13-09-11

Dresden, 3 - 7/9/2011

 

dresden

Voorspoedig. Dat is het woord. Graag combineer ik dit met het woord ‘reis’. En dat is natuurlijk niet moeilijk. Per definitie is elke reis vanuit dit land naar een andere plek voorspoedig. Erger dan hier kan het immers niet zijn. En dan nog: wat heeft Duitsland van ons te leren?

Lang geleden dat ik die richting ben uitgegaan; het moet van 1988 geleden zijn dat ik voor een verblijf van langer dan een dag naar onze oosterburen ben getrokken. Toen was het nog om de vijand kort en in het oog te houden en vooral: onze eigen (toog)vaardigheden aan te scherpen. Soit. Op naar Dresden, een van de meest oostelijk gelegen steden van de Bondsrepubliek.

dresden

Laat ik even situeren. In vogelvlucht ongeveer even ver als Berlijn en via de Autobahn Keulen – Giessen – Jena – Chemnitz naar Dresden een 800 km. De stad ligt in vogelvlucht op 40 km van de Tsjechische grens en op dezelfde hoogte als Antwerpen. Praag ligt op 152 km naar het zuid-oosten en Berlijn op 200 pal noord. Ja, Duitsland is een groot land. Dat merken we al als we om de twee uur stoppen om de benen te strekken en een Raststätte bezoeken. Het lijkt soms niet op te schieten. De bus rijdt nauwelijks 100 km per uur wat wel wettelijk is, maar ze lijkt stil te staan tussen de aanscheurende Duitse asfaltvreters.

Als we ter hoogte van Eisenach de voormalige grens met de DDR oversteken probeer ik het me allemaal voor te stellen aan de hand van een klein gepreserveerd wachthokje. Ondanks dat ik weerom de jongste aan boord ben, komen we tot de vaststelling dat we er toen allemaal tegen waren en ons nu beklagen dat we de sfeer niet aan den lijve hebben mogen ondervinden. Voor even dan.

030911 Dresden 920.jpg

Onderweg krijgen we al een hele brok informatie over de stad, kwestie van een beetje voorbereid te zijn. Zo leren we ook trivia, zoals dat Dresden de bakermat is van zowel de moderne Bh, het latex condoom, de Melitta koffiefilter en van het fototoestellenmerk Praktika. Dat in de glazen VW fabriek exclusief de even exclusieve VW Phaeton wordt gebouwd. Dresden zal in de toekomst ook van de Unesco monumentenlijst verdwijnen wegens een brug te veel in aanbouw. Zelf liggen ze daar niet wakker van, getuige de grote bezoekersstroom in de stad.

Uiteraard worden we ook gewezen op het vreselijke (zijn er andere?) bombardement op de stad. Later zal ik in de boekhandels op zoek gaan naar een boek (‘Dresden’ van Frederick Taylor) welk wordt aangeprezen door onze gids. Gelukkig heb ik het niet gevonden…het bleek na datum al in mijn kast te staan. Iemand moet dringend zijn bib nakijken en gaan gebruiken.

Kort na 19u zijn we in ons hotel te Weinböhla, een dorp op 18km (vv) noord-west van Dresden. Het dorp heb ik niet gezien maar het hotel is zeer rustig gelegen met een bosrijke omgeving achter de hoek. Stil dus. Schitterende kamer, kortom, op het eerste zicht zijn **** waard. Beetje moe, en een navenant grote lokale pils achter de kiezen, is het in geen tijd beklonken. Morgen zondag. Het verblijf omvat drie volle dagen in Dresden en omgeving.

Zondagvoormiddag ondergaan we eerst een stadsrondrit met onze bus. We kwamen langs de rivier Elbe stroomopwaarts de stad binnen. Eerste schok: wat een enorme moskee staat er hier! Ik bedoel: gigantisch! Gelukkig verduidelijkte onze gids gelijk dat het om de oude sigarettenfabriek Yenidze gaat, van het bedrijf Sietze. Gebouwd begin 20eeeuw vond de eigenaar het leuk om het gebouw een oosterse look te geven naar analogie met de stad Yenidze waar de grondstoffen vandaan kwamen. Liep dat even goed af. Nee maar, dus echt gigantisch, hé. Vandaag is het een kantorencentrum, zoals vele gebouwen in Dresden. Mij lijkt het na een eerste kennismaking dat je je in deze stad ofwel met een kunstvorm bezig houdt ofwel een zaak opent in gebak, broodjes, Torte, of dies meer. Wat de Duitsers met eten hebben is me een raadsel. De helft van alle neringdoenerij is daar op gericht. Dat kan toch niet allemaal voor ons zijn? Of toch?

