24-08-11

Fly-In, vliegveld Malle, 20/08/11

Ook op de werkvloer stroomt interessante info regelmatig vanzelf naar me toe. Gelukkig maar, anders zou ik elk weekend op mijn gat zitten te niksen.

De 'Aero Para Club der Kempen', zoals ze voluit heten, organiseerden ook dit jaar een gezapige Fly-In op het roemrijke vliegveld tussen Zoersel en Malle gelegen. Normaliter had ik dit moeten weten, maar af en toe heeft Tarkus een zetje nodig om een en ander in zijn agenda te knallen.

Zaterdag was er (nog) prachtig weer voorspeld, dus vanzelfsprekend dat ik dan de piste in was. Niet dat er direct sensationele zaken zouden te zien zijn; mijn verwachting lag eerder laag. Maar dat viel toch weeral erg mee.

Zo stonden er o.a. een Curtiss P40 Warhawk (zie de film 'Pearl Harbor'), een Franse Douglas Skyraider en een P-51 Mustang, al drie redenen om te gaan. Een Sikorsky watervliegtuig zorgde voor de speciale noot en een handvol T-28 Fennec trainers van Franse en Amerikaanse afkomst (of toch in de respectieve kleuren), een Stinson en enkele Yak's. Ook bijzonder was de korte aanwezigheid van een Skyvan transportvliegtuig.

Naast het aeronautische gedeelte was er een militair kampement - van WO2 t/m Korea - opgesteld. Voor elks wat wils dus en de ruime belangstelling maakten er een fijn dagje uit van.

Gewapend met het volledige arsenaal, was ik er helemaal klaar voor. Enige minpuntje was dat haast alle vliegend tuig tegen de zon in diende gefotografeerd te worden. Uiteraard had ik oog voor alles en biedt ik mijn lezers graag 'mijn' blik op de Fly-In...

Fly In Malle 136.JPG

Fly In Malle 2 089.JPG

Fly In Malle 154.JPG

Fly In Malle 335.JPG

Fly In Malle 273.JPG

Fly In Malle 144.JPG

Fly In Malle 224.JPG

Fly In Malle 014.JPG

Fly In Malle 174.JPG

16:28 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (0)

17-08-11

We zijn er!

De Picasa Web gallerijen zijn beschikbaar!

Klik op de foto links ('meer foto's) en selecteer uw gallerij (deel 1 of 2), zet in Diavoorstelling (linksboven), 'full screen (F11) en zet u gemakkelijk.

Voor de volledigheid zal je daar ook een traject-kaart op terugvinden want ik kan je hier vanalles wijsmaken natuurlijk...

020 54 Kristiansand Bay_043.JPG

15:27 | Commentaren (0)

Noorwegen Pt 4, van het centrum naar Oslo

Kop 4 RH.jpg

Zaterdag 16 juli. Op deze zonovergoten morgen was ik er als de kippen bij om wat flora te fotograferen. De zon stond nu beter en het leverde gelijk resultaat op. Rondom het hotel nog geen enkele beweging of geluid. Ideaal om een eindje te gaan wandelen dus.

080 15 Vinstra Fefor lake.JPG

080 19 Vinstra flora.JPG

Deze dag zou aardig gevuld zijn. Niet alleen diende de afstand naar Oslo te worden overbrugd (320 km), het wordt museumdag. Beetje historiek, cultuur, dagelijks leven en ook, en dat boeit me natuurlijk gelijk enorm: de vikingschepen en de Fram in Oslo. Maar zover zijn we nog niet.

We begonnen gelijk erg poëtisch. Sommige deuren dienen niet eens ingetrapt te worden. Als je de mooie Peer Gyntveien of -wegen gaat berijden, hoor je naar Grieg te luisteren. De grintweg noodt het verkeer tot langzaam rijden waardoor je het landschap rustig in je kan opnemen.

080 38 Peer Gynt.JPG

Het parcours begon nochtans eerder saai en lijkt wat op onze Hoge Venen. Maar eens je daar voorbij bent ontplooit het landschap zich voluit. Eindeloze vergezichten onder een straalblauwe hemel. Een lage begroeiïng van struiken en mossen maakten dat de zichtbaarheid rondom gegarandeerd is. In de verte en iets lager zagen  we enkele meertjes en plassen met de hytten of (vrijetijds)hutten erbij. Ook enkele wildkampeerders hadden hun iglo of andere tent strategisch geplaatst. Dat kan hier dus. Het ‘allemansrecht’ maakt dat alle niet-privégrond openbaar is. Uiteraard onder strenge voorwaarden. Belangrijkste is dat je alles achterlaat zoals je het aangetroffen hebt. Maar zover ik kan zien kan ik de kampeerders op een hand tellen en ik kon zien. Tegen een gezapig tempo reden we verder over de grintweg. We zagen nog wel de sneeuwtoppen in de verte, maar alhoewel we nu nog niet écht in skigebied komen oogt het landschap reeds pastoraal.

