24-05-11

Beyond The Labyrinth - 'Chapter III - Stories' - Live, 21/05/2011

 

beyond the labyrinth,chapter iii

Ik voelde de bui NIET hangen. Ik wilde ze ook niet zien hangen. Een klein stemmetje onderdrukte een even klein hartje maar ik vertik het om langer negatief te zijn in deze materie en mijn gevoel niet te volgen. Daarom: ik wou en kon de bui écht niet zien hangen.

Het was trouwens nog prachtig weer, met een blauwe lucht en een aangenaam temperatuurtje toen ik zaterdagavond aankwam in de Zagerijstraat in Genk. Of all places. En dat terwijl ik diezelfde avond op korte wandelafstand Diablo Blvd. gratis ende voor niets kon gaan zien in ons gemeentepark. Was dit een moeilijke keuze? Niet echt.

Alhoewel ik niet geheel afkeurig sta tegenover laatstgenoemde en de logistieke situatie mij zou toelaten meerdere alcoholische drankjes te kunnen nuttigen dan anders (trek hier vooral geen foute besluiten uit) wegens à pied, verkoos ik toch om de rit naar Genk aan te vangen.

Reden: BEYOND THE LABYRINTH heeft zijn nieuwe album nu officieel uit. Ipv een aparte recensie zal ik mijn mening middels deze live presentatie ventileren. 

BEYOND THE LABYRINTH, onze hoop in –zéér- bange dagen op een renaissance van ‘classic/hardrock’ in onze contreien verdiende op deze mooie lenteavond mijn aandacht. Niet alleen omdat ik de band meer dan een warm hart toedraag; het feit dat ze die avond hun nieuwe, derde cd ‘Chapter III – Stories’ gingen voorstellen én het feit dat een en ander in handen was van R-Mine, trok mij moeiteloos over de streep. 

Met als ondersteuning de bands Iron Fate, Dragonsfire en Lonewolf, welek momenteel onder de naam ‘Metal Service door Europa trekken, kon het niet anders dan een op zijn minst onderhoudende avond worden vol muzikale ontdekkingen en uiteraard Limburgse ambiance. So far so good. Een kerkgebouw als eerste buur en een hamburgerkraam voor de deur; we waren in veilige handen. 

Het Duitse IRON FATE mocht de avond openen en deed dat wel met bravoure ondanks de nog magere opkomst. Iron Fate speelt pure traditionele heavy metal in de stijl Manowar, Judas Priest met hier en daar een moderne trashy twist. Naast de gesmeerde gitaartandem was ik wel onder de indruk van de zanger. Deze jongen heeft wél een geweldige strot. Als zij tot slot een toch wel heel erg goede versie van Priest’s ‘Victim Of Changes’ brengen, bewijst deze band zichzelf meer dan voldoende. 

beyond the labyrinth,chapter iii

Het eveneens Teutoonse DRAGONSFIRE– je voelt hem al komen – speelt ook erg traditionele heavy powermetal. Toch kon me deze iets minder bij de les houden. De bassist/zanger klinkt wel overtuigend maar zijn Lemmy-achtige geluid begint na enkele nummers wel te enerveren. Komt daarboven dat de drummer zich af en toe Rudi Carrell waande en zonodig de gang van zaken moest onderbreken met zijn nichterige krauthumor. Ach, verder: leuk voor de kids, maar ik had het ondertussen wel even gezien (25 jaar geleden ook al trouwens) en onderhield buiten me met enkele muzikale geestesgenoten onder een zachte lentehemel en wat te vreten.

beyond the labyrinth,chapter iii

Headliner van deze package was het Franse LONEWOLF. Weerom een handvol catchy powermetal riffs en meezingbare refreinen. Zoals het exemplarische ‘Viktoria’ waarin Rhapsody-elementen aanwezig zijn. Fijn nummer dus. Ook deze band speelt retestrak en ik kan me voorstellen dat dit voor een volle club voor hectische taferelen moet kunnen zorgen. Zou moeten kunnen …. In zaal Bret in het vredige Genk was het een beetje anders, maar soit, met een knipoog en een zwanske werd dit nog over het hoofd gezien.

