, Biebob

 

magnum,biebob,bob catley

(Live in the Kingdom of Madness…)

Dit was er weer eentje om naar uit te kijken!

De oer-Britse band MAGNUM is een band die mij nog nooit heeft teleurgesteld. En ondanks dat niet al hun platen even straf zijn, weten zij telkens een set samen te stellen die meer dan overeind staat. Zo ook dinsdagavond in een gezellige maar niet volgepakte Biebob. Magnum is echt wel een bijzondere band. Maar dat zeg ik nogal veel, niet? Voor wie Magnum niet (goed) kent, even een kleine introductie (internet is tenslotte toch een informatie-tool, niet?) 

Magnum werd opgericht in Birmingham (zoals Judas Priest & Uriah Heep) door Bob Catley en gitarist Tony Clarkin in 1972. Vandaag vormen deze heren nog steeds de kern van de band. Nog voor zij in 1978 hun debuut afleverden met ‘Kingdom of Madness’ – een song die ook nu nog in de setlist zit – mochten zij mee op tour met Judas Priest op hun ‘Sin After Sin’ tour. Magnum lijkt vandaag de dag mijlenver verwijderd van de heavy metal van Priest, maar het leverde hen toen wel genoeg exposure. Al snel gingen zij de hort op met de groten van toen: Whitesnake, Def Leppard, B.O.C.. Maar in tegenstelling tot deze bands ontwikkelde Magnum een gevoel voor drama, meer progressieve songs en soms over-the-top arrangementen. Samen met anderen stonden zij aan de wieg van wat we vandaag ‘Pomprock’ noemen. Je moet het gehoord hebben om het te begrijpen.

Na een mindere ‘Magnum II’ volgde ‘Chase The Dragon’ waarop zij met tracks als ‘Soldier of the Line’ en ‘Sacred Hour’ de eerste klassiekers in hun repertoire smokkelden. Een set op het Reading Festival in 1983 was hun deel. Met ‘On a Storyteller’s Night’ leverde de band in 1985 hun absolute meesterwerk af. Tot op vandaag worden daar verschillende songs uit gespeeld. Alles bleek toen volledig te kloppen: de muziek werd volledig weerspiegeld in het artwork van semi-vaste coverartiest Rodney Matthews. ‘Vigilante’ (1986), niet meteen hun beste album, leverde met de titeltrack wel een van de hoogtepunten voor hun set tot op vandaag. Net toen het niet beter kon brachten zij ‘Wings Of Heaven’ (’88) uit, een album met zowel radiovriendelijke songs (‘Start Talking Love’) als bombastische epics zoals ‘Wild Swan’ en ‘Don’t wake the Lion’. Middels een meer gestroomlijnd jaren tachtig geluid leverde dit hun grootste commerciële succes op ooit. Toen keken ze naar de USA om hun volgende album ‘’Goodnight L.A.’ op te nemen. Ondanks dat de kritieken niet van de lucht waren wegens de meer recht-toe-aan aanpak van de songs, vind ik dit album toch zwaar onderschat. Na het tegenvallende ‘Rock Art’ uit 1994 trok Tony Clarkin de stekker er uit. Dit leverde Bob Catley de kans om aan een indrukwekkende solo-carrière te beginnen. Clarkin kon met Hard Rain amper brokken maken terwijl Catley met als songschrijver Gary Hughes ons echt kon verblijden met zijn iets stevigere aanpak.

In 2002 kwam Magnum terug bij mekaar, nu met nieuwe leden Al Barrow (bas) en Harry James (drums, ex-Thunder). De albums ‘Breathe of Life’ en ‘Brand New Morning’ zijn m.i. best ok maar de magie was nog niet volledig aanwezig. Beter waren ‘Princess Alice and the Broken Arrow’ en ‘Into the Valley of the Moonking’, twee albums die naast een indrukwekkende titel ook meer boter bij de vis leverden. Recentelijk kwam daar ook nog ‘The Visitation’ bij, een album waar ik redelijk weg van ben. Om deze nog te promoten toeren zij nu de wereld rond.

