20-05-11

Riverside, Tides From Nebula in Trix, 18/05/11

 

Riverside logo.jpg

Progressieve rock in Vlaanderen. En op een woensdagavond. Daar moet geen tekening bij gemaakt worden, zeker?

Het handvol progressieve concerten dat ik in onze regio al heb mogen meemaken vulden een klein kwart van de zaal of club. Dus viel het woensdag nog aardig mee in de Trix waar Riverside passeerde in het kader van hun 10-jarig jubileum.

De opkomst leek eerst nergens naar toen opener TIDES FROM NEBULA aan hun set begon. Persoonlijk vond ik dit niet zo heel erg want het gaf wat ademruimte na de ervaring de avond voordien. Hoe dan ook: het Poolse water lijkt aardig besmet met een bijzonder muzikaal virus. Mijn progressieve muzikale collectie is ondertussen al lang veranderd in een erg internationale club. Waar eerder de Britse, vervolgens Scandinavische, Nederlandse en Duitse bands de dienst uitmaakten, loopt iedereen nu storm voor zeg maar Italiaanse en vooral Poolse bands. En dat is meer dan terecht. Riverside draait dus al een decennium mee en ik herinner me de eerste beluistering van hun volwaardig debuut ‘out of myself’. Dat was een (draai)deur die openging. Nadien ontdekte ik o.a. Satellite, Moonrise en Collage. Bands die gevestigde waarden als IQ en Pallas zeker evenaren. Woensdag hoorde en zag ik voor het eerst Tides From Nebula. En dat is toch weer een ander kopje thee.

TFN speelt natuurlijk progressieve rock maar situeert zich in dat huis bij de post/art-rock. De band heeft geen echte frontman en speelt louter instrumentale tracks. Het bandgeluid leunt erg aan bij Anathema, Arctic Plateau en Long Distance Calling. De gitaartechniek en de opbouw van de songs zijn hypnotiserend en enerverend tegelijk, wat maakt dat je niet weet waar de song gaat eindigen en hoe lang hij nog duurt. In de progscene hoeft dat niet speciaal iets negatiefs te zijn. Gezien er maar één supportband was, kreeg TFN ruim de tijd om hun twee cd’s te promoten. De nummers begonnen steeds erg dromerig om op een moment uit te barsten in een hoogtepunt om vervolgens weg te zakken in een even sferisch einde. De band zelf liet zich fysisch volledig gaan op het podium. Zonder gebruik te maken van een soep van electronica, enkel een subtiel (live) pianootje zorgde voor kippenvel. Toch verdienen zij verdienen zeker de Grote Prijs Bescheidenheid. De band was erg tevreden met het feit dat er nu dankzij Riverside ook eens wat volk kwam kijken naar hen. 

110518 Riverside 026.JPG

110518 Riverside 002b.JPG

RIVERSIDE heb ik al verschillende keren mogen zien op de meest diverse locaties. Als support van Vanden Plas, in een leeg muziekcentrum, om 11u ’s morgens op Arrow Rock, op Bospop en in de Biebob als headliner. Telkens weten ze me te bekoren met hun zeer eigen geluid. Maar het is de locatie die veel doet aan de presentatie van de band. Het was dan (uiteindelijk) ook een goede beslissing om het concert toch in de Trix te laten doorgaan. Riverside op een ruim en diep podium met een perfect geluid en goed opgewarmd door een aangepaste band. Hier kon dus niets mislopen en dat deed het ook niet. 

De band trok stevig van wal met ‘Beyond the Eyelids’ en ‘Out of Myself’ maar het was natuurlijk met het opzwepende en muzikaal spannende ‘Reality Dream III’ waarmee het eerste ‘Aha’ moment kwam. Ik denk dat dit bij alle Riversidefans een uitgelezen plek in het muzikale hart heeft veroverd. Hierin komen zowat alle Riverside elementen aan bod. De meeslepende opbouw, een korte maar heavy riff en uitgebreide solo’s van zowel toetsenist Michal Lapaj als gitarist Piotr Grudzinski. Altijd even slikken voor de senioren onder ons als Michal het Keith Emerson-loopje op de piano (…) doet of een Ken Hensley Hammond laat weerklinken.

110518 Riverside 094.JPG

110518 Riverside 127.JPG

110518 Riverside 144.JPG

Zelf ben ik nu pas helemaal gek van het laatste album ‘Anno Domini High Definition’ omdat hier toch enkele nieuwe elementen inzitten. Hieruit kregen we ‘Egoist Hedonist’, waarin Mariusz Duda vocaal meer aan de bak kwam. Natuurlijk is deze band geen band waarin een straffe zanger het mooie weer moet maken; het is vooral de instrumentale compatibiliteit van de verschillende muzikanten en de warme bezwerende stem van Mariusz die zorgt dat elk nummer er staat. Nooit verzanden zij in een oeverloos noisy gedoe, alles is aardig gestructureerd en live houden ze zich daar ook aan. Het subtiele drumwerk en percussie benadrukt nog maar eens hoe ingenieus de muziek van Riverside wel in mekaar steekt.

110518 Riverside 321.JPG

110518 Riverside 190.JPG

Een aardige verrassing was dat Riverside nu een (wat heet) mini cd uitheeft met drie tracks. Dit vertaalt zich wel in meer dan 30’ muziek van de bovenste plank. We kregen hieruit ‘Living in the Past’ te horen. De band liet zich vervolgens horen van hun meest muzikale intieme zijde met ‘Conceiving You’ waarin het gitaarwerk weer vele emoties opriep bij de toehoorders die zich ondertussen al collectief hadden overgegeven aan al dit moois. Tijdens ‘Left Out’ uit het laatste album kon je een speld horen vallen. En weerom een hemelse gitaarsolo volgde. Hetzelfde bij ‘Loose Heart’…hoe geweldig kon dit nog worden?

110518 Riverside 129.JPG

110518 Riverside 280.JPG

110518 Riverside 411.JPG

Met ‘Panic Room’ ging de band terug de hardere kant op, beetje industrial elementen en vervreemding, maar steeds gepolijst en uitgebalanceerd. Met ‘Forgotten Land’ kregen we nog een lange nieuwe song en er werd afgesloten met ‘Reality Dream II’. De band kwam nogmaals kijken en wist in absolute schoonheid te eindigen middels ‘The Curtain Falls’ waar zij op het einde een voor een hun instrument laten voor wat het is en het podium verlaten. Ik vond deze gimmick in hun begindagen al bijzonder geslaagd en nu pakte het me weer.

Achteraf had ik hetzelfde emotionele voldane gevoel als toen Anathema hun laatste album volledig gespeeld had. Dit moest ook even een plaats gegeven worden. Ja, een mens wordt soft van al dat fraais. Of haalt het net ‘het Schone’ uit een mens boven? 

110518 Riverside 641.JPG

110518 Riverside 369.JPG

110518 Riverside 646.JPG

110518 Riverside 774.JPG

 

19:05 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.