29-09-11

RockFort, 24/09/11, Fort 8, Hoboken

 Fotogallerij (eindelijk) open: klik links op 'meer foto's'

rockfort,fireforce,incinerate,angeli di pietra,krossbreed

Ok, laat ik eerlijk wezen. Ik had er ook niet het halve land voor doorkruisd, laat staan de provincie. Maar dit kon ik echt niet negeren. ROCKFORT is een nagelnieuw initiatief, ontsproten aan het brein van enkele metal/hardrock liefhebbers én beoefenaars. Later daarover meer. Is Antwerpen al een metalwoestijn met slechts hier en daar een oase waar je met een gerust gemoed kan binnenstappen zonder trendy shit om je oren te krijgen, een festival leek écht wel te hoog gegrepen. Maar neen dus.

Zaterdag had op het grondgebied van de Heerlykheid Hoboken de eerste editie plaats van RockFort, zowaar een metalfestival op wandelafstand. Kwam daarbij dat er voor mij heel wat bekend volk zou aanwezig zijn en sommige leeftijdsgenoten zouden zelfs nog bandsgewijs te bewonderen zijn. Locatie: Fort 8, het laatste van de fortengordel en gelukkig bewaard in de vorm van sport, spel, vis en recreatiedomein. De exacte plek die werd uitgekozen kon niet beter. Toen ik tijdens het laatste optreden huiswaarts keerde hoorde ik na honderd meter nog nauwelijks iets van het toch wel ferme PA-geluid. Niemand hoefde dus wakker te liggen van ons, stelletje ongeregeld, dat zich laafde aan een buffet van metal en hardrock in zeer verschillende smaken.

110924 FortRock 031.JPG

Tegelijk liep er een wedstrijd voor kleinere bands en dat in de schietgang, een mooi gerestaureerde euh, gang dus. Buiten stond er een behoorlijk podium met dito geluid maar soms wat mager licht, soit. Ik ga hier niet over beginnerstekortkomingen zagen, die laat ik bijtijds wel aan de organisatie weten.

Op één of twee ‘grotere’ bands na, kende ik ze allemaal en had ik ze ooit als eens – soms in andere vorm en bezetting (ove in een andere eeuw) – live gezien. Ik ga niet ingaan op setlists want die zijn me helaas onbekend en dat is ook irrelevant gezien het toch eerder een gezellige happening was met bands die best goed presteerden. De meeste bands resideren in groot-Antwerpen en zijn helemaal niet onbekend in het locale clubcircuit.

In vogelvlucht dus: THE GUARDIAN bracht een mooie set toegankelijke metal. Zanger gitarist Lu leverde een goede zangprestatie en liet het vinnigere werk over aan zijn solo gitarist. Toch kon ik me niet ontdoen van de idee dat de hele set wat stroef en ongemakkelijk liep. De nog magere opkomst van het publiek kan daar voor iets tussenzitten. 

THE GUARDIAN 07.JPG

Volgende band was ik echt wel nieuwsgierig naar: ANGELI DI PIETRA. Deze Antwerpse folk/paganmetalband bestaat bijna tien jaar en heeft zich ondertussen opgewerkt tot dé Vlaamse vaandeldragers in het genre. Zij mochten al openen voor vele van hun internationale stijlgenoten.

ADP 02.JPG 

ADP 31.JPG

Met zangers Guy en Sjoera heeft de band een gouden combinatie van zowel vrouwelijke als meer brutale vocals en grunts en op de zeldzame momenten dat beide partijen samen in harmony gaan komt de band tot magische momenten. Prima van Sjoera om perfect te zingen wat ze kàn zingen waardoor ze nergens onzeker of op de rand gaat. Andere bands met ‘female vocals’ durven dit al eens over het hoofd te zien. Ik vond enkel de gitaarsolo’s een beetje te eenvoudig. Mogelijk is dit een bewuste keuze om zo ‘folk’ mogelijk te blijven klinken, maar dit ging toch wat ten koste van het ‘heavy’ aspect.

ADP 30.JPG 

ADP 25.JPG

Verder niets dan lof, want ondanks het feit dat ik de band nog nooit gezien had, ging ik vlot mee in de melodieuze refreinen. Hun tweede album ‘Anthems of Conquest’ is net uit en werd dan ook volop gepromoot. Jammer genoeg was hun merchandisestandje te snel opgedoekt. Volgende keer dan maar.  

ADP 35.JPG

ADP 33.JPG

Beetje andere koek was het met STALLION, ook een Antwerpse band die na een lang hiaat sinds enkele jaren terug actief is. Met centrale man gitarist Rob Richter en Oliver Wright op gitaar en zang, zien we gelijk twee van de initiatiefnemers van dit festival in actie. Bassist Glenn, welke ook de PA indoors bediende, en drummer Guy zorgden voor een solide basis voor de meer traditionele heavy rock met bluesrock invloeden. De Britse Oliver beschikt niet over een sensationele stem maar klinkt warm en bekend in de oren en geeft een perfecte frasering aan de teksten. Zijn stemgeluid lijkt wat op een gepolijste Paul Rodgers en de muziek plaats ik dan ook tussen heavy Bad Company, Thunder en meer mainstream moderne metal. Zeer toegankelijk en gebracht met de nodige overtuiging. Kleine opmerking toch: Buiten Oliver volgende keer toch iets meer spelplezier tentoonspreiden?

STALLION 17.JPG 

STALLION 09.JPG

STALLION 31.JPG

Heel ander koek was KROSSBREED. Met twee volwaardige cd’s en een EP in de catalogus, heeft deze band bijzonder veel furore gemaakt in het club- en festivalcircuit. Zo zijn zij een van de weinige bands van bij ons die ooit op Wacken hebben gespeeld.

KROSSBREED 09.JPG

KROSSBREED 10.JPG

Krossbreed speelt een mix van heavy thrash, metalcore en hardcore zonder daarbij te verdwalen in technische hoogstandjes. De band grossiert vooral in strakke riffs en beukende ritmes. De zang van zanger/gitarist Michel is perfect voor het genre, maar het is niet echt spek voor mijn bek. Toch moeten we vaststellen dat Krossbreed de eerste band is van de dag die voluit op kracht en dynamiek gaat en dat is zeker een verdienste van de band op zich. 

