17-05-11

Normandië, deel 1 (8 & 9 mei '11)

 

dag 1 OPEN1.JPG

Ronduit schitterend idee om op zondag te vertrekken. Ik durf zelfs na datum stellen dat deze hele uitstap een score van 97,5% krijgt (toch een volle 30% meer dan vorige Normandiëtrip). Over het feit dat één museum gesloten was wegens uitbreiding kunnen we laconiek zijn: weerom iets om later eens te doen. Veel later dus want ik heb het nu wel even gezien.

Zien én voelen, want het is misschien op zich wel een ‘mooie’ trip; stilstaan bij wat er allemaal gebeurd is op de stranden en zeker ook in het nabije hinterland, is niet niets.

Sterker nog: nadat we uit het Musée Cinéma 360° kwamen zeg ik nog haast letterlijk tegen mijn kompaan: “De eerste die dit idee op tafel gooide werd toch even niet serieus genomen, mijn gedacht”. Waarop er een waterval van namen, data en andere gegevens mijn richting uit kwam. Inderdaad, mijn gekwalificeerde Gefreiter heeft een haast encyclopedische kennis van de kleine lettertjes uit de boeken, wat mij heel wat gezeul bespaart. Af en toe eten en drinken geven en samen vormen we dan een compatibel stel. Residenten van Verdun, de Somme, de Argonne en zowat elk ander slagveld in onze nabijheid kunnen dit beamen.

Hoe dan ook: nu iedereen toch bekend is met ‘Saving Private Ryan’, ‘Band Of Brothers’, ‘The Longest Day’ en sommigen ook met… ‘Call of Duty’ (da meendje nie!), is het tegelijk verbijsterend dat er nog zoveel mensen zijn die deze regio nog niet hebben bezocht. Temeer omdat het zelfs bij veteranen als wij nog steeds sterke gevoelens oproept. En wij hebben al wat gezien. Ok, dat is één.

Dag 3 TUSSEN.JPG

Tevens het stilstaan bij het feit dat men vanuit de zee (en lucht natuurlijk) het sterkste leger op het sterk verdedigde Europa heeft aangevallen. De zee, wat eerder een vluchtweg was, werd nu een – weliswaar onvoorspelbare - bondgenoot. In combinatie met een perfecte timing, veel ‘chance’ en vooral veel lef en durf, hebben de geallieerden het klaargespeeld om na één dag van wisselend succes toch een blijvende voet aan wal te zetten in het bezette Frankrijk. Dat het Duitse leger ondertussen vooral in het Oosten aan het strijden (en verliezen) was en de dreiging vanuit de zee niet door iedereen even ernstig werd genomen (generaal Rommel was wel pienter, maar de rest was haast letterlijk aan het slapen), maakten het er natuurlijk gemakkelijker op. Al valt dat wel te relativeren. Had de bulk van de Duitse strijdkrachten aan de Franse kust in anticipatie staan popelen, het had er even anders uitgezien. Niet dus. ‘D-day’ ofte operatie Overlord mag men gemakkelijk als een van de meest opzienbarende en succesvolle militaire acties ooit onderlijnen. Alles wat we zien en tegenkomen op deze reis wrijft dit er nog maar eens in.

dag 1 OPEN.JPG 

Zondag 8 mei 0712u.

Met de neuzen in dezelfde richting en vol goesting scheuren we de E17 op. Haast autovrij! Via Lille richting Parijs, Amiens en dan Le Havre. Het is wel een hele rit, reken een 500 km tot je in de ‘Battle Zone’ terechtkomt. Ons eerste punt van afspraak met de geschiedenis is Merville, meerbepaald de Batteries de Merville. Deze Duitse batterij bestond uit 4 150mm kanonnen en een handvol luchtafweergeschut. Om de Britse sector Sword te vrijwaren van zwaar geschut diende deze ingenomen te worden. Na een zwaar bombardement, wat vooral de dorpen in de buurt trof, landde het 9ePara Bn. O.l.v. Lt. Col. Terence Otway rond de site. Van de 600 man kon Otway er 150 bij mekaar scharrelen om vervolgens door de met mijnen bezaaide perimeter te ‘avanceren’. Het was 0050u op de historische dag. Wild om zich heen vurend wist de eenheid de site in nog geen  30 minuten te veroveren. De Duitsers vochten haast tot de laatste man. Van de ruim 200 waren er nog 22 die zich konden overgeven. Otway verloor er 70. Een spectaculaire actie die zeker invloed heeft gehad op de landingen even verderop.

