05-08-11

Noorwegen Pt2 - Naar Bergen en fjorden!

                       noorwegen

De dag ervoor.... Jammer dat we deze stad reeds moesten verlaten. Een stad met een grote maritieme link werkt altijd een beetje op het gemoed. Het zal niet de eerste keer zijn dat dit gevoel in me opkomt. Stavanger is de stad van waaruit ooit het gros van de Noorse emigranten naar de VS vertrok. Ik probeerde het me voor te stellen tegen de achtergrond van de nu goudkleurige houten huizen. Een binnenkomende zeilsloep versus een vertrekkend cruise schip versterkte nog dat beeld.

030 85 Stava Port.jpg

030 95 Stava.JPG

Dinsdag 12 juli. Vertrekken. Dat is de keerzijde natuurlijk. Een georganiseerde reis volgt een strakke planning. We zouden nog veel te zien en te doen hebben, ook al moest er wat aan tijd worden ingeboet.

Van Stavanger naar Bergen is een kleine 200 km. Dus weerom op tijd er uit want er moest een ferry genomen worden over de Boknafjord. Deze zou niet de laatste zijn. In combinatie met enkele imposante bruggen en tunnels doen we – zegt Marleen, onze gids – die dag aan 'island hoppin’. Neem eens een kaart vast, dan kan je volgen (alsof u een gedetailleerde kaart hebt...).

De eerste tunnel was al gelijk 6 km lang en 223 m onder de zeespiegel. In Mortavika namen we om 0900u de ferry naar Bokn, wat een kleine 30 minuten zou duren. Onderweg zagen we een olieraffinaderij van Statol, het nationale oliebedrijf en dan weer zalmkwekerijen – niet in de olie maar in de fjorden en meren natuurlijk. Ja, Noorwegen boert goed, zeer goed zelfs. Ze hebben – hou u vast – geen staatsschuld en hebben per capita nog flink wat over om te investeren. Moet ook wel want het wegendek is in permanente staat van reparatie. Niet door onkunde zoals bij ons, maar omdat de lange strenge winters voor brokken zorgen. Dat dan weer wel zoals bij ons dus.

Maar het gaat vooruit. Een wegdek dat beschadigd is, is morgen alweer hersteld. We zouden dan ook regelmatig wegwerkzaamheden tegenkomen. Met dank aan de olie en gasreserves en waarschijnlijk een ‘goed bestuur’. Met slechts 2,3% werklozen op de 4,8 miljoen Noren is dat niet slecht bestuurd. Ze gaan pas op pensioen op 70 maar zijn dan wel voorzien van een degelijk pensioen. Gelukkig maar, want ondanks het feit dat het gemiddelde salaris van de Noren bijna het dubbele van ons bedraagt, wordt het ook voor hen duur. We leerden ook dat immigranten die willen blijven (zijn er andere?) na drie maanden een serieuze mond Noors moeten kunnen spreken alvorens ze verder kàns maken om te mogen blijven. (De bus reageert met applaus) Ik wil best kandidaat zijn… Tot zover de les.

Tijd zat om een frisse neus te halen op het bovendek. We merkten op dat het grijs moest inboeten en voor ons de blauwe hemel oprukt. Dat vonden we wel dik ok want in Bergen stond ons nog een en ander te wachten.

040 03 Ferry Mortavika.JPG

Een volgende ferry, ditmaal over de Bjornafjord, werd keurig afgewerkt. Echt saai waren de verplaatsingen tot hiertoe niet. Tijd en ruimte voldoende dus ook voor sanitaire stops en de mogelijkheid iets te eten of foto’s te maken. We reden met de bus tot recht in het hart van de stad en hielden halt naast de zaal waar ooit Sandra Kim van het leven hield en met de zege thuiskwam. Het strekt mij tot eer dat ik dit nu weet...

Ikzelf wilde vooral nog niet naar huis want de reputatie van Bergen stond me wel aan. Ik hou van Franse steden zoals Reims, Metz en Rennes. Wel nu, Bergen moet daar niet voor onderdoen. Met zijn grote boulevards, parken, monumenten en beelden, rijke culturele historiek en haven, is dit ook een stad waar ik eens in zou willen verdwalen. Alhoewel. met zijn recht op recht structuur lijkt de stad me wel goed gepland en architectonisch georganiseerd. Geen kronkel- of achterafstraatjes.

