31-07-11

Noorwegen Pt1 - Een goed begin!

Kop 1 RH.jpg

De Noorwegenreis moest het absolute hoogtepunt worden van dit jaar. En ja, alle verwachtingen werden overtroffen. Dit verslag is vooral geen beoordeling van de reis t.o.v. het ‘organiserende comité’. Je zal er dan ook weinig kritiek in terugvinden – als die er al moest zijn. Het is zoals ik ze heb ervaren. Ook geen les over Noorwegen. Wiki en andere pedia’s kunnen u verder helpen. De foto’s zijn uiteraard relevant, soms met een twist en soms, ja, je kent me wel hé…

Of we nu in het ‘échte’ Noorwegen zijn geweest? Ik dacht van wel ja; we hebben de landsgrenzen overgestoken en plots kon ik geen of nauwelijks nog teksten begrijpen. Men spreekt er dus Noors – én gelukkig meer dan gemiddeld Engels. Noorwegen is een land van een slordige 2000 km ‘lang’, of toch als men de lengtegraad volgt. Als men onder Noorwegen nog eens een zelfde afstand plakt, zit je op pakweg, Sicilië.

Ja, we zijn in het ‘échte’ Noorwegen geweest. Vanaf je voet aan land zet in Kristiansand, zoals wij, kom je in een heel ander landschap dan Denemarken, wat visueel eerder aan de saaie kant is. De zuidkust van Noorwegen oogt al gelijk ruwer. Twee dagen later zitten we al op hoogtes die misschien niet spectaculair zijn op zich maar die wel een excellent zicht bieden op het omliggende land. Weer even verder weet je niet waar eerst kijken als de ene fjord de andere overtreft in schoonheid, mystiek en pure natuurkracht. En sneeuw. Ik heb languit in de sneeuw gelegen in juli.

Een paar honderd kilometer verder reden we door een haast pastoraal landschap met blauwe meertjes en zachte heuvels. Allemaal in hetzelfde land. Neen, je hoeft echt geen confrontatie aan te gaan met een kudde rendieren om het echte Noorwegen gezien te hebben, al zou dat mooi meegenomen zijn.

Opstappen, rijden, afstappen en weer opstappen. We leken soms zelf wel op de zo getrainde oosterse toeristen die Scandinavië op vijf dagen doen. Maar we hebben wel veel gezien. Hier en daar had ik graag wat blijven hangen, maar ja, dat kan dus niet. Ook in het échte Noorwegen tikt de klok en tien dagen, waarvan acht op Noors grondgebied is te weinig, maar elke dag was zoet en welbesteed.

Ik heb absoluut geen schuldgevoel over deze manier van reizen. Je eens gerieflijk laten voeren, voederen en tijdig zonder gedoe van de ene interessante plek naar de ander laten voeren staat in schril contrast met de doorgaans ambachtelijke uitstapjes waarbij planning, het mennen van paard en kar, rijden met kaart en kompas en problem-solving algeheel ten mijnen laste vallen. Ook leuk op zijn tijd, maar zich even laten verwennen moet kunnen. Zeker omdat ik dit verdiend heb.

Zaterdag 9 juli. Daags na de laatste werkdag was het dan eindelijk zover. Mijn relatief kleine reiscaddy uitermate volgeladen – wat moet je meenemen hé? Het kan er letterlijk vriezen en dooien en volgens de vooraf verzamelde informatie kan er in de zomer een haast zacht mediterraan klimaat heersen. De voorspellingen waren een mooie collectie van het weer in Europa de laatste honderd jaar. Het kon dus alle kanten op. Ik was dus op veel voorzien maar zeker niet op extreme koude. Maar hey, het is juli, hé.

Kort na acht uur ’s morgens was de bus daar. Nooit écht fan geweest van autobussen, en zeker niet voor lange afstanden. Ook weer een spannend element dus, want de eerste dag zouden we een kleine 800 km afwerken. Mijn plekje was wel ietwat verschoven, maar daar ging ik niet over vallen. Met 43 + 2 was het wel een hele bende.

Achteraf beschouwd had ik – voor mij althans – een ideale plek. Mijn nieuwe buur en ik geraakten snel aan de praat en na een halve dag wist ik al dat ik qua gezelschap met ‘mijn gat in de boter’ gevallen was. Met drie stops onderweg en een eigen (democratische) bar aan boord was ik er klaar voor.

Bijna 800 km dus richting Denemarken. Via Venlo naar Duitsland, langs Hamburg naar Flensburg alwaar we de grens overgingen tot in Kolding. Weinig opwindend stuk Autobahn, maar dat is het gelag dat moet betaald worden. Na de overnachting volgde er een vroege start. Hoe vroeg precies? Wel: vroeg!