030911 Dresden 211.JPG

Langs de Elbe het centrum in. En dan kom je gelijk in een openluchtmuseum. We zien rechts de Semperoper op de Theaterplatz, vangen een blik op van de Zwinger, in ons zichtveld nog net het Schloss en de Hofkirche. Dan maken we een ommetje naar het zuiden en zien de na-oorlogse gebouwen, variërend van stugge DDR-architectuur naar zeer moderne glas/beton stijl. Via de Primaischer Platz buigen we af naar het Hygiënemuseum (echt waar) om via de Grosser Garten en de Gläserne Manufaktur VW-Werk via de Güntzstrasse naar de art-deco villawijk te rijden. Verder stroomopwaarts rijden we tot aan de stalen brug ‘Das Blaue Wunder en steken even de Elbe over. Op de terugweg aanschouwen we even de Elbe Schlossen Albrechtsberg, Lingner en Eckberg.

Altstadt Semper Oper 03.jpg

Terug in de stad worden we afgezet in het centrum. Daar maken we een verkennende rondwandeling. En dat viel wel mee. De belangrijkste bezienswaardigheden van de stad liggen toch wel een beetje op een hoopje en 80% van de ‘oude’ stad ofte Altstadt is autovrij. Onze gids leidt ons langs deze en het gene museum opdat we het later op eigen kracht, tempo en interesse zouden kunnen bezoeken. Al snel kan ik alles situeren, al lijkt het hier en daar wel aardig op mekaar.

Altstadt zicht.JPG

Als je niet van barok houdt is Dresden niet uw stad. Bij mij valt dat nog mee. Na drie dagen zal ook ik haast bezwijken aan een overdosis. Maar het is nog nieuw en een Duitse stad is altijd gezellig. Let op: een Franse ook, maar Duitse steden zijn zo totaal anders wegens de naoorlogse opbouw. Je moet er wel voor zijn Zo ook een beetje van ‘het staat nu recht, laten we het even proper houden’. En zo komen we natuurlijk bij het tweede belangrijke aspect van Dresden. De stad werd in 1945 twee nachten op rij (13-14-15 februari) quasi volledig verwoest door geallieerde bombardementen. Naast een mogelijk interessant spoorknooppunt was er weinig militaire aktiviteit; de oorlog was lange tijd ver weg van Dresden en zijn inwoners. Tegen het einde werd de stad wel overstelpt door vluchtelingen uit de oostelijke regionen, op vlucht voor de Sovjettroepen. Mede daardoor is er vandaag nog altijd onduidelijkheid over het aantal slachtoffers. De cijfers variëren van 30 000 tot 200 000. de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Brühlsche Terrasse Vier Tagezeiten Mittag.JPG

De verwoesting van de Altstadt was quasi compleet. De trots van de stad, de Frauenkirche zou tot 1993 een hoop puin blijven. In 2005 werd zij terug ingezegend en vandaag is dit gebouw ongetwijfeld de trots van de stad. Maar toch: haast niets is ouder dan pakweg, 60 jaar.

Toch oogt de stad redelijk authentiek. Sommige gebouwen zoals de Hofkirche dienen zelfs met spoed opgekuist te worden terwijl er ook vandaag nog plaatsen waar eens huizenblokken stonden, terug een bestemming krijgen. Een ware mash-up van stijlen en aktiviteiten dus. 

Dresdner Schloss 02.JPG

Na de wandeling hokken we samen in de Kreuzstrasse voor een lunch. Na deze eerste indruk kunnen we individueel of in team alle kanten uit. Ik kies voor een bezoek aan de Rathausturm. Dit is met zijn 100m de hoogste toren van de stad. Bezoekers komen terecht op een panorama plateau op 68m. Hoogst indrukwekkend. Nu pas zie je hoe groot de stad wel niet is. Maar ook de vele open ruimtes, pleinen, brede lanen en omliggende parken.