KROSSBREED 06.JPG

Een band die al een hele tijd meedraait in het Antwerpse rockcircuit en ver daarbuiten is FIREFORCE. In een vorig leven, toen ik nog haar had, zag ik ze al spelen onder de legendarische naam ‘Double Diamond’.

De band heeft sinds enkele maanden hun eerste cd uit: ‘March On’ maar diende onlangs op de rem te gaan staan wegens een (zoveelste) ingrijpende personeelswissel. Enkel gitarist Erwin Suetens en frontman Filip ‘Flype’ blijven nog over van de oude bezetting. Met een in de haast overgevlogen Duitse tweede gitarist, nieuwe drummer en bassist, stond Fireforce zaterdag voor het eerst sinds maanden terug live op het podium.

FIREFORCE 05 BW.JPG

FIREFORCE 50.JPG

No-nonsense true metal met invloeden van Judas Priest, Savatage en Saxon, kortom: traditionele heavy metal waar we allemaal wel oor naar hebben. Het was misschien niet allemaal voluit gespeeld, maar er was weinig op te merken aan het gitaarspel van de nieuwe gitarist (naam ben ik kwijt) en de andere nieuwkomers. Visueel leek het toch goed te kloppen en al doende werden speltechnische foutjes die de die-hard fan zou opmerken vakkundig weggestoken door een zekere camaraderie tentoon te spreiden onder de bandleden. Met de nodige metal clichés en poses wisten zowel Flype als Erwin de verse band als een eenheid naar voren te schuiven.

FIREFORCE 55 FX.JPG 

FIREFORCE 32.JPG

FIREFORCE 49.JPG

Fireforce is zo een band waarvoor ik enkel maar respect kan opbrengen omdat de kern van de band bestaat uit echte ‘believers’ die telkens weer een tegenslag kunnen overwinnen en live steeds weer het beste van zichzelf geven. Is dat niet de ware spirit van metal? 

Tussen de buitenbands door kon je dus even de ‘schietgang’ in om te genieten van het jonge(re) geweld. Helaas geraakt ik er niet altijd. Die enkele die ik welk gezien heb vond ik nogal aan de eenzijdige kant en ze tapten toch allemaal wat uit hetzelfde death/heavy thrash vaatje. Natuurlijk volop respect voor hun inzet en passie, maar het was niet echt aan mij besteed.

Enige uitzondering was INCINERATE, welke toch voor een iets strakkere thrashlijn kozen. Met twee gitaristen, een straffe bassist en een beest van een drummer wisten ze de welliswaar korte maar aanstekelijke songs te brengen. Goede frontman ook. Zeker een band om in het oog te houden.

INCINERATE 03.JPG

INCINERATE 18.JPG

INCINERATE 19.JPG

Later op de avond zal blijken dat Incinerate de poll-wedstrijd zou winnen en ook al kan ik ze niet naast mekaar leggen, Incinerate lijkt me zowiezo de band met het meeste capaciteit om groter te worden. Bij een volgende editie zijn zij alvast uitgenodigd om het grote podium te openen. 

Het Duitse MESSENGER is momenteel op tour met Blaze Bailey en werd dus als nog aan de affiche toegevoegd. Het ware beter geweest van niet want buiten een superfan was er weinig interesse voor deze band. Als zelfs ik er nog nooit maar van gehoord heb, wil dat al wat zeggen.

De set-up leek anders meer dan professioneel en de band was kostuumsgewijs fraai uitgedost. Langs de andere kant had het tevens iets lachwekkends, zeker na de Antwerpse bands die toch een zekere nuchterheid annex credibiliteit hadden, leek Messenger eerder op een slechte Spinal Tap grap. Muzikaal ging het er nog wel mee door maar als een band enigszins gedateert kan overkomen, waren zij het zeker. Als Blaze dan nog eens als gast tijdens een vreselijke song met een even slechte act (‘Kill the DJ’?) komt meeroepen, kan het niet slechter meer worden. Voor de visuele act zou zelfs Manowar bedanken. Je kan stellen dat alles een keer terugkomt, maar deze portie mag je voor mij aan de hond geven. Gelukkig duurde hun set amper langer dan hun soundcheck.

MESSENGER 07.JPG

MESSENGER 13 FX.JPG

Uiteindelijk dan toch tijd voor de headliner. Een naam die vooral teert op gerateerd succes bij een bandje genaamd Iron Maiden, heeft BLAZE BAILEY het blijkbaar anders in gedachten. Even voor zijn gig deelde de man nog armtierige stickers met zijn naam en logo uit en nauwelijks iemand was geïnteresseerd.. Dit maar ter illustratie.

Met een band, volledig opgetrokken uit huurlingen, die furieus inzette, liep de man parmantig door het magere publiek om dan op het podium te doen waar hij in gedachten goed in is, nl. zichzelf overtuigen van zijn kunnen. Aan de band zal het niet gelegen hebben, die deden zeker hun best en zorgden voor een hard maar uitgebalanceerd geluid.

BLAZE 16.JPG

BLAZE 02.JPG

BLAZE 20.JPG

Nu, eerlijk gezegd, viel het allemaal nogal mee want de verwachtingen waren bijzonder laag. Zijn gewraakte stemgeluid klonk beter dan op de beide Iron Maiden cd’s en de songs waren bijlange niet slecht. Maar er is meer: met constant lelijke gezichten te trekken (en dat is niet moeilijk voor hem) en altijd die vuist in de lucht, is het nieuwe er dan ook snel af.

Blaze Bailey zal nooit worden wat hij denkt ooit geweest te zijn, nl. een solide frontman die een band kan trekken en een publiek boeien. Ik had dan ook niet veel moeite om na enkele nummers, waaronder toch twee songs uit de ‘X Factor’ cd, het oord te verlaten. Het was een lange en goed overgoten dag geweest. 

110924 FortRock 373.JPG

RockFort 2011 was een zeer geslaagd festival wat organisatie betrof. De Antwerpse bands zorgden zeker voor de nodige ambiance maar qua headliner en support mag er voor volgende editie iets hoger gemikt worden. Persoonlijke tip: Brainstorm of Primal Fear.

O, ja, en aan diegenen veel beloven: ‘You talk the talk, but do you walk the walk?’ 

