17-08-11

Noorwegen Pt 4, van het centrum naar Oslo

Kop 4 RH.jpg

Zaterdag 16 juli. Op deze zonovergoten morgen was ik er als de kippen bij om wat flora te fotograferen. De zon stond nu beter en het leverde gelijk resultaat op. Rondom het hotel nog geen enkele beweging of geluid. Ideaal om een eindje te gaan wandelen dus.

080 15 Vinstra Fefor lake.JPG

080 19 Vinstra flora.JPG

Deze dag zou aardig gevuld zijn. Niet alleen diende de afstand naar Oslo te worden overbrugd (320 km), het wordt museumdag. Beetje historiek, cultuur, dagelijks leven en ook, en dat boeit me natuurlijk gelijk enorm: de vikingschepen en de Fram in Oslo. Maar zover zijn we nog niet.

We begonnen gelijk erg poëtisch. Sommige deuren dienen niet eens ingetrapt te worden. Als je de mooie Peer Gyntveien of -wegen gaat berijden, hoor je naar Grieg te luisteren. De grintweg noodt het verkeer tot langzaam rijden waardoor je het landschap rustig in je kan opnemen.

080 38 Peer Gynt.JPG

Het parcours begon nochtans eerder saai en lijkt wat op onze Hoge Venen. Maar eens je daar voorbij bent ontplooit het landschap zich voluit. Eindeloze vergezichten onder een straalblauwe hemel. Een lage begroeiïng van struiken en mossen maakten dat de zichtbaarheid rondom gegarandeerd is. In de verte en iets lager zagen  we enkele meertjes en plassen met de hytten of (vrijetijds)hutten erbij. Ook enkele wildkampeerders hadden hun iglo of andere tent strategisch geplaatst. Dat kan hier dus. Het ‘allemansrecht’ maakt dat alle niet-privégrond openbaar is. Uiteraard onder strenge voorwaarden. Belangrijkste is dat je alles achterlaat zoals je het aangetroffen hebt. Maar zover ik kan zien kan ik de kampeerders op een hand tellen en ik kon zien. Tegen een gezapig tempo reden we verder over de grintweg. We zagen nog wel de sneeuwtoppen in de verte, maar alhoewel we nu nog niet écht in skigebied komen oogt het landschap reeds pastoraal.

Minder poëtisch oogt het moderne Lillehammer waar we doorreden. Een bezige stad waar veel – verantwoorde - nieuwbouw in het oog springt. Als we door de stad reden zagen we hier en daar nog wel de houten wijken. Ons doel was het Maihaugen museum.

Dit museum is in 1904 opgericht door Anders Sandvig welke oude huizen en boerderijen samenbracht in zijn tuin. Dit is uitgegroeid tot het huidige museum. Wij kregen een korte rondleiding van een aardige freule die ons in mooi Hochdeutsch te woord stond. Wat een mooie taal is dat toch. Wij bezochten het gedeelte waar vooral de oude gebouwen staan zoals een staafkerk oorspronkelijk uit Garmo, enkele woonhuizen en een boerderij. Ja, de vergelijking met Bokrijk is er natuurlijk, maar het is toch ook weer zo anders. Zo zagen we van nabij de dakbedekking met gras, de oude interieuren met ambachtelijk materiaal en meubilair.

080 54 Maihaugen.JPG

080 58 Maihaugen.JPG

080 81 Maihaugen.JPG

We hadden nadien nog ruim de tijd om vrij rond te lopen en iets te eten in het overdekte museum annex cafetaria. Maihaugen biedt echter nog veel meer. Er is onder meer een indoor museum, welk we voordien vrij konden bezoeken, een fotografisch museum en een verzameling woningen uit de vroege 20e eeuw tot de jaren 60. Dat zal echter voor een andere of volgende keer zijn.

Iets na 13u waren we alweer de baan op en via de autostrade arriveerden we kort na 15u in Oslo. We reden gelijk naar het eerste museum, het Vikingskiphuset. Iedereen heeft al wel eens een foto gezien van een van de drie schepen die daar staan, met als mooisten het Gokstadschip en het Osebergschip. Het Tuneschip heeft men in de staat van ontdekking gelaten en is visueel natuurlijk minder interessant. Het museum ligt in de wijk Bygdoy in Oslo, toch een iets chiekere wijk durf ik stellen. Ook de koninklijke familie heeft er een optrekje.

Het museum oogt als een moderne kerk. Het is dan ook cultureel en historisch werelderfgoed dat er te zien is. Naast de drie schepen vinden we achteraan nog gebruiksvoorwerpen en foto’s van de opgraving van de drie schepen. En ik moet zeggen: het maakt werkelijk indruk.

