01-11-11

Metal Female Voices Fest Pt.1, 21 & 22/11, Wieze

 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

DEEL I

Voor het derde jaar op rij bezocht ik het Metal Female Voices Fest. Dit jaar besloot ik de openingsavond op vrijdag er maar bij te nemen. Thuis zitten terwijl er op een goede steenworp van T’s HQ een van de uniekste festivals wordt afgetrapt zou te gek zijn. De sympathieke A12 wordt dan maar afgetuft en vervolgens achter een traktor op de Dendermondse steenweg naar Lebbeke. In Wieze nog een omleiding om toch nog tijdig aan te arriveren. 

Het mag er misschien niet alle dagen feest zijn, daar in Griekenland, maar met het Helleense BARE INFINITY kregen we toch een lekkere aftrap van dit 9e MFVF. Uiteraard nog een zeer licht gevulde hal maar duidelijk voldoende opgepept, werd deze band vrolijk onthaald. Echt onder de indruk van de prestatie was ik nu wel niet, maar er was op zich niets mis mee. 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Het Duitse XANDRIA ken ik van het album ‘India’ en de single ‘Eversleeping’, een prachtig nummer dat ook al weer van 2004 dateert. Deze band bestaat al sinds 1997 en heeft een vijftal cd’s uit. Huidige zangeres (sinds 2010) Manuela Kraller zet met haar band een stevig potje symfonische powermetal neer, hier en daar voorzien van een elektronische beat. Ondanks de wat afgelikte presentatie kon ik hier wel echt van genieten. Zowel vocaal als instrumentaal zat het helemaal snor.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Op deze opwarmingsavond waren de verwachtingen toch hoog gespannen voor het Finse BATTLELORE. Deze zevenkoppige bende speelt een mix van folk, death, pagan en fantasy metal. Getooid in tot de verbeelding sprekende heroïsche outfits en warpaint op het gelaat en hier en daar op de naakte kop leken zij krijgshaftig genoeg om de Oktoberhal in te pakken. Bombastische intro’s, brutale riffs en furieuze DB-drum zorgden voor een wervelwind aan melodieuze thema’s en ritmes. De brute vocalen van Tomi Mykkänen werden af en toe geblust door de hemels klinkende Kaisa, welke als een kwetsbaar kasplantje centraal tussen al dat geweld stond.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

In deze prachtige setting wist zij net door haar schijnbaar tweedeplans rolletje enige macht uit te oefenen op de bende barbaren rondom haar. Meermaals mocht zij ook de band aanvoeren en dan nam zij ondanks haar frêle gestalte de horde (en het zwaard) in handen. Echt mooi werd het als er vocale interactie is tussen beide zangers. Haast heroïsche romantiek tegen een achtergrond van epische brutale metal.

Battlelore maakte een overweldigende indruk op mij en was een perfecte afsluiter van de eerste avond. Uiterst sympathiek van Napalm Records om hun jongste worp ‘Doombound’ voordelig aan te bieden! Vielen Dank!

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Een weergalloze zaterdagmorgen als mijn maat mij oppikte om samen naar Wieze te rijden. Uiteraard volgde er een rijke parlando over de avond daarvoor en tevens werden de verwachtingen van de volgende twee dagen besproken. Meestal zitten we nogal op dezelfde lijn, dat valt nogal mee.

Langs de andere kant leert de MFVF-ervaring me dat ik ondanks het feit dat de helft van de bands me op voorhand onbekend is (al betert dat met de jaren), het twee dagen vol ontdekkingen is.

Aan de meer commerciële kant van de hal bevonden zich enkele standjes met prullaria, kledij en jewelry, de nodige band-merchandise en een uitgebreide stand van het Oostenrijkse label Massacre Records, welke toch een groot deel van de affiche vertegenwoordigt. Dat zij hun back-catalogue aan dumpingprijs aanbieden is dan weer een euh…goede (?) zaak voor de festivalgangers. Say no more. Op de MFVF-stand tevens in primeur: de MFVF-dvd, een hebbeding dat een overschouw geeft van vorige twee edities. Maar nu: to the stage! 

