31-07-11

Noorwegen Pt1 - Een goed begin!

Kop 1 RH.jpg

De Noorwegenreis moest het absolute hoogtepunt worden van dit jaar. En ja, alle verwachtingen werden overtroffen. Dit verslag is vooral geen beoordeling van de reis t.o.v. het ‘organiserende comité’. Je zal er dan ook weinig kritiek in terugvinden – als die er al moest zijn. Het is zoals ik ze heb ervaren. Ook geen les over Noorwegen. Wiki en andere pedia’s kunnen u verder helpen. De foto’s zijn uiteraard relevant, soms met een twist en soms, ja, je kent me wel hé…

Of we nu in het ‘échte’ Noorwegen zijn geweest? Ik dacht van wel ja; we hebben de landsgrenzen overgestoken en plots kon ik geen of nauwelijks nog teksten begrijpen. Men spreekt er dus Noors – én gelukkig meer dan gemiddeld Engels. Noorwegen is een land van een slordige 2000 km ‘lang’, of toch als men de lengtegraad volgt. Als men onder Noorwegen nog eens een zelfde afstand plakt, zit je op pakweg, Sicilië.

Ja, we zijn in het ‘échte’ Noorwegen geweest. Vanaf je voet aan land zet in Kristiansand, zoals wij, kom je in een heel ander landschap dan Denemarken, wat visueel eerder aan de saaie kant is. De zuidkust van Noorwegen oogt al gelijk ruwer. Twee dagen later zitten we al op hoogtes die misschien niet spectaculair zijn op zich maar die wel een excellent zicht bieden op het omliggende land. Weer even verder weet je niet waar eerst kijken als de ene fjord de andere overtreft in schoonheid, mystiek en pure natuurkracht. En sneeuw. Ik heb languit in de sneeuw gelegen in juli.

Een paar honderd kilometer verder reden we door een haast pastoraal landschap met blauwe meertjes en zachte heuvels. Allemaal in hetzelfde land. Neen, je hoeft echt geen confrontatie aan te gaan met een kudde rendieren om het echte Noorwegen gezien te hebben, al zou dat mooi meegenomen zijn.

Opstappen, rijden, afstappen en weer opstappen. We leken soms zelf wel op de zo getrainde oosterse toeristen die Scandinavië op vijf dagen doen. Maar we hebben wel veel gezien. Hier en daar had ik graag wat blijven hangen, maar ja, dat kan dus niet. Ook in het échte Noorwegen tikt de klok en tien dagen, waarvan acht op Noors grondgebied is te weinig, maar elke dag was zoet en welbesteed.

Ik heb absoluut geen schuldgevoel over deze manier van reizen. Je eens gerieflijk laten voeren, voederen en tijdig zonder gedoe van de ene interessante plek naar de ander laten voeren staat in schril contrast met de doorgaans ambachtelijke uitstapjes waarbij planning, het mennen van paard en kar, rijden met kaart en kompas en problem-solving algeheel ten mijnen laste vallen. Ook leuk op zijn tijd, maar zich even laten verwennen moet kunnen. Zeker omdat ik dit verdiend heb.

Zaterdag 9 juli. Daags na de laatste werkdag was het dan eindelijk zover. Mijn relatief kleine reiscaddy uitermate volgeladen – wat moet je meenemen hé? Het kan er letterlijk vriezen en dooien en volgens de vooraf verzamelde informatie kan er in de zomer een haast zacht mediterraan klimaat heersen. De voorspellingen waren een mooie collectie van het weer in Europa de laatste honderd jaar. Het kon dus alle kanten op. Ik was dus op veel voorzien maar zeker niet op extreme koude. Maar hey, het is juli, hé.

Kort na acht uur ’s morgens was de bus daar. Nooit écht fan geweest van autobussen, en zeker niet voor lange afstanden. Ook weer een spannend element dus, want de eerste dag zouden we een kleine 800 km afwerken. Mijn plekje was wel ietwat verschoven, maar daar ging ik niet over vallen. Met 43 + 2 was het wel een hele bende.

Achteraf beschouwd had ik – voor mij althans – een ideale plek. Mijn nieuwe buur en ik geraakten snel aan de praat en na een halve dag wist ik al dat ik qua gezelschap met ‘mijn gat in de boter’ gevallen was. Met drie stops onderweg en een eigen (democratische) bar aan boord was ik er klaar voor.

Bijna 800 km dus richting Denemarken. Via Venlo naar Duitsland, langs Hamburg naar Flensburg alwaar we de grens overgingen tot in Kolding. Weinig opwindend stuk Autobahn, maar dat is het gelag dat moet betaald worden. Na de overnachting volgde er een vroege start. Hoe vroeg precies? Wel: vroeg!

Zondag 10 juli. Om 0715u zaten we gewassen geschoren en een met een speedontbijt achter de kiezen alweer op de bus richting Hirsthals, Denemarken alwaar we zeker de boot (ja, een schip natuurlijk) niet mochten missen. Een flink uit de kluiten gewassen ferry (Color Line) zou ons in de namiddag naar Kristiansand, Noorwegen, brengen. 150 km noordwestwaarts. Een dikke drie uur over het Kattegat varen in redelijk goede omstandigheden.

 

020 09 Ferry Line.JPG

020 16 Ferry Line.jpg

Het ‘zonnedek’ leende zich vooral om languit te liggen, hangen, uitwaaien, kijken en soms genieten (…) van de andere passagiers. Een mens moet iets doen om de tijd te passeren en 3 uur was echt wel voldoende.