Stay Heavy!

15:53 Gepost in Muziek | Commentaren (3)

28-09-11

Within Temptation, 23/09/11, Tilburg

Ik heb eens iemand gekend die zijn exemplaar van ‘Mother Earth’ van de hand heeft gedaan (naar eigen zeggen toch) omwille van het feit dat ‘Ice Queen’ tot in den treure werd gedraaid op – toenmalige – Radio Donna. Als je je cd-verzameling en dito smaak laat dicteren door een vergruisde radiozender ben je verkeerd bezig natuurlijk want met die plaat was helemaal niets mis. Wel integendeel!

Within Temptation lijkt zich daar echt niet veel van aan te trekken. Getuige hun laatste cd ‘The Unforgiven’, waarvan zeker de helft van de tracks niet zou misstaan op een populaire zender. WT is al lang geen metalband meer en heeft het gothic-icoon al gelijk na de eerste cd afgeworpen. Voor alle duidelijkheid dus (nogmaals): Within Temptation is helemaal geen gothic metalband, is dat amper ooit geweest en zal dat nu zeker nooit meer worden. Catalogeer ze onder ‘symfonische pop/rock’, wat nog het veiligste lijkt. Dit echter geheel ter zijde. Maar WT is wél een steengoede liveband met ijzersterke songs en een geweldige presentatie, en dat is natuurlijk waarom wij ze nog eens zijn gaan bekijken en dan nog wel in Tilburg. 

Het lijkt wel of we een traditie gestart hebben: een concert in de 013 wordt voorafgegaan door een etentje in de lokale Mexicaan. Niet om de buikloop te stimuleren, wat al te gek zou zijn vlak voor een concert, maar eerder omwille van het feit dat het nagenoeg vlak tegenover de zaal is en een vroeg vertrek naar Tilburg – op een vrijdag notabene – toch de nodige vertraging kan oplopen.

Goed gepeperd en bedruipt krijgen we eerst een supportband voorgeschoteld: GUILD OF STAGS, een Nederlandse band met Engelse frontman die aardig teruggrijpt naar de dagen dat Free, Led Zeppelin en The Who het mooie weer maakten. Bluesy, beetje spacy hardrock die op een zeer overtuigende manier werd gebracht. Zanger XXXX  lijkt gewoon de jongere versie van ene Robert Plant. Hij hanteert dezelfde moves en poses maar heeft dan nog een stemgeluid dat wel heel erg op Plant lijkt. Natuurlijk werd er buiten eigen werk ook een Zep-cover gespeeld, nl. ‘Heartbreaker’. Fijne band, een must voor Bospop als het ware.

Within Temptation 1 006.JPG

Maar wat dit allemaal met de hoofdact te maken had, is me een raadsel. Het overgrote gedeelte van het publiek, en vooral de meiden in hun zwarte kanten jurkjes (zucht), keken ernaar alsof hun opa wat muziek uit de kast had gehaald; meewarrend en beetje veel ongeïnteresseerd. Ik begrijp het ook niet echt dat een neo-seventiesband moet openen voor een up-to-date radiovriendelijke rockband. Soit. Ik vond het toch goed en ben vooralsnog geen opa. Na een weinig wachten was het tijd voor Within Temptation, een band die in Nederland en omstreken nog altijd enorm populair is. Het concert was dan ook al vrij snel uitverkocht.

Met een donker thematisch filmpje (wat ook bij de cd zit) werd het concept van de recentste cd even aangeraakt alvorens met ‘Shot in the Dark’ de zaal deed ontploffen. Als ik nu nog aan de intro denk krijg ik weerom kippenvel. En dat is buiten de redelijk poppy aanpak gerekend waardoor ik mezelf wel erg overtref want zo snel ben ik niet van de kaart te brengen.

Within Temptation 1 109.JPG

Als Sharon bovenop de loopbrug verschijnt en haar stem laat weerklinken hoor je al dat er die avond bijzonder weinig fout kan lopen. Met een excellente belichting, muzikanten die alle hoeken van het podium verkennen, zijn we in voor een volmaakt totaalspektakel. Ik vergeef WT het feit dat ze hier en daar wat bijpompen met effectjes, maar dat kan nu eenmaal niet anders. Het eerder mechanische drumgeluid van de cd wordt hier wel degelijk live gebracht en bijgevolg klinken alle nummers veel organischer.

Within Temptation 1 114.JPG

Met ‘In the Middle of the Night’ schakelt de band nog een verzetje hoger. Dit is nu eenmaal een van de beste songs van ‘The Unforgiving’ en zweept de zaal ontzettend op door het tempo en zeer zeker: de vocale prestatie van Sharon. Met ‘Faster’ werd in dezelfde lijn doorgegaan. Niet direct mijn favoriet wegens wat té voorspelbaar, maar het gaat er in als koek. En er wordt nog meer uit de nieuwe cd gegrepen middels ‘Fire and Ice’. Nogmaals komt de warme hemelse stem van Sharon aan als een warm deken over pijnlijke schouders. Het refrein grijpt naar de keel en de in vertering zijnde enchillada con pollo. Wat was dit mooi, wat een song, wat een emotie en nogmaals: wat een fantastische vocale prestatie. Sharon nu zonder manlief op het podium maar met een waardige vervanger op gitaar. Robert zorgt thuis voor de kindjes. Wat leuk!

Within Temptation 1 158.JPG

Tijd voor een populair deuntje, me dunkt. ‘Ice Queen’ zit al vroeg in de set en dat is goed, dat houdt de spanning er in voor wat nog komen gaat. Even verder krijgen we ‘Iron’, een song die op de cd nogal eens over het hoofd wordt gezien (teveel Kim Wilde op steroïden?) maar die live voor de nodige brokken zorgt. Zelf vond ik het niet echt een hoogtepunt maar we waren nog maar half in de set. Heel andere koek met ‘Our Solemn Hour’ waarbij de handen en vuisten nog maar eens collectief de hoogte in gingen. Idem dito voor ‘Stand My Ground’, weerom voorzien van het bijpassende filmpje op het gigantische scherm achteraan en een WT classic.