Minder poëtisch oogt het moderne Lillehammer waar we doorreden. Een bezige stad waar veel – verantwoorde - nieuwbouw in het oog springt. Als we door de stad reden zagen we hier en daar nog wel de houten wijken. Ons doel was het Maihaugen museum.

Dit museum is in 1904 opgericht door Anders Sandvig welke oude huizen en boerderijen samenbracht in zijn tuin. Dit is uitgegroeid tot het huidige museum. Wij kregen een korte rondleiding van een aardige freule die ons in mooi Hochdeutsch te woord stond. Wat een mooie taal is dat toch. Wij bezochten het gedeelte waar vooral de oude gebouwen staan zoals een staafkerk oorspronkelijk uit Garmo, enkele woonhuizen en een boerderij. Ja, de vergelijking met Bokrijk is er natuurlijk, maar het is toch ook weer zo anders. Zo zagen we van nabij de dakbedekking met gras, de oude interieuren met ambachtelijk materiaal en meubilair.

080 54 Maihaugen.JPG

080 58 Maihaugen.JPG

080 81 Maihaugen.JPG

We hadden nadien nog ruim de tijd om vrij rond te lopen en iets te eten in het overdekte museum annex cafetaria. Maihaugen biedt echter nog veel meer. Er is onder meer een indoor museum, welk we voordien vrij konden bezoeken, een fotografisch museum en een verzameling woningen uit de vroege 20e eeuw tot de jaren 60. Dat zal echter voor een andere of volgende keer zijn.

Iets na 13u waren we alweer de baan op en via de autostrade arriveerden we kort na 15u in Oslo. We reden gelijk naar het eerste museum, het Vikingskiphuset. Iedereen heeft al wel eens een foto gezien van een van de drie schepen die daar staan, met als mooisten het Gokstadschip en het Osebergschip. Het Tuneschip heeft men in de staat van ontdekking gelaten en is visueel natuurlijk minder interessant. Het museum ligt in de wijk Bygdoy in Oslo, toch een iets chiekere wijk durf ik stellen. Ook de koninklijke familie heeft er een optrekje.

Het museum oogt als een moderne kerk. Het is dan ook cultureel en historisch werelderfgoed dat er te zien is. Naast de drie schepen vinden we achteraan nog gebruiksvoorwerpen en foto’s van de opgraving van de drie schepen. En ik moet zeggen: het maakt werkelijk indruk.

Reeds in mijn tienerjaren werd ik stil van een zwart/wit foto van deze schepen. Toen ik er dan eindelijk voorstond was ik sprakeloos en verstomd van overweldiging met een haast sacraal gevoel. Het leek wel of men mij net had verteld dat de Sint wel degelijk bestaat. De iconografie van de voorsteven was voorheen enkel een foto. Ook deze dag kon alweer niet meer stuk en we zijn qua programma nog maar goed halfweg.

080 92 Vikingskip.JPG

Even de bus op om naar de Oslofjord zelf te rijden. Tegen de waterkant bevinden zich de volgende musea. Eerst bezoeken we het Fram Museum.

Zelf nogal fan van mensen als Shackleton, Scott en vooral Amundsen, was dit echt kicken op speed. Nationale Noorse held en poolreiziger Fridtjof Nansen staat echter centraal in dit museum. Nansen was echter meer dan een poolreiziger. Zijn mislukte poging om de Noordpool te bereiken stond al snel in de schaduw van zijn filantropische en sociale engagement. Zo had hij een hoge functie in de toenmalige Volkenbond, de voorloper van de VN, en stond hij aan de wieg van de eerste internationale organisatie die zich zou ontfermen over de vluchtelingen in Europa, maar ook en vooral uit Rusland en Armenië. In 1922 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede.

Het was echter wel zijn schip, de Fram, die Amundsen naar de Zuidpool zou brengen. Na eveneens gestrand te zijn met zijn Noordpoolexpeditie keerde Amundsen de steven naar het zuiden en zette de Brit Robert Scott een hak door bij verrassing op 15 december 1911 (andere bronnen zeggen 14/12) als eerste de Zuidpool te bereiken. Scott arriveerde een maand later en bracht Amundsens brief aan de koning mee welke aldaar was achtergelaten. Scott overleefde de terugweg niet. Amundsen werd een held.