01 Merville 1.JPG

Op de site vinden we natuurlijk de vier artilleriebunkers en enkele bijgebouwen. Drie zijn er ingericht als museum. Een met info over de Duitse bezetter, een als memoriaal voor de Britse Para’s en een voor de Belgische Brigade Piron. Nieuw op de site is een C47 transportvliegtuig welk te bezoeken is. Verder een Brits artilleriestuk.

02 Merville 2.JPG

Na tien minuten rijden zijn we tussen Ranville en Benouville. De legendarische ‘Pegasus Bridge’ ligt al jaren op het droge tussen relieken van de legendarische aanval op de brug op 6 juni 1944 om 0020u. Van de zes Horsa zweefvliegtuigen waren er vier vlakbij geland en eentje 800m verderop. De zesde zat 12 km verder. De vier die waren geland op 50m van de brug spoedden zich over de Orne. Pas toen ze aan de overkant waren reageerden de Duitsers. Na een fel vuurgevecht viel café Gondrée in Britse handen. Dit was het eerste bevrijdde gebouw van Frankrijk. Daar werden dan ook gelijk meerdere flessen gekraakt. Wij bezoeken eerst het museum en besluiten gezien de onregelmatige druppels die ondertussen beginnen te vallen eerst binnen onze ronde te doen. De openluchttentoonstelling toont ons de originele brug en een Horsa replica. In het mooie museum tal van historische artefacten die aan de actie refereren.

031 Pegasus 3.JPG

032 Pegasus 5.JPG

03 Pegasus 1.JPG

04 Pegasus 2.JPG

Als we de baan oversteken staan we aan de landingsgrond van de vier Horsa’s. Deze liggen er nog steeds bij als toen. Braak en drassig. Duiding op de plakkaten brengt ons toch weer dicht bij de feiten. Deze keer steken we ook de (nieuwe maar gelijkende) brug over en nestelen ons op het terras van het café. Voor de huidige uitbaters is het elke dag van ‘t zelfde: hun café op de foto, foto nemen van de bezoekers voor het café. Ik was dan ook (niet?) verwonderd van de nogal stugge bediening. De koffie was wél goed en zeker verdiend.

Een korte rit naar Caen was ons volgende deel. Na de inkwartiering in ons logies zochten we een restaurant op. Daarover kan ik helaas niet in detail treden, er zijn grenzen aan fatsoen. 

dag 2 OPEN.JPG

Maandag 9 mei, werkdag! Duidelijk merkbaar op de ‘périphérique’ van Caen. Gelukkig moeten we maar een klein eindje mee alvorens we binnendoor naar de ‘Hillman Battery’ rijden. Deze site is al een tijdje te bezoeken en een kort onderhoud met enkele werkenden aldaar blijkt ze nog verre van af te zijn. Echt heel veel is er dan ook niet te zien en na een kort bezoek aan de bunkers en een kleine wandeling rondom rijden we naar de kust. Altijd leuk om de zee te zien en het zilte water te ruiken.

05 Hillman 1.JPG

Vanaf Luc-sur-Mer volgen we zo goed als kan de kustweg door de aaneensluitende dorpen : Langrune-s-Mer, St.Aubin-s-Mer en Bernières-s-Mer. Zo belanden we in de Canadese zone ofte Juno. In Courseulles-s-Mer bevindt zich het imposante en razend interessante Juno Beach Centre. Niet alleen levert dit museum een hoop informatie over de Canadese deelname aan de evenementen, tevens geeft het een ruime inzage in de ontwikkeling van Canada als natie. Vanaf de eerste ontdekking en kolonisatie, over de immigratie vanuit Europa tot de zelfbewustwording van de natie en uiteraard de deelname aan zowat alle grote conflicten ter wereld.  

06 Juno 2.JPG

De opdracht van de Canadese eenheden was samen met de Britse die links en recht van hen landden, door te stoten naar Caen om het vliegveld in te nemen. Caen zou nog een heel ander verhaal worden. De Royal Winnipeg Rifles werd omzeggens al gedecimeerd nog voor ze aan land waren. Andere eenheden hadden meer geluk, maar het zou nog even duren alvorens Caen bevrijd zou worden.