Reeds in mijn tienerjaren werd ik stil van een zwart/wit foto van deze schepen. Toen ik er dan eindelijk voorstond was ik sprakeloos en verstomd van overweldiging met een haast sacraal gevoel. Het leek wel of men mij net had verteld dat de Sint wel degelijk bestaat. De iconografie van de voorsteven was voorheen enkel een foto. Ook deze dag kon alweer niet meer stuk en we zijn qua programma nog maar goed halfweg.

080 92 Vikingskip.JPG

Even de bus op om naar de Oslofjord zelf te rijden. Tegen de waterkant bevinden zich de volgende musea. Eerst bezoeken we het Fram Museum.

Zelf nogal fan van mensen als Shackleton, Scott en vooral Amundsen, was dit echt kicken op speed. Nationale Noorse held en poolreiziger Fridtjof Nansen staat echter centraal in dit museum. Nansen was echter meer dan een poolreiziger. Zijn mislukte poging om de Noordpool te bereiken stond al snel in de schaduw van zijn filantropische en sociale engagement. Zo had hij een hoge functie in de toenmalige Volkenbond, de voorloper van de VN, en stond hij aan de wieg van de eerste internationale organisatie die zich zou ontfermen over de vluchtelingen in Europa, maar ook en vooral uit Rusland en Armenië. In 1922 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede.

Het was echter wel zijn schip, de Fram, die Amundsen naar de Zuidpool zou brengen. Na eveneens gestrand te zijn met zijn Noordpoolexpeditie keerde Amundsen de steven naar het zuiden en zette de Brit Robert Scott een hak door bij verrassing op 15 december 1911 (andere bronnen zeggen 14/12) als eerste de Zuidpool te bereiken. Scott arriveerde een maand later en bracht Amundsens brief aan de koning mee welke aldaar was achtergelaten. Scott overleefde de terugweg niet. Amundsen werd een held.

081 37 Fram.JPG

Het museum herbergt uiteraard de Fram, welke langs alle kanten kan bewonderd worden. Van de kiel tot het kraaiennest, de motorruimte, de slaap- en leefvertrekken van de bemanning. Materiaal zoals wapens, meetapparatuur en kledij hangen in de kajuiten. De geur van conservering is soms wel erg sterk en ondanks alles hangt er ook een scheepsgeur, een mengeling van olie en vernis.

Rondom het schip, in verschillende etages kan je je vergapen aan een massa artefacten en foto’s van de exploten van de heren. Als ik uiteindelijk aan de muur met publicaties sta, wordt ik haast verlamd van het aanbod. Ik sprak dan toch maar mijn 'flexible friend' aan en deed twee mooie verantwoorde aankopen. Voorzien van een museumstempel hebben de boeken toch weer net iets meer. Big time!

Even later was het verzamelen aan de overkant om het Kon-Tiki Museum te bekijken. Niet echt liefhebber van, maar met de idee dat ‘ik er nu toch ben’ en met het oog op de archeologische en antropologische waarde toch de neus binnen steken. Ik was eigenlijk liever wat langer bij de Fram gebleven, maar soit, ik had gekozen.

081 44 Kontiki.JPG

Thor Heyerdahl was natuurlijk geen prutser en zeker geen gratuite avonturier zoals onze Fons Oerlemans jaren later. In 1947 reeds voer hij met het balsahouten vlot Kon-Tiki van Peru naar de Polynesische eilanden. Na nog een expeditie naar het Paaseiland vatte hij het plan op om in 1969 met de Ra 1 een overtocht van Afrika naar de Caraïben te maken. Deze mislukte maar in 1970 voer hij wel degelijk met de Ra 2 van Marokko naar Barbados. Ook dit vaartuig ligt in het museum. Een derde gelijkaardige tocht werd afgebroken door de onlusten in Afrika. Heyerdahl verbrande uit protest zijn Tigris zelf. Ik was eigenlijk een beetje geschokt toen ik aan enkele reisgenoten in korte bewoordingen moest uitleggen waar het om draaide. Zij hadden, ondanks het feit dat ze makkelijk 10 jaar ouder waren, geen idee waar het over ging. Graag gedaan natuurlijk, maar het stemt wel tot nadenken. 

081 30 Oslofjord.JPG

Nog even de tijd om aan de Oslofjord te genieten van het mooie zicht. Bootjes varen af en aan, mensen zitten te barbecuen, het water kabbelt zachtjes en de temperatuur hangt rond de 20° met geen zuchtje wind. Mijn oog viel op een krachtig monument welk de maritieme slachtoffers van WO2 herdenkt. Ook de Gjoa, een ouder schip van Amundsen staat er op het droge maar helaas afgedekt. Ja, hier was het heerlijk vertoeven.