Within Temptation 1 132.JPG

Het meest omstreden nummer uit de hele WT-collectie is zeker ‘Sinéad’. Was de band in zee gegaan met een danceproducer? En wat met die beats? WTF? Dat ze op dit concert dit nummer niet kunnen laten liggen, lijkt me logisch, maar dit is zooo ver van hun oorsprong dat het bij menigeen nog steeds de wenkbrauwen doet fronsen. De vreselijke clip kwam er dan nog bovenop.

‘What have you done’ is dan wel heel erg gepast als reactie én bovendien een van mijn persoonlijke favorieten. Hier werd het gebracht in duet met de videowall waarop Keith Caputo zijn deel bracht. ‘The Howling’ is dan weer een dark horse uit ‘The Heart of Everything’, een waardige setfiller maar niet echt een klapper. Als de video van ‘Angels’ opstart en de frele stem van Sharon de zaal vult, voel je aan dat dit echt weerom gesmaakt wordt. Afsluiter ‘Memories’ van hetzelfde. Kippenvel dus.

Within Temptation 1 170.JPG

Within Temptation 1 190.JPG

Na een korte break greep de band terug naar hun doorbraakcd en vroegere setopener ‘Deceiver of Fools’ wat tegelijk voor een vleugje nostalgie zorgt bij ondergetekende. In deze song gebeurt zoveel, zowel instrumentaal als vocaal dat hij boeiend blijft, ook na zoveel luisterbeurten. Met ‘Mother Earth’ kwamen we aan een voorlopig einde maar het was ‘Stairway to the Skies’, tevens het epische slotnummer van ‘The Unforgiving’, dat een weergalloos slotakkoord plaatste op een memorabel concert.

Within Temptation 1 205.JPG

De populairste Nederlandse band in een nokvolle zaal in Tilburg is écht wel wat. Within Temptation zal op zich nooit in mijn 'eiland bandcollectie' zitten, maar op dit concert was nu eens niets aan te merken, het was hartstikke perfect.

Within Temptation 1 238.JPG

Within Temptation 1 362.JPG

Within Temptation 2 009.JPG

 

15:00 Gepost in Muziek | Commentaren (1)

27-09-11

What's next?

Autumn leaves.

Ik heb wel zeker een dozijn verschillende versies van deze standard ergens gestockeerd, legaal en illegaal, ik beken. Het wordt dan ook weeral stilaan tijd om zowel onszelf als huis & tuin winterklaar te maken. Loop ik te snel van stapel?

Ok, de verwarming moet nog niet direct aan maar een klein onderhoud dient zich wel aan, kwestie van klaar te zijn als de koude onverwacht toeslaat. En het is zal niet lang meer duren: als mijn kot bijzonder gezellig begint te worden door een mooi aanbod achtpotigen, weet je gelijk hoever we op de kalender staan.

110920 Spinnen 006.JPG

Als ik dan met lede ogen het nakende werk in de tuin aanschouw (ook meer dan flink bevolkt door kruis- en andere tuinspinnen waardoor ik veelal Mission Impossible-gewijs door de tuin schrijd, waarlijk een idioot zicht voor wie de draden niet ziet), balanceer ik tussen zin en afschuw - ik hou van buitenwerk maar heb geenzins groene vingers. Enfin, nog tijd genoeg daarvoor, we beginnen morgen, of neen, volgende week of zo.

110920 Spinnen 037.JPG

Traditioneel vult de concertagenda zich ook terug op. Wie mij wil stalken of pinten betalen weet me wel te vinden op o.a. Out Of The Dark (fest), MFVF, Y&T, Evergrey, Beyond the Labyrinth, Pagan's Mind of Sabaton. Voor zover gekend en zo goed als bevestigd natuurlijk. Verrassingen zijn per definitie onvoorspelbaar.

Vorig weekend is het najaar al goed ingezet met Within Temptation en het nieuwe festival RockFort. Deze week nog verslag over deze culturele evenementen! Wat had je anders gedacht?

110920 Spinnen 058.JPG

 

 

10:59 Gepost in Life as it izz | Commentaren (0)

13-09-11

Dresden, 3 - 7/9/2011

 

dresden

Voorspoedig. Dat is het woord. Graag combineer ik dit met het woord ‘reis’. En dat is natuurlijk niet moeilijk. Per definitie is elke reis vanuit dit land naar een andere plek voorspoedig. Erger dan hier kan het immers niet zijn. En dan nog: wat heeft Duitsland van ons te leren?

Lang geleden dat ik die richting ben uitgegaan; het moet van 1988 geleden zijn dat ik voor een verblijf van langer dan een dag naar onze oosterburen ben getrokken. Toen was het nog om de vijand kort en in het oog te houden en vooral: onze eigen (toog)vaardigheden aan te scherpen. Soit. Op naar Dresden, een van de meest oostelijk gelegen steden van de Bondsrepubliek.

dresden

Laat ik even situeren. In vogelvlucht ongeveer even ver als Berlijn en via de Autobahn Keulen – Giessen – Jena – Chemnitz naar Dresden een 800 km. De stad ligt in vogelvlucht op 40 km van de Tsjechische grens en op dezelfde hoogte als Antwerpen. Praag ligt op 152 km naar het zuid-oosten en Berlijn op 200 pal noord. Ja, Duitsland is een groot land. Dat merken we al als we om de twee uur stoppen om de benen te strekken en een Raststätte bezoeken. Het lijkt soms niet op te schieten. De bus rijdt nauwelijks 100 km per uur wat wel wettelijk is, maar ze lijkt stil te staan tussen de aanscheurende Duitse asfaltvreters.

Als we ter hoogte van Eisenach de voormalige grens met de DDR oversteken probeer ik het me allemaal voor te stellen aan de hand van een klein gepreserveerd wachthokje. Ondanks dat ik weerom de jongste aan boord ben, komen we tot de vaststelling dat we er toen allemaal tegen waren en ons nu beklagen dat we de sfeer niet aan den lijve hebben mogen ondervinden. Voor even dan.

