07-05-11

Pendragon, Spirit Of '66, 06/05/11

Pendragon kop.JPG

We waren het er vrijdagavond collectief over eens: als er in onze eigenste stad een club was als de Spirit of ’66 waren we geen avond meer thuis. Tot nader order (en de toekomst lijkt niet op verbetering te duiden…) dienen we voor het betere progwerk af te zakken naar Verviers.

Voor Vlaamse zaaluitbaters en promotoren bestaat dit genre niet; in onze omliggende landen (incl. Wallonië) is het gegarandeerd ‘vollen bak’. Ja, ook vrijdagavond in de legendarische ‘Spirit’.

Het aanschouwen van de aankomende concerten geëtaleerd aan de inkom doen ons watertanden: Al Di Meola, Lukather, Doc Holiday, Arena,… Voor elk wat wils dus. Je zal maar in Verviers wonen. De Spirit Of ’66….a light in the black.

Persoonlijk favoriete bandje, PENDRAGON speelde wééral daar, dus wijllie wééral naar ginds. Het blijft een roteind rijden, maar gelukkig was het trio nogal compatibel en het verkeer minzaam, dus dat viel allemaal best mee.

Flink wat volk voor de deur bij het arriveren aan de club. Pendragon boert goed. De band heeft sinds zijn ontstaan, nu ruim dertig jaar geleden, enkel vooruitgeboerd. Wars van alle nieuwe hypes bleven zij hun geluid redelijk trouw. Al moet gezegd dat op de twee laatste albums, ‘Pure’ en ‘Passion’, de grenzen soms wel wat verlegd worden. Het is natuurlijk prog en noblesse oblige, ook bij deze sympathieke band met als spilfiguur gitarist/zanger Nick Barrett dienen de muzikale grenzen af en toe verlegd te worden.

Naast Barrett vinden we muzikale duizendpoot Clive Nolan (Arena, Shadowland) op toetsen, Pete Gee op bas en sinds drie jaar Scott Higham op drums. En het is m.i. deze laatste die de band recentelijk toch extra peper in de reet heeft geduwd. Het geluid is heaviër, complexer en coherenter dan voorheen. Maar daarnaast is er nog altijd meer dan voldoende emotie, drama en passie. Passie! Laat dat nu net de titel zijn van hun laatste meesterwerk: ‘Passion’. Jaa, daarvoor wou ik nog wel eens de hort op!

Als opener kregen we eerst ANDY SEARS van Twelfth Night op het podium. Net zoals we vorige jaren Jadis’ Gary Chandler of (ex-) IQ’s Martin Orford in een gestripte versie als voorgerecht kregen, was ook Andy uitgerust met de (vond ik wél grappig) ‘Steve Jobs Band’ ofte een Mp3 speler met zijn ‘band’ er op. Ik heb daar niet echt een probleem mee, en zeker niet als deze man een zeer straffe strot en de nodige theatraliteit blijkt te bezitten. De muziek van TN is me niet geheel onbekend, maar Andy was/is een aan en af zanger van TN en ik heb de band nooit echt gevolgd.

Hij bracht enkele TN nummers en enkele songs uit een solo cd. Toch hanteerde hij even subtiel de gitaar en wist hij zich aan de keyboard meer dan staande houden middels enkele toch sterke en aangrijpende songs.

Andy 1.JPG

Andy 4.JPG

Om 22u was het tijd voor PENDRAGON, de door mij gekroonde koningen van de neo-progscene. Na de vreemde operette-intro weerklonk de intro van ‘Passion’ door de speakers en we waren vertrokken voor een rit van dik 2,5 uur.

De song ‘Passion’ laat al gelijk horen dat de band erg geëvolueerd is en komt ondanks zijn titel toch als een vuistslag aan. Excellent begin van de festiviteiten. Ook mooi aan dit concert was het feit dat ze ruim teruggrepen naar songs die ofwel op vorige tour niet aan bod kwamen (‘Indigo’) of bijna vergeten meesterwerken (‘Shane’). Een mooie mix dus.

‘Back in the Spotlight’ greep zo terug naar ‘The World’ uit 1991 en ‘Ghosts’ naar ‘The Window Of Life’ uit ’93.