Panorama 05.JPG

Dan laat ik me even gecontroleerd verdwalen in de stad en steek even mijn hoofd binnen in de Frauenkirche maar die is zo druk dat ik het voor bekeken hou. Ik besluit de ochtendlijke wandeling over te doen op eigen tempo. Heerlijk is het op de Brühlsche Terrassen. Dampfschiffen varen af en aan om de lange rijen wachtende te voorzien van een rondvaart op de Elbe. Veel volk, ja. Veel bezoekers, lijkt me.

Elbufer Altstadt 03.jpg

De Inner Altstadt biedt weinig woongelegenheid maar ten zuiden van de Wilsdruffer Strasse is er gelegenheid zat. Volgens mijn indrukken onthouden de inwoners zich toch wat van de toeristische zone, of er moest iets te verdienen zijn met rondritten met paard en kar, verkoop van worst, ijs, worst en ijs. De Italiaanse schilder Canaletto schilderde ooit onvergetelijke skylines van de stad en als bezoeker kan je in zijn voetstappen gaan staan op de Brühlsche Terasse.

Canaletto Blick 01.jpg

Ernst Rietschel 02.jpg

Als wandelaar alleen in de stad rondlopen snijdt aan twee kanten. Je bent vrij om te doen en te laten wat je wil, maar je moet ook initiatief nemen om je tijd goed in te vullen. Dat vlotte niet zo goed want ik was overdonderd door het aanbod van musea en eerlijk: ik ben geen man om naar porseleinen postuurkes te kaan kijken. Dus steek ik de Augustusbrücke maar eens over om de enorme noordelijke oever te bekijken. Deze bestaat hoofdzakelijk uit een brede grasstrook van ruim 100m breed met fiets en wandelgelegenheid én met een gigantische Bierstube. Het was echt heel warm in de zon en dan kan een 0.5 er wel eens in. Gezellig. Heerlijk, toch een wel echt vakantie.

Elbufer Nord & Sud 01.jpg

Aan het monument van August der Starke, gemakkelijkshalve ook genoemd: Der Goldener Reiter, heeft er een markt plaats van potterie en hebbedingetjes. Druk druk druk en toch gemütlich. Maar de tijd vloog en er was afgesproken om 1730u om terug de bus te nemen. Wat eerst te kort leek, was nu welgekomen. Er heerst een zomerse temperatuur en de voeten begonnen zich al te manifesteren. Mijn reisgenoten zaten al onderuit gezakt in de zetels van de Stube. Ik kon ze geen ongelijk geven. Vreemd dat alle pijnlijke voeten ’s avonds op het terras van het hotel al snel tot het verleden behoren… 

Neustadt Goldene Reiter 02.jpg

Maandag. Wat voorspeld was, werd werkelijkheid. Een donkergrijze lucht en een bijna onophoudelijke miezerige regen zou onze compagnon zijn deze dag. Ja, echt kl*te. Temeer omdat we de voormiddag zouden doorbrengen in Schloss Pillnitz waarna er een korte afvaart van de Elbe zou volgen tot in de stad. Mooi.

De residentie Pillnitz dateert van begin 16eeeuw maar werd in zijn huidige vorm gegoten onder August II der Starke; welke het dan vervolgens aan een van zijn minnaressen cadeau zou doen. Toch werd er nog bijgebouwd. Een paleis in Chinese stijl, een Orangerie en een Kamelia boom die er nu ongeveer 250 jaar staat zijn de trekpleisters. In het Schloss zelf, welk we bezoeken, een mooie verzameling barokke meubelen, sierraden en huishoudelijk materiaal. Duidelijk niet voor de man in de straat. Bezoekers worden erg goed in het oog gehouden en er mag niet gefotografeerd worden. Elke beweging wordt nauwlettend in het oog gehouden; waar hebben ze dat vandaan?

