11-08-11

Noorwegen Pt3 - Naar fjorden en bergen!

Kop 3 RH.jpg

Donderdag 14 juli. Uitslapen? Ja, allemaal goed, maar toen ik omstreeks 0435u het gordijn opentrok (wat haast geen verschil maakte) waren de hoogste bergtoppen reeds goudkleurig en dartelten al enkele Chinese toeristen rond met een fototoestel. Tot zover slapen dus. Ik maakte wat notities van de dag voordien en herschikte mijn bagage. Mijn caddy werd ondertussen hoe langer hoe kleiner.

Na een ferm ontbijt kropen we omstreeks 0830u op onze bus. Met korte broek en iets stevigere stappers aan de voeten. Een rustige dag? Zeker geen overladen programma, maar wel de eerste (en enige) waar we eens echt kunnen stappen, klimmen, wroeten op Noorse bodem. Enfin, zo erg was het nu ook weer niet.

060 09 Skei ochtend.JPG

Ook een goeie morgen!

060 13 Skei ochtend.JPG

We reden naar Utvik, gelegen aan de Innvikfjord. Vervolgens via Innvik naar Olden. Kwestie  dat u op uw kaart kan volgen (grapjeeee!) In Olden, een ideale plek voor cruiseschepen om aan te leggen - en, O Nee, er lag er toch net eentje zeker! – bogen we naar het zuiden af richting Briksdalbreen ofte Briksdalgletsjer. Deze ijsmassa is een uitloper van het ijs op de Jostedalsbreen, de enorme gletsjer die bijna centraal in Noorwegen ligt. En dat hebben ze weer mooi voor mekaar.

Maar eerst stoppen we even aan het Oldevatnet; een foto-stopplaats waar je gegarandeerd niet alleen bent. De aanblik van de uitlopers van de Jostedalsbreen was al gelijk indrukwekkend. De aangename temperatuur, de stilte, de gletsjers en het blauw-groene water waren van een schilderachtige schoonheid. Als ik hier wat al te melig wordt, mijn excuses, maar die plaatsen bestaan dus nog echt.

060 25 Naar Invik.JPG

060 39 Bergheimmeer.JPG

060 47 Naar Briksdal.JPG

Vanaf de startplaats, welke een beetje krap werd door een teveel aan autobussen, is het een 45’ matige tot stevige klim naar de gletsjer. Goed te doen voor wie een beetje te been is. Alternatief is een soort jeepje waarmee je tot bijna aan de gletsjer wordt gebracht. Niets voor niets dus, ik vind het ook afzetterij. Het wandelpad is dus goed belopen maar niet zo vol dat het ongezellig werd. Iedereen leek zich te pletter te fotograferen alsof men alzo een stukje van die pracht kon meenemen.

Ad hoc groepjes vormden zich en iets na 1130u wandelden we dus gezapig naar boven. De zichten onderweg zijn weerom indrukwekkend. Als je je hoofd even draaide zag alles er weer anders uit. Het houdt daar nooit op. De waterval onderweg was ook zeer levendig en besproeide de passanten met fijne druppels. Het was een prima verfrissing want de temperatuur leunde tegen de 20° en dat is meer dan voldoende voor deze activiteit. Enige hilariteit als we kort na de waterval door ‘onze’ jeepjes werden ingehaald. Iedereen wuifde infantiel naar de anderen. Ja, grote mensen op vakantie…

060 55 Briksdal fall.JPG

Na de zoveelste bocht zagen we de gletsjer in al zijn glorie, maar we waren er nog niet. Een korte maar hevige klim was de laatste inspanning en dan stonden we aan het meertje, gevormd door de ijsmassa. Met (te)veel foto opportuniteiten onderweg waren we inderdaad 45’ onderweg geweest. Op zich natuurlijk niet bijzonder, maar na enkele dagen vadsigheid voel je het toch in de benen. Maar het resultaat maakte alles weer goed.

060 67 Briksdal gletsjer.JPG

060 84 Briksdal gletsjer.JPG

Op het eerste zicht is de gletsjer bijlange niet zo indrukwekkend als op oude foto's; daarenboven is het ook zomer en heerst er een aangenaam temperatuurtje. Dit maakt het dan nog vreemder als er op het water brokken ijs drijven. Ijverige bezoekers maker er zelfs torentjes van. Maar het is vooral het blauwe licht dat uit de ijsmassa lijkt te komen dat intrigeert.

623092392_3.jpg

Na een halfuurtje keerde ik langzaam op mijn stappen terug, vastbesloten om wat kleine natuurpracht vast te leggen. Aan de waterval kregen we nog een prachtige regenboog als toetje en eens terug aan de start was het tijd voor de innerlijke mens even te verwennen alvorens we collectief de aftocht bliezen. Ook hier had aan de kassa een bordje ‘everything but the girl’ niet misstaan…

De tocht werd verder gezet langs Olden en de Innvikfjord, alwaar het schip nog steeds lag. Langs Stryn reden we een heel eind westwaarts langs de fjord en vervolgens het Horninsdalsvatnet of -meer. In Folkestad staken we vervolgens met de ferry de Voldafjord over tot in Volda zelve.