En dan ging het ineens wel snel. Bij de aankomst in Kristiansand was ik wat blij van de boot af te zijn, en zo dachten die honderden andere passagiers ook blijkbaar. Op de ferry was echt niet veel te beleven. En ballonkunstenaar had al voor heel wat (hehe) deining kunnen zorgen. Toch snel op de bus recht naar het hotel. Na het inchecken hadden we een brok vrije tijd want het was nog bijlange geen 16u. Voor de royalty watchers: prinses Mette-Marit is aldaar geboren.

020 19 Kristiansand City.jpg

Het was zondag en de stad was op zich allesbehalve levendig op enkele toeristen en locals te na gesproken. Het centrum oogt een beetje een zooitje in die zin dat oude en nieuwe gebouwen nogal door mekaar staan en de nieuwe zijn niet echt mooi, eerder functioneel met een ‘70’s gevoel. De oude houten huizen – veelal in het wit geschilderd – compenseren dat wel, maar een likje verf hier en daar kon dan weer geen kwaad. Maar!

020 32 Kristiansand Bay.JPG

Dan is er nog de jachthaven en dat is wél echt genieten. Na een bezoek aan het kerkplein en centrum kwam ik via de Kirkegate ofte Kerkstraat in de jachthaven. De lucht was al gedurende enkele uren mooi blauw wat een oord als dit enkel maar ten goede kan komen. Een heerlijk temperatuurtje ook. Kristiansand is de zonnigste stad van het land, maar dat is dan tegelijk te relativeren. Flanneren met hond, kind en gezin of alleen lezend of mijmerend, de ideale plek om nog even te bezinnen alvorens de volgende dag de reis écht gaat beginnen. Maar er is meer te zien. Zo wandelde ik op en af het oude fort, gebouwd in 1672. Voluit heet het Christiansholm en is eigenlijk een grote ronde toren bovenop een omwalling. Ik ben twee dagen ‘op congé’ en ondergetekende stond al bij kanonnen. Toch fijn om te horen dat ze nooit dienst hebben gedaan. Pas in 1940 werd Kristiansand strategisch belangrijk maar de stukken op de omwalling zouden wel wat tekortgeschoten hebben.

020 25 Kristiansand Bay.JPG

Na het avondeten terug naar dezelfde plek. Het licht stond anders, de lichtjes aan de huizen gingen langzaam aan en het werd haast feeëriek, zeker aan de kleine vissershaven, welke in de namiddag bruiste van het volk en nu een bijzonder romantisch oord werd. Overal de geur van gebakken vis en ondergetekende met grote dorst. Ik liep mijn maatje tegen het lijf en enkele minuten later troffen we andere lotgenoten aan op een hip terras. De drang was te groot en voor we het wisten zaten we met een kleine halve liter lokale pils in de handen. Een eerste confrontatie ook met de voorspelde tarieven, maar het zou ons worst wezen. De sfeer zat er goed in maar we beperkten ons toch maar tot een consumptie. We moesten nog goed aan de reis beginnen!

020 48 Kristiansand Fish Port.JPG

020 47 Kristiansand Fish Port.JPG 

020 58 Kristiansand Beer.jpg 

Maandag 11 juli (joepie?). Het is 0830u als we inlaadden en vertrokken. Correctie: onze chauffeur laadt in, wij laden ’s avonds uit. Kwestie van de rug te sparen. De stad was reeds wakker en toelevering en openbaar vervoer maakt het wel even iets drukker dan de haast provinciale sfeer de avond voordien.

Die dag verkenden we het zuiden van Noorwegen. In de praktijk wil dit zeggen: we maakten een ommetje langs het meest zuidelijke punt van het land en reden vervolgens naar Stavanger. Op het zuidelijkste punt staat een vuurturen, de Fyr van Lindesnes. Reeds meer dan 350 jaar staat er een vuurtoren op die plek. Deze staat er sinds 1854 en in zijn huidige staat hij sinds 1916. Gezien de toestand van het binnenwerk leek hij me ook nog te functioneren ook al valt hij onder monumentenzorg.

030 10 Lindesnes.JPG

030 23 Lindesnes.JPG

Als ik boven op de toren stond viel mij oog toch wel op…enkele artillerieposten zeker! Helaas zonder geschut, maar als er ooit nog maar ergens een stuk heeft gestaan, maak je mij niets meer wijs. Ik telde zeker drie ‘emplacementen’ maar verdere info is moeilijk te vinden. Ik ga er natuurlijk van uit dat zij net als de Vara-batterij nabij Kristiansand een Duits strongpoint was. De nabijgelegen, in de rotsen uitgehouwen loopgraven verbinden enkele bunkers. Ja, ik kon het niet laten. Kat niet bij de melk zetten heet zoiets…

030 11 Lindesnes.JPG

030 24 Lindesnes.JPG

Tot nu toe was de hemel eerder betrokken. Toch: hier en daar bespeuren we een blauwe plek. Het te verwachten weer was dan ook een dagelijks item om een gesprek over te beginnen.

030 27 Naar Flekkefjord.JPG

Lekker uitgewaaid terug naar beneden. Er moesten nog wat kilometers worden gevreten. Via het stadje Flekkefjord, waar we wat konden eten of inkopen doen, vingen we het laatste stuk naar Stavanger aan. Viel dat mee, rond 16u konden we reeds het hotel innemen. Een verkenning in groep stond op het programma. Mooi. Enkel de bewolking baarde me wat zorgen. Nat worden is niet zo erg, maar geen kleur op de foto’s vind ik echt wel jammer. We gingen gelijk richting Gamle Stavanger ofte de oude stad.