Als we binnenkomen is HANGING DOLL net begonnen aan zijn korte set. Opvallend is het aantal Britse bands dat op de affiche staat. Wat vroeger eerder een uitzondering was, zijn ze nu aan het inhalen, al valt er nog veel te leren.

Deze band uit Birmingham heeft een punky gothic attitude en maakt eerder licht verteerbare metal. Niets mis mee natuurlijk; de roodharige Sally Holliday weet haar stek te verdedigen en sleept de band met haar doordringende stem moeiteloos door het halfuurtje dat hen toekomt. Leuke opener.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

De Britse invasie ging verder met NEMHAIN uit Londen. Qua personeel kan je dit een valse spin-off van Cradle Of Filth noemen, maar muzikaal liggen de kaarten toch wel anders.

Frontvrouw Morrigan Hel diende als ornament en model bij Cradle terwijl haar ventje, drummer Adrian Erlandsson, een bezig baasje, reeds speelde met At The Gates, Cradle, en vandaag ook bij Paradise Lost. Zijn broer drumt trouwens bij Arch Enemy.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Alleen al door die associaties lag de lat al hoog voor deze band en ze voldeden dan ook redelijk. Ik zeg ‘redelijk’ want zoals eerder gesteld lijkt Nemhain nergens op de genoemde bands. De zang van Morrigan is ok maar een beetje teveel punk/rock om mijn oor te bekoren.

Opvallendste verschijning was uiteraard Morrigan Hel (Amber voor de intimi) zelve welke in haar strakke pakje alle ogen op haar gericht hield. Muzikaal was ik er niet van kapot maar onderhoudend was het dus wel. 

COMA DIVINE uit Duitsland heb ik van op een afstand bekeken, wat niet zo moeilijk was met de in het oog springende zangeres Sonja Kraushofer (l’ame Immortelle). Getooid in een protserige jurk die akelig echt geweathered was alsof hij jaren als voedselbank voor de motten heeft gediend en een gitarist die wel op Motley Crue’s Mick Mars leek, was Coma Divine wel een visueel interessante band. De in-your-face stem van Sonja was door haar bekkentrekkerij om schrik van te krijgen; beetje ‘rock’n’roll ordinaire’ bij momenten, maar hey, dit blijft een act en Coma Divine gooide dan ook alle troeven in de strijd.

Net dit maakte de band soms wat te gemaakt. Een cello op distortion-mode lijkt een goed idee, maar resulteerde eerder in een zoveelste gimmick die overbodig was. Het leek met momenten op Diabolo Swing Orchestra en dan weet je wat ik bedoel. Teveel is teveel.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

KIVIMETSAN DRUIDI uit Finland stond al eens eerder op het festival en beviel me toen redelijk. Zaterdag stond de band in dezelfde bezetting op het podium. Blikvanger is de gezellig ogende Leeni-Maria Hovila welke vocaal geruggesteund wordt door Joni Koskinen.

Leeni is niet dé zangeres van het festival. Soms verzuipt ze in de drukke folk/pagan metal van de band en haar partijen zijn niet altijd even zuiver. Komt daarbij dat ze het af en toe nodig acht om een onbehouwen danspasje te plegen, dan werd het soms een beetje chaotisch. De staccato drums en overdaad aan folky gitaarriedeltjes zijn soms een beetje teveel van het goede. KD gaat niet echt af, maar is zeker geen hoogtepunt van de dag.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

AMARANTHE (Zweden/Denemarken) is een wel heel bijzonder bandje. Ik kan me nog altijd niet van de indruk ontdoen dat deze samenstelling marketinggewijs ‘gearrangeerd’ is, maar dat mocht de pret niet drukken. Eerder dit jaar zagen we ze al als deel van de Kamelot-package en dat was wel opwindend. Ik keek er dus terug naar uit.