Zondag 10 juli. Om 0715u zaten we gewassen geschoren en een met een speedontbijt achter de kiezen alweer op de bus richting Hirsthals, Denemarken alwaar we zeker de boot (ja, een schip natuurlijk) niet mochten missen. Een flink uit de kluiten gewassen ferry (Color Line) zou ons in de namiddag naar Kristiansand, Noorwegen, brengen. 150 km noordwestwaarts. Een dikke drie uur over het Kattegat varen in redelijk goede omstandigheden.

 

020 09 Ferry Line.JPG

020 16 Ferry Line.jpg

Het ‘zonnedek’ leende zich vooral om languit te liggen, hangen, uitwaaien, kijken en soms genieten (…) van de andere passagiers. Een mens moet iets doen om de tijd te passeren en 3 uur was echt wel voldoende.

En dan ging het ineens wel snel. Bij de aankomst in Kristiansand was ik wat blij van de boot af te zijn, en zo dachten die honderden andere passagiers ook blijkbaar. Op de ferry was echt niet veel te beleven. En ballonkunstenaar had al voor heel wat (hehe) deining kunnen zorgen. Toch snel op de bus recht naar het hotel. Na het inchecken hadden we een brok vrije tijd want het was nog bijlange geen 16u. Voor de royalty watchers: prinses Mette-Marit is aldaar geboren.

020 19 Kristiansand City.jpg

Het was zondag en de stad was op zich allesbehalve levendig op enkele toeristen en locals te na gesproken. Het centrum oogt een beetje een zooitje in die zin dat oude en nieuwe gebouwen nogal door mekaar staan en de nieuwe zijn niet echt mooi, eerder functioneel met een ‘70’s gevoel. De oude houten huizen – veelal in het wit geschilderd – compenseren dat wel, maar een likje verf hier en daar kon dan weer geen kwaad. Maar!

020 32 Kristiansand Bay.JPG

Dan is er nog de jachthaven en dat is wél echt genieten. Na een bezoek aan het kerkplein en centrum kwam ik via de Kirkegate ofte Kerkstraat in de jachthaven. De lucht was al gedurende enkele uren mooi blauw wat een oord als dit enkel maar ten goede kan komen. Een heerlijk temperatuurtje ook. Kristiansand is de zonnigste stad van het land, maar dat is dan tegelijk te relativeren. Flanneren met hond, kind en gezin of alleen lezend of mijmerend, de ideale plek om nog even te bezinnen alvorens de volgende dag de reis écht gaat beginnen. Maar er is meer te zien. Zo wandelde ik op en af het oude fort, gebouwd in 1672. Voluit heet het Christiansholm en is eigenlijk een grote ronde toren bovenop een omwalling. Ik ben twee dagen ‘op congé’ en ondergetekende stond al bij kanonnen. Toch fijn om te horen dat ze nooit dienst hebben gedaan. Pas in 1940 werd Kristiansand strategisch belangrijk maar de stukken op de omwalling zouden wel wat tekortgeschoten hebben.

020 25 Kristiansand Bay.JPG

Na het avondeten terug naar dezelfde plek. Het licht stond anders, de lichtjes aan de huizen gingen langzaam aan en het werd haast feeëriek, zeker aan de kleine vissershaven, welke in de namiddag bruiste van het volk en nu een bijzonder romantisch oord werd. Overal de geur van gebakken vis en ondergetekende met grote dorst. Ik liep mijn maatje tegen het lijf en enkele minuten later troffen we andere lotgenoten aan op een hip terras. De drang was te groot en voor we het wisten zaten we met een kleine halve liter lokale pils in de handen. Een eerste confrontatie ook met de voorspelde tarieven, maar het zou ons worst wezen. De sfeer zat er goed in maar we beperkten ons toch maar tot een consumptie. We moesten nog goed aan de reis beginnen!

020 48 Kristiansand Fish Port.JPG

020 47 Kristiansand Fish Port.JPG 

020 58 Kristiansand Beer.jpg 

Maandag 11 juli (joepie?). Het is 0830u als we inlaadden en vertrokken. Correctie: onze chauffeur laadt in, wij laden ’s avonds uit. Kwestie van de rug te sparen. De stad was reeds wakker en toelevering en openbaar vervoer maakt het wel even iets drukker dan de haast provinciale sfeer de avond voordien.

Die dag verkenden we het zuiden van Noorwegen. In de praktijk wil dit zeggen: we maakten een ommetje langs het meest zuidelijke punt van het land en reden vervolgens naar Stavanger. Op het zuidelijkste punt staat een vuurturen, de Fyr van Lindesnes. Reeds meer dan 350 jaar staat er een vuurtoren op die plek. Deze staat er sinds 1854 en in zijn huidige staat hij sinds 1916. Gezien de toestand van het binnenwerk leek hij me ook nog te functioneren ook al valt hij onder monumentenzorg.