081 37 Fram.JPG

Het museum herbergt uiteraard de Fram, welke langs alle kanten kan bewonderd worden. Van de kiel tot het kraaiennest, de motorruimte, de slaap- en leefvertrekken van de bemanning. Materiaal zoals wapens, meetapparatuur en kledij hangen in de kajuiten. De geur van conservering is soms wel erg sterk en ondanks alles hangt er ook een scheepsgeur, een mengeling van olie en vernis.

Rondom het schip, in verschillende etages kan je je vergapen aan een massa artefacten en foto’s van de exploten van de heren. Als ik uiteindelijk aan de muur met publicaties sta, wordt ik haast verlamd van het aanbod. Ik sprak dan toch maar mijn 'flexible friend' aan en deed twee mooie verantwoorde aankopen. Voorzien van een museumstempel hebben de boeken toch weer net iets meer. Big time!

Even later was het verzamelen aan de overkant om het Kon-Tiki Museum te bekijken. Niet echt liefhebber van, maar met de idee dat ‘ik er nu toch ben’ en met het oog op de archeologische en antropologische waarde toch de neus binnen steken. Ik was eigenlijk liever wat langer bij de Fram gebleven, maar soit, ik had gekozen.

081 44 Kontiki.JPG

Thor Heyerdahl was natuurlijk geen prutser en zeker geen gratuite avonturier zoals onze Fons Oerlemans jaren later. In 1947 reeds voer hij met het balsahouten vlot Kon-Tiki van Peru naar de Polynesische eilanden. Na nog een expeditie naar het Paaseiland vatte hij het plan op om in 1969 met de Ra 1 een overtocht van Afrika naar de Caraïben te maken. Deze mislukte maar in 1970 voer hij wel degelijk met de Ra 2 van Marokko naar Barbados. Ook dit vaartuig ligt in het museum. Een derde gelijkaardige tocht werd afgebroken door de onlusten in Afrika. Heyerdahl verbrande uit protest zijn Tigris zelf. Ik was eigenlijk een beetje geschokt toen ik aan enkele reisgenoten in korte bewoordingen moest uitleggen waar het om draaide. Zij hadden, ondanks het feit dat ze makkelijk 10 jaar ouder waren, geen idee waar het over ging. Graag gedaan natuurlijk, maar het stemt wel tot nadenken. 

081 30 Oslofjord.JPG

Nog even de tijd om aan de Oslofjord te genieten van het mooie zicht. Bootjes varen af en aan, mensen zitten te barbecuen, het water kabbelt zachtjes en de temperatuur hangt rond de 20° met geen zuchtje wind. Mijn oog viel op een krachtig monument welk de maritieme slachtoffers van WO2 herdenkt. Ook de Gjoa, een ouder schip van Amundsen staat er op het droge maar helaas afgedekt. Ja, hier was het heerlijk vertoeven.

082 07 Oslofjord.JPG 

Het was 1730u als we het centrum van Oslo binnenreden. Ja, dat is natuurlijk een hoofd- en wereldstad. Naast het Koninklijk Paleis, de Kathedraal en het Stadhuis vinden we daar ook het Vigelandpark, welk deel uitmaakt van het grotere Frogner park.. Ja, daartegen vallen onze parken in het niets. Met een grandeur van Versailles en de sfeer van een Zuiderse stad, is het Vigelandpark een park om niet te missen. Hier staan 212 stenen en bronzen beelden van de kunstenaar Gustav Vigeland, allen gemaakt tussen 1907 en 1942. 58 beelden staan langs de centrale brug die de ingang verbindt met de centrale fontein. Voor een stad die nu niet echt zo enorm is, is het park wel bijzonder groot.

082 36 Vigeland fx.JPG 

082 16 Vigeland.JPG

082 25 Vigeland.JPG 

Ik was wel onder de indruk van het park op zich, maar de beelden vind ik eigenlijk niet zo mooi. Nogal aan de plompe kant met weinig uitdrukking. Langs de andere kant is het wel de veelheid en de inplanting die veel goed maken. Bekendste beeld is dat van de kwade peuter en in al zijn grootsheid trekt de Monolitten in het midden van het park de meeste aandacht. Het was helaas haast onmogelijk om iets te fotograferen zonder dat er iemand op of voor poseert. Het zij zo. Soms kon ik er wel mee leven...

Wel veel mooi volk hier. Zien en gezien worden onder de noemer van cultuur, mijn gedacht. Links en rechts van de centrale avenue hangen en liggen relakste Noren, spelende kinderen en lezende mensen.

082 38 Vigeland.JPG

082 42 Vigeland fx.JPG

Als we tegen 19u richting hotel reden, sloeg de vermoeidheid wel toe. Wat een gevulde en boeiende dag! Aangekomen in ons kampement voor de nacht voelde ik haast mijn voeten niet meer. Het was natuurlijk een lange dag slenteren en wandelen. Na een douche en even horizontaal te gaan, werden we alweer verwacht aan de dis. En die was uitstekend.