082 07 Oslofjord.JPG 

Het was 1730u als we het centrum van Oslo binnenreden. Ja, dat is natuurlijk een hoofd- en wereldstad. Naast het Koninklijk Paleis, de Kathedraal en het Stadhuis vinden we daar ook het Vigelandpark, welk deel uitmaakt van het grotere Frogner park.. Ja, daartegen vallen onze parken in het niets. Met een grandeur van Versailles en de sfeer van een Zuiderse stad, is het Vigelandpark een park om niet te missen. Hier staan 212 stenen en bronzen beelden van de kunstenaar Gustav Vigeland, allen gemaakt tussen 1907 en 1942. 58 beelden staan langs de centrale brug die de ingang verbindt met de centrale fontein. Voor een stad die nu niet echt zo enorm is, is het park wel bijzonder groot.

082 36 Vigeland fx.JPG 

082 16 Vigeland.JPG

082 25 Vigeland.JPG 

Ik was wel onder de indruk van het park op zich, maar de beelden vind ik eigenlijk niet zo mooi. Nogal aan de plompe kant met weinig uitdrukking. Langs de andere kant is het wel de veelheid en de inplanting die veel goed maken. Bekendste beeld is dat van de kwade peuter en in al zijn grootsheid trekt de Monolitten in het midden van het park de meeste aandacht. Het was helaas haast onmogelijk om iets te fotograferen zonder dat er iemand op of voor poseert. Het zij zo. Soms kon ik er wel mee leven...

Wel veel mooi volk hier. Zien en gezien worden onder de noemer van cultuur, mijn gedacht. Links en rechts van de centrale avenue hangen en liggen relakste Noren, spelende kinderen en lezende mensen.

082 38 Vigeland.JPG

082 42 Vigeland fx.JPG

Als we tegen 19u richting hotel reden, sloeg de vermoeidheid wel toe. Wat een gevulde en boeiende dag! Aangekomen in ons kampement voor de nacht voelde ik haast mijn voeten niet meer. Het was natuurlijk een lange dag slenteren en wandelen. Na een douche en even horizontaal te gaan, werden we alweer verwacht aan de dis. En die was uitstekend.

Ik besefte tegelijk dat het einde van de reis in zicht was, ook al hadden we nog twee dagen te gaan. In het hotel checkte ik even mijn mail en blog en stelde vast dat niemand mij echt gemist heeft. Wel, dat was oprecht wederzijds.  

Zondag 17 juli. We reden naar het centrum van de stad om te voet een en ander te bekijken. Het stadhuis van Oslo, en ik zal het maar gelijk zeggen, is een van de lelijkste gebouwen die ik ooit heb gezien. U kent het wel van de skylines, maar noch de buitenkant, noch de binnenkant konden mij charmeren. Het lijkt eerder op een treinstation uit de Sovjetunie. De grote entree buiten, de massieve torens en de hal met de heroïsche symbolische en theatrale kunstwerken zijn – esthetisch gezien - niet mooi en ik vond ze ook niet mooi maar ik kan ze in een historische context plaatsen. Met de vormgeving van een socialistische groteskheid en getormenteerde figuren in schreeuwende kleuren komt dit aan op een anders zo rustige zondag voormiddag.

090 76 Oslo.JPG090 21 Oslo.JPG

Vervolgens waren we vrij om rond te dwalen in de stad. Ik koos voor de wisseling van de wacht aan het Koninklijk Paleis en hoopte nog voor 1030u de kathedraal te bekijken. Laatstgenoemde was niet echt de moeite en de wacht aan het paleis eerder een poppenspel met weinig allure.

De hele stad oogde overigens redelijk verlaten; het was tenslotte zondagmorgen, niet écht schitterend weer en vele Noren zijn zelf op vakantie. Een heel contrast met het zonnige, van een drukke menigte bulkende stad daags voordien. Bij afsluit van het bezoek zag het stadhuis er nog dreigender uit, ook al doet men er verwoede pogingen er wat kleur aan toe te voegen mits enkele bloementapijten.

Het leek toen onvoorstelbaar dat zulk een vredige stad enkele dagen later een kopstoot van formaat zou te verwerken krijgen. En nu het dan toch aangehaald is: de beide drama’s zullen helaas altijd in een adem genoemd worden als deze reis ter sprake komt.

090 71 Oslo.JPG

Tegen de middag was het verzamelen geblazen voor de eerste etappe van de terugreis. In een tunnel die ons de stad uit leidt kregen we een laatste 'attractie': een rond punt IN de tunnel.

Vervolgens was het rijden geblazen. Eerst tot aan de grens met Zweden, alwaar we onze taks op aankopen deels konden recupereren en de laatste stukken Noorse Kronen opdoen, iets waar we hoe langer hoe beter in werden. Zoals aangekondigd, maar toch wel tot onze eigen verbazing stonden we even later collectief een door onze driver gemaakte hotdog te eten op de lelijke parking van Halden, net voor Zweden. Een reis vol verrassingen, inderdaad. Maar dan wordt het weer ernst.

