23-05-11

Normandië, deel 3 (11 & 12 mei '11)

dag 4 Open 2.JPG

Voorlaatste dag en eigenlijk de laatste dag dat we ons volledig op de kust en het kritieke binnenland gooien.

Via Carentan rijden we richting Ste Mère-Eglise en aan de afslag rijden we naar het Oosten ipv naar het stadje. Voor de freaks: nu bevinden we ons in ‘Band Of Brothers’-land. In Les Helpiquets staat een monument genaamd ‘The Beginning’. Hier landde de 82nd Airborne Division (‘All American’) en de 101st Airborne Division (‘Screaming Eagles’) met als doel de bruggen over de Douve en de Merderet te beveiligen. Het monument is specifiek voor het 507ePIR van de 82nd omdat zij haast pal op hun objectief ofte LZ landden. Deze waren de eerste Amerikanen die in het bezette Frankrijk voet aan de grond zetten. We zijn het er over eens dat het een lelijk monument is.

24a Les Helpiquets 3.JPG

Beter zijn we af op de boerderij ‘La Fière’. Enkele jaren geleden nog een boerderij in slechte staat, vandaag blijkbaar al een Bed & Breakfast. Het monument aan de overzijde van de baan, officieel ‘Paratroopers Monument’, in de volksmond ‘Iron Mike’ oogt veel mooier en vooral krijgshaftiger.

25 La Fière 3.JPG

We zijn ruim op tijd in Ste Mère-Eglise om eerst rustig de kerk te bekijken alvorens we het ‘Airborne Museum’ bestormen. Als er tegen die tijd een buslading jeugd staat aan te schuiven herschikken we de kaarten en besluiten eerst naar Utah Beach te rijden. Ook even een tegenslag als blijkt dat het Utah Beach Museum aan een fikse uitbreiding bezig is. Ik was in de mening dat dit al afgerond zou zijn. Niet dus. Enfin, weerom een reden om nog een terug te komen. Gezien de infrastructuur die men bezig is recht te zetten belooft dit.

Op naar de kust, via de verschillende monumenten met al hoogstgeplaatste een monument opgedragen aan de ‘officers and sailors’ van de Amerikaanse marine. Zij scoorden misschien niet sensationeel op de stranden maar zij lagen wel constant onder vuur tijdens de landingen. Het is een trio van nogal plompe Permeke-achtige figuren maar straalt ook kracht en vastberadenheid uit.

26 Utah 6.JPG

Voor een keer vind ik het niet erg dat een sliert meiden net het monument wil beklimmen. We laten ze zelfs graag voor gaan. Op het strand geen of nauwelijks beweging. Er wordt wat met paard en kar gereden maar dat is de enige activiteit die we waarnemen. Toen de Amerikanen hier landden viel dat ook best mee. Gezien de Duitsers hier geen landing verwachtten waren er slechts enkele reserve eenheden aanwezig. Met nog geen 200 geallieerde slachtoffers was dit zeker de meest vlotte landing. Op het einde van de eerste dag waren er al wel 20 000 manschappen en 1700 voertuigen aan land gegaan.

28 Utah 08.JPG29 Varreville 03.JPG

We rijden verder langs de kust tot aan de Dunes de Varreville. Centraal staat een monument voor de franse Brigade Leclerc die hier aan wal kwam. Wie een wandeling doet op het strand kan nogmaals bevestigen dat de Duitsers wel heel erg creatief met beton waren. Bijna aaneensluitend vinden we bunkers van allerlei types en grootte. De ene al wat meer weggezakt dan de andere. Zelden zoveel leeg strand gezien als die dag. En dan moesten we nog even verder tot aan Ravenoville Plage. Tijd voor een hapje op de voorziene picknickweide. Hier was de oorspronkelijke landing voor Utah voorzien maar wegens een combinatie van weersomstandigheden en navigatie landden ze twee kilometer oostelijker, daar waar nu het museum is.

Onaangeroerd en afgezoomd met duinen en een reeks vakantiehuisjes (neem ik aan) ziet het er schilderachtig uit. Voor ons doemt het Iles de St Marcouf op uit de nevel en ten oosten de versterking van St Vaast. Hier kan ik wel uren blijven liggen/hangen/indutten maar helaas, we hebben nog een hele boterham te gaan vandaag. En alhoewel ik geen strandmens ben in de recreatieve zin van het woord (ik associeer een strand bij goed weer altijd met overbevolking) vind ik het heerlijk op een leeg strand te wandelen.