Beyond The Labyrinth, Chapter iii

Wat had dit nu alles te maken met BTL? Geen zak natuurlijk. Om de boel gaande te houden en in de hoop om in deze pastorale woestenij wat volk op de been te brengen waren deze bands aan de avond toegevoegd. Ondanks het feit dat deze drie bandjes op hun eigen best sterk en fun waren, was er eigenlijk geen hond in geïnteresseerd en vice versa. Wie voor BTL kwam bekeek het maar en die enkelingen die er wel pap van lustten waren even snel weer verdwenen.  

Omstreeks 2230 nam BTL het ruime en van alles voorziene podium in. Met een nieuw album in aanbieding was ik – en enkele anderen, gelukkig – wel nieuwsgierig naar de live uitvoeringen van deze songs. Daarenboven is er praktisch ook wel wat veranderd. Zo worden er veel meer live-keyboards gebruikt, is alle achtergrondzang live en niet in het minst: naast nieuwe drummer Michel Lodder zal gitarist Mark Wenkin gitaarsgewijs weerwerk bieden aan Geert Fieuw. Geert zal dus meer ruimte hebben om de toetsen te bespelen. Oudgedienden Gerry Verstreken op bas en zanger Jo De Boeck zijn al jaren vaste elementen in BTL.

De band stak van wal met het vrij harde ‘Saturation Point’, een naar BTL normen erg agressief nummer. Een kleine technische storing gaf even een fout signaal maar dit werd door de geluidsman snel opgelost. Daarnaast vond ik (en ik niet alleen) dat Mark’s gitaarsound nogal penetrant en scherp was in het verder mooi uitgebalanceerde geluid. Nu is het mooi om een gitarist met metalroots in de band te hebben omdat hiermee het contrast tussen Geert’s eerder traditionele en neo-prog geluid en het meer schredden van Mark. Maar het moet natuurlijk wel evenwichtig blijven.

Beyond The Labyrinth, Chapter iii

De band tastte blijkbaar nog even de situatie af maar tegen het einde van de eerste song leken ze zich als vissen in het water te voelen.

Het meest aanstekelijke nummer van de nieuwe cd is zonder meer ‘The Peter Principle’, een radiovriendelijk nummer dat naast een sterk openingsmoment en een verrassend middenstuk tevens een van Geert’s mooiste solo’s bevat. Het up-tempo refrein geeft de song enige drive waardoor het zowel spannend als fris blijft. Zonder meer een van BTL’s muzikale hoogtepunten!

beyond the labyrinth,chapter III

Vroeg in de set kwam ‘Oceans Apart’, deze AOR-aandoende titel dekt de lading volledig. Een meeslepende ballade waarin Jo zijn persoonlijke gevoelens en ervaringen kwijt kan. Maar het nummer roept bij mij thematisch even sterke gevoelens op als bvb Survivor’s ‘Across the Miles’, m.a.w. een absolute klasbak van een tearjerker en ongetwijfeld een blijver in de set. 

Een hevige stemmingswissel volgde als ‘Fear’s the Killer’ wordt ingezet. Ook een erg stevig nummer met een aanstekelijke riff die enige metal invloeden verraad. Toch verliest de band zich nooit in een genre en blijft het typisch BTL.

‘Tomorrow is Gone’ uit het debuut ‘Signs’ blijft misschien wel het sterkste nummer uit dat album, maar steekt toch wat af tegen de nieuwe lichting. Doch, dankzij de sterke interpretatie van de ondertussen erg gewijzigde band, weet het overeind te blijven. Het zou fout zijn om je verleden te negeren. Prima prestatie en een warm gevoel bij de fans van het eerste uur. 

