06-07-11

Graspop Metal Meeting, zondag 26 juni

Dag drie. Laat ik gelijk eerlijk zijn: met mijn traditionele vooringenomenheid was er initieel niet veel nodig om mij thuis te houden. Bij voorbeeld: bar slecht weer in de voorspelling en een programma met nauwelijks iets wat me echt boeide. Tot enkele weken geleden Pagan’s Mind werd toegevoegd én er een geweldige zomerdag werd voorspeld. Ja, dan is de kazak rap gekeerd…

110626 GMM 3 837.jpg

Shame on me. Zondag had na voorgenoemde band niet echt favoriete bands maar bleek toch een onderhoudende en soms verrassende dag te worden.

De Noorse band PAGAN’S MIND kan bij mij weinig verkeerd doen. Onlangs nog voor een handvol mensen in As, nu mochten ze de mainstage openen voor een erg gemengd publiek. Op heel deze editie stond buiten PM geen enkele progressieve metalband en zondag was de programmatie toch nog iets extremer dan de vorige dagen.

In de 45’ die de band had, gaven ze dan ook het beste van zichzelf. Verwonderlijk dat op dit relatief vroege uur de stem van Nils K. Rue al zo wakker was. Er werd dan ook niet veel tijd verloren en de band zette zich in gang met de opener van de nieuwe cd ‘Eyes Of Fire’ en ‘Enigmatic Calling’. Een van mijn favoriete PM nummers is ‘Walk away in Silence’,welke een grote Queensryche invloed verraad. ‘God’s Equation’ in al zijn complexiteit volgde. Verder kregen we nog het beenharde ‘Alien Kamikaze’ en de PM klassieker ‘Through Osiris’ Eyes’.

Een pracht van een opener, vooral wat mijn smaak betreft. Ook het geluid was dik in orde wat bij bands als deze echt wel noodzakelijk is. Alle vooringenomenheid betreffende het programma smolt als sneeuw onder het ondertussen flink aanwezige zonnetje.

05 PAGANS MIND.JPG

08 PAGANS MIND.JPG

14 PAGANS MIND.JPG

17 PAGANS MIND.JPG

11 PAGANS MIND.JPG

 

Vervolgens blijf ik even hangen voor ANVILmaar na de demonstratie daarvoor was het niet gemakkelijk om het erg basic gepingel en povere bandgeluid van Lips & co te appreciëren. Enkel ’s mans bekkentrekkerij is even leuk voor zolang het duurt. Het vreselijke ‘March of the Crabs’ en de cultklassieker ‘666’ (beiden uit ‘Metal on metal’ uit 1982 – kan je nagaan) zijn voer voor de echte fan. Mogelijk ging er nog een visuele gag volgen maar die heb ik niet afgewacht. Leuk voor de echte fans, maar niet voor mij. Ik blijf er bij dat deze band vooral draait op sympathie voor de underdog.

01 ANVIL.JPG

07 ANVIL.JPG

Heel wat meer gedoe in de grote Marquee alwaar het Finse AMORPHISging spelen. Met ‘The Beginning of Time’, de nieuwe cd, fris in de achterzak, keek ik hier wel naar uit. Amorphis is een wel heel bijzondere band die zeer toegankelijke melodieuze deathmetal brengt met hier en daar een folkinvloed. Ik hou erg van hun vier laatste cd’s maar ben redelijk onbekend met het oudere werk. Gelukkig begonnen ze met ‘Battle for Light’ uit hun nieuwe schijf welke perfect aansluit bij de voorganger. ‘My Enemy’ en het oudere ‘The Smoke’ volgden.

01 AMORPHIS.JPG

04 AMORPHIS.JPG

07 AMORPHIS.JPG

 

De temperatuur in de tent liep ondertussen aardig op en in de helft van de set hield ik het voor bekeken. Even bij GWAR binnengesprongen maar daar vond ik geen zak aan. Ik kon er zelfs niet om lachen en muzikaal stelt het geen ene moer voor.

Dan zijn we beter af met KREATOR, de ongekroonde koningen van de Teutoonse Thrash. Ook niet echt my cup of tea, maar tenminste strak en met enig technisch niveau. Ik ken geen enkele song van hen maar ze konden toch mijn aandacht gaande houden. Het was ook ‘genieten’ van de vele crowdsurfers.

02 KREATOR.JPG

04 KREATOR.JPG

09 KREATOR.JPG

 

Ik keek ook ontzettend uit naar MASTODON, in die zin dat ik gewoon erg nieuwsgierig was naar de liveprestatie van deze band. Vreemde band overigens. Het heeft erg lang geduurd alvorens ik hun laatste cd ‘Crack The Skye’ enigszins kon doorgronden. De sludge/stoner metal met een deftige psychedelische saus er over is nu niet direct iets wat je opzet met een barbecue. Sommige songs lijken een geheel eigen leven te gaan leiden met de bezwerende zang van frontman Troy Sanders en de hypnotiserende gitaarpartijen van Brent Hinds. Met de ogen dicht voel je je in een olie lekkende verroeste Dodge truck tegen 100mph door de woestijn scheuren. Om je een idee te geven van wat ik er bij voel. Maar ook niet vergeten dat deze band eigenlijk ook niet gespeend is van de nodige heavy metal invloeden. Deze band is werkelijk fenomenaal om live te horen. Op het podium gaat het er nogal statisch aan toe maar iedereen is zodanig op zijn instrument gefocust dat we gelijk weten waar dat strakke geluid vandaan komt. Ja, dit was tegelijk een verrassing én bevestiging.