030 44 Gamle Stava.JPG

030 90 Stava.JPG

Dit oude stadsgedeelte is het grootste nog quasi volledig uit houten huizen bestaande wijk in Europa zijn. Enkel de woningen van enkele notabelen zijn in steen, plus de oude conservenfabriek, nu museum. In de toeristische haven lagen twee monster cruise schepen. Het dok was bijna te klein en de mensjes ernaast haast nietig. Wel een meer dan gezellige drukte op de terrasjes en aan de kraampjes. Gelukkig konden we tijdig eten want ik had nog een eigen agendapuntje die avond.

Ten zuiden van de stad, aan de Hafrsfjord staat een monument om de slag bij die fjord te herdenken. In 872 bracht Koning Harald (‘De Blonde’, I kid you not!) het toenmalige Noorwegen onder één kroon. Het monument, het ‘Sverd i fjell’, staat er pas vanaf 1983 en bestaat uit drie zwaarden geplant in de rots (lett.: ‘Zwaarden in de Rots’). Het is een krachtig symbool en past qua heroïek erg nauw aan bij de Metal-heraldiek. Verschillende bands maken er gebruik van, met als bekendste zeker Leaves’ Eyes. Zangeres Liv Kristine is afkomstig van Stavanger. En neen, ik ben ze niet tegengekomen.

030 74 Sverd I fjell.jpg

Flink voorbereid had ik reeds een planning van het uitgebreide openbaar vervoer. Na vertrek stond ik reeds binnen 10 minuten aan de laatste halte voor de fjord. Na een 300m stappen stond ik er dan eindelijk. Wat had ik hier naar uitgekeken. Hoe ‘true’ kan je als metalfan zijn zonder dit imposante monument bezocht te hebben? Larie natuurlijk. Ik was er op twee andere metalfans na (met een oude brandweerwagen, écht waar!), alleen. Het was er muisstil, aan de rand van een fjord, met enkel een verloren gevlogen meeuw en verder niets. Waarlijk memorabel moment in T’s leven. Ik had er desnoods naar toe gekropen.

030 66 Sverd I fjell.JPG

Eenmaal ik op de bus terug naar het centrum van de stad zat viel alle stress en spanning van me af. Nu was ik echt op vakantie; klaar om de gids te volgen. Klaar om het wonderbaarlijke Noorwegen te ontdekken.

030 95 Stava.JPG

030 86 Stava Port.JPG

Na nog een mooie zonsondergang in de haven en een frisse pils uit de lokale ‘7/11’ kon het me allemaal niets meer schelen. Ik ging me gewillig in de handen van het gezelschap laten voortdrijven. De knop stond af.

23-07-11

Say it ain't so, please, say it ain't so...

082 41 Vigeland S.JPG

OSLO

21-07-11

Njord

Met een ab-so-luut fenomenale reis vers achter de kiezen en ook een beetje futloos zit ik hier aan mijn klavier. Murw geslagen door een enorme hoeveelheid indrukken. Van schoonheid vooral. Ongereptheid, zuiverheid en positivisme. Je voelt me al komen…inderdaad het tegenovergestelde van zowat alles wat ik voor tien dagen heb achtergelaten. Je zou voor minder.

Maar ook vol herinneringen aan beelden voor eeuwig en een dag op mijn netvlies gebrand. Herinneringen aan momenten van gezelligheid en vriendschap in het toch zeer heterogene reisgezelschap. Veeleer van tijdelijke aard natuurlijk, maar daarom niet minder waardevol.

Daarenboven een roetsjbaan aan emoties die opgeroepen werden door een veelheid aan visuele indrukken, nog extra in de verf gezet door een uitzonderlijke hoeveelheid aan excellente (en eerder uitzonderlijk) weersomstandigheden. Dit was mogelijk de mooiste reis van mijn leven.

norway_flag-1920x1200.jpg

Na vorig jaar heb ik de smaak goed te pakken. Minstens eenmaal per jaar een deftige reis maken naar het buitenland. Bij voorkeur een land dat verder geëvolueerd is dan ons tijdelijke kader. Ik dacht eerst aan Liberia of Sierra Leone maar om alle risico’s uit te sluiten werd het dus Noorwegen. Met alle shit en gedoe die wij ons het laatste jaar in de nek hebben laten spuwen was ik toe aan een land dat gestructureerd functioneert, proper is en nog niet al te bezoedeld door milieu en andere invloeden. Ik bedoel maar: zo ver mogelijk verwijderd van ons politiek en sociaal moeras. Ook voor de natuur, cultuur en historiek natuurlijk. Indien mogelijk ook af en toe een vette lokale hap en als het kan een plaatselijke pils. Is dit teveel gevraagd?

Norge Logo 1 B.JPG

De verwachtingen waren bijzonder hoog gespannen maar met een ingebouwd gevoel van cynisme en argwaan. Tot je dan in Noorwegen bent…. Alle cliché’s worden dan gelijk bevestigd en daar sta je dan toch even van te kijken want de eerste indrukken waren al gelijk meer dan positief. De verdere ontwikkeling van de reis drukken je dan nog maar eens op de feiten: ja, mogelijk is dit het mooiste land van de wereld. Mogelijk is dit het land met de gelukkigste mensen te wereld. Mooi volk en proper op zijn eigen ook. Beetje aan de kostelijke kant ook, ja. Maar bovenal: voorzien van een haast onbevattelijke schoonheid van natuur. En ter persoonlijken titel: komt een handvol van mijn favoriete bands nu ook niet toevallig uit Noorwegen?