Hoe dan ook: dinsdag was het eerst de beurt aan ene Gwyn Ashton, een bluesgitarist van down under. Vergezeld van een jonge drummer die echt wel van wanten wist, bracht deze man een stevige set van toch wel erg overstuurde bluesrock. Met flarden Rory en een knipoog naar Hendrix wist hij toch de aandacht te houden. Ik zeg ‘overstuurd’ maar op ’s mans geluid zat meer effect dan ik ooit voor mogelijk hield. Zijn tapijtgrote verzameling pedalen deed het al vermoeden. Maar het moet gezegd worden: om met twee zoveel impact te krijgen op een lauw reagerende zaal, je moet het maar doen. Dus echt opgewarmd werd ik er zelf niet van maar dat ligt aan mij; ik ben geen blues-man. Geen tijd daar voor. Magnum heeft wat mij betreft ook geen opwarmer nodig. Met de live-cd ‘The Spirit’ (1991), mijn favoriete Magnum live-album, vind ik toch, stevig klinkend in de auto, was ik al meer dan opgewarmd.

110405 Magnum 003.JPG

110405 Magnum 064.JPG

Het volgende ruim anderhalf uur volgde een bloemlezing uit het beste van de MAGNUM en veel meer. Na afloop stel ik vast dat de vorige twee erg pompeus uitgebrachte albums weinig werden aangesproken. Gelukkig werd de recentste ‘The Visitation’ meer dan aangeboord. Hier staan dan zonder twijfel ook enkele klassiekers in spe op.

Opener ‘Back to Earth‘ was nu niet direct een straf begin maar pvolger ‘When we were younger’ beantwoordde dan weer perfect aan de stijl en inhoud van de band. De stem van Bob Catley maakt in combinatie met de tekst toch telkens wat los. Het refrein werd dan ook gelijk door het publiek overgenomen. ‘Wild Angels’ klonk me in tegenstelling tot wat de tekst laat wermoeden, nogal plat en lusteloos, maar dan werd er in een andere versnelling geschakeld. Catley & co waren duidelijk opgewarmd en ze zetten ‘Brand New Morning’ in, een stevig nummer met een geweldige groove waarop toch al een weinig bewogen werd door het opvallend bezadigde publiek.

01.JPG

02.JPG

03.JPG

04.JPG

Na het nieuwe en meeslepende ‘Mother Nature’s Final Dance’ weerklonk de intro van ‘How Far Jerusalem’, een nummer dat gerust als staalkaart voor het geluid van de band mag dienen. Live klinkt dit natuurlijk nog extra vet wegens het improvisorische middenstuk. Hier kon gitarist Tony Clarkin (toch al 64 ondertussen…) even zijn gang gaan. Helaas deed hij dat nogal bescheiden. Niet dat ik hem ga nadoen, maar hier had meer ingezeten, getuige de vele liveregistraties. Clarkin lijkt in die zin op Tony Iommi dat hij af en toe eens kijkt of iedereen er nog is, en zich verder vragen stelt bij de kleur van de vloerverf. Dat is niet nieuw, de man is nu eenmaal zo en hij doet zijn werk verder prima. Magnum is nu eenmaal geen band van instrumentale ego’s en zal zeker nooit herinnerd worden om zijn virtuositeit. Het bandgeluid langs de andere kant is uniek en coherent.

05.JPG

06.JPG

07.JPG

Wie Bob Catley al eens aan het werk heeft gezien moest dan ook vaststellen dat de man niets van zijn presence verloren heeft. Letterlijk misschien de kleinste rockzanger ooit, maar gezegend met een unieke stem en een opvallende podiumpresentatie, is het toch telkens een bizarre verschijning. Zijn smoelentrekkerij en pathos is al de helft van het ticket waard… Heel de band (met uitzondering van Clarkin, ha) lijkt zich geweldig te amuseren en is het publiek erg genegen. Catley streelt al eens graag iemand over het hoofd en bassist Al Barrow proest het regelmatig uit. Toetsenist Mark Stanway lijkt wel een sfinx achter zijn klavieren maar heeft natuurlijk zijn handen vol om het Magnumgeluid compleet te maken.

08.JPG

09.JPG

10.JPG

Nog een hele greep uit het nieuwe album volgde: ‘ Freedom Day’ en ‘Black Skies’, wat naar hun normen wel erg stevig is. In de laatste rechte lijn werd de kaart van de klassiekers getrokken en ingezet met ‘All England’s Eyes’, op kookpunt gebracht met ‘Vigilante’ en afgewerkt met ‘Kingdom of Madness’. De band trok zich even terug alvorens nog twee ‘extraatjes’ te brengen. ‘On a Storyteller’s Night mocht zeker niet ontbreken en sloot deze set definitief af.

Wat een geweldige avond voor liefhebbers van classic- progressieve (hard)rock!

11.JPG

12.JPG

13.JPG

14.JPG

Meer foto's op de Picasa Web!

 

09:59 Gepost in Muziek | Commentaren (0)