06-11-11

Y & T, Biebob, 28/10/2011

 

Rand Y1T.jpg

Vorige vrijdag speelde de Amerikaanse hardrockband Y&T in de Biebob. Deze band is al sinds 1974 actief maar pas met hun derde album ‘Earthshaker’ braken zij in 1981 in Europa door. Met dus ruim 36 jaar achter de kiezen (met een klein interval van ’91 tot ’95) waren/zijn zij steevast aanwezig in de vele vinyl- en cd collecties. De soundtrack van  mijn eerste stappen in het ‘wilde’(sic) uitgangsleven bestond naast Dio, Warlock en Dokken, vooral uit Y&T. Vandaag klinken de opgepoetste versies nog even opwindend dan pakweg 25 jaar geleden. Reden genoeg dus om nogmaals af te zakken naar de Kempische rocktempel.

Vandaag is Y&T nauwelijks iets van zijn pluimen verloren, enkel de haarstijl van frontman Dave Meniketti (°1953) is iets minder spectaculair. Ondanks het feit dat met het overlijden van bassist Phil Kennemore in januari j.l, het op een na laatste originele lid de band ‘verliet’, blijft het geluid haast onveranderd. Meniketti houdt het huidige kwartet zodanig in de hand dat het lijkt of ze altijd in deze formatie gespeeld hebben.

111028 Y & T 075.JPG

Gitarist John Nymann (vanaf 2001), drummer Mike Vanderhule (2006) en bassist Brad Lang (2011) brengen de recht-toe-aan stijl van de beginjaren met glorie terug. Meniketti’s zang- en gitaarspel zijn uniek en alles verkeert nog altijd in topvorm. Voor een band die bijna constant op tournee is geweest, is dat niet slecht. Vrijdag werd het geluid afgemixt door producer Tom Allom (‘British Steel’ van Judas Priest en zeer vele anderen), dus we mochten er van uitgaan dat het ok ging zijn en dat was het ook, al werd het volume wél weer flink opgetrokken tijdens de show.

111028 Y & T 047.JPG

111028 Y & T 204.JPG

111028 Y & T 425.JPG

Y&T is een echte no-nonsense band en alles –buiten de intro- was dus puur natuur – geen extra backings, tapes, disks, toetsen. Deze tour staat niet alleen in het teken van hun laatste cd ‘Facemelter’ maar uiteraard ook van ’30 Jaar Earthshaker’. Dat album bleek (na datum) dus hun echte doorbraak. Geweldige plaat trouwens, maar echt veel beter dan ‘Black Tiger’ of ‘Meanstreak’ is wat overdreven lijkt me. Y&T heeft altijd een zekere constante gehanteerd in hun albums en pas met ‘Down for the Count’ in 1985 werd er toegegeven aan de commerciële smaak van toen. Toch zijn ‘Contagious’ en ‘Ten’ zeer smakelijke en nu nog te smaken albums.

111028 Y & T 234.JPG

Met een setlist van maar liefst 27 songs deden zij hun reputatie alle eer aan. Was het vorige keer nog bijna 180 minuten, vrijdag scoorden zijn toch weer dik 2,5 uur. Dave Meniketti ziet er nog redelijk goed uit, maar beschikt ook nog steeds over de kunst om zeer genuanceerd en emotioneel te zingen als wel om zijn gitaar op haar beurt door merg en been te laten scheuren. De hele band leek zich te amuseren en Meniketti liet menige liter zweet tijdens de erg fysieke set.

Na het nieuwe ‘On with the Show’ werd het gelijk nostalgisch met klassiekers als ‘Black Tiger’, ‘Dirty Girl’, ‘Mean Streak’ en het softere ‘Don’t be afraid in the Dark’. Andere favorieten waren ‘Midnight in Tokyo’, ‘Winds of Change’ en ‘Hungry for Rock’, ok, soms niet allemaal grote poëzie, maar zeker meer dan aanstekelijk. Meniketti wist de volgepakte club muisstil te krijgen voor het emotionele ‘If you Want Me’, opgedragen aan Kennemore om de aanwezigen daarna geweldig op te zwepen met ‘Blind Patriot’.

111028 Y & T 391.JPG

111028 Y & T 396.JPG

Bij de inzet van ‘I Believe in You’ ging de gitaar van Nymann zijn eigen weg en de man probeerde dit weg te lachen – dit bleek niet goed te komen; hij had beter van gitaar gewisseld. (Ik zag hem gelijk denken van ’start de vluchtwagen’). Ja, sommige intro’s zijn voor het publiek bijna heilig. Gelukkig kon Meniketti daarna de ruim 8 minuten vullende song op de gekende manier afwerken. Enig foutje in een voor de rest vlekkeloze show. Dit werd ruim goedgemaakt met een gedreven ‘Hurricane’. Verse bassist Brad Lang is een actief baasje op het podium en zorgt dan ook voor de nodige animatie. Ook hij, pas sinds deze tour bij de band, past perfect in het team en zorgt met de anderen voor de sterke samenzang die de band toch wel kenmerkt.

Dat er ook wat vullertjes op ‘Earthshaker’ staan bleek al snel toen er vier korte songs passeerden. ‘Young & Tough’, ‘Shake it Loose’ of ‘Knock you Out’ zijn zoals de titels laten vermoeden toch teveel clichématige eighties bubblegum en werden dan ook routineus afgewerkt. Blijkbaar had vooral de band zelf hier plezier aan. Zo ook ‘Summertime Girls’, niettegenstaande hun meest commerciële song en eigenlijk grootste ‘hit’ (‘ja, via ‘Baywatch’ etc…), welke eerder ‘good old clean fun’ is i.v.m. het betere werk. Restte er nog ‘Rescue Me’, voor vele fans hét Y&T nummer. Dit kregen we dan ook in een weergalloze uitvoering. ‘Hell or High Water’ en een lang uitgesponnen ‘Forever’, sloten de avond af.

111028 Y & T 477.JPG

111028 Y & T 554.JPG

Y&T had op het niveau van Def Leppard of Whitesnake kunnen staan indien ze waren ingegaan op de heersende trends. Gelukkig hebben ze dat niet gedaan waardoor de legendarische albums die de band in de vroege jaren ’80 uitbracht nu nog naar waarde worden geschat én live gebracht. Dat iemand met een reputatie en staat van dienst als Dave Meniketti (hopelijk) graag een clubtoer doet en zich nog altijd elke avond volledig geeft, siert niet alleen de man, maar houdt tegelijk de spirit van classic hardrock levende. De oude songs werden gebracht zoals ze initieel bedacht waren. Het is de muziek en de inzet die telt en zeker niet het imago. Bands als Uriah Heep en UFO zijn daar tevens goede voorbeelden van. Classic Hardrock Rules!

Q: Wie zong in 1985 de eerste zanglijnen van 'Stars', het benefietnummer onder de noemer 'Hear 'n' Aid'? ('Some time in the night, when you're feeling the cold')

A: Dave Meniketti.

111028 Y & T 190.JPG

 

10:07 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.