Noorwegen 1 1441 rand.JPG

Een zillioen (enfin, 3654 precies omdat u het toch altijd vraagt) foto’s  moeten nu uitgesorteerd worden. Dus schrik niet als er in het binnen afzienbare tijd (!) te publiceren verslag enkele fotootjes staan. Later volgen daar de Picasa galerijen van, u kent ze ondetussen wel. Dus nog niet wanhopen: het zal wat tijd vergen, maar het zou wel eens best mooi kunnen worden…

Voor wie hier nieuw is (hallo reisgenoten): alles zal keurig, bijtijds en duidelijk worden uitgelegd. Even geduld dus nog! Bij Odin!

06-07-11

Graspop Metal Meeting, zondag 26 juni

Dag drie. Laat ik gelijk eerlijk zijn: met mijn traditionele vooringenomenheid was er initieel niet veel nodig om mij thuis te houden. Bij voorbeeld: bar slecht weer in de voorspelling en een programma met nauwelijks iets wat me echt boeide. Tot enkele weken geleden Pagan’s Mind werd toegevoegd én er een geweldige zomerdag werd voorspeld. Ja, dan is de kazak rap gekeerd…

110626 GMM 3 837.jpg

Shame on me. Zondag had na voorgenoemde band niet echt favoriete bands maar bleek toch een onderhoudende en soms verrassende dag te worden.

De Noorse band PAGAN’S MIND kan bij mij weinig verkeerd doen. Onlangs nog voor een handvol mensen in As, nu mochten ze de mainstage openen voor een erg gemengd publiek. Op heel deze editie stond buiten PM geen enkele progressieve metalband en zondag was de programmatie toch nog iets extremer dan de vorige dagen.

In de 45’ die de band had, gaven ze dan ook het beste van zichzelf. Verwonderlijk dat op dit relatief vroege uur de stem van Nils K. Rue al zo wakker was. Er werd dan ook niet veel tijd verloren en de band zette zich in gang met de opener van de nieuwe cd ‘Eyes Of Fire’ en ‘Enigmatic Calling’. Een van mijn favoriete PM nummers is ‘Walk away in Silence’,welke een grote Queensryche invloed verraad. ‘God’s Equation’ in al zijn complexiteit volgde. Verder kregen we nog het beenharde ‘Alien Kamikaze’ en de PM klassieker ‘Through Osiris’ Eyes’.

Een pracht van een opener, vooral wat mijn smaak betreft. Ook het geluid was dik in orde wat bij bands als deze echt wel noodzakelijk is. Alle vooringenomenheid betreffende het programma smolt als sneeuw onder het ondertussen flink aanwezige zonnetje.

05 PAGANS MIND.JPG

08 PAGANS MIND.JPG

14 PAGANS MIND.JPG

17 PAGANS MIND.JPG

11 PAGANS MIND.JPG

 

Vervolgens blijf ik even hangen voor ANVILmaar na de demonstratie daarvoor was het niet gemakkelijk om het erg basic gepingel en povere bandgeluid van Lips & co te appreciëren. Enkel ’s mans bekkentrekkerij is even leuk voor zolang het duurt. Het vreselijke ‘March of the Crabs’ en de cultklassieker ‘666’ (beiden uit ‘Metal on metal’ uit 1982 – kan je nagaan) zijn voer voor de echte fan. Mogelijk ging er nog een visuele gag volgen maar die heb ik niet afgewacht. Leuk voor de echte fans, maar niet voor mij. Ik blijf er bij dat deze band vooral draait op sympathie voor de underdog.

01 ANVIL.JPG

07 ANVIL.JPG

Heel wat meer gedoe in de grote Marquee alwaar het Finse AMORPHISging spelen. Met ‘The Beginning of Time’, de nieuwe cd, fris in de achterzak, keek ik hier wel naar uit. Amorphis is een wel heel bijzondere band die zeer toegankelijke melodieuze deathmetal brengt met hier en daar een folkinvloed. Ik hou erg van hun vier laatste cd’s maar ben redelijk onbekend met het oudere werk. Gelukkig begonnen ze met ‘Battle for Light’ uit hun nieuwe schijf welke perfect aansluit bij de voorganger. ‘My Enemy’ en het oudere ‘The Smoke’ volgden.

01 AMORPHIS.JPG

04 AMORPHIS.JPG

07 AMORPHIS.JPG

 

De temperatuur in de tent liep ondertussen aardig op en in de helft van de set hield ik het voor bekeken. Even bij GWAR binnengesprongen maar daar vond ik geen zak aan. Ik kon er zelfs niet om lachen en muzikaal stelt het geen ene moer voor.

Dan zijn we beter af met KREATOR, de ongekroonde koningen van de Teutoonse Thrash. Ook niet echt my cup of tea, maar tenminste strak en met enig technisch niveau. Ik ken geen enkele song van hen maar ze konden toch mijn aandacht gaande houden. Het was ook ‘genieten’ van de vele crowdsurfers.