Ik besefte tegelijk dat het einde van de reis in zicht was, ook al hadden we nog twee dagen te gaan. In het hotel checkte ik even mijn mail en blog en stelde vast dat niemand mij echt gemist heeft. Wel, dat was oprecht wederzijds.  

Zondag 17 juli. We reden naar het centrum van de stad om te voet een en ander te bekijken. Het stadhuis van Oslo, en ik zal het maar gelijk zeggen, is een van de lelijkste gebouwen die ik ooit heb gezien. U kent het wel van de skylines, maar noch de buitenkant, noch de binnenkant konden mij charmeren. Het lijkt eerder op een treinstation uit de Sovjetunie. De grote entree buiten, de massieve torens en de hal met de heroïsche symbolische en theatrale kunstwerken zijn – esthetisch gezien - niet mooi en ik vond ze ook niet mooi maar ik kan ze in een historische context plaatsen. Met de vormgeving van een socialistische groteskheid en getormenteerde figuren in schreeuwende kleuren komt dit aan op een anders zo rustige zondag voormiddag.

090 76 Oslo.JPG090 21 Oslo.JPG

Vervolgens waren we vrij om rond te dwalen in de stad. Ik koos voor de wisseling van de wacht aan het Koninklijk Paleis en hoopte nog voor 1030u de kathedraal te bekijken. Laatstgenoemde was niet echt de moeite en de wacht aan het paleis eerder een poppenspel met weinig allure.

De hele stad oogde overigens redelijk verlaten; het was tenslotte zondagmorgen, niet écht schitterend weer en vele Noren zijn zelf op vakantie. Een heel contrast met het zonnige, van een drukke menigte bulkende stad daags voordien. Bij afsluit van het bezoek zag het stadhuis er nog dreigender uit, ook al doet men er verwoede pogingen er wat kleur aan toe te voegen mits enkele bloementapijten.

Het leek toen onvoorstelbaar dat zulk een vredige stad enkele dagen later een kopstoot van formaat zou te verwerken krijgen. En nu het dan toch aangehaald is: de beide drama’s zullen helaas altijd in een adem genoemd worden als deze reis ter sprake komt.

090 71 Oslo.JPG

Tegen de middag was het verzamelen geblazen voor de eerste etappe van de terugreis. In een tunnel die ons de stad uit leidt kregen we een laatste 'attractie': een rond punt IN de tunnel.

Vervolgens was het rijden geblazen. Eerst tot aan de grens met Zweden, alwaar we onze taks op aankopen deels konden recupereren en de laatste stukken Noorse Kronen opdoen, iets waar we hoe langer hoe beter in werden. Zoals aangekondigd, maar toch wel tot onze eigen verbazing stonden we even later collectief een door onze driver gemaakte hotdog te eten op de lelijke parking van Halden, net voor Zweden. Een reis vol verrassingen, inderdaad. Maar dan wordt het weer ernst.

Tijdens de toch minder interessante rit van Halden naar Gotheborg krijgen we ditjes en datjes over Zweden op zich met een dvd toe, maar we keken dan toch eerder uit naar de lange overzet die ons te wachten stond. Beetje aan de vochtige kant in Gotheborg, de ongekroonde Metal City van het noorden. Ja, ik moet het er even bijzeggen.

090 95 Stena.JPG

Stena Line heeft een uitstekende reputatie en we krijgen van Marleen alle info omtrent het boarden, de kajuit, de algemene gang van zaken en een klein woordje over het avondeten. Nou, viel dat laatste even mee.

Niet alleen verliep het inschepen vlot, de kajuit was ook handig, netjes en voorzien van alle comfort. Badkamer en flatscreen incluis. We zouden niet meer zonder kunnen… Buiten kon het weer alle kanten op en het dek was nat maar tegen dat we vertrokken werd het weer flink beter. Het opstarten van de motoren zorgde op het hoogste zonnedek voor een kleine zonsverduistering en als even later de scheepshoorn huilde, deed het me rillen tot in mijn kleinste vezel. Ja, als echte landrat was dit machtig om eens mee te maken.

Om 2045u kozen we het ruime sop richting Kiel. Het 180° keren van het schip richting open water was al een evenement op zich. Ik heb gezocht, maar nergens kon ik aan een ‘Wolfpack’ t-shirt geraken. Bleek niet zo populair op deze route. Ik vond de grap goed maar uiteraard was ik weer alleen.