beyond the labyrinth,chapter III

Beetje hetzelfde sentiment bij ‘No Place for a Dreamer’, mijn persoonlijke favoriet uit ‘Castles in the Sand’. De prachtige zanglijn wordt door Jo pakkend gebracht  en het hoogte punt in een gitaarsolo die door merg en been gaat. Ook met dit nummer toont Jo dat hij ontzettend gegroeid is als zanger. Waar zijn stem voorheen nogal snel op breken stond, gaat hij nu eerder vlot op in de dramatische wendingen die het nummer zo meeslepend maken. Chapeau!

beyond the labyrinth,chapter III

‘Raise the Horns’ vind ik persoonlijk een beetje het buitenbeentje op de nieuwe plaat. Vol van eerbare bedoelingen en op zich wel een aangename song, vind ik de hele opbouw en sfeer niet echt klikken met de inhoud. Die had best was agressiever mogen zijn. 

‘In Flanders Fields’, eveneens van ‘Signs’ is ondertussen een beetje een ‘monstre sacré’ geworden van BTL. Dit nummer is al jaren deel van de live set. Op cd ook niet echt een favoriet van mij, maar live blijft het er wel staan. Laat dit eerder liggen aan de gedateerde productie van dat album dan aan het nummer. ‘Time to Fly’ klinkt vandaag ook veel grootser en steviger dan de opname op ‘Castles’.

Beyond The Labyrinth, Chapter iii

Het nieuwe ‘Hidden Agenda’ (check op Youtube de clip!) komt dan weer hard aan met zijn aanstekelijke riff en in-the-face zangpartij. Misschien niet de grootste compositie op ‘Chapter III’ maar live wel een nummer dat het publiek aanzet tot een voorzichtig headbangen. Het heftige, hakkende ritme word nog eens benadrukt door heftig drumwerk van Michel Lodder. Ook Jo laat zich hier van zijn meest agressieve kant zien. 

beyond the labyrinth,chapter iii

‘The Girl with the X-ray Eyes’ de sterke opener van het nieuwe album kan gelijk op algemene goedkeuring rekenen. Hierbij moet ik wel opmerken dat de zangpartij soms wel veel vergt van Jo, maar hij weet dit toch tot een goed einde te brengen. Hierbij komen ook nog eens de live backing vocals sterk naar voor, wat toch niet altijd evident is en waarvoor ik toch even mijn hart vastheid. De band sloeg zich er verder zonder veel moeite door en wist deze albumfavoriet overtuigend te brengen. Volgden nog: ‘Pure Sabotage’, een song met toch weer een beetje een uitdagende structuur en vreemde riff en het mooie ’Stories’.

beyond the labyrinth,chapter iii

De show werd afgesloten met ‘Beyond the Labyrinth’, in de meest complete uitvoering die ik ooit mocht ervaren. Nogmaals werden de vocale krachten gebundeld om het magistrale refrein als een warm deken over het publiek te spreiden. Tevens weerom bewijst de band dat hun songs live veel sterker uit de hoek komen dan initieel opgenomen. Dit geld zeker voor de oudere tracks. Maar wat biedt ‘Chapters’ ons nog meer?

beyond the labyrinth,chapter iii

‘Where Kindred Spirits Meet’ vind ik op alle vlakken zeker een van de beste tracks op het album. Het is muzikaal uitgebalanceerd, inhoudelijk relevant voor velen onder ons en heeft een zeer mooie tekst, verpakt in een meeslepende melodie. Zonder twijfel een van de meest of hét meest muzikaal ‘volwassen’ nummer dat BTL ooit bij mekaar schreef.

‘The Darkest Page’, in het midden van het album, is letterlijk én figuurlijk het zwaartepunt van het album. Inhoudelijk zeer geladen en muzikaal uitdagend. De intro zorgt op zich al voor voldoende kippenvel. De prima uitgewerkte tekst in het geweldige boekje doet de rest. Een gedurfde maar geslaagde toevoeging aan het album!

beyond the labyrinth,chapter iii

‘Hypersensitive’ vraagt misschien wel het meest van de luisteraar. Zelf ben ik er nog niet helemaal door, maar bij elke beluistering kom ik meer en meer in de structuur en nogal hectische aanpak van deze erg progressieve track. Niet echt radiovriendelijk maar een wel een prima luisteroefening voor wie thuis is in complexe rockmuziek. Alle anderen mogen deze uitdaging ook aangaan natuurlijk want daar is nog niemand slechter van geworden…

beyond the labyrinth,chapter III

beyond the labyrinth,chapter III

Tot slot krijgen we nog een deftige bolwassing met ‘Strength’. Je kan er niet naast: de opening is puur Savatage-style bombast. Lijkt wel weggelopen van ‘The Wake of Magellan’.