040 17 Bergen.JPG

We wandelden langs het brede Lille Lungegardsvannet ofte het stadsmeer. Daarnaast ligt er een behoorlijk evenementenplein. Het standbeeld van Edvard Grieg verwelkomde ons. Grieg, de grootste Noorse componist zal later nog terugkomen in de reis. Even verderop staat de beeltenis van Ole Bull, de violist die Grieg ontdekte en op het goede spoor zette. Spoor? Ja, later zullen we met de Floibaan of bergtreintje naar boven gaan, maar even geduld.

040 15 Bergen.JPG

Als we rechts de Torgallmenningen opwandelden werd maar eerst duidelijk dat Bergen een behoorlijke stad is. Links en rechts mooie winkels met mooie - dure - dingen. Centraal: perken, monumenten en straatartiesten. Lijkt wat op de Ramblas in Barcelona. Zelfs het weer neigde naar die kant. Ik kwam ogen te kort om alles te zien én de groep in het oog te houden. Ik keek af en toe te lang in blauwe ogen en moest regelmatig even de snelheid opdrijven om niet achter te geraken. Ik voel me doorgaans erg opgewonden in een nieuwe vreemde stad. De dag kon niet meer stuk.

040 25 Bergen.JPG

Een stukje Hval of walvis eten? Volledig tegen mijn principes, maar ‘you gotta sin to get saved’ en nu kàn het dus. Op de dagelijkse vismarkt staan studenten van echt allerlei pluimage en afkomst, gehesen in een visserspak (kijk naar ‘Most dangerous catch’) hun waren aan de man te brengen. Zij doen dit liefst in de vorm van broodjes of koude schotels. De King Krab stapelt zich hier en daar op en de zalm kan niet worden aangesleept. Wie gek is op vis kan hier niet om heen. Garnalen (‘reker’) in alle kleuren en formaten ligt rozig op de toch wat te zachte broodjes. Reisgenoten uit onze eigenste kuststreek zijn niet zo enthousiast over de garnaal en ik zelf vind ze toch wat smaak ontberen. Ze zijn groot en sappig, maar ik proef de zee niet. Ik proef eigenlijk niets buiten het té zoete broodje.

040 59 Fish market.JPG

Het broodje walvis kan er mee door, ook al lijkt het wat op oude rosbief en daar heb ik jaaaren geleden al afscheid van genomen. Beetje jammer wegens een beetje duur voor wat het is. Soit, daar kom ik niet meer op terug.

Ik ondervond ook dat een krab helemaal niet fotogeniek is, ook al kijken ze me koud en met vochtige oogjes aan. De verkopers en –sters roepen in alle talen dat het bij hen beter is, maar het lijkt me allemaal wel wat van hetzelfde en hoeveel verschil kan er zijn tussen de ene smakeloze garnaal en de andere? Wat niet wil zeggen dat de geur van gebakken vis altijd voor flink wat water in de mond zorgt. Een saté van zalm en grote garnaal is mijn deel en bijzonder lekker.

Na een uurtje verzamelden we terug om een bezoek te brengen aan de Bryggen, de oude Duitse handelshuizen, volledig uit hout opgetrokken. Tussen hordes Oosterse toeristen wisten we onze weg naar binnen te werken. Er wordt nog steeds gerestaureerd en geschilderd. Beetje vreemd ook, met niets anders te vergelijken, ook al ga ik er van uit dat de oude wijken van de meeste Duitse steden er 500 jaar geleden ook zo moeten uitgezien hebben - tot een bepaald punt in de recente geschiedenis dus. Of Hiroshima, maar dat durfde ik niet te hardop zeggen. Of toch. Winkeltjes met snuisterijen, kantwerk en kunstwerkjes hebben zich genesteld in de houten huisjes binnenin. Het is een bijzonder gezicht, enkel een beetje aan de drukke kant wegens smalle doorgangen. Trapjes, balkonnetjes, zijpoortjes en afdakjes.

040 71 Bryggen.JPG

040 80 Bryggen.JPG

Van daaruit gingen we naar de ‘Floibanen’, het bergtreintje dat ons 300m omhoog zal brengen naar Floyen, een van de zeven bergen die de stad omringen. Als u zich al afvroeg hoe de stad aan haar naam kwam...