Pillnitz 05.JPG

Gelukkig zijn wij van goede wil en na een halfuurtje heb ik het gezien. De immense tuinen roepen. Het weer gaat op en af, maar een frisse neus heb ik wel nodig na de concentratie van conserveermiddel in het museum. Niets echt in het oog springend, dus even kuieren, wat bloempjes fotograferen en dan naar de ingang, alwaar er een redelijk antiquariaat is, naar souvenirs en dergelijke. Tussen de aftandse boeken staan bakken met postkaarten en landkaarten. De buit bedraagt een stadsplan van Dresden uit 1913 en enkele postkaarten. En een vinylalbum uit 1980. Hierover verstrek ik graag geen details. Het was slecht weer, en dan vervalt een mens al eens snel in oude gewoontes. 

Pillnitz 15.jpg

Op de boot was het ook niet echt feest. Op het kletsnatte zonneterras (neen, echt waar) had ik een goed zicht op de voor de rest beetje saaie oevers van de Elbe. Gelukkig was er een toog, wat ook door mijn reisgenoten in dank werd aanvaard. Na een goed uurtje waren we in het centrum van de stad. Tijd om een museum te bezoeken! Haha! Dacht je. Het was maandag en dan zijn er nogal wat dicht. Viel een beetje tegen met dit weer. Tijd voor initiatief.

Op naar de Neustadt, dus weerom de brug over. De Hauptstrasse, in het verlengde van de brug is goed voorzien van winkels, waaronder ook een redelijke boekenwinkel. Goed beladen strompel ik terug buiten en steek door naar de Albert Platz, zowat het verkeers epicentrum van dit stadsgedeelte. Natuurlijk is niets aangenaam met dat weer. Het Hochhaus am Albertplatz, ook bekend als Verkehrsbetriebe-Hochhaus is zo al een lelijk gebouw, maar wel het oudste bureaugebouw van Dresden (1929). Maar het is lelijk en kleurloos. In diezelfde buurt zoek ik de Alounstrasse, een straat vol Gegenkultur. Van Indische restaurants, tattoo-shops, muziekwinkels, gothic kledij en zo meer is er meer dan genoeg in de beklemmende gebouwen. Graffiti, afbladerende affiches, dreadlocks, straathonden, enzomeer.

Neustadt 04.jpg

Natuurlijk vind ik dat allemaal prima op zich én vooral als onderdeel van een stad en gemeenschap. Niet dat ik er direct deel van uitmaak of dat ik dat an sich allemaal zo fantastisch vind, maar het geeft deze toch wat doodse en enge buurt wat kleur en beweging. In Dresden wordt ook geleefd natuurlijk en dat is toch vooral in het noordelijke gedeelte van de stad. De sfeer is compleet anders dan in het toeristische gedeelte van Dresden. Ik zie ook affiches die deel uitmaken van de polemiek over de ‘onschuldige stad’ in 1945. Drie generaties verder blijkt er nog niets uitgeklaard te zijn. 

Op de terugweg steek ik mijn kop even binnen in de Dreikönigskirche, een kerk die na de oorlog terug opgebouwd is en enkel nog het oude tabernakel huisvest. Beetje sneu dus. Terug in de Altstadt schuil ik even onder de poort naar de Zwinger, alwaar een duo een geslaagd opera recital brengt. De Zwinger, het recreatieve paleizencomplex in het hart van de stad is na zijn opbouw een museum geworden. Alleen al de buitenkant, of beter, de binnenkant met de fonteinen en tuinen, oogt al bijzonder mooi. Voortekenen van Rococo duiken vooral op in de fontein van het Nymphenbad. Langs een zijde werd er ook nog gewerkt, maar of dat opbouw of renovatie is van opbouw kon ik niet achterhalen. We mogen het culturele aspect van deze trip immers niet uit het oog verliezen!

Georgentor Schloss.JPG 

Altstadt Zwinger 07.JPG

Altstadt Zwinger 10.JPG

Een welverdiende grosse kaffee met een heerlijk stukje Duits gebak is zeer welkom en het uitzicht op de Neumarkt is tegelijk triest en rustgevend. De volgende dag zullen we weer rond de middag vrij zijn in de stad. Ik maak alvast een planning op.