Terwijl ik mensen afraadde om meeuwen te fotograferen (het levert zelden resultaat op, geloof me) laat ik mezelf ook weer vangen…met weinig resultaat dus. Het duurde ook even eer we Zweden echt achter ons lieten. De havenmonding is enkele kilometers lang en zo passeerden we de Alvsborgvesting op een eilandje voor de kust en tal van andere kleine eilandjes en inhammen.

090 99 Stena.JPG

’s Avonds deden we ons te goed aan de Moeder van Alle Buffetten. Voorwaar, net toen ik het een beetje gehad had met die manier van bunkeren, werden we geconfronteerd met een vorm van overdaad die ik wel apprecieerde, maar evenzeer over the top vond. Maar dat we ons nu eens konden laten gaan in de pils of wijn was wel meegenomen. Dit maar om duidelijk te maken dat we niet heel de reis op haring en beschuit hebben geleefd.

Dat ik de zonsondergang heb moeten missen (damn damn damn) ten koste van een boeiend gesprek over zonsondergangen fotograferen – echt waar-, kon ik nu flink wegspoelen met enkele flinke porties ‘probably the best beer in the world’.

Het weer op het dek was ondertussen weerom dik ok. Het zonnedek was voorzien van fauteuils en ik genoot van de zeelucht, de meeuwen en de vallende avond. Ja, hier wordt het al sneller donker dan enkele honderd kilometers naar het Noorden.  

Maandag 18 juli. Na een weerom zeer korte nacht en een lekkere douche kroop ik in nagenoeg dezelfde kleren. Ik doe dat anders nooit, maar we moesten het stellen met handbagage. Zonsopgang in het Scarregat met een opvallend warme wind. Ja, tot op de laatste momenten bleken de weergoden ons gunstig gezind.

100 10 Stena dawn.JPG

Als we in omstreeks 0830u aanlegden in Kiel en op onze bus kruipen is de sfeer toch gelijk wat bedrukt. Niet alleen is het vat nu echt af; we stonden voor een lange rit naar huis. Wie weet waar we allemaal gaan vaststaan. Sommigen hebben geluk; de eerste afstapplaats is in Antwerpen en ik mag daar af. Sommigen hebben nog enkele uurtjes te gaan tot aan onze kust.

091 22 gulls.JPG

Het was even slikken als ik het geraas van de Antwerpse ring onder me hoorde en voelde maar met een hoofd en boekje vol herinneringen kon ik me er doorheen slaan. Ik ben nog niet de ervaren reiziger waarvoor me mij al eens aanziet, maar stel me nu al de vraag hoe en wanneer deze reis gaat overtroffen worden. Ik kan het me haast niet voorstellen.

De verleiding is groot om dit op eigenhoutje nog eens over te doen, maar ik stel me de vraag of de veelheid aan indrukken kan vergroot worden. Hier en daar langer verblijven - Noorwegen is ideaal om met een camper te doen - is natuurlijk ideaal maar als verkenning was dit een prima programma met meer dan voldoende afwisseling en belichting van de verschillende facetten van het land. Meer dan een aanrader dus.

Volgende maand nog een fijne citytrip, wat ik graag als desertje mag verwelkomen. Want ik verdien het!  

11-08-11

Noorwegen Pt3 - Naar fjorden en bergen!

Kop 3 RH.jpg

Donderdag 14 juli. Uitslapen? Ja, allemaal goed, maar toen ik omstreeks 0435u het gordijn opentrok (wat haast geen verschil maakte) waren de hoogste bergtoppen reeds goudkleurig en dartelten al enkele Chinese toeristen rond met een fototoestel. Tot zover slapen dus. Ik maakte wat notities van de dag voordien en herschikte mijn bagage. Mijn caddy werd ondertussen hoe langer hoe kleiner.

Na een ferm ontbijt kropen we omstreeks 0830u op onze bus. Met korte broek en iets stevigere stappers aan de voeten. Een rustige dag? Zeker geen overladen programma, maar wel de eerste (en enige) waar we eens echt kunnen stappen, klimmen, wroeten op Noorse bodem. Enfin, zo erg was het nu ook weer niet.

060 09 Skei ochtend.JPG

Ook een goeie morgen!

060 13 Skei ochtend.JPG

We reden naar Utvik, gelegen aan de Innvikfjord. Vervolgens via Innvik naar Olden. Kwestie  dat u op uw kaart kan volgen (grapjeeee!) In Olden, een ideale plek voor cruiseschepen om aan te leggen - en, O Nee, er lag er toch net eentje zeker! – bogen we naar het zuiden af richting Briksdalbreen ofte Briksdalgletsjer. Deze ijsmassa is een uitloper van het ijs op de Jostedalsbreen, de enorme gletsjer die bijna centraal in Noorwegen ligt. En dat hebben ze weer mooi voor mekaar.