02 MASTODON.JPG

08 MASTODON.JPG

11 MASTODON.JPG

12 MASTODON.JPG

14 MASTODON.JPG

 

Na dit echte ‘Stahlgewitter’ was het tijd om even te gaan afkoelen op de weide. Ook tijd om nogmaals de metalmarket in te duiken om toch nog enkele items op te snorren. Met wisselend succes overigens.

Terug buiten is AVENGED SEVENFOLD reeds in de helft van zijn set. Ik herinner me bij hun vorige passage dat ik wel onder indruk was van de zang van frontman M. Shadows. Ook zondag was hij in grote doen. Net zoals Hatebreed vorig jaar is het wel opvallend hoe dat eerder alternatieve metalbands zo een grote aanhang hebben. AX7 gaat er dan ook in als koek. In tegenstelling tot bvb Papa Roach kan ik hier wél naar luisteren. De nadruk ligt niet zo zeer op het constant hersenloos ‘jumpen’ maar deze band heeft toch meer diepgang. De band refereert nogal veel naar de Bijbel maar is geenszins een religieuze band. Shadow’s introductie van de songs geven ook af en toe stof tot nadenken. ‘God Hates Us’, het bizarre ‘A Little Piece of Heaven’ (hoe schrijf je in godsnaam zo een song?) en uitzwaaier ‘Unholy Confessions’ laten een echte top band horen.

Vermeldenswaard zijn zeker beide gitaristen die werkelijk ontzettend strak speelden en bijwijlen frisse doch duizelingwekkende solo’s brachten. Geestig van M. om een Dream Theater shirt aan te trekken. Mike Portnoy heeft immers recentelijk even deel uitgemaakt van de band. Om maar te zeggen dat deze band echt wel de moeite is om te ontdekken. Misschien is ook voor mij de redding niet te laat.

02 AX7.JPG

10 AX7.JPG

15 AX7.JPG

 

Om de een of andere mij onbekende reden werd er ontzettend uitgekeken naar de komst van ROB ZOMBIE. Natuurlijk weet ik wel van de band White Zombie maar dat is nooit echt mijn ding geweest. Gezien de hype die er heerste was ik toch wel nieuwsgierig en vatte dan ook alvast post in blijde afwachting…

De aankleding van het podium zag er al cool uit, zeg maar, niet alledaags uit en wat volgde was nog nooit vertoond op Graspop. Het is naar verluid al 16 jaar geleden dat de man onze contreien heeft aangedaan, dus ik mag er van uitgaan dat het grootste gedeelte van het publiek de kerel nog nooit had bezig gezien. Zelf was ik ook in het ongewisse tot zondag jl. 2045u om precies te zijn.

Rob Zombie is tevens filmregisseur en wie ooit de fijne film ‘The Devil’s Rejects’ heeft gezien kan zich al voorstellen wat de show inhield. Niet dat er veel blood & gore aan te pas kwam maar alles baadde in een sfeer van camp, comic, cult & horrorkitch. De outfits en opmaak van de bandleden was werkelijk geweldig, het geluid was vet en zwanger van groove en industrial invloeden. Ik vond het erg op Deathstars lijken, maar zij zullen wel hun inspiratie bij Zombie gehaald hebben, mijn gedacht. Rob’s commentaren waren veelal hilarisch en onconformistisch. Af en toe een ferme sneer naar het publiek was best vermakelijk. Ook de uitgenodigde meiden op het podium hielden da aandacht gaande. De eigen danseressen gingen dan graag weer een stapje verder. Speciale vermelding voor gitarist John 5 (ex D.L. Roth & Marilyn Manson) die misschien niet helemaal loos ging buiten zijn solo-spot maar verder schitterend werk leverde.

05 ZOMBIE.JPG

09 ZOMBIE.JPG

12 ZOMBIE.JPG

 

Toen Rob in de middengang dook en vervolgens de zijbeuken doorliep werd er behoorlijk hysterisch gereageerd. Meiden sprongen over de hekken en gilden zich schor. Het leken wel boysband taferelen. Ik mag hopen dat ook dit met de nodige humor bedoeld was want Rob is nu niet direct moeders mooiste. Maar is het nu niet zo dat weirdo’s soms echte babe-magnets kunnen zijn? Hoe dan ook, het droeg bij bij de toch al opgefokte sfeer en al bij al bleef het allemaal lekker entertainment- welliswaar met een ‘adult’ stempel. Oh ja, gelukkig kan dit in Europa overal.

Ik ga niet met songtitels jongleren want ik kende er geen enkele van, tot zover mijn geloofwaardigheid. Toch vond ik het een geweldige show waar het fun-gedeelte de overhand haalde maar ik moest vaststellen dat ook door ondergetekende aardig geheadbangd werd. Als het goed is, zeggen we het eerlijkheidshalve ook.

21 ZOMBIE.JPG

29 ZOMBIE.JPG

14 ZOMBIE.JPG

36 ZOMBIE.JPG

 

Een verscheurende keuze drong zich vervolgens op. Meer dan voldaan en na het laatste optreden voorzien van een grote smile, was het voor mij voldoende geweest.

Tot zover dus Graspop 2011. Een editie waarnaar nog dikwijls zal gerefereerd worden. Een editie die met ‘softe’ classic rockbands, voldoende extreem materiaal, enkele monsterbands en een verrassende shockrocker, misschien wel de meest diverse editie is die er ooit is geweest. Persoonlijk mag ik hopen dat deze weg verder wordt ingezet.

Maar nu, nu moet ik er even tussenuit…

110626 GMM 3 283.JPG

 

10:13 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.