Met slechts één cd op zak en deze gevuld met een dozijn aanstekelijke deuntjes die balanceren tussen poppy nu-metal en metalcore, toveren ze een glimlach op ieders gezicht. Drie zangers maken de dienst uit: een grunter, een mannelijke cleane stem en de pittige Elize Ryd die dit perfect uitgebalanceerde zestal completeert. Elize Ryd kon eerder haar vrouwtje staan naast Fabio Lione, en dat wil al wat zeggen. Dat ze er dan ook nog eens meer dan appetijtelijk uitziet én beweegt, maakt van Amaranthe een eerste hoogtepunt van de dag.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe 

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Gitarist Olof Mörck (Dragonland) voorziet de hapklare songs van een gitaarsolo die het metalgehalte toch wat opdrijft en samen met de mannelijke zangpartijen de band overeind houdt. Dit maakte het tegelijk spannend: de band weet altijd net op tijd te keren om niet in een van beide uitersten te verzeilen. Tevens een goede zet om een zo ruim mogelijk publiek aan te spreken. Hoe dan ook: dit ‘concept’ is zo goed uitgewerkt en de band zo goed op mekaar afgestemd dat dit veertig minuten genieten was.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Het Duitse DEADLOCK maakte al eens een beurt in Wieze in 2009 en dat beviel me wel. Dat de meningen omtrent deze band erg uit mekaar lopen is zacht uitgedrukt. De band oriënteert zichzelf in de melodische death met metalcore invloeden maar schuwt de electronica niet. Zo kunnen de songs op elk moment overgaan in een dancebeat. Men weze dus gewaarschuwd.

Zanger Johannes Prem is intussen vervangen (door wie?) maar Sabine Scherer blijft zorgen voor de vrouwelijke toets in de band. Het kleine meisje moet af en toe wel opboksen tegen de alomtegenwoordige en vocaal overheersende mannelijke stem maar dat maakt het geluid van de band nu eenmaal.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Sabine nam even later zoete wraak met een door toetsen ondersteund ‘Paranoia Extravaganza’, een breekbare ballade, gebracht door de kleine zangeres. Dat ze af en toe naast de toon zat is haar niet alleen vergeven maar maakte het ook nog eens zo mooi en gevoelig. Ok, genoeg zo.

Toch nog even vermelden dat het gitaarspel van oprichter/gitarist Sebastian Reichl hoge ogen gooide. Het blijft natuurlijk wel een metalband, ook al worden de fictieve grenzen hier al eens overschreden.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Heel andere koek is BENEDICTUM uit San Diego, USA. Met hun ‘Uncreation’ album maakten zij een ferme indruk en toen ze als support van Doro passeerden werd de reputatie bevestigd. Nu zijn we twee albums verder en de kritieken zijn niet mals geweest. De inzet van hun set was dan ook naar mijn mening een beetje aan de slappe kant en het duurde tot in de helft alvorens de band een dynamische indruk maakte.

Waar het wel goed zat waren de stembanden van frontvrouw Veronica Freeman. Beetje angstaanjagende vrouw, mijn gedacht. Haar imago, haar moves, haar grimassen…ik kan er geen staat op maken. Ik denk dan aan Tina Turner annex ‘the Witch Queen of New Orleans’. Met veel mannelijke trekken maar evenveel vrouwelijke….attributen zeg maar, al staat de medische wetenschap vandaag voor niets.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

Enfin, daar gaat het helemaal niet over natuurlijk. Benedictum begon misschien wat platjes maar wist dit recht te trekken middels enkele songs van het debuutalbum die ik wel kende.

Live zou een tweede gitarist zeker geen kwaad kunnen want Pete Wells’ geluid verdween soms in het gebeuren. Al bij al een redelijk optreden maar niet de vulkaan waarop ik gehoopt had.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

DYLATH-LEEN (Fr) was aan mij niet besteed, ook al heb ik er echt moeite voor gedaan. Ik vind hun nummers nogal aan de eenzijdige kant en mis afwerking, goede solo’s en variatie.