030 10 Lindesnes.JPG

030 23 Lindesnes.JPG

Als ik boven op de toren stond viel mij oog toch wel op…enkele artillerieposten zeker! Helaas zonder geschut, maar als er ooit nog maar ergens een stuk heeft gestaan, maak je mij niets meer wijs. Ik telde zeker drie ‘emplacementen’ maar verdere info is moeilijk te vinden. Ik ga er natuurlijk van uit dat zij net als de Vara-batterij nabij Kristiansand een Duits strongpoint was. De nabijgelegen, in de rotsen uitgehouwen loopgraven verbinden enkele bunkers. Ja, ik kon het niet laten. Kat niet bij de melk zetten heet zoiets…

030 11 Lindesnes.JPG

030 24 Lindesnes.JPG

Tot nu toe was de hemel eerder betrokken. Toch: hier en daar bespeuren we een blauwe plek. Het te verwachten weer was dan ook een dagelijks item om een gesprek over te beginnen.

030 27 Naar Flekkefjord.JPG

Lekker uitgewaaid terug naar beneden. Er moesten nog wat kilometers worden gevreten. Via het stadje Flekkefjord, waar we wat konden eten of inkopen doen, vingen we het laatste stuk naar Stavanger aan. Viel dat mee, rond 16u konden we reeds het hotel innemen. Een verkenning in groep stond op het programma. Mooi. Enkel de bewolking baarde me wat zorgen. Nat worden is niet zo erg, maar geen kleur op de foto’s vind ik echt wel jammer. We gingen gelijk richting Gamle Stavanger ofte de oude stad.

030 44 Gamle Stava.JPG

030 90 Stava.JPG

Dit oude stadsgedeelte is het grootste nog quasi volledig uit houten huizen bestaande wijk in Europa zijn. Enkel de woningen van enkele notabelen zijn in steen, plus de oude conservenfabriek, nu museum. In de toeristische haven lagen twee monster cruise schepen. Het dok was bijna te klein en de mensjes ernaast haast nietig. Wel een meer dan gezellige drukte op de terrasjes en aan de kraampjes. Gelukkig konden we tijdig eten want ik had nog een eigen agendapuntje die avond.

Ten zuiden van de stad, aan de Hafrsfjord staat een monument om de slag bij die fjord te herdenken. In 872 bracht Koning Harald (‘De Blonde’, I kid you not!) het toenmalige Noorwegen onder één kroon. Het monument, het ‘Sverd i fjell’, staat er pas vanaf 1983 en bestaat uit drie zwaarden geplant in de rots (lett.: ‘Zwaarden in de Rots’). Het is een krachtig symbool en past qua heroïek erg nauw aan bij de Metal-heraldiek. Verschillende bands maken er gebruik van, met als bekendste zeker Leaves’ Eyes. Zangeres Liv Kristine is afkomstig van Stavanger. En neen, ik ben ze niet tegengekomen.

030 74 Sverd I fjell.jpg

Flink voorbereid had ik reeds een planning van het uitgebreide openbaar vervoer. Na vertrek stond ik reeds binnen 10 minuten aan de laatste halte voor de fjord. Na een 300m stappen stond ik er dan eindelijk. Wat had ik hier naar uitgekeken. Hoe ‘true’ kan je als metalfan zijn zonder dit imposante monument bezocht te hebben? Larie natuurlijk. Ik was er op twee andere metalfans na (met een oude brandweerwagen, écht waar!), alleen. Het was er muisstil, aan de rand van een fjord, met enkel een verloren gevlogen meeuw en verder niets. Waarlijk memorabel moment in T’s leven. Ik had er desnoods naar toe gekropen.

030 66 Sverd I fjell.JPG

Eenmaal ik op de bus terug naar het centrum van de stad zat viel alle stress en spanning van me af. Nu was ik echt op vakantie; klaar om de gids te volgen. Klaar om het wonderbaarlijke Noorwegen te ontdekken.

030 95 Stava.JPG

030 86 Stava Port.JPG

Na nog een mooie zonsondergang in de haven en een frisse pils uit de lokale ‘7/11’ kon het me allemaal niets meer schelen. Ik ging me gewillig in de handen van het gezelschap laten voortdrijven. De knop stond af.

Commentaren

zoals steeds weer zeer vlot geschreven en vol details
ik lees ze graag je verslagen en zit al op je vervolg te wachten
maar ik wil je niet afjagen want daar kan ik zelf ook niet tegen
ik moet nog juist 1 maand wachten eer ik mag vertrekken

grt

Gepost door: Paul | 01-08-11

De commentaren zijn gesloten.