02 KREATOR.JPG

04 KREATOR.JPG

09 KREATOR.JPG

 

Ik keek ook ontzettend uit naar MASTODON, in die zin dat ik gewoon erg nieuwsgierig was naar de liveprestatie van deze band. Vreemde band overigens. Het heeft erg lang geduurd alvorens ik hun laatste cd ‘Crack The Skye’ enigszins kon doorgronden. De sludge/stoner metal met een deftige psychedelische saus er over is nu niet direct iets wat je opzet met een barbecue. Sommige songs lijken een geheel eigen leven te gaan leiden met de bezwerende zang van frontman Troy Sanders en de hypnotiserende gitaarpartijen van Brent Hinds. Met de ogen dicht voel je je in een olie lekkende verroeste Dodge truck tegen 100mph door de woestijn scheuren. Om je een idee te geven van wat ik er bij voel. Maar ook niet vergeten dat deze band eigenlijk ook niet gespeend is van de nodige heavy metal invloeden. Deze band is werkelijk fenomenaal om live te horen. Op het podium gaat het er nogal statisch aan toe maar iedereen is zodanig op zijn instrument gefocust dat we gelijk weten waar dat strakke geluid vandaan komt. Ja, dit was tegelijk een verrassing én bevestiging.

02 MASTODON.JPG

08 MASTODON.JPG

11 MASTODON.JPG

12 MASTODON.JPG

14 MASTODON.JPG

 

Na dit echte ‘Stahlgewitter’ was het tijd om even te gaan afkoelen op de weide. Ook tijd om nogmaals de metalmarket in te duiken om toch nog enkele items op te snorren. Met wisselend succes overigens.

Terug buiten is AVENGED SEVENFOLD reeds in de helft van zijn set. Ik herinner me bij hun vorige passage dat ik wel onder indruk was van de zang van frontman M. Shadows. Ook zondag was hij in grote doen. Net zoals Hatebreed vorig jaar is het wel opvallend hoe dat eerder alternatieve metalbands zo een grote aanhang hebben. AX7 gaat er dan ook in als koek. In tegenstelling tot bvb Papa Roach kan ik hier wél naar luisteren. De nadruk ligt niet zo zeer op het constant hersenloos ‘jumpen’ maar deze band heeft toch meer diepgang. De band refereert nogal veel naar de Bijbel maar is geenszins een religieuze band. Shadow’s introductie van de songs geven ook af en toe stof tot nadenken. ‘God Hates Us’, het bizarre ‘A Little Piece of Heaven’ (hoe schrijf je in godsnaam zo een song?) en uitzwaaier ‘Unholy Confessions’ laten een echte top band horen.

Vermeldenswaard zijn zeker beide gitaristen die werkelijk ontzettend strak speelden en bijwijlen frisse doch duizelingwekkende solo’s brachten. Geestig van M. om een Dream Theater shirt aan te trekken. Mike Portnoy heeft immers recentelijk even deel uitgemaakt van de band. Om maar te zeggen dat deze band echt wel de moeite is om te ontdekken. Misschien is ook voor mij de redding niet te laat.

02 AX7.JPG

10 AX7.JPG

15 AX7.JPG

 

Om de een of andere mij onbekende reden werd er ontzettend uitgekeken naar de komst van ROB ZOMBIE. Natuurlijk weet ik wel van de band White Zombie maar dat is nooit echt mijn ding geweest. Gezien de hype die er heerste was ik toch wel nieuwsgierig en vatte dan ook alvast post in blijde afwachting…

De aankleding van het podium zag er al cool uit, zeg maar, niet alledaags uit en wat volgde was nog nooit vertoond op Graspop. Het is naar verluid al 16 jaar geleden dat de man onze contreien heeft aangedaan, dus ik mag er van uitgaan dat het grootste gedeelte van het publiek de kerel nog nooit had bezig gezien. Zelf was ik ook in het ongewisse tot zondag jl. 2045u om precies te zijn.

Rob Zombie is tevens filmregisseur en wie ooit de fijne film ‘The Devil’s Rejects’ heeft gezien kan zich al voorstellen wat de show inhield. Niet dat er veel blood & gore aan te pas kwam maar alles baadde in een sfeer van camp, comic, cult & horrorkitch. De outfits en opmaak van de bandleden was werkelijk geweldig, het geluid was vet en zwanger van groove en industrial invloeden. Ik vond het erg op Deathstars lijken, maar zij zullen wel hun inspiratie bij Zombie gehaald hebben, mijn gedacht. Rob’s commentaren waren veelal hilarisch en onconformistisch. Af en toe een ferme sneer naar het publiek was best vermakelijk. Ook de uitgenodigde meiden op het podium hielden da aandacht gaande. De eigen danseressen gingen dan graag weer een stapje verder. Speciale vermelding voor gitarist John 5 (ex D.L. Roth & Marilyn Manson) die misschien niet helemaal loos ging buiten zijn solo-spot maar verder schitterend werk leverde.

05 ZOMBIE.JPG

09 ZOMBIE.JPG

12 ZOMBIE.JPG

 

Toen Rob in de middengang dook en vervolgens de zijbeuken doorliep werd er behoorlijk hysterisch gereageerd. Meiden sprongen over de hekken en gilden zich schor. Het leken wel boysband taferelen. Ik mag hopen dat ook dit met de nodige humor bedoeld was want Rob is nu niet direct moeders mooiste. Maar is het nu niet zo dat weirdo’s soms echte babe-magnets kunnen zijn? Hoe dan ook, het droeg bij bij de toch al opgefokte sfeer en al bij al bleef het allemaal lekker entertainment- welliswaar met een ‘adult’ stempel. Oh ja, gelukkig kan dit in Europa overal.