We werden reeds op de hoogte gebracht dat het oorspronkelijke hotel in Saëbo gesloten was en dat we bijgevolg in Orsta zouden overnachten. Op naar Orsta dus. Na het inchecken bezocht ik het kerkje en aanpalend kerkhof. Die plek vertelt dikwijls veel over een stad of dorp. Soms liggen er bekende personen en je kan er gelijk de levensverwachting nakijken, welke overigens prima was, ook al in de 19e eeuw.

061 35 Orsta church.JPG

Wederom mooi gelegen en ogenschijnlijk rustig, maar dat was maar schijn. In de onderbuik van Orsta rommelde het. Het was er niet alleen akelig doods, het lijkt wel of er elk moment iets vreselijks kon gebeuren. Gelukkig was dat niet het geval maar als tegen valavond jongeren met brommers en uitgebouwde auto’s beginnen rond te scheuren stelde ik me wel vragen bij het aanbod qua ontspanning in Orsta. Gelukkig is dit van korte duur en is er meer dan voldoende ruimte in Orsta.

In de lokale budget supermarkt sloeg ik alvast wat mondvoorraad in voor de volgende middag (2 bananen, 1 pakje meergranenkoekjes) en een bekende Russische alcoholmix om aan het meer als aperitief te consumeren. Voor alle duidelijkheid: dat is niet van mijn gewoonte. Dat ik er dertig minuten over gedaan heb om het flesje te ontstoppen was mijn iminente en rechtvaardige straf.

De ligging, met mooie jachthaven is één, het heuvelachtige decor maakte het plaatje compleet. Later op de avond zouden we in de bar nog bezoek krijgen van de lokale Miss Trekkertrek - flink boven haar theewater - wat ook voor de nodige hilariteit bij de senioren onder het gezelschap zou zorgen. Daar kan ik verder echter niet over uitweiden. Ja, Orsta is misschien wel het Twin Peaks van Noorwegen. Zonder de lijken dan, al kan ik dat niet met zekerheid bevestigen.

061 53 Orsta Sunset.JPG

Vrijdag 15 juni. We waren wederom vroeg de baan op. Om 0800u stonden we reeds aan de kade in Saëbo en we zagen het eerder voorziene hotel welk er nu toch wel een beetje verlaten en aftands uitziet. Ik kan me wel best voorstellen dat dit hotel in zijn gloriedagen een toppertje was.

Goed dat we op tijd waren voor de ferry naar Leknes, wat ons dan weer garandeerde dat we tijdig in Hellesylt zouden zijn voor een volgende hoogtepunt. Als we op de ferry de grijze lucht bekeken, bleven we voorzichtig hopen op een mirakel, maar het bleef grijs en de bergen en heuvels rondom leken in de helft afgesneden door de mist. Hebben we dat ook weer eens meegemaakt, dacht ik dan.

070 05 Ferry Saebo.JPG

Onderweg stopten we nog enkele keren in het Norangsdal voor foto’s. In de verschillende meertjes lagen bootjes te wachten op ons, maar niet om te varen. Zij dienen echter wel als prima uitgangspunt voor enkele schilderachtige beelden. Het landschap oogt onontgonnen, ruw, mystiek en authentiek. Verderop vinden we langs de kant enkele huisjes van de zogenaamde melkmeisjes. Hierin verbleven vroeger de meiden die de koeien ’s morgens moesten melken. Ik mag aannemen dat het bezoek van de boerenknechten voor enige opwinding mocht zorgen. Het was er muisstil, licht mistig, kil en beetje vochtig van aard. Vul zelf aan.

070 18 Norangdal.JPG 

070 17 Norangdal.JPG

070 27 Norangdal Hytten.JPG

Het was nog geen 10u als we in Hellesylt aankwamen. We hadden gereserveerd voor de boot van 11u wat ons ruim de tijd gaf om het eveneens stille stadje te verkennen. Een waterval is het enige wat er bewoog op enkele meeuwen na.

Kort na 11u waren we vertrokken voor de Geiranger ‘cruise’. Maar. De mist die eerder al zichtbaar was, bleef volledig hangen in de fjord. Hoger dan 200m konden we niet veel zien en er was niet veel kleur. Gelukkig hadden we een handig plannetje wat aanduidde wat en wanneer we naar links of rechts moesten kijken. De hoge watervallen, waaronder de 'Zeven zusters' en tal van andere natuurlijke fenomenen zoals 'De Duivel' (zie galerij) en uiteraard de boerderijen welke haast op een onwaarschijnlijke manier op en tegen de fjordwand kleven. De meertalige uitleg die we via de luidsprekers kregen, hielp ook.

070 38 Hellesylt boat.JPG

Aangrijpend zijn de verhalen over de boerderijen. Ik kan me haast geen nog meer dramatische levensomstandigheden voorstellen. Maar ook de watervallen die bijna volledig vertikaal naar beneden storten maakten - vooral door de hoogte - indruk. De sfeer in de groep was echter eerder aan de kritische en cynische kant. Na zoveel klimatologische verwennerij legden de weersomstandigheden een domper op de vreugde. Ik dacht dan weer: nu zien we eindelijk Noorwegen in de mist. Maar het kan verkeren!