normandië,utah

Gezien de gewijzigde route doen we eerst de Batteries d’Azeville aan. Nog niet zo heel lang open, dus hoogste tijd om dit eens van naderbij te bekijken. Net zoals die van Merville en Crisbecq – en er zijn er nog een handvol – was deze batterij van levensbelang voor de bezetter gezien deze de stranden konden vrijwaren van vijandelijke activiteit. Vanuit Azeville wordt Utah drie dagen lang beschoten. Het wordt pas ingenomen op 9 juni na een lange en harde strijd. Dit complex beschikt over een indrukwekkend onderaards gangenstelsel met o.a. rustruimtes, communicatie-en tal van andere lokalen. Bij de ingang krijgen we een audioguide in het Nederlands welke prima werkt en uitvoerig uitleg geeft tijdens de rondwandeling. Enige handigheid is natuurlijk wel vereist…

Azeville 04.JPG

Als we terug bovengronds komen zien we de kazematten langs de achterkant. Alle bunkers zijn vervolgens toegankelijk en in redelijke staat. Ja, hier is hard gewerkt sinds mijn laatste bezoek. Toen was het nog een bouwwerf. Een echte aanrader voor wie de sfeer en geladenheid van een Duitse batterij eens aan den lijve wil ondervinden. Wie lijdt aan claustrofobie gelieve zich te onthouden.

Terug naar Ste Mère-Eglise om het ferme Airborne Museum te bezoeken. En dat valt mee; we zijn nu een eindje in de namiddag en het bezoek neemt duidelijk af. Hier staat alles in het teken van de luchtlandingeenheden; zowel de paratroopers als diegenen die met zweefvliegtuigen ofte ‘gliders’ neerkwamen. In het eerste parachutevormige gebouw staat een Waco-glider en in de vitrines een groot aanbod van persoonlijke memorabilia van veteranen. Een confrontatie met persoonlijk materiaal is toch nog even iets anders dan een koud wapenmagazijn. Wie zelf mocht dienen in onze/een strijdmacht herkent vele zaken. Maar ook oude verweerde uniformen maken het interessant. 

31 SMEAM 16.JPG

31b SMEAM 17.jpg

De andere hal heeft als centrale punt een C47 transportvliegtuig (Dakota) in volle glorie en omringd door activiteit. Een korte film in het zaaltje achteraan geeft de situatie van het stadje weer tijdens die woelige dagen. Echt een fantastisch museum, zelfs nu ik het voor de tweede keer bezoek. Hiermee zat ook deze dag er op, welke werd afgesloten met een ‘grand café’ in een sympathiek café.

De laatste dag brengt elke kilometer ons dichter bij huis. En dat zijn er nogal wat. Bijna 715 om precies te zijn. Maar we zouden onszelf niet zijn als we onderweg nog een en ander meepikken. Zo biedt ik eerst aan mijn reisgenoot een Tiger 1 tank aan, voor zover ik weet de enige in heel Normandië. Deze staat te pronken net voorbij Vimoutiers. Het duurt dan ook niet lang alvorens we er opzitten.

32 Tiger 02.JPG

Vervolgens rijden we naar Les Andelys, waar het kasteel van Richard Leeuwenhart staat. Château Gaillard dus. Van op de heuvel heb je een geweldig uitzicht op de Seine die beneden stroomt. Werkelijk een plaatje. Zowel de tijd als de vermoeidheid begint echter door te slaan en we zien al gauw af van een echt bezoek. Het is natuurlijk een ruïne die men nog volop aan het opbouwen is. Misschien iets voor later.

33 Les Andelys 1.JPG

Het verkeer onderweg terug naar huis was aanvaarbaar. Zelfs de detour langs Brussel, waar we erg voor vreesden, leverde niets van problemen op waardoor we redelijk vlot en zonder ergernissen terug in onze stad aankwamen. Zelfs onze ring was vrij. Ik zie echt niet in waar die geallieerden zich in juni ’44 zo druk over maakten. 

Hiermee hebben we een meer dan geslaagde uitstap achter de rug. Waarschijnlijk zal ik er nog wel eens naar toe gaan. In de wetenschap dat we nu echt enkele en alleen de belangrijkste en meest in het oog springende plaatsen hebben bezocht, blijft er nog heel wat te gaan. Zo is er nog het museum in een voormalige Duitse radarpost, het museum met de wrakken die men na datum uit zee heeft gevist, Musée du Débarquement in Arromanches en uiteraard Utah Beach Centre, om er maar een paar te noemen.

26 La Fière 8.JPG

SLOT LOGO.JPG

Zowiezo verplichte kost voor iedereen die nu de vrijheid geniet eender om welke onzin dan ook op een blog te posten!

Check vooral de Picasa Webpagina!

De commentaren zijn gesloten.