Voor mij een mooie referentie en voor de band weerom een prachtig staaltje van muzikale diversiteit  (oesje…). Hiermee tonen ze niet alleen aan dat ze muzikaal ruimdenkend zijn, maar blijkt tevens dat ze zoveel verschillende vormen van classic rock, hardrock/metal en prog weten te versmelten tot hun eigen geluid, iets wat voor het hele nieuwe album geldt. Daaromdient iedereen die deze muziek is genegen, dit album aan te schaffen. Laat u niet kennen!

beyond the labyrinth,chapter III

...

En dan kan ik niet anders dan....

Had ik al laten vermoeden dat de opkomst niet erg groot was, ik was te mild. Het was écht zowaar pijnlijk om te moeten meemaken dat dit evenement nauwelijks volk trok. Nu is deze blog niet dé plek om uit te maken waar dat aan ligt. Dat BTL niet hip en hot is, daar kunnen we mee leven. Ik ga er vanuit dat hun publiek dat ook niet is. Daarmee bedoel ik maar: BTL is geen hype maar spreekt wel een publiek aan dat ‘al wat gezien en gehoord’ heeft en eerder van traditionele symfonische(hard)rock bands houdt. Misschien hebben ze niet de juiste haarsnit of de obligate foute brillen. Ik heb in jaren negentig wel meer lege zaaltjes en cafés gezien dus nieuw is het allemaal niet.

R-Mine, een organisatie die blijkbaar razendsnel groeit en naargelang hun agenda even razend interessante bands weet te strikken om in diverse zalen (Genk, As) te komen spelen, mag ik ook niet koudweg veroordelen. Dat zij blijkbaar langzaam leren om publiciteit te maken is hun vergeven. Let op: R-Mine heeft al mijn sympathie en ik kijk dan ook watertandend naar hun planning. De waarheid zal echter ergens in het midden liggen, denk ik.

Maar mag ik mij wél vragen stellen over zaal Bret? Ik kan er niet bij dat deze voorstelling in een landelijke gemeente ver weg van iedereen behalve de Genkenaars en Limburgers in het algemeen, plaats vond. Waarom niet in Ciney of Kaaskerke? Ik zou me de rit kunnen besparen. Terwijl de driehoek Gent-Brussel-Antwerpen voor iedereen praktisch aantrekkelijker is.

Ik kan me ook makkelijk voorstellen dat BTL in buurlanden met wél een ontwikkelde rock-cultuur zoals Nederland of Duitsland toch gemakkelijker volk op de been zou kunnen brengen. Kwestie van mentaliteit, organisatie en media. De initiatieven R-Mine verdienen hoe dan ook alle support!

Helaas leven we tot nader order in een land waar een muziekgenre moet bulken van commercieel potentieel alvorens er een haan naar kraait. Onze afgestompte radiostations welke diversiteit prediken maar uiteindelijk allemaal uit hetzelfde vaatje tappen en dezelfde konten likken, zijn een absolute no-go zone voor hardrock/metal/prog. Enige lichtpunt blijft Classic21, al zijn die ondertussen ook van hun pluimen aan het verliezen.

Als StuBru eenmaal per jaar zijn ‘Zwaarste lijst’ bovenhaalt haal ik dan ook eens de schouders op. Of hoe Alex Agnew als excuustruus op de radio wordt gelanceerd…en we weer helemaal terug aan het begin van ons artikel zijn…maar wél met een geweldig album op zak!

http://www.beyond-the-labyrinth.com/Beyond_The_Labyrinth_...

http://www.r-mineevents.com/

 

22:36 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.