07 Juno 9.JPG

Vooraf gaan we mee het strand op met een van de gidsen. Zij geeft ons een voldoende beeld van de situatie tijdens de bezetting aan de kust en leidt ons mee in een ruime bunker op het strand. Deze is anders niet te bezoeken. In de groep zitten naast enkele andere Vlamingen ook Amerikanen en uiteraard een hoop Canadezen. De gids spreekt behoorlijk Frans met een Engels accent en vice versa. Voor ons, Vlamingen maakt het allemaal geen zak uit, wij zijn ondertussen van alle markten thuis.

Even verderop ligt Graye-s-Mer. Een kustplaatsje vooral uitgebouwd naar toerisme toe. Aan de kust staat een monument voor de Vrije Fransen die daar later aan land zouden komen. Ook de Engelse koning en De Gaulle zouden later in Graye vaste voet aan wal zetten. De Churchill AVRE tank trekt wel de aandacht maar ook de picknick wordt aangesproken wat wél de aandacht van de zeemeeuwen trekt.

07b Graye.jpg

Van Graye rijden we naar Arromanches-les-Bains. Een stadje dat qua reputatie zijn naam ver vooruit is. Hier lag immers de grootste Mulberry haven van Normandië. De kunstmatige haven die na de landing de logistieke bevoorrading moest verzekeren. Het is hoog water als we aankomen dus op het strand gaan kan niet. Het perfecte alternatief is een bezoek aan het ‘Arromanches 360° Cinema’. Met de nodige vooringenomenheid maken we toch de klim naar boven wat niet alleen een mooi zich over de baai geeft maar ons tevens confronteert met de beperkingen van ons klimvermogen. Hoe dan ook, we zijn net op tijd voor de volgende vertoning. Hier speelt men een film van 18 minuten in, ja, 360° rondom de kijker. Wie mobiel genoeg is kan rondwandelen. Eerlijkheidshalve moet ik stellen dat het bijlange niet slecht was. Met een combinatie van historische en nieuwe beelden krijg je toch een mooie kijk op de zaken. Achteraf maakte het toch wel enige indruk.

08b Arro.jpg

08 Arro B 3.JPG

We stoten nog door naar Longues-s-Mer, waar de evenzo genaamde Batteries staan. Het kuststrookje heet officieel ‘Le Chaos’ wegens de afbrokkelende kliffen. Het lijkt nogal rustig op de site maar schijn bedriegt. Het is hier zo groot dat je gerust enkele bussen toeristen of schooluitstappers kan verbergen. En ja, eens we goed en wel op pad zijn duiken ze op. Nu valt dat best mee. Ten eerste, volk op de gebouwen geeft een extra dimensie en tegelijk een beeld van de verhoudingen van de gebouwen. Dansende dartele deernes dwarrelen op bunkers die ooit dood en destructie zaaiden op de stranden in hun bereik. In dit geval Omaha en Gold.

Deze zware kanonnen bestookten op de vroege ochtend van 6/6/44 de geallieerde schepen en naderhand ook stranden. Het is de enige kustverdediging waarvan al de kanonnen nog aanwezig zijn, wat iets heel anders is dan ‘intact’ zijn.  

11 Longues 15.JPG 

 Van op de laatste bunker hebben we een mooi overzicht over de site. Zolang het weer meewil natuurlijk want donkere wolken laten nog af en toe een artistieke zonnestraal door. Even oversteken naar de voorwaartse observatiebunker die tot in de perfectie in staat is gesteld. Het is niet moeilijk om je in de plaats van de Duitse waarnemers te plaatsen.  

10 Longues 13.JPG

Als we terug naar de auto wandelen wordt het wel echt donker en als we eenmaal rijden valt het er met bakken uit. Een weliswaar kort maar hevig onweer hypothekeert een stop in Crépon. We noteren dat de volgende dag Crépon als eerste op de agenda staat alvorens we weerom naar Arromanches rijden om daar de draad op te pikken. Waarom? Omdat het dan laagwater is, slimmeke!

dag 2 SLOT.JPG

Volgende keer: méér!

Na de volledige publikatie: een volledig foto overzicht op Picasa Web!

 

10:44 Gepost in Historie | Commentaren (2)

Commentaren

GOEI FOTO'S, MAAR FOUTE METAL!

DE VRIENDEN VAN HET FRONTSCHWEIN

Gepost door: anoniempje | 21-05-11

Er bestaat wel zoiets als 'foute vrienden', mijn gedacht... ;-))))====

Gepost door: Tarkus | 21-05-11

De commentaren zijn gesloten.