Die bergen zorgen niet alleen voor een beschermd klimaat, recht evenredig houden ze ook de wolken vast waardoor Bergen al eens de natste stad van het Noorden wordt genoemd én is. Wij zijn gezegend met een strakke maar grijze lucht met slechts hier en daar een blauwe vlek. Eens boven zou jammer genoeg blijken dat het licht niet echt goed is om een panoramafoto te maken. Het zicht op zich was wél scherp en indrukwekkend.

040 84 Floy.jpg

040 88 Floy.jpg 

040 95 Floy.JPG

Met het gros van het gezelschap had ook ik gekozen voor een terugkeer te voet. En dat was een bijzonder fijne wandeling. Omlaag natuurlijk, wat zich de dag daarop in de knieën zou wreken. Het eerste stuk is grotendeels aangestampte bosweg waar hier en daar wat afgesneden kon worden, maar na twee derde van de weg kwam je in de bewoonde wereld en wandel je langs de speciale, veelal houten woningen die op de bergwand plakken. Trapjes, doorsteekjes en kleine straatjes brachten me terug op zeeniveau. Na deze wandeling – waarbij ik me wel wat geforceerd heb, ok - had ik een rendier hotdog verdiend. Ik had de keuze uit maar 13 soorten worst, vandaar. Ja, in den vreemde verloochen ik mijn principes al eens. De worst was groot en lekker, het broodje en de zoete mosterd trokken dan weer nergens op.

Beetje geforceerd, ja, maar zo had ik wel de tijd om een grote boekenwinkel binnen te springen. Een agenda-item wordt succesvol afgevinkt. Opvallend is het enorme aanbod aan crimi-romans. De bloederige voorpaginas 'sieren' de top-10 van het moment wat na datum toch voor een vreemd perspectief zou zorgen... soit. En dan nog van Noorse auteurs. Ik verdenk ze bijna van compensatiedrang.

041 03 Bergen.jpg

041 07 Bergen.jpg

Ik ben nog ruim op tijd op de plaats van afspraak – ik was natuurlijk te vroeg wegens weer niet goed geluisterd… Allen verzameld wandelden we terug naar de bus die ons naar het hotel, even buiten de stad, zou brengen. Ook hier een poging tot slapen maar het blijft licht tot 12u en om 0330u leek het alweer tijd om op te staan. 

Woensdag 13 juli. Op tijd uit de tram! Vandaag rijden we van de Roha naar de Horda provincie en ik wil daar niets van missen. Ondanks dat ik ervoer dat ik nu reeds slaap te kort kom, dreef ik mezelf voort op basis van een flinke portie nieuwsgierigheid, het alsmaar beter wordende weer en het steeds meer bekende gezelschap. Gezien mijn energieke medereizigers gemiddeld een decennium rijper waren, was het een koud kunstje om me - puur op adrenaline - struis te houden.

Na de steden in het zuiden en westen van het land, trokken we nu centraal West-Noorwegen binnen. Fjord-time, kan je stellen want vanaf nu werd het landschap echt grilliger en tegelijk sprookjesachtiger. Werd ons althans beloofd. Driver Jan zorgt alvast voor de sfeer en haalt zijn Secret Garden collectie boven. Ja, daar moet ik even iets over kwijt. We kennen dit groepje van het winnende songfestivalliedje ‘Nocturne’ maar al te goed. Nu ben ik niet zo gek op gratuite sfeermuziek maar voorwaar, ik zeg u: dit pakte verf. Mijn iPod met (eerlijk) enkel Noorse en andere Scandi-muziek diende soms wel als peppil want ook al maakt Secret Garden soms wondermooie en ontroerende muziek, het gevaar op collectieve coma is wel latent aanwezig. Mijn SG-cd’s zullen ironisch genoeg nu wèl eens uit de kast komen. Nu bijvoorbeeld terwijl ik dit allemaal aan het spuien ben. Zo zie je maar…

We rijden langs Norheimsund een beetje terug naar het zuiden om ons dan tegen de Hardangerfjord te schurken en langs deze mooie fjord langzaam terug naar boven te werken. Deze fjord geniet van een uitzonderlijk zacht klimaat en vangt een gedeelte van de warme golfstroom op. Dit maakt dat hij bijzonder aangenaam oogt door de vele boomgaarden met o.a. appels, peren, kersen en pruimen. Maar eerst hielden we al vrij snel halt bij de Steindalsfossen, een waterval waar blijkbaar iedereen bij stopt en de mercantiele bedoelingen zijn weer overduidelijk, waarmee ik dan weer niets slechts wil zeggen over de Noorse mentaliteit. Het lijkt me eerder een kwestie van vraag en aanbod. En ja, het ziet er allemaal leuk uit én ook hier is het solden… Ook de waterval op zich is de moeite. Zeker omdat je tot boven én achter de waterval door kan wandelen en zo tegelijk een pittoresk zicht op de vallei hebt. Met een goede 50m val is dit al de moeite. Later op de reis zouden we ervaren dat deze qua hoogte niets voorstelt. Maar mooi is hij wel. 'Een plaatje' zeggen we dan.