Maar eerst stoppen we even aan het Oldevatnet; een foto-stopplaats waar je gegarandeerd niet alleen bent. De aanblik van de uitlopers van de Jostedalsbreen was al gelijk indrukwekkend. De aangename temperatuur, de stilte, de gletsjers en het blauw-groene water waren van een schilderachtige schoonheid. Als ik hier wat al te melig wordt, mijn excuses, maar die plaatsen bestaan dus nog echt.

060 25 Naar Invik.JPG

060 39 Bergheimmeer.JPG

060 47 Naar Briksdal.JPG

Vanaf de startplaats, welke een beetje krap werd door een teveel aan autobussen, is het een 45’ matige tot stevige klim naar de gletsjer. Goed te doen voor wie een beetje te been is. Alternatief is een soort jeepje waarmee je tot bijna aan de gletsjer wordt gebracht. Niets voor niets dus, ik vind het ook afzetterij. Het wandelpad is dus goed belopen maar niet zo vol dat het ongezellig werd. Iedereen leek zich te pletter te fotograferen alsof men alzo een stukje van die pracht kon meenemen.

Ad hoc groepjes vormden zich en iets na 1130u wandelden we dus gezapig naar boven. De zichten onderweg zijn weerom indrukwekkend. Als je je hoofd even draaide zag alles er weer anders uit. Het houdt daar nooit op. De waterval onderweg was ook zeer levendig en besproeide de passanten met fijne druppels. Het was een prima verfrissing want de temperatuur leunde tegen de 20° en dat is meer dan voldoende voor deze activiteit. Enige hilariteit als we kort na de waterval door ‘onze’ jeepjes werden ingehaald. Iedereen wuifde infantiel naar de anderen. Ja, grote mensen op vakantie…

060 55 Briksdal fall.JPG

Na de zoveelste bocht zagen we de gletsjer in al zijn glorie, maar we waren er nog niet. Een korte maar hevige klim was de laatste inspanning en dan stonden we aan het meertje, gevormd door de ijsmassa. Met (te)veel foto opportuniteiten onderweg waren we inderdaad 45’ onderweg geweest. Op zich natuurlijk niet bijzonder, maar na enkele dagen vadsigheid voel je het toch in de benen. Maar het resultaat maakte alles weer goed.

060 67 Briksdal gletsjer.JPG

060 84 Briksdal gletsjer.JPG

Op het eerste zicht is de gletsjer bijlange niet zo indrukwekkend als op oude foto's; daarenboven is het ook zomer en heerst er een aangenaam temperatuurtje. Dit maakt het dan nog vreemder als er op het water brokken ijs drijven. Ijverige bezoekers maker er zelfs torentjes van. Maar het is vooral het blauwe licht dat uit de ijsmassa lijkt te komen dat intrigeert.

623092392_3.jpg

Na een halfuurtje keerde ik langzaam op mijn stappen terug, vastbesloten om wat kleine natuurpracht vast te leggen. Aan de waterval kregen we nog een prachtige regenboog als toetje en eens terug aan de start was het tijd voor de innerlijke mens even te verwennen alvorens we collectief de aftocht bliezen. Ook hier had aan de kassa een bordje ‘everything but the girl’ niet misstaan…

De tocht werd verder gezet langs Olden en de Innvikfjord, alwaar het schip nog steeds lag. Langs Stryn reden we een heel eind westwaarts langs de fjord en vervolgens het Horninsdalsvatnet of -meer. In Folkestad staken we vervolgens met de ferry de Voldafjord over tot in Volda zelve.

We werden reeds op de hoogte gebracht dat het oorspronkelijke hotel in Saëbo gesloten was en dat we bijgevolg in Orsta zouden overnachten. Op naar Orsta dus. Na het inchecken bezocht ik het kerkje en aanpalend kerkhof. Die plek vertelt dikwijls veel over een stad of dorp. Soms liggen er bekende personen en je kan er gelijk de levensverwachting nakijken, welke overigens prima was, ook al in de 19e eeuw.

061 35 Orsta church.JPG

Wederom mooi gelegen en ogenschijnlijk rustig, maar dat was maar schijn. In de onderbuik van Orsta rommelde het. Het was er niet alleen akelig doods, het lijkt wel of er elk moment iets vreselijks kon gebeuren. Gelukkig was dat niet het geval maar als tegen valavond jongeren met brommers en uitgebouwde auto’s beginnen rond te scheuren stelde ik me wel vragen bij het aanbod qua ontspanning in Orsta. Gelukkig is dit van korte duur en is er meer dan voldoende ruimte in Orsta.