PEN 6.JPG

PEN 9.JPG

PEN 11.JPG

Eerste ferme hoogtepunt kwam met ‘If I were the Wind’ uit ‘Not of this World’, een waanzinnige epische track (zijn er andere?) die ook weeral ruim 10 minuten klokte. Hier kon Barrett al zijn drama en …passie kwijt. Wat een gitaargeluid toch weer en met een volledige overgave gebracht.

Ondertussen was de keet langzaam veranderd in een oven waardoor de muziek als ware het een jus in onze poriën werd geduwd. Ja, ik vond het fenomenaal. Het publiek keek en genoot met gesloten ogen (??) van de hemelse melodieën en meeslepende gitaar en toetsenpartijen. En we waren nog maar in de helft!

PEN 17.JPG

PEN 20.JPG

PEN 24.JPG

Daarna terug een song van ‘Pure’: ‘The Freak Show’, een song die toch wat uitdagender overkomt op de meer traditionele progfan. Hierop kreeg Scott Higham voldoende ruimte om zijn uitbundige drumpartijen in de verf te zetten. Clive Nolan overzag ondertussen vanachter zijn klavieren als een sfinx het podium. Met een weeral erg flatterend t-shirt, niet uw reguliere posterjongen! Maar het is Nolan die het bandgeluid bij mekaar weet te houden.

PEN 36.JPG

Terug tijd voor een magistrale epic uit het nieuwe album. Na ‘Empathy’ waarop de band als een stoomwals over het publiek ging, volgde ‘This Green And Pleasant Land’. Voorafgegaan door wat duiding door Barrett, in dat smakelijke dialect van hem, en ondersteund door een mooie projectie op de backdrop, was dit zeker het hoogtepunt van het optreden. Een epic met vele verrassingen en muzikale wendingen. Voorzien van alle Pendragon elementen maar toch ver weg van de band die we in de jaren tachtig leerden kennen. Barrett zal zich heel de avond onderhoudend opstellen door anekdotes op te rakelen. Misschien diende hij af en toe ook eens op adem te komen.

PEN 31.JPG

PEN 34.JPG

PEN 35.JPG

Met ‘Shane’ pakten ze me weer hard terug. Dit nummer, vol sci-fi romantiek en symboliek, refereert m.i. meer dan elk ander nummer naar de erfenis van Pink Floyd (en ik wou deze naam hier echt niet noemen). Mooi op dit op te nemen in de setlist!

Met ‘Nostradamus/Stargazing’ werden we weer even getrakteerd op een up-tempo nummer; dit is blijkbaar een blijvertje in de set. Het is mede het kortste nummer van de avond. En er mag dan ook eens in de handjes geklapt worden…

PEN 43.JPG

PEN 49.JPG

PEN 57.JPG

Afsluiter van de reguliere set is de klepper ‘Indigo’, een song die bij vorige passage nog niet klaar was voor het live gebeuren – Higham diende toen immers met spoed het nieuwe materiaal in te studeren. Vrijdag kregen we het dan toch te horen. Als centrale track uit ‘Pure’ en met zijn bijna 14 minuten zonder meer een waardige afsluiter. Een heel fragmentarische song met veel afwisselende stemmingen en voldoende ruimte om al de bandleden te laten excelleren. ‘Indigo’ biedt zeker ruimte voor enkele van de mooiste gitaarsolo’s die Barrett ooit speelde. En dat zijn er nogal wat. Het publiek reageerde ondanks de stoom die langzamerhand uit onze oren kwam, zeer enthousiast. Voor een Pendragon-publiek dan natuurlijk. Toen ik af en toe rondkeek zag ik enkel gelukzalige uitdrukkingen. Ja, deze band doet iets met een mensch.

PEN 58.JPG

PEN 65.JPG

PEN 67.JPG

PEN 68.JPG

De band kwam nog eens terug voor de klassieker ‘Paintbox’ en na een bijna emotioneel en oprecht afscheid van Barrett en de rest van de band, sloten zij af met ‘The Last Man on Earth’, ook weer van ‘The Window Of Life’.

Daarmee was het zo goed als 0030u geworden. Zoveel muzikale ‘passie’ op één avond deed ons al vergeten dat andere muzikale klappers als ‘Breaking the Spell’ of ‘Master of Illusion’ niet aan bod kwamen. Echt kwaad was ik daar niet voor, want deze avond stond in het teken van ‘Passion’ en met een zeer gevariëerde set was ik meer dan voldaan.

PEN 56.JPG

19:04 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.