050 06 Steindal.JPG

050 08 Steindal.JPG

De Hardangerfjord, welke eigenlijk een zijtak is van de Bjornafjord, zorgde voor de nodige ‘Ooh’s’ en ‘Aah’s’. Was de reis tot hiertoe eerder gezellig en prettig, de volgende drie dagen zouden we van de ene in de andere verbazing vallen. We werden als het waren figuurtjes in onze eigen postkaarten. Maar dan wel mooier en gelukkiger. Het water is blauw, de begroeiïng groen, de watervallen wit en de huisjes rood. Uw postkaart dus.

050 34 Hardanger.JPG

050 30 Hardanger.jpg

De vele fotostops onderweg gaven ons de kans om even loos te gaan en ons half lam te fotograferen. Ik krijg de eerste vraag over het gebruik van ‘een’ fototoestel. Tip aan alle reizigers waar ook ter wereld: lees na aankoop het boekje dat bij uw toestel zit. Het dient er voor. En verken u eigen tuin eens alvorens je naar het mooiste land ter wereld vertrekt. En vergeet uw adapter niet. En zet gvdm die flits af. Hemeltergend!

De Hardanger oogt dus bijzonder mooi in het prachtige weer. Maar dit is nog maar het begin. Achter elke bocht wordt het mooier en indrukwekkender. Je voelde dat de verwachtingen in het gezelschap tegelijk bevredigd maar ook aangescherpt werden. Op een bepaald moment werd er zoveel in herhaling gevallen dat we uit pure verbale armoe de zaken omgekeerd recht evenredig begonnen te benamen. “Niet veel aan”. “Fel overroepen”, “Gene vette!” Toch in bepaalde kringen dan.

Om even te bekomen en de benen te strekken stopten we in het stadje Voss. De ruime parking – het Holbergplein - ligt aan een groot meer langswaar het heerlijk kuieren is. Geen briesje om mijn oren, geweldig temperatuurtje. Aanvaardbaar broodje haring in de hand. Overal zichtbaar genietende en vriendelijke mensen. Veel beter kon het niet worden.

Voss was tijdens de oorlog een nest van verzet en ook het Noorse leger probeerde van daaruit te hergroeperen. De oude stad werd vervolgens door de Duitsers volledig in puin gelegd. Vandaar ook het moderne toeristische uitzicht. Geen oude huizen maar strakke winkels en praktische gebouwen. Buiten het houten kerkje heeft het wat van een modern Oostenrijks skioord. Leuke winkels, dat wel. Vandaag vallen er andere dingen uit de lucht. Voss is het centrum voor Extreme Sporten en skydivers en gliders allerhande waren volop bezig. Ik koop mijn eerste ‘bolle’, een soort koffiekoek met pudding en kaneel. Ze zien er nogal gewoon uit maar zijn écht lekker! Voorts loopt er nogal wat mooi volk rond en kletste ik even met een kerel met een Pagan’s Mind-shirt aan. Ja, ik kan het niet laten.

050 35 Voss.jpg

Na een uurtje rondhangen stegen we weer in. Via de Myrkdalweg reden we naar het noorden en onze stuurman trok ons over het eerste parcours vol haarspeldbochten omhoog. Onderweg kregen we aan het Skjelingameer zelfs de kans om even in de sneeuw te spelen! De ene kant van de baan had een zomers karakter met een mooi meertje, de andere kant nodigde uit om met sneeuwballen te gooien. Om de media ter wille te zijn legde ik me graag even languit in de sneeuw.

050 57 Onderweg.JPG

Even later werd het weerom mooier. Voor we het stadje Vik binnenreden aanschouwden we het eerst vanuit een panorama op de berg. Vik ligt aan de Sognefjord, met zijn 207 km de langste fjord, en is zeker een van meest gefotografeerde panorama’s.