070 47 Geiranger farm.JPG 

070 61 Geiranger town.JPG

Aangekomen in Geiranger zelf, trokken we aarzelend de bergen in. Tijdens een panoramische stop polste onze driver bij de collega’s of de soep de kool wel waard zou zijn. Proberen maar dus. Via het Djupvatnet (meer) reden we over een kronkelende (tol) grintweg naar boven. En dan staken we door de mist en kwamen we in een heel ander landschap.

Bovenop de Dalsnibba, een berg van ‘maar’ een kleine 1500m hoogte, werden we geconfronteerd met een feeëriek landschap. We konden 360° rondom ons kijken en bovendien klaarde de mist in de richting van de Geirangerfjord nog eens op. Aan onze voeten zagen we het baantje waarop we juist gereden hadden én de aanlegplaats van de boot. Ja, dit was écht de kers op de taart en deed de teleurstelling van daarnet letterlijk smelten als sneeuw voor de zon. En we stonden trouwens in de zon en keken neer op een landschap met wilde rotspartijen en sneeuwvlaktes. Ik zag mensen met vochtige ogen, maar dat kon ook van de wind geweest zijn. Om nooit te vergeten! Hoogst banaal is het als ik anderen, niet van ons gezelschap, haastig van een sigaret zie trekken terwijl hier zoveel zuivere lucht aanwezig is. Zielig.

070 84 Dalsnibba.JPG

070 76 Dalsnibba.JPG

070 81 Dalsnibba.JPG

Helaas konden we maar een 30 tal minuten blijven uitwaaien. Een snelle koffie of snack is dus een harde keuze waaraan ik kan weerstaan. Ja, ook hier is aan de bezoekers gedacht. We moesten nog een heel eind rijden door het Ottadal tot in Vinstra waar we zullen overnachten. Onderweg stopten we nog aan het staafkerkje van Lom welk eventueel kon bezocht worden, wat een deel van ons gezelschap, mezelf incluis, deed.

071 20 Lom.JPG

Even buiten Vinstra lag ons volgende hotel en dat was toch wel net even iets anders. Hotel Fefor ligt om te beginnen aan de rand van het Feformeer. Het bijna volledig uit hout opgetrokken hotel ademt volledig de sfeer van begin 20eeeuw uit. Fridtjof Nansen (zie later) en leden van het koningshuis kwamen graag nier naartoe om hun ski vaardigheden bij te schaven. Het blokhut imago van het hotel is echter bedrieglijk.

Binnenin boordevol memorabilia, rood voltapijt en uitzinnige clubzetels maken het echt en niet faux-authentiek speciaal. De gangen van het hotel (en de eerder moderne kamers) hangen vol met foto’s van rond 1908 – 1913. De dansruimte met de gallerij bovenaan ademt geschiedenis uit. Aan de muur een elandkop en hier en daar een opgezet stuk ex-wild uit de regio. Dit was zonder twijfel het meest sfeervolle hotel van de ganse reis. (zie Picasa later)

071 31 flora.JPG

Het buffet is in verhouding met de rest: de Noorse keuken is namelijk nogal rijk aan vitaminen (…): veel room in de sauzen, veel zout en kruiding allerhande op alles. Uiteraard veel vis; zalm en haring op zowat elke bereidingswijze, garnalen, mosselen. Maar ook gedroogd schapenvlees en gebraad van allerlei ander hoevedier en rendierstoofpot. Enige minpuntje is dat ze  niet echt gevoel hebben om groenten gaar te koken. Maar ja, beetklare worteltjes en aardappelen hebben ook hun charme.

Het meer nodigde natuurlijk uit voor een avondwandeling. Het enige geluid was het geklingel van de belletjes van de schapen en geiten. Nauwelijks een insect dat de rust kwam verstoren. En alles was weer stil. Ja, het was niet de enige plek op onze reis waarvan je dacht: hier wil ik gerust enkele dagen blijven om te wandelen en te luieren; te genieten van het zicht, de lucht en de stilte. Op zo een moment durf je al eens plannen maken voor de toekomst en wist ik zeker dat dit niet het laatste bezoek aan dit land was. Maar laten we vooral niet te ver vooruitlopen. De volgende dag zou meer dan goed gevuld zijn maar ons tevens dichter bij het einde van de reis brengen...

Commentaren

dag kris,
goed reisverslag ,prachtig foto's .bedankt daar voor!

Ludwig en marie-jeanne (uit Herzele)

Gepost door: marie-jeanne caudron-vandamme | 12-08-11

De Michael Palin van De Lage landen is opgestaan !!! Super foto's. ( al zijn we dat stilaan gewend) Ik kan me levendig inbeelden dat de werkelijkheid des te imponerender was.
Benieuwd naar het laatste deel.
Een stevige linker.

Gepost door: l'Homme des Bois | 12-08-11

Uw reisverslagen zijn altijd een plezier om te lezen, uwen boek mag van mij naast mijnen andere vriend, Peter Mayle, staan !

Gepost door: Barbara | 14-08-11

De commentaren zijn gesloten.