030911 Dresden 920.jpg

Onderweg krijgen we al een hele brok informatie over de stad, kwestie van een beetje voorbereid te zijn. Zo leren we ook trivia, zoals dat Dresden de bakermat is van zowel de moderne Bh, het latex condoom, de Melitta koffiefilter en van het fototoestellenmerk Praktika. Dat in de glazen VW fabriek exclusief de even exclusieve VW Phaeton wordt gebouwd. Dresden zal in de toekomst ook van de Unesco monumentenlijst verdwijnen wegens een brug te veel in aanbouw. Zelf liggen ze daar niet wakker van, getuige de grote bezoekersstroom in de stad.

Uiteraard worden we ook gewezen op het vreselijke (zijn er andere?) bombardement op de stad. Later zal ik in de boekhandels op zoek gaan naar een boek (‘Dresden’ van Frederick Taylor) welk wordt aangeprezen door onze gids. Gelukkig heb ik het niet gevonden…het bleek na datum al in mijn kast te staan. Iemand moet dringend zijn bib nakijken en gaan gebruiken.

Kort na 19u zijn we in ons hotel te Weinböhla, een dorp op 18km (vv) noord-west van Dresden. Het dorp heb ik niet gezien maar het hotel is zeer rustig gelegen met een bosrijke omgeving achter de hoek. Stil dus. Schitterende kamer, kortom, op het eerste zicht zijn **** waard. Beetje moe, en een navenant grote lokale pils achter de kiezen, is het in geen tijd beklonken. Morgen zondag. Het verblijf omvat drie volle dagen in Dresden en omgeving.

Zondagvoormiddag ondergaan we eerst een stadsrondrit met onze bus. We kwamen langs de rivier Elbe stroomopwaarts de stad binnen. Eerste schok: wat een enorme moskee staat er hier! Ik bedoel: gigantisch! Gelukkig verduidelijkte onze gids gelijk dat het om de oude sigarettenfabriek Yenidze gaat, van het bedrijf Sietze. Gebouwd begin 20eeeuw vond de eigenaar het leuk om het gebouw een oosterse look te geven naar analogie met de stad Yenidze waar de grondstoffen vandaan kwamen. Liep dat even goed af. Nee maar, dus echt gigantisch, hé. Vandaag is het een kantorencentrum, zoals vele gebouwen in Dresden. Mij lijkt het na een eerste kennismaking dat je je in deze stad ofwel met een kunstvorm bezig houdt ofwel een zaak opent in gebak, broodjes, Torte, of dies meer. Wat de Duitsers met eten hebben is me een raadsel. De helft van alle neringdoenerij is daar op gericht. Dat kan toch niet allemaal voor ons zijn? Of toch?

030911 Dresden 211.JPG

Langs de Elbe het centrum in. En dan kom je gelijk in een openluchtmuseum. We zien rechts de Semperoper op de Theaterplatz, vangen een blik op van de Zwinger, in ons zichtveld nog net het Schloss en de Hofkirche. Dan maken we een ommetje naar het zuiden en zien de na-oorlogse gebouwen, variërend van stugge DDR-architectuur naar zeer moderne glas/beton stijl. Via de Primaischer Platz buigen we af naar het Hygiënemuseum (echt waar) om via de Grosser Garten en de Gläserne Manufaktur VW-Werk via de Güntzstrasse naar de art-deco villawijk te rijden. Verder stroomopwaarts rijden we tot aan de stalen brug ‘Das Blaue Wunder en steken even de Elbe over. Op de terugweg aanschouwen we even de Elbe Schlossen Albrechtsberg, Lingner en Eckberg.

Altstadt Semper Oper 03.jpg

Terug in de stad worden we afgezet in het centrum. Daar maken we een verkennende rondwandeling. En dat viel wel mee. De belangrijkste bezienswaardigheden van de stad liggen toch wel een beetje op een hoopje en 80% van de ‘oude’ stad ofte Altstadt is autovrij. Onze gids leidt ons langs deze en het gene museum opdat we het later op eigen kracht, tempo en interesse zouden kunnen bezoeken. Al snel kan ik alles situeren, al lijkt het hier en daar wel aardig op mekaar.

Altstadt zicht.JPG

Als je niet van barok houdt is Dresden niet uw stad. Bij mij valt dat nog mee. Na drie dagen zal ook ik haast bezwijken aan een overdosis. Maar het is nog nieuw en een Duitse stad is altijd gezellig. Let op: een Franse ook, maar Duitse steden zijn zo totaal anders wegens de naoorlogse opbouw. Je moet er wel voor zijn Zo ook een beetje van ‘het staat nu recht, laten we het even proper houden’. En zo komen we natuurlijk bij het tweede belangrijke aspect van Dresden. De stad werd in 1945 twee nachten op rij (13-14-15 februari) quasi volledig verwoest door geallieerde bombardementen. Naast een mogelijk interessant spoorknooppunt was er weinig militaire aktiviteit; de oorlog was lange tijd ver weg van Dresden en zijn inwoners. Tegen het einde werd de stad wel overstelpt door vluchtelingen uit de oostelijke regionen, op vlucht voor de Sovjettroepen. Mede daardoor is er vandaag nog altijd onduidelijkheid over het aantal slachtoffers. De cijfers variëren van 30 000 tot 200 000. de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Brühlsche Terrasse Vier Tagezeiten Mittag.JPG

De verwoesting van de Altstadt was quasi compleet. De trots van de stad, de Frauenkirche zou tot 1993 een hoop puin blijven. In 2005 werd zij terug ingezegend en vandaag is dit gebouw ongetwijfeld de trots van de stad. Maar toch: haast niets is ouder dan pakweg, 60 jaar.

Toch oogt de stad redelijk authentiek. Sommige gebouwen zoals de Hofkirche dienen zelfs met spoed opgekuist te worden terwijl er ook vandaag nog plaatsen waar eens huizenblokken stonden, terug een bestemming krijgen. Een ware mash-up van stijlen en aktiviteiten dus. 

Dresdner Schloss 02.JPG

Na de wandeling hokken we samen in de Kreuzstrasse voor een lunch. Na deze eerste indruk kunnen we individueel of in team alle kanten uit. Ik kies voor een bezoek aan de Rathausturm. Dit is met zijn 100m de hoogste toren van de stad. Bezoekers komen terecht op een panorama plateau op 68m. Hoogst indrukwekkend. Nu pas zie je hoe groot de stad wel niet is. Maar ook de vele open ruimtes, pleinen, brede lanen en omliggende parken.