050 66 Vik.JPG

We reden verder tot Vangsnes, beneden aan de Sognefjord. Hier namen we weerom een ferry die ons naar Dragsvik zou brengen. De fjord lag er koel en onbewogen bij. Zo strak blauw dat je het er koud van kreeg. Maar de lucht is ondertussen wondermooi en de omringende bergtoppen waren getooid met sneeuw. Op de heuvel naast het dorp staat een imposant beeld van Fridtjof den Froke, uit de oude Fridtjofsaga. De Duitse Keizer Wilhelm II heeft dit in 1913 onthuld maar dit zal u verder een zorg zijn.

Onze begeleidster had nog maar kort vermeld dat daar soms allerlei fruit verkocht werd door kinderen. We stapten nog maar uit of een schattige meid staat daar met een mandje vol bakjes frambozen. En het zijn joekels van vruchten. Nog net niet à-point, maar toch een aangename snack. Kort daarop stond de helft van onze bende aan de ijskraam... Terwijl de boot naderde papte ik wat aan met een leuke juf maar ze was Italiaanse en sprak met moeite 2,5 woorden engels. (‘I am Italian’) Alleszins tegen mij. Ik vroeg mij af hoe ze in Noorwegen, waar haast iedereen bijna perfect Engels spreekt, voort kan.

050 72 Vagsnes Sognefjord.JPG

050 83 Vangsnes Sognefjord.JPG

Eens terug aan land reden we verder langs de fjord tot aan de Gaularfjell, een hoogte met een panorama waar je even duizelig van wordt. Twee dappere Poolse fietstoeristen hadden het per fiets gedaan. Ik werd al moe van er naar te kijken. Afdrukken ging nog net.

051 03 Gaularfjell.JPG

051 06 Gaularfjell.JPG

Het was reeds 1700u geweest en we moesten nog naar Skei, waar ons hotel was. En is dat mooi gelegen, vraagt u dan. Wel, dat viel nogal mee. In ieder geval mooier dan mijn straat. Kijk vooral zelf. Als ik uit mijn kamer buitenkeek zag ik het meer dat spiegelglad leek. Redelijk mooi dus.

051 24 Skei.JPG

Ok, valiezen er uit, inchecken, wat hoe langer hoe vlotter ging. Douche nemen, tijd voor een kleine wandeling langs de kade. Na het overdadige buffet konden we, voor wie nog enigszins de moed had, eens gaan kijken in de gigantische maar bijzonder mooie souvenirwinkel achter de hoek. Net zoals vele anderen was deze tot 2200u open. Een kort mijmeren sloot de dag af.

Trouwens: hoeveel goede lucht kan een mens verdragen? In ieder geval niet genoeg om een Noorse avond ‘Live Music’ door te komen. De man op de trekzak deed zijn best, maar hoempaklassiekers zijn niet aan mij besteed. Misschien eens pogen wat slaap in te halen.

Toch eerst nog een laatste frisse neus voor die dag dan maar. Rondom mij schilderachtige heuveltoppen waarop een laatste schijntje zon zich als goud drapeert. Het was muisstil. En bij valavond werd de omgeving erg intens. Ik stelde vast dat ik toen, waarschijnlijk een zeldzaam helder moment onder de indruk van de stilte, eens niet de gedachte koesterde om dit met iemand te delen, iets wat me anders wel eens achtervolgt. Doch, dit geheel ter zijde.

Maar er was nog meer goed nieuws: daags daarop mochten we eens uitslapen. Uitslapen? Op vakantie? Vond ik lichtjes overdreven.

 

Commentaren

juist weer met veel plezier deel 2 gelezen
ik wil er ook nog wel eens terug heen nu ik dat weer lees, in Bergen ben ik ook geweest en het regende toen dat herinner ik nog en het mooie oude gedeelte vd stad
ik zou ooit wel eens de hurtigruten willen doen
ik heb een vraag, nu je er bent geweest weliswaar kort
zou je er willen wonen in Noorwegen ?

grt

Gepost door: Paul | 06-08-11

Noorwegen lijkt een Uberland, en als je eerste boek reisverhalen uitkomt wil ik een gesigneerd exemplaar. Meer dan puik werk kerel !!!!!!! Vergeet de "Weg naar het Avondland" maar ................. Ik kijk uit naar deel 3 & 4.
Groeten vanuit , ook een super streek.

Gepost door: l' Homme des Bois | 06-08-11

Absolutely fabuleuze !

Gepost door: Barbara | 07-08-11

De commentaren zijn gesloten.