Ik ga niet met songtitels jongleren want ik kende er geen enkele van, tot zover mijn geloofwaardigheid. Toch vond ik het een geweldige show waar het fun-gedeelte de overhand haalde maar ik moest vaststellen dat ook door ondergetekende aardig geheadbangd werd. Als het goed is, zeggen we het eerlijkheidshalve ook.

21 ZOMBIE.JPG

29 ZOMBIE.JPG

14 ZOMBIE.JPG

36 ZOMBIE.JPG

 

Een verscheurende keuze drong zich vervolgens op. Meer dan voldaan en na het laatste optreden voorzien van een grote smile, was het voor mij voldoende geweest.

Tot zover dus Graspop 2011. Een editie waarnaar nog dikwijls zal gerefereerd worden. Een editie die met ‘softe’ classic rockbands, voldoende extreem materiaal, enkele monsterbands en een verrassende shockrocker, misschien wel de meest diverse editie is die er ooit is geweest. Persoonlijk mag ik hopen dat deze weg verder wordt ingezet.

Maar nu, nu moet ik er even tussenuit…

110626 GMM 3 283.JPG

 

10:13 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

People & Stuff of GMM 2011

Gallery nu open!

Klik op 'Photo albums' hier links, net onder de Picasaweb link.

110626 GMM 3 716.JPG

10:11 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

05-07-11

Graspop Metal Meeting, zaterdag 25 juni 2011

 

GMM RAND LOGO X.JPG

Het was een korte nacht van vrijdag op zaterdag. Bijna 03u toen ik uiteindelijk in mijn tram kroop en omstreeks 0930u diende ik mijn kompaan reeds op te pikken. Voor wie leeft voor zijn passie is niets te veel, en de vermoeidheid was snel voorbij toen ik obligaat mijn relaas deed van de dag ervoor. Klaar voor een nieuwe dag! 

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

Niet echt fan van de man op zich, maar toch chauvinistisch genoeg om gelijk door te steken naar de mainstage waar DIABLO BLVD mag openen. Onder een druilerige nevel weet Alex Agnew het flink opgekomen publiek gelijk te bewegen, letterlijk. Zoals we hem kennen roept hij gelijk op om een moshpit en vervolgens een Wall of death te organiseren, wat het jongere volkje zich geen twee keer laat zeggen. ‘Die gast in die kilt moet dood en dat wijf ook’. Plots begreep iedereen Antwerps want naast mij speelde zich taferelen af die je eerder bij Slayer zou verwachten.

De vriendelijke en correcte security (ja, zij verdienen zeker een pluim) laten het zich welgevallen en vangen de crowdsurfers keurig op. Agnew heeft het publiek zodanig in de hand dat de chaos even snel wordt afgebouwd als ze ontstaan was. Zo ver zo goed dus. Muzikaal boeit Diablo Blvd me niet echt en ik hou helemaal niet van ’s mans (zang)stem geluid, maar entertainment was het wel.

09 DIABLO.JPG

04 DIABLO.JPG

Wie zaterdag geen zin had om in een zwoele tent tussen plakkende lijven te gaan staan kon zijn gading vinden in de diverse bands op het grote podium. Zo stond op de middag het Italiaanse LACUNA COIL paraat om de massa te vermaken. Zoals bij alle bands, ook hier van ’t zelfde: je moet er voor zijn. De drie recentste cd’s van de band zijn wat mij betreft best aardig, maar het is vooral live dat de band sterk is. Enige voorkennis van de songs is wel vereist want onderling durven ze nogal eens op mekaar gelijken wat klankkleur betreft. Frontvrouw Christina Scabbia oogt niet onaardig en heeft een bijzondere stem die bij wijlen door merg en been gaat maar tegelijk nogal veel in hetzelfde register blijft hangen.

Gelukkig heeft de band ook een mannelijke zanger, Andrea, die het geluid mee in balans houdt, én enkele straffe songs zoals ‘I won’t tell you’, ‘Heaven’s a Lie’ en ‘Fragile’, welke toch op voldoende respons kunnen rekenen om het concert gaande te houden. Hun cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ is een schot in de roos. Zeker het hoogtepunt van het optreden. Let wel: ik vond het boven middenmaat maar vond de presentatie in daglicht niet zo overkomen. Kunnen zij niet aan doen natuurlijk. Met ‘Spellbound’ werd de set afgesloten, wat eerlijkeidshalve toch een sterk einde was. Tijdens hun set was het helaas ook weerom beginnen regenen.

gmm,graspop,judas priest,whitesnake,firewind,channel zero

02 LACUNA COIL.JPG

25 LACUNA COIL.JPG

28 LACUNA COIL.JPG

FIREWIND uit Griekenland is een band waarvan er te weinig op dit festival staan, namelijk powermetal. Gelukkig maakt Firewind dit gemis draaglijk want deze band bestaat bijna volledig uit virtuozen. Nu Ozzy gecancelled was, kon gitarist Gus G. zijn kunsten toch nog vertonen. Jammer dat ven de vijfenveertig minuten het geluid de eerste tien minuten slecht stond afgesteld. Zanger Apollo Papathanasio schreeuwt zich duidelijk een ongeluk terwijl er weinig doorvloeit naar de PA.

Als dit euvel dan, toch is rechtgezet volgt de rest van de veel te korte set. Recentste single ‘World on Fire’ komt sterk over en laat de band op volle kracht horen: gitaar/toetsenduels en voldoende power om onze vullingen te laten vibreren.