Panorama 05.JPG

Dan laat ik me even gecontroleerd verdwalen in de stad en steek even mijn hoofd binnen in de Frauenkirche maar die is zo druk dat ik het voor bekeken hou. Ik besluit de ochtendlijke wandeling over te doen op eigen tempo. Heerlijk is het op de Brühlsche Terrassen. Dampfschiffen varen af en aan om de lange rijen wachtende te voorzien van een rondvaart op de Elbe. Veel volk, ja. Veel bezoekers, lijkt me.

Elbufer Altstadt 03.jpg

De Inner Altstadt biedt weinig woongelegenheid maar ten zuiden van de Wilsdruffer Strasse is er gelegenheid zat. Volgens mijn indrukken onthouden de inwoners zich toch wat van de toeristische zone, of er moest iets te verdienen zijn met rondritten met paard en kar, verkoop van worst, ijs, worst en ijs. De Italiaanse schilder Canaletto schilderde ooit onvergetelijke skylines van de stad en als bezoeker kan je in zijn voetstappen gaan staan op de Brühlsche Terasse.

Canaletto Blick 01.jpg

Ernst Rietschel 02.jpg

Als wandelaar alleen in de stad rondlopen snijdt aan twee kanten. Je bent vrij om te doen en te laten wat je wil, maar je moet ook initiatief nemen om je tijd goed in te vullen. Dat vlotte niet zo goed want ik was overdonderd door het aanbod van musea en eerlijk: ik ben geen man om naar porseleinen postuurkes te kaan kijken. Dus steek ik de Augustusbrücke maar eens over om de enorme noordelijke oever te bekijken. Deze bestaat hoofdzakelijk uit een brede grasstrook van ruim 100m breed met fiets en wandelgelegenheid én met een gigantische Bierstube. Het was echt heel warm in de zon en dan kan een 0.5 er wel eens in. Gezellig. Heerlijk, toch een wel echt vakantie.

Elbufer Nord & Sud 01.jpg

Aan het monument van August der Starke, gemakkelijkshalve ook genoemd: Der Goldener Reiter, heeft er een markt plaats van potterie en hebbedingetjes. Druk druk druk en toch gemütlich. Maar de tijd vloog en er was afgesproken om 1730u om terug de bus te nemen. Wat eerst te kort leek, was nu welgekomen. Er heerst een zomerse temperatuur en de voeten begonnen zich al te manifesteren. Mijn reisgenoten zaten al onderuit gezakt in de zetels van de Stube. Ik kon ze geen ongelijk geven. Vreemd dat alle pijnlijke voeten ’s avonds op het terras van het hotel al snel tot het verleden behoren… 

Neustadt Goldene Reiter 02.jpg

Maandag. Wat voorspeld was, werd werkelijkheid. Een donkergrijze lucht en een bijna onophoudelijke miezerige regen zou onze compagnon zijn deze dag. Ja, echt kl*te. Temeer omdat we de voormiddag zouden doorbrengen in Schloss Pillnitz waarna er een korte afvaart van de Elbe zou volgen tot in de stad. Mooi.

De residentie Pillnitz dateert van begin 16eeeuw maar werd in zijn huidige vorm gegoten onder August II der Starke; welke het dan vervolgens aan een van zijn minnaressen cadeau zou doen. Toch werd er nog bijgebouwd. Een paleis in Chinese stijl, een Orangerie en een Kamelia boom die er nu ongeveer 250 jaar staat zijn de trekpleisters. In het Schloss zelf, welk we bezoeken, een mooie verzameling barokke meubelen, sierraden en huishoudelijk materiaal. Duidelijk niet voor de man in de straat. Bezoekers worden erg goed in het oog gehouden en er mag niet gefotografeerd worden. Elke beweging wordt nauwlettend in het oog gehouden; waar hebben ze dat vandaan?

Pillnitz 05.JPG

Gelukkig zijn wij van goede wil en na een halfuurtje heb ik het gezien. De immense tuinen roepen. Het weer gaat op en af, maar een frisse neus heb ik wel nodig na de concentratie van conserveermiddel in het museum. Niets echt in het oog springend, dus even kuieren, wat bloempjes fotograferen en dan naar de ingang, alwaar er een redelijk antiquariaat is, naar souvenirs en dergelijke. Tussen de aftandse boeken staan bakken met postkaarten en landkaarten. De buit bedraagt een stadsplan van Dresden uit 1913 en enkele postkaarten. En een vinylalbum uit 1980. Hierover verstrek ik graag geen details. Het was slecht weer, en dan vervalt een mens al eens snel in oude gewoontes. 

Pillnitz 15.jpg

Op de boot was het ook niet echt feest. Op het kletsnatte zonneterras (neen, echt waar) had ik een goed zicht op de voor de rest beetje saaie oevers van de Elbe. Gelukkig was er een toog, wat ook door mijn reisgenoten in dank werd aanvaard. Na een goed uurtje waren we in het centrum van de stad. Tijd om een museum te bezoeken! Haha! Dacht je. Het was maandag en dan zijn er nogal wat dicht. Viel een beetje tegen met dit weer. Tijd voor initiatief.

Op naar de Neustadt, dus weerom de brug over. De Hauptstrasse, in het verlengde van de brug is goed voorzien van winkels, waaronder ook een redelijke boekenwinkel. Goed beladen strompel ik terug buiten en steek door naar de Albert Platz, zowat het verkeers epicentrum van dit stadsgedeelte. Natuurlijk is niets aangenaam met dat weer. Het Hochhaus am Albertplatz, ook bekend als Verkehrsbetriebe-Hochhaus is zo al een lelijk gebouw, maar wel het oudste bureaugebouw van Dresden (1929). Maar het is lelijk en kleurloos. In diezelfde buurt zoek ik de Alounstrasse, een straat vol Gegenkultur. Van Indische restaurants, tattoo-shops, muziekwinkels, gothic kledij en zo meer is er meer dan genoeg in de beklemmende gebouwen. Graffiti, afbladerende affiches, dreadlocks, straathonden, enzomeer.