In de lokale budget supermarkt sloeg ik alvast wat mondvoorraad in voor de volgende middag (2 bananen, 1 pakje meergranenkoekjes) en een bekende Russische alcoholmix om aan het meer als aperitief te consumeren. Voor alle duidelijkheid: dat is niet van mijn gewoonte. Dat ik er dertig minuten over gedaan heb om het flesje te ontstoppen was mijn iminente en rechtvaardige straf.

De ligging, met mooie jachthaven is één, het heuvelachtige decor maakte het plaatje compleet. Later op de avond zouden we in de bar nog bezoek krijgen van de lokale Miss Trekkertrek - flink boven haar theewater - wat ook voor de nodige hilariteit bij de senioren onder het gezelschap zou zorgen. Daar kan ik verder echter niet over uitweiden. Ja, Orsta is misschien wel het Twin Peaks van Noorwegen. Zonder de lijken dan, al kan ik dat niet met zekerheid bevestigen.

061 53 Orsta Sunset.JPG

Vrijdag 15 juni. We waren wederom vroeg de baan op. Om 0800u stonden we reeds aan de kade in Saëbo en we zagen het eerder voorziene hotel welk er nu toch wel een beetje verlaten en aftands uitziet. Ik kan me wel best voorstellen dat dit hotel in zijn gloriedagen een toppertje was.

Goed dat we op tijd waren voor de ferry naar Leknes, wat ons dan weer garandeerde dat we tijdig in Hellesylt zouden zijn voor een volgende hoogtepunt. Als we op de ferry de grijze lucht bekeken, bleven we voorzichtig hopen op een mirakel, maar het bleef grijs en de bergen en heuvels rondom leken in de helft afgesneden door de mist. Hebben we dat ook weer eens meegemaakt, dacht ik dan.

070 05 Ferry Saebo.JPG

Onderweg stopten we nog enkele keren in het Norangsdal voor foto’s. In de verschillende meertjes lagen bootjes te wachten op ons, maar niet om te varen. Zij dienen echter wel als prima uitgangspunt voor enkele schilderachtige beelden. Het landschap oogt onontgonnen, ruw, mystiek en authentiek. Verderop vinden we langs de kant enkele huisjes van de zogenaamde melkmeisjes. Hierin verbleven vroeger de meiden die de koeien ’s morgens moesten melken. Ik mag aannemen dat het bezoek van de boerenknechten voor enige opwinding mocht zorgen. Het was er muisstil, licht mistig, kil en beetje vochtig van aard. Vul zelf aan.

070 18 Norangdal.JPG 

070 17 Norangdal.JPG

070 27 Norangdal Hytten.JPG

Het was nog geen 10u als we in Hellesylt aankwamen. We hadden gereserveerd voor de boot van 11u wat ons ruim de tijd gaf om het eveneens stille stadje te verkennen. Een waterval is het enige wat er bewoog op enkele meeuwen na.

Kort na 11u waren we vertrokken voor de Geiranger ‘cruise’. Maar. De mist die eerder al zichtbaar was, bleef volledig hangen in de fjord. Hoger dan 200m konden we niet veel zien en er was niet veel kleur. Gelukkig hadden we een handig plannetje wat aanduidde wat en wanneer we naar links of rechts moesten kijken. De hoge watervallen, waaronder de 'Zeven zusters' en tal van andere natuurlijke fenomenen zoals 'De Duivel' (zie galerij) en uiteraard de boerderijen welke haast op een onwaarschijnlijke manier op en tegen de fjordwand kleven. De meertalige uitleg die we via de luidsprekers kregen, hielp ook.

070 38 Hellesylt boat.JPG

Aangrijpend zijn de verhalen over de boerderijen. Ik kan me haast geen nog meer dramatische levensomstandigheden voorstellen. Maar ook de watervallen die bijna volledig vertikaal naar beneden storten maakten - vooral door de hoogte - indruk. De sfeer in de groep was echter eerder aan de kritische en cynische kant. Na zoveel klimatologische verwennerij legden de weersomstandigheden een domper op de vreugde. Ik dacht dan weer: nu zien we eindelijk Noorwegen in de mist. Maar het kan verkeren!

070 47 Geiranger farm.JPG 

070 61 Geiranger town.JPG

Aangekomen in Geiranger zelf, trokken we aarzelend de bergen in. Tijdens een panoramische stop polste onze driver bij de collega’s of de soep de kool wel waard zou zijn. Proberen maar dus. Via het Djupvatnet (meer) reden we over een kronkelende (tol) grintweg naar boven. En dan staken we door de mist en kwamen we in een heel ander landschap.

