05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.