Neustadt 04.jpg

Natuurlijk vind ik dat allemaal prima op zich én vooral als onderdeel van een stad en gemeenschap. Niet dat ik er direct deel van uitmaak of dat ik dat an sich allemaal zo fantastisch vind, maar het geeft deze toch wat doodse en enge buurt wat kleur en beweging. In Dresden wordt ook geleefd natuurlijk en dat is toch vooral in het noordelijke gedeelte van de stad. De sfeer is compleet anders dan in het toeristische gedeelte van Dresden. Ik zie ook affiches die deel uitmaken van de polemiek over de ‘onschuldige stad’ in 1945. Drie generaties verder blijkt er nog niets uitgeklaard te zijn. 

Op de terugweg steek ik mijn kop even binnen in de Dreikönigskirche, een kerk die na de oorlog terug opgebouwd is en enkel nog het oude tabernakel huisvest. Beetje sneu dus. Terug in de Altstadt schuil ik even onder de poort naar de Zwinger, alwaar een duo een geslaagd opera recital brengt. De Zwinger, het recreatieve paleizencomplex in het hart van de stad is na zijn opbouw een museum geworden. Alleen al de buitenkant, of beter, de binnenkant met de fonteinen en tuinen, oogt al bijzonder mooi. Voortekenen van Rococo duiken vooral op in de fontein van het Nymphenbad. Langs een zijde werd er ook nog gewerkt, maar of dat opbouw of renovatie is van opbouw kon ik niet achterhalen. We mogen het culturele aspect van deze trip immers niet uit het oog verliezen!

Georgentor Schloss.JPG 

Altstadt Zwinger 07.JPG

Altstadt Zwinger 10.JPG

Een welverdiende grosse kaffee met een heerlijk stukje Duits gebak is zeer welkom en het uitzicht op de Neumarkt is tegelijk triest en rustgevend. De volgende dag zullen we weer rond de middag vrij zijn in de stad. Ik maak alvast een planning op.

De Neumarkt, in de Altstadt, is het plein voor de Frauenkirche. We vinden er ook het Johanneum welke het Verkehrsmuseum herbergt. Aan de achterkant van het museum vinden we de oude hofstallingen met aan de buitenkan de Fürstenzug, een 102m lange betegelde muur, welke in volgorde de vorsten weergeeft. Qua museums is er een enorm aanbod (maar niet op maandag dus). Het Albertinum, waar vooral de Oudheid onder de loupe wordt genomen maar die tevens een schilderijencollectie bevat om u tegen te zeggen. Mogelijk ook voor de volgende dag. Ik wandel naar het nabijgelegen (ja, alles is ‘in de buurt’) hypermoderne winkelcentrum en pik onderweg nog de Kreuzkirche mee. Dresden heeft werkelijk alles in handbereik maar een beetje goed te been zijn helpt.

Furstenzug 03.JPG

De Neue Grünes Gewölbe herbergt een collectie zilver en porselein. Tal van tijdelijke tentoonstellingen kunnen de gaatjes opvullen. Ik hou er niet van en heb mijn portie snuisterijen al gehad in Pillnitz. Ik steek de Wilsdruffer Strasse over en wandel langs de Altmarkt. Daar heeft een Herbstmarkt plaats maar het lijkt te verzuipen. Eet- drank- en prullaria kraampjes zijn wel bemand maar er is nauwelijks volk. Op de bus is de sfeer eerder bedrukt. Het moest al een goei mop zijn om de voorste rijen in beweging te brengen. Gelukkig had ik er eentje bij de hand. 

Na een heerlijke douche en een korte tuk werd de avond ingezet. We moesten wel vaststellen dat de keuken net iets minder zijn best had gedaan dan de avond daarvoor. Een Schwartzbier von Fass bracht echter soelaas, maar het zal bij een keer blijven. Ik moet na datum stilstaan bij het feit dat we door de ligging van het hotel niet de ervaring van ‘Dresden bij avond’ hebben mogen ondergaan. Op foto’s lijkt dat wel echt geweldig, maar helaas. 

Heerlijk zonnetje staat al aan de venster te kloppen als ik goed uitgerust mijn kop buitensteek. Vandaag een mooie dag. Een schilderachtige dag zou ik haast zeggen. Op het programma staat Schloss Moritzburg, het Jachtslot van de Saksische keurvorsten en koningen. Na een korte rit door de zonovergoten regio zijn we ter plekke.

Moritzburg 19.jpg

Moritzburg 08.jpg

En ja, het oogt werkelijk schitterend. Het lijkt wel een beetje té onecht, té zoet. Als ik er om heen wandel vrees ik om elk moment in een Andre Rieu decor terecht te komen. Het kasteel werd initieel gebouwd midden 16eeeuw en rond 1735 in zijn huidige barokke vorm gegoten. Het lijkt wel een postkaart of een taartje met iets te veel suiker. Na een tijdje rondom het slot en de vijvers gewandeld te hebben, konden we het interieur bezichtigen, of toch een groot gedeelte er van. Barokke meubels, schilderijen, een imposante geweiencollectie en een feesthal met gedekte tafel om even stil bij te worden. Helaas ook hier geen plaatjes van, maar die vindt u wel ergens op het net.

Moritzburg 14.jpg

Eens terug buiten en nogmaals 100 foto’s later, wandel ik met enkele andere geïnteresseerden naar het iets verderop gelegen Käthe Kolwitzhaus, het huis waar deze kunstenares – bij ons vooral bekend van het standbeeld op het kerkhof in Vladslo - haar laatste dagen doorbracht. Helaas gaat het pas open als wij al vertrekken.  

Dertig minuten later staan we met zijn allen wederom in de Neustadt. Ironisch genoeg bevat dit stadsgedeelte de meeste authentieke gebouwen. Dit stuk, ten noorden van de Elbe werd redelijk gespaard van de verwoesting, wat ons een werkelijk allegaartje oplevert van bouwstijlen. Liefhebbers kunnen ook de Pfunds Molkerei berzoeken. Deze 130 jaar oude winkel oogt echt wel bijzonder. In de Königstrasse worden we weer vrijgelaten. Ik kies er voor om langs het Japanisches Palais naar de Elbe oever te wandelen en zo terug over te steken naar de Altstadt.