11 FIREWIND.JPG

02 FIREWIND.JPG

25 FIREWIND.JPG

Een ferme ombouw volgt als de enorme backdrop van BLACK LABEL SOCIETY wordt omhoog gerezen. Een muur van versterkers en backline en duidelijk een verschuiving van het publiek. BLS grossiert in stevige riffs die als een bulldozer over het publiek heenrijden. Ik kan aannemen dat dit niet bij iedereen aanslaat maar langs de andere kant is Zakk Wylde niet de eerste de beste. Na vele jaren de gitarist en protégé van Ozzy geweest te zijn waagde hij zich aan een Southern Rock album onder de naam ‘Pride and Glory’ maar daarna gooide hij het roer om om met BLS te starten en een redelijk eigen ‘groove/stoner/heavy metalband op te richten.

Zoals gezegd: dit is niet voor watjes wegens erg vet en muzikaal misschien niet altijd even boeiend, maar de man bezig zien is al leuk op zich. Zijn gitaarstijl is uniek en hij etaleert dat dan ook voldoende door met elke solo voluit te gaan. Ook de gitaarcollectie wordt ruim aangesproken door om de twee songs van instrument te wisselen. Met ‘Crazy Horse’, ‘Bleed for Me’ en ‘Suicide Messiah’ in onze maag waren we ruimschoots voldaan. Tijdens deze set was het geluidsniveau ook duidelijk wat hoger, wat eens geen kwaad kon.

02 BLS.JPG

14 BLS.JPG

17 BLS.JPG

23 BLS.JPG

Door het afzeggen van Ozzy kregen we CHANNEL ZERO tussendoor geschoven. Of we daar blij mee moesten zijn? Ik weet het niet. Gezien de populariteit van de band en de media-aandacht die deze onverdroten krijgt, was het een goede oplossing. Channel Zero is het metalsnoepje van de radio’s in ons land en er zal dan ook geen kans verkeken worden om ze in de schijnwerpers te zetten. Dat is een kant van het verhaal. Toegegeven: het zal niet gemakkelijk zijn geweest om toch een band met een zekere status aan deze toch al niet misselijke line-up toe te voegen en gezien de belangstelling (of nieuwsgierigheid?) was het een goede zet.

Volop in de aanloop naar de promotie van het nieuwe album was dit voor Franky & co natuurlijk een perfecte gelegenheid. De eerste helft van de set bestond dan ook uit nieuw materiaal dat niet echt aansloeg wegens nieuw, maar wel degelijk de CZ-stempel droeg. Gitarist Mike Doling zorgde voor het leeuwendeel van de songs, wat dit eens zo bijzonder maakte.

02 CHANNEL ZERO.JPG

06 CHANNEL ZERO.JPG

 

De twee helft toonde dan wel weer dan CZ een handvol klassiekers te voorschijn kan toveren om de tot dan toe rustige weide toch in beweging te krijgen. Met ‘Fool’s Parade’, ‘Help’ en natuurlijk ‘Black Fuel’ kreeg de band toch aardig wat respons. Het enige wat me een beetje stoorde was dat Franky zich nogal aanstelde. Er mag best wat attitude bij een performance zitten, maar doen alsof je heel boos bent en dat uitwerken op de monitors was redelijk goedkoop. Afgezien daarvan was het een aanvaardbaar optreden. Mogelijk moet het nieuwe werk eerst wat verteerd worden.

07 CHANNEL ZERO.JPG

14 CHANNEL ZERO.JPG

Bij de laatste passage van WHITESNAKE werden heel wat wenkbrauwen gefronst. De prestatie van David Coverdale was daar beneden alle peil. Nu zijn we twee jaar verder en na een behandeling van Cov’s stembanden en een nieuwe cd op zak, waren de verwachtingen hoger gespannen dan ooit. Maar ook de vrees voor een debacle hing als een zwaard boven het optreden. En laten we eerlijk zijn: vanaf het moment dat hij opkwam ging het mis. (OOOOh) Ja, ik ben er van overtuigd dat Coverdale als zanger voorbij het einde is.

Ik lees dan in forums dat Whitesnake fantastisch was. Ja hallo! Whitesnake is een band en ik kan best aannemen dat het bandgeluid – voor wie aan de toog stond – wel goed was, maar de prestatie van Coverdale was schabouwelijk. Wie als ik vooraan stond en zijn mimiek kon linken aan het geluid wist genoeg. Soms zweeg hij en de vokalen bleven gewoon doorgaan – met dank aan de band die (niet voor niets) allen voor de backings zorgen. Zelfs de strofen van de songs klonken als schor gekrijs en de enkele keren dat men gas terugnam was het met de hakken over de sloot. Het was zo en ik weiger aan te nemen dat de man goed gepresteerd heeft. Het was erg, heel erg.

08 WHITESNAKE.JPG

12 WHITESNAKE.JPG

 

Maar natuurlijk: Whitesnake is als band natuurlijk gewapend tegen deze situatie. Niet alleen zijn het klassemuzikanten, de bulk van de setlist wordt door iedereen meegezongen waardoor Coverdale ons eeuwig dankbaar is. Straffe songs natuurlijk, maar na een minuutje ‘Give me all your love’ alles overlaten aan de band en publiek is leuk maar niet geloofwaardig. Erger met ‘Love ain’t no Stranger’, ik kon er bijna niet naar luisteren.