De stem van Kathy Coupez verveelt al na het eerste nummer net doordat ze nooit afwijkt van de ‘gutterale vocalen (zoals dat dan heet). Samen hebben we de set letterlijk uitgezeten achteraan in de hal.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

TRAIL OF TEARS(Noorwegen) interesseerde me dan weer veel meer. Gegroeid uit de symphonische black metal, is deze band langzaam aan gegroeid tot een (nog) meer toegankelijke stijl. De bijdrage van zangeres Cathrine Paulsen zit daar natuurlijk voor een groot stuk tussen. Ronny Thorsen weet op zich nochtans genoeg variatie en melodie in zijn zanglijnen te stoppen, maar hey, zonder Cathrine hadden ze hier niet gestaan.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Bij hun vorige passage liet ik het nog wat over mij heen gaan, maar nu was ik volledig mee. Hun laatste cd ‘Bloodstained Endurance’ zit boordevol knappe melodieën en beklijvende riffs, overgoten met een symfonische saus. Gelukkig werd hier dan ook genoeg naar gegrepen met als hoogtepunt ‘Storm at Will’ waarin Cathrine even solo mocht gaan en de hal quasi volledig in haar greep had. Ok, ook niet feilloos gezongen maar met de instrumentale bijdragen halverwege de song, stond dit als een huis.

‘The Feverish Alliance’ spookt ook nu nog door mijn hoofd. Om maar te zeggen dat dit optreden mij nog lang zal bijblijven.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Uit Spanje hebben we nog niet veel volk gehad of het moest DIABULUS IN MUSICA zijn die na vorig jaar opnieuw op de affiche mochten. DiM werd dan ook druk geplugged door hun label door tussen de sets de clip van hun nieuwe single te spelen. Op zich fantastisch nummer, maar na twee dagen heb je het wel gehoord.

Tot het zover is, dient de band het te doen met het materiaal van hun debuut ‘Secrets’, een erg toegankelijke symfonische metalschijf die graag refereert aan Epica en Nightwish, om geen namen te noemen. DiM speelde vorig jaar een redelijke set maar zangeres Zuberoa Aznarez oogde nogal braaf en vormelijk alsof ze net uit een Spaans klooster kwam. Niets mis met haar zangprestatie, maar het oog wil ook wat. Dit jaar leek ze volledig getransformeerd tot een femme fatale en was het plaatje compleet.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

De set van DiM was zonder meer fantastisch. Na een korte intro met ‘dwaallichten’ zette de band in met het strafste nummer uit hun cd ‘Secrets’, nl. ‘St Michael’s Nightmare’. Daarna werd het nog beter. Zo kregen we de nieuwe single ‘Scenaries of Hope’ eindelijk live voorgeschoteld. Met zangeres Maite Itoiz van Elfenthal bracht ze een stukje Monteverdi (‘Pur ti miro, pur ti godo’ voor de curieuze purist) begeleid door toetsenist Gorka Elso op barokke keyboard. Mooi mooi, en vooral: stil in de hal. Met John Kelly (ook van Elfenthal) bracht ze nog een aangrijpend duet, welk ze eerst inzette met een stukje dwarsfluit.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Ja, Diabulus in Musica heeft het allemaal. Ik stel me alleen de vraag of dat ze gezien de sterke concurrentie en een beetje gebrek aan originaliteit (wat is er nog niet gedaan?) een beetje de boot gaan missen. Ik hou in ieder geval het aangekondigde nieuwe album in het oog; was ‘Secrets’ al een sterke cd, wie weet wat er nog gaat volgen!

Vaste gast op MFVF is ondertussen LEAVES’ EYES. Op zich al reden genoeg om af te zakken naar het festival. Volop aan het touren in het kader van ‘Meredead’, het folky en feeërieke recentste album, gaf de band een haast perfect maar uiteraard veel te kort optreden.