030911 Dresden 922.jpg

Het Johanneum herbergt vandaag het Verkehrsmuseum. Om te lange namiddag door te komen steek ik daar maar binnen. Een bonte verzameling van oude trams, treinen, oude en classic wagens (VED, Wartburg en uiteraard Trabant) oogt mooi maar de setting is nogal koel en schools. Het is zeker geen warm museum en het ruikt naar een werkplaats. De bovenste etage blijkt leeg te zijn maar in de filmruimte ben ik net op tijd om een film over Dresden mee te pikken. De wat zielige museumshop uitbater overtuigt me later de dvd te kopen. Ja, het is nog niet allemaal ‘lekker Westers’, af en toe wordt je geconfronteerd met mensen die echt nog aan het inhalen zijn.

Verkehrsmuseum 03.jpg

Eens terug buiten een tweede poging om de Frauenkirche te bezoeken. De inkom is vrij maar niet permanent. Je moet het dus treffen om net op een bezoekersmoment aan te komen, er blijkt ook geen schema op nagehouden. Geen foto’s? Het lijkt onbegonnen werk om de bezoekers te weerhouden om het belangrijkste monument van Dresden te fotograferen. Er wordt dus lustig geklikt en gepiept.

Frauenkirche 03.JPG 

Frauenkirche 07.jpg

In 1993 begonnen de archeologische werkzaamheden, het verzamelen, opkuisen en nummeren van stenen, en uitgraven van de funderingen. Op 30 oktober 2005 werd de kerk dus terug ingewijd. En eerlijk: niet alleen de aanblik van de kerk is behoorlijk indrukwekkend; ook de manier waarop dit alles is uitgevoerd. De oorspronkelijke kerk werd gebouwd tussen 1726 en 1743, toch ook een hele prestatie om het in die tijd met de middelen van toen te klaren op dubbel zoveel tijd. De Frauenkirche is zeker een gebouw dat je moet bezocht hebben. O ja, en Luther staat terug strijdvaardig op zijn plaats.

Frauenkirche & Neumarkt 01.JPG 

Frauenkirche & Luther 01.JPG

Op de Altmarkt staat nog steeds de markt en die oogt heel wat levendiger dan de dag daarvoor. Er wordt naar hartelust gegeten en gedronken, Mädels in Dirndl prepareren met overtuiging uw grote schuimende glas en het aanbod aan snuisterijen is groot. Kortom, een beetje het Duitsland uit uw en mijn jeugd.

Altmarkt 04.jpg

Om 1730u is er afgesproken aan de Semperoper. Ik ben er ruim op tijd en tref mijn busbuur aan. Samen drinken we een decadent dure consumptie (nou ja,…) op de Theaterplatz om het bezoek aan de stad af te sluiten.

Altstadt Schloss.JPG

Altstadt Semper Oper 01.JPG

Eens in het hotel is het pakken geblazen want de volgende dag is het weer reizen/rijden. Flink uitgehongerd (als dat al kan in Duitsland) schuiven we aan in het restaurant maar de service laat enkele steken vallen. Beetje jammer om een laatste avond in mineur te moeten doorbrengen. Met het oog op een vroege start daags daarop kan er ook niet echt worden doorgezakt in de bar.

Panorama Rathaus 02.JPG

Om 06u gaat de wekker en om 0730 stappen we op de bus. Moe maar voldaan en met een beetje angst om mogelijke verkeerschaos vertrekken we terug naar huis. Als in Leuven de Antwerpenaren van de rest worden gescheiden is dat wel een aangename verrassing. Uiteraard omdat we kunnen genieten van een snel transport naar huis. Er wordt in twee zuchten afscheid genomen van de anderen alvorens de eens zo zware bagage wordt overgeladen. Niet al te moe, maar zeker voldaan kijk ik terug op deze korte maar intensieve trip.

dresden

* Meer foto's op de Picasa Web!

* Wil mijn bus-buur M.V. mij eens contacteren? Ben uw e-mail kwijt... tnx

10-09-11

Dem Schönen begegnen...

 

Dresden logo.JPG

Daar stond ik dan: licht doorregend met een blik op halfzeven, met een vinylplaat en wat ander antiquariaatbuit in een plastiek zak en met de andere hand beschermend over mijn camera. Zeker geen doordeweeks zicht tijdens een na-zomerse citytrip.

Leuk om zo deze geweldige zomer af te sluiten alvorens aan de laatste etappe van dit jaar te beginnen. Na een mislukte poging om vorig jaar Berlijn te verkennen wegens te laat, was ik er dit jaar als de spreekwoordelijke kippen bij om de pijlen tijdig op Dresden te richten. Dresden, toch ook een flink eind van het eigen nest verwijderd en bijgevolg gekoppeld aan een lange – in dit geval busrit, stond ook al even op mijn to-do lijstje.

Beetje vreemde stad, moet ik opmerken als ik op de vrije momenten door de stad dwaal. Een mengeling van heropgebouwde gebouwen uit de rijke Barokperiode, een hoop gebouwen uit het creatieve (…) DDR tijdperk, enkele zeer recente gebouwen die getuigen van doordacht en toch kunstzinnig omgaan met beton en vooral veel glas en als toetje: de Frauenkirche, welke tussen 1993 en 2005 terug is opgebouwd tot het belangrijkste en meest attractieve gebouw van de stad. Daarvoor hebben de Dresdner bijna 48 jaar op een hoop stenen moeten kijken. Maar ere wie ere toekomt: het is adembenemend en voor de oudere generatie van de stad zeer emotioneel om dit gebouw terug in zo goed als originele staat te zien. Bovendien is de stad – nu toch nog – voorzien van de nodige ademruimte in de vorm van parken en smaakvolle pleinen om de toch wel grote hoeveelheid toeristen op te vangen.

Kunstakademie 02 logo 1.JPG

Zeer weldra een verslag over deze frivole uitstap (ja, als een echte culturo!) naar het ‘Florence aan de Elbe’. En neen hoor; van de vijf dagen was er maar eentje wat minder qua atmosfeer. Er viel af en toe een aardig buitje uit de lucht welk het programma een beetje verstoorde maar men is daar wel wat gewoon.

De Deutsche Gemütlichkeit die ik uit een ver verleden gelijk herkende, enkele dagen uitstekend weer en een compatibele hoeveelheid nat en droge voeding maakten er een fijne uitstap van.

 

Tot zeer binnenkort!

Chüss!