De Neumarkt, in de Altstadt, is het plein voor de Frauenkirche. We vinden er ook het Johanneum welke het Verkehrsmuseum herbergt. Aan de achterkant van het museum vinden we de oude hofstallingen met aan de buitenkan de Fürstenzug, een 102m lange betegelde muur, welke in volgorde de vorsten weergeeft. Qua museums is er een enorm aanbod (maar niet op maandag dus). Het Albertinum, waar vooral de Oudheid onder de loupe wordt genomen maar die tevens een schilderijencollectie bevat om u tegen te zeggen. Mogelijk ook voor de volgende dag. Ik wandel naar het nabijgelegen (ja, alles is ‘in de buurt’) hypermoderne winkelcentrum en pik onderweg nog de Kreuzkirche mee. Dresden heeft werkelijk alles in handbereik maar een beetje goed te been zijn helpt.

Furstenzug 03.JPG

De Neue Grünes Gewölbe herbergt een collectie zilver en porselein. Tal van tijdelijke tentoonstellingen kunnen de gaatjes opvullen. Ik hou er niet van en heb mijn portie snuisterijen al gehad in Pillnitz. Ik steek de Wilsdruffer Strasse over en wandel langs de Altmarkt. Daar heeft een Herbstmarkt plaats maar het lijkt te verzuipen. Eet- drank- en prullaria kraampjes zijn wel bemand maar er is nauwelijks volk. Op de bus is de sfeer eerder bedrukt. Het moest al een goei mop zijn om de voorste rijen in beweging te brengen. Gelukkig had ik er eentje bij de hand. 

Na een heerlijke douche en een korte tuk werd de avond ingezet. We moesten wel vaststellen dat de keuken net iets minder zijn best had gedaan dan de avond daarvoor. Een Schwartzbier von Fass bracht echter soelaas, maar het zal bij een keer blijven. Ik moet na datum stilstaan bij het feit dat we door de ligging van het hotel niet de ervaring van ‘Dresden bij avond’ hebben mogen ondergaan. Op foto’s lijkt dat wel echt geweldig, maar helaas. 

Heerlijk zonnetje staat al aan de venster te kloppen als ik goed uitgerust mijn kop buitensteek. Vandaag een mooie dag. Een schilderachtige dag zou ik haast zeggen. Op het programma staat Schloss Moritzburg, het Jachtslot van de Saksische keurvorsten en koningen. Na een korte rit door de zonovergoten regio zijn we ter plekke.

Moritzburg 19.jpg

Moritzburg 08.jpg

En ja, het oogt werkelijk schitterend. Het lijkt wel een beetje té onecht, té zoet. Als ik er om heen wandel vrees ik om elk moment in een Andre Rieu decor terecht te komen. Het kasteel werd initieel gebouwd midden 16eeeuw en rond 1735 in zijn huidige barokke vorm gegoten. Het lijkt wel een postkaart of een taartje met iets te veel suiker. Na een tijdje rondom het slot en de vijvers gewandeld te hebben, konden we het interieur bezichtigen, of toch een groot gedeelte er van. Barokke meubels, schilderijen, een imposante geweiencollectie en een feesthal met gedekte tafel om even stil bij te worden. Helaas ook hier geen plaatjes van, maar die vindt u wel ergens op het net.

Moritzburg 14.jpg

Eens terug buiten en nogmaals 100 foto’s later, wandel ik met enkele andere geïnteresseerden naar het iets verderop gelegen Käthe Kolwitzhaus, het huis waar deze kunstenares – bij ons vooral bekend van het standbeeld op het kerkhof in Vladslo - haar laatste dagen doorbracht. Helaas gaat het pas open als wij al vertrekken.  

Dertig minuten later staan we met zijn allen wederom in de Neustadt. Ironisch genoeg bevat dit stadsgedeelte de meeste authentieke gebouwen. Dit stuk, ten noorden van de Elbe werd redelijk gespaard van de verwoesting, wat ons een werkelijk allegaartje oplevert van bouwstijlen. Liefhebbers kunnen ook de Pfunds Molkerei berzoeken. Deze 130 jaar oude winkel oogt echt wel bijzonder. In de Königstrasse worden we weer vrijgelaten. Ik kies er voor om langs het Japanisches Palais naar de Elbe oever te wandelen en zo terug over te steken naar de Altstadt.