Tijdens de toch minder interessante rit van Halden naar Gotheborg krijgen we ditjes en datjes over Zweden op zich met een dvd toe, maar we keken dan toch eerder uit naar de lange overzet die ons te wachten stond. Beetje aan de vochtige kant in Gotheborg, de ongekroonde Metal City van het noorden. Ja, ik moet het er even bijzeggen.

090 95 Stena.JPG

Stena Line heeft een uitstekende reputatie en we krijgen van Marleen alle info omtrent het boarden, de kajuit, de algemene gang van zaken en een klein woordje over het avondeten. Nou, viel dat laatste even mee.

Niet alleen verliep het inschepen vlot, de kajuit was ook handig, netjes en voorzien van alle comfort. Badkamer en flatscreen incluis. We zouden niet meer zonder kunnen… Buiten kon het weer alle kanten op en het dek was nat maar tegen dat we vertrokken werd het weer flink beter. Het opstarten van de motoren zorgde op het hoogste zonnedek voor een kleine zonsverduistering en als even later de scheepshoorn huilde, deed het me rillen tot in mijn kleinste vezel. Ja, als echte landrat was dit machtig om eens mee te maken.

Om 2045u kozen we het ruime sop richting Kiel. Het 180° keren van het schip richting open water was al een evenement op zich. Ik heb gezocht, maar nergens kon ik aan een ‘Wolfpack’ t-shirt geraken. Bleek niet zo populair op deze route. Ik vond de grap goed maar uiteraard was ik weer alleen.

Terwijl ik mensen afraadde om meeuwen te fotograferen (het levert zelden resultaat op, geloof me) laat ik mezelf ook weer vangen…met weinig resultaat dus. Het duurde ook even eer we Zweden echt achter ons lieten. De havenmonding is enkele kilometers lang en zo passeerden we de Alvsborgvesting op een eilandje voor de kust en tal van andere kleine eilandjes en inhammen.

090 99 Stena.JPG

’s Avonds deden we ons te goed aan de Moeder van Alle Buffetten. Voorwaar, net toen ik het een beetje gehad had met die manier van bunkeren, werden we geconfronteerd met een vorm van overdaad die ik wel apprecieerde, maar evenzeer over the top vond. Maar dat we ons nu eens konden laten gaan in de pils of wijn was wel meegenomen. Dit maar om duidelijk te maken dat we niet heel de reis op haring en beschuit hebben geleefd.

Dat ik de zonsondergang heb moeten missen (damn damn damn) ten koste van een boeiend gesprek over zonsondergangen fotograferen – echt waar-, kon ik nu flink wegspoelen met enkele flinke porties ‘probably the best beer in the world’.

Het weer op het dek was ondertussen weerom dik ok. Het zonnedek was voorzien van fauteuils en ik genoot van de zeelucht, de meeuwen en de vallende avond. Ja, hier wordt het al sneller donker dan enkele honderd kilometers naar het Noorden.  

Maandag 18 juli. Na een weerom zeer korte nacht en een lekkere douche kroop ik in nagenoeg dezelfde kleren. Ik doe dat anders nooit, maar we moesten het stellen met handbagage. Zonsopgang in het Scarregat met een opvallend warme wind. Ja, tot op de laatste momenten bleken de weergoden ons gunstig gezind.

100 10 Stena dawn.JPG

Als we in omstreeks 0830u aanlegden in Kiel en op onze bus kruipen is de sfeer toch gelijk wat bedrukt. Niet alleen is het vat nu echt af; we stonden voor een lange rit naar huis. Wie weet waar we allemaal gaan vaststaan. Sommigen hebben geluk; de eerste afstapplaats is in Antwerpen en ik mag daar af. Sommigen hebben nog enkele uurtjes te gaan tot aan onze kust.

091 22 gulls.JPG

Het was even slikken als ik het geraas van de Antwerpse ring onder me hoorde en voelde maar met een hoofd en boekje vol herinneringen kon ik me er doorheen slaan. Ik ben nog niet de ervaren reiziger waarvoor me mij al eens aanziet, maar stel me nu al de vraag hoe en wanneer deze reis gaat overtroffen worden. Ik kan het me haast niet voorstellen.

De verleiding is groot om dit op eigenhoutje nog eens over te doen, maar ik stel me de vraag of de veelheid aan indrukken kan vergroot worden. Hier en daar langer verblijven - Noorwegen is ideaal om met een camper te doen - is natuurlijk ideaal maar als verkenning was dit een prima programma met meer dan voldoende afwisseling en belichting van de verschillende facetten van het land. Meer dan een aanrader dus.

Volgende maand nog een fijne citytrip, wat ik graag als desertje mag verwelkomen. Want ik verdien het!  

De commentaren zijn gesloten.