Ze openden met nieuwe songs ‘Spirit’s Masquerade’ en ‘Velvet Heart’. Na de klassieker ‘Ocean’s Way’ kreeg de altijd lieflijke Liv Kristine gezelschap van Maité om samen ‘Etain’ te brengen. Een heerlijk duet met een verrassend danspasje à la Riverdance tussendoor. Deze gimmick lokte dan ook een spontane reactie vanuit het publiek.Klein hoogtepuntje toch weeral!

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

De aanwezigen gingen vervolgens volledig mee met ‘My Destiny’ waarin Alex Krull een meer prominente plaats heeft. Het is m.i. pas als beide vocalisten in het spel zijn dat Leaves’ Eyes volledig op dreef komt.

Liv Kristine nodigde vervolgens zus Carmen (Midnattsol) uit om samen het volkse ‘Krakevisa’ te brengen. Een streepje Noorse volksmuziek naar de hand van de band gezet en tevens te vinden op ‘Meredead’. ‘To France’, van Mike Oldfield is niet direct mijn favoriete nummer, maar het ging er in als koek. Gelukkig werd er afgesloten met het imposante ‘Froya’s Theme’ uit ‘Njord’.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Leaves’ Eyes had een perfecte afsluiter van de dag kunnen zijn maar dat was zonder de absolute Metalqueen DORO gerekend. Een ander publiek, andere tijden…

Vorig jaar vierde Dorothee nog haar (ruim) 25 jaar in de metalbizz. Naar mijn mening leek het of ze er toch wat strakker uitzag dan twee jaar geleden; haar energie en stem hebben ook nauwelijks aan kracht moeten inboeten. Het jong staat nog altijd geen seconde stil en tussen de songs in geraakt ze amper uit haar woorden om haast overmand door emoties (…) haar appreciatie te uiten naar het trouwe publiek toe.

Doro’s stem wordt natuurlijk niet beter, maar het is nooit een nachtegaal geweest. Doro is haast een leeftijdsgenote van Tarkus, maar gaat op het podium tekeer als een jong veulen, iets wat van mij op het einde van die dag niet meer kon gezegd worden.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Haast een traditie om van wal te steken met ‘Earthshaker Rock’ waarmee gelijk de toon gezet is. Heavy Metal zoals we die kennen uit onze jongere jaren en de jaren daarna. ‘I Rule the Ruins’ is een publieksfavoriet net zoals ‘Fight for Rock’. Ok, allemaal niet te moeilijk en bevatbaar voor iedereen. ‘Burning the Witches’, waar het allemaal mee begon, wordt luid meegezongen.

Als Doro tussendoor een mega bos rozen krijgt aangeboden vanuit het publiek, lijkt ze oprecht ontroerd (ik zag ze moeizaam slikken…), waarlijk een mooi moment. ‘Für Immer’ kon ook niet ontbreken en is bijna uitgegroeid tot officiële meezingmoment. Met ‘All we are’ wordt er afgesloten en met de ‘Wacken Metal Hymne’ wordt er een definitief punt gezet achter de eerste volledige dag. Hierbij werd ze ondersteund door Liv Kristine en Veronica Freeman.

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

mfvf,doro,leaves' eyes,deadlock,amaranthe

 

Doro leverde een prima prestatie maar dat mag eigenlijk niet verbazen. Haar oude gebreken (dat Engels, man!) zijn al lang troeven geworden waarmee we ze graag associëren en ze ons later zullen herinneren. Maar zover is het nog bijlange niet. Misschien brengt ze niet echt wereldschokkende platen meer uit maar zoals ze nu bezig is zou ze wel eens de RJD van de vrouwelijke metalzangers kunnen worden en dan zijn we er (hopelijk) nog niet van af. Metal is ten slotte ‘forever’, niet?

11:43 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.