030911 Dresden 922.jpg

Het Johanneum herbergt vandaag het Verkehrsmuseum. Om te lange namiddag door te komen steek ik daar maar binnen. Een bonte verzameling van oude trams, treinen, oude en classic wagens (VED, Wartburg en uiteraard Trabant) oogt mooi maar de setting is nogal koel en schools. Het is zeker geen warm museum en het ruikt naar een werkplaats. De bovenste etage blijkt leeg te zijn maar in de filmruimte ben ik net op tijd om een film over Dresden mee te pikken. De wat zielige museumshop uitbater overtuigt me later de dvd te kopen. Ja, het is nog niet allemaal ‘lekker Westers’, af en toe wordt je geconfronteerd met mensen die echt nog aan het inhalen zijn.

Verkehrsmuseum 03.jpg

Eens terug buiten een tweede poging om de Frauenkirche te bezoeken. De inkom is vrij maar niet permanent. Je moet het dus treffen om net op een bezoekersmoment aan te komen, er blijkt ook geen schema op nagehouden. Geen foto’s? Het lijkt onbegonnen werk om de bezoekers te weerhouden om het belangrijkste monument van Dresden te fotograferen. Er wordt dus lustig geklikt en gepiept.

Frauenkirche 03.JPG 

Frauenkirche 07.jpg

In 1993 begonnen de archeologische werkzaamheden, het verzamelen, opkuisen en nummeren van stenen, en uitgraven van de funderingen. Op 30 oktober 2005 werd de kerk dus terug ingewijd. En eerlijk: niet alleen de aanblik van de kerk is behoorlijk indrukwekkend; ook de manier waarop dit alles is uitgevoerd. De oorspronkelijke kerk werd gebouwd tussen 1726 en 1743, toch ook een hele prestatie om het in die tijd met de middelen van toen te klaren op dubbel zoveel tijd. De Frauenkirche is zeker een gebouw dat je moet bezocht hebben. O ja, en Luther staat terug strijdvaardig op zijn plaats.

Frauenkirche & Neumarkt 01.JPG 

Frauenkirche & Luther 01.JPG

Op de Altmarkt staat nog steeds de markt en die oogt heel wat levendiger dan de dag daarvoor. Er wordt naar hartelust gegeten en gedronken, Mädels in Dirndl prepareren met overtuiging uw grote schuimende glas en het aanbod aan snuisterijen is groot. Kortom, een beetje het Duitsland uit uw en mijn jeugd.

Altmarkt 04.jpg

Om 1730u is er afgesproken aan de Semperoper. Ik ben er ruim op tijd en tref mijn busbuur aan. Samen drinken we een decadent dure consumptie (nou ja,…) op de Theaterplatz om het bezoek aan de stad af te sluiten.

Altstadt Schloss.JPG

Altstadt Semper Oper 01.JPG

Eens in het hotel is het pakken geblazen want de volgende dag is het weer reizen/rijden. Flink uitgehongerd (als dat al kan in Duitsland) schuiven we aan in het restaurant maar de service laat enkele steken vallen. Beetje jammer om een laatste avond in mineur te moeten doorbrengen. Met het oog op een vroege start daags daarop kan er ook niet echt worden doorgezakt in de bar.

Panorama Rathaus 02.JPG

Om 06u gaat de wekker en om 0730 stappen we op de bus. Moe maar voldaan en met een beetje angst om mogelijke verkeerschaos vertrekken we terug naar huis. Als in Leuven de Antwerpenaren van de rest worden gescheiden is dat wel een aangename verrassing. Uiteraard omdat we kunnen genieten van een snel transport naar huis. Er wordt in twee zuchten afscheid genomen van de anderen alvorens de eens zo zware bagage wordt overgeladen. Niet al te moe, maar zeker voldaan kijk ik terug op deze korte maar intensieve trip.

dresden

* Meer foto's op de Picasa Web!

* Wil mijn bus-buur M.V. mij eens contacteren? Ben uw e-mail kwijt... tnx

De commentaren zijn gesloten.