Gelukkig zitten we in de gitaarsectie wel goed met Doug Aldrich en Reb Beach. Ik heb het duo al heftiger tekeer weten gaan maar zij redden de meubels netjes uit de brand. Verder in de set: ‘Forevermore’, ‘Slide it in’, ‘Fool for your lovin’’, ‘Here I go again’ en ‘Still of the Night’. Zelfs in het nawoordje klonk Coverdale als een hese kraai.

14 WHITESNAKE.JPG

22 WHITESNAKE.JPG

24 WHITESNAKE.JPG

 

Wat ik hem wél moet nageven is dat hij nog altijd de nodige flair tentoon kan spreiden al zijn zijn seksuele allusies soms wat goedkoop. Is het om de aandacht af te leiden van zijn vocale tekortkomingen dat de man frequent naar zijn kruis moet tasten? Dat kan eens geestig zijn, maar kan niet verhullen dat hij ondertussen een regelrechte parodie aan het worden is waardoor het moeilijk wordt hem ernstig te nemen.

Whitesnake zal nog wel even meegaan; een goed draaiend bedrijf wordt niet zomaar opgevouwen en de andere leden van de band zullen ook wel niet voor een paar broodjes spelen. Des te pijnlijker dat de ‘Live at Donington’ cd/dvd nu net uit is. Luister daar een minuut naar en je weet genoeg. 

Tijd om onze positie te consolideren om ten volle te kunnen genieten van de afsluiter van zaterdag. Ook hier een beetje ongerustheid want ook de tot headliner bevorderde JUDAS PRIEST was twee jaar geleden niet echt top. Het was schijnbaar traag, weinig dynamisch en niet echt met een Halford zoals we hem verwachtten.

Judas Priest is ook bezig aan een laatste tournee en zal zich (naargelang de bronnen) na datum nog slechts uitzonderlijk op de baan begeven. Of er nog nieuw plaatwerk komt is al helemaal niet duidelijk. Maar zowel mijn kompaan als ik begaven ons het laatste jaar volledig terug op het slechte pad door onze Priestcollectie te vervolledigen. Of wij klaar waren voor Priest! Priest! Priest!? Jazeker.

Na de bombastische intro viel het doek (letterlijk) en we kregen een band voor onze neus die zich met een eerste indruk nogal teruggetrokken had opgesteld. Rob Halford centraal, veilig achter zijn monitors. Gelukkig bleek dit al gauw te veranderen en verkenden de bandleden ruim het podium. Enkel bassist Ian Hill bleef in de schaduw. Al bijna veertig jaar trouwens. Halford wisselde meer dan eens van outfit – of liet het zo uitschijnen – om de songs in hun thema of tijdskader te ondersteunen. Nieuwe man Richie Faulkner, welke de schoenen van K.K. Downing vult, is een regelrechte klapper. Niet alleen speelt hij met gemak alle partijen en voegt er nog een hedendaagse flair aan toe; met zijn blonde haren en strakke pak lijkt hij perfect op de jonge Downing. Ja, deze kerel heeft de looks, de moves en vooral: dit is een fenomenale gitarist.

06 PRIEST.JPG

13 PRIEST.JPG

15 PRIEST.JPG

 

De set begon met het toch niet zo bekende ‘Rapid Fire’, vervolgens ‘Metal Gods’ en ‘Heading out to the Highway’. De beloofde lasershow was ok en er werd tevens aardig werk gemaakt van de pyrotechnics. Met het heavy ‘Judas Rising’ ging het enkel maar berg op en verder werd er gepuurd uit bijna alle cd’s met enkele serieuze verrassingen. ‘Starbreaker’ ging de absolute classic ‘Victim Of Changes’ vooraf. ‘Victims…’ werd fenomenaal gebracht; net zoals op het legendarisch ‘Unleashed in the East’ (ahum)‘live’ album.  En zo ging het nog lang door.

Rob als Nostradamus met ‘Prophecy’, een dreigende sfeer met ‘Night Crawler’ en het fenomenale ‘Beyond The Realms of Death’ waarbij ik gigantisch kippenvel kreeg. Dit was werkelijk een masterclass heavy metal.

17 PRIEST.JPG

28 PRIEST.JPG

31 PRIEST.JPG

 

Het dreigende ‘Blood Red Skies’ ging door merg en been en met ‘The Green Manalishi’ kwamen we collectief in Metal Heaven terecht. ‘Breaking the Law’ en ‘Painkiller’ waren dan weer nefast voor de nekspieren. De eerste extras waren ‘The Hellion’ en ‘Electric Eye’ en nadat de band voor een lange minuut (leek een eeuwigheid) verdween, hoorden we de motor starten. ‘Hell Bent for Leather’ en ‘You’ve got another thing coming’ zijn obligate bisnummers. Maar dit was niet voldoende. Nadat de band bij monde van Halford het publiek uitvoerig bedankte voor de vele jaren trouw kregen we nog ‘Living after Midnight’ toegestopt.

Ja, het was niets om kwaad over te zijn dat Judas Priest de avond mocht afsluiten; Ozzy had bijzonder hard zijn best moeten doen om dit te overtreffen. Met Rob Halford in topvorm, een retestrakke band en een setlist om van te dromen was The Priest voor mij het absolute hoogtepunt van GMM 2011.

44 PRIEST.JPG

45 PRIEST.JPG

Zeer binnenkort het derde deel + Picasagalleries voor nog meer foto's!

 

08:57 Gepost in Muziek | Commentaren (0)