Bovenop de Dalsnibba, een berg van ‘maar’ een kleine 1500m hoogte, werden we geconfronteerd met een feeëriek landschap. We konden 360° rondom ons kijken en bovendien klaarde de mist in de richting van de Geirangerfjord nog eens op. Aan onze voeten zagen we het baantje waarop we juist gereden hadden én de aanlegplaats van de boot. Ja, dit was écht de kers op de taart en deed de teleurstelling van daarnet letterlijk smelten als sneeuw voor de zon. En we stonden trouwens in de zon en keken neer op een landschap met wilde rotspartijen en sneeuwvlaktes. Ik zag mensen met vochtige ogen, maar dat kon ook van de wind geweest zijn. Om nooit te vergeten! Hoogst banaal is het als ik anderen, niet van ons gezelschap, haastig van een sigaret zie trekken terwijl hier zoveel zuivere lucht aanwezig is. Zielig.

070 84 Dalsnibba.JPG

070 76 Dalsnibba.JPG

070 81 Dalsnibba.JPG

Helaas konden we maar een 30 tal minuten blijven uitwaaien. Een snelle koffie of snack is dus een harde keuze waaraan ik kan weerstaan. Ja, ook hier is aan de bezoekers gedacht. We moesten nog een heel eind rijden door het Ottadal tot in Vinstra waar we zullen overnachten. Onderweg stopten we nog aan het staafkerkje van Lom welk eventueel kon bezocht worden, wat een deel van ons gezelschap, mezelf incluis, deed.

071 20 Lom.JPG

Even buiten Vinstra lag ons volgende hotel en dat was toch wel net even iets anders. Hotel Fefor ligt om te beginnen aan de rand van het Feformeer. Het bijna volledig uit hout opgetrokken hotel ademt volledig de sfeer van begin 20eeeuw uit. Fridtjof Nansen (zie later) en leden van het koningshuis kwamen graag nier naartoe om hun ski vaardigheden bij te schaven. Het blokhut imago van het hotel is echter bedrieglijk.

Binnenin boordevol memorabilia, rood voltapijt en uitzinnige clubzetels maken het echt en niet faux-authentiek speciaal. De gangen van het hotel (en de eerder moderne kamers) hangen vol met foto’s van rond 1908 – 1913. De dansruimte met de gallerij bovenaan ademt geschiedenis uit. Aan de muur een elandkop en hier en daar een opgezet stuk ex-wild uit de regio. Dit was zonder twijfel het meest sfeervolle hotel van de ganse reis. (zie Picasa later)

071 31 flora.JPG

Het buffet is in verhouding met de rest: de Noorse keuken is namelijk nogal rijk aan vitaminen (…): veel room in de sauzen, veel zout en kruiding allerhande op alles. Uiteraard veel vis; zalm en haring op zowat elke bereidingswijze, garnalen, mosselen. Maar ook gedroogd schapenvlees en gebraad van allerlei ander hoevedier en rendierstoofpot. Enige minpuntje is dat ze  niet echt gevoel hebben om groenten gaar te koken. Maar ja, beetklare worteltjes en aardappelen hebben ook hun charme.

Het meer nodigde natuurlijk uit voor een avondwandeling. Het enige geluid was het geklingel van de belletjes van de schapen en geiten. Nauwelijks een insect dat de rust kwam verstoren. En alles was weer stil. Ja, het was niet de enige plek op onze reis waarvan je dacht: hier wil ik gerust enkele dagen blijven om te wandelen en te luieren; te genieten van het zicht, de lucht en de stilte. Op zo een moment durf je al eens plannen maken voor de toekomst en wist ik zeker dat dit niet het laatste bezoek aan dit land was. Maar laten we vooral niet te ver vooruitlopen. De volgende dag zou meer dan goed gevuld zijn maar ons tevens dichter bij het einde van de reis brengen...

10-08-11

The future is in the past...

Londen 2011...what the f*ck?

apereviewtop.jpg

10:17 Gepost in Actualiteit | Commentaren (1)

05-08-11

En dan ook nog!

Ik weet het, het was even wachten eer dit verhaal op gang kwam!

Doch: deel 3 & 4 zijn al voorbij pre-productie en zijn bijna klaar om gepost te worden. Zeer binnenkort dus deel 3 en 4. Eens deze gepost zijn, zullen ook de Picasa Gallerijen open zijn. Het zullen er twee zijn, resp deel 1 en deel 2.

Hiervoor klikt up op de oude foto ('meer foto's') hier links. Eens uw selectie van gallerij gemaakt, is het handig om de 'diavoorstelling', linksboven aan te klikken.

Sit back & relax...

(Bedankt Josiane, voor de mooie foto!)

050 75 WP1020412.JPG

Sognefjord (Ferry in Vangsnes)

16:22 | Commentaren (0)