08-11-11

Damian Wilson, De Rots, 5/11/11

 

damian wilson,de rots

Zaterdagavond was het een uitgelezen avond om nog eens af te zakken naar De Rots. Daar waar er de laatste tijd vooral erg heavy bandjes geprogrammeerd staan, werd ruimte gecreëerd voor iemand die me bijzonder nauw aan het hart ligt. Gewapend met mijn tramkaart, mini-me (vandaar de ‘andere’ kwaliteit van foto’s), veel goesting en een zeker niveau van dorst, keek ik ontzettend uit naar de solo-spot van Damian Wilson. Wie nu weer?

In prog- en zekere metalkringen is Damian Wilson zeker geen onbekende. Uiteraard als zanger van het Britse progmetal instituut Threshold, maar ook als veelgevraagde gast op cd’s van anderen, waaronder de vele projecten van Arje Lucassen: Ayreon en Star One. Damian zong op de eerste en derde cd van Threshold en is nu sinds een jaar of vier – na het vertrek van Andrew ‘Mac’ McDermott (zaliger) terug de frontman van deze band. Niemand is daar rouwig om want ondanks Mac’s puike werk met de band, is het toch Wilson’s stem die de band initieel gemaakt heeft. In de lente komt de niewe cd uit en ik kijk daar ont-zet-tend naar uit.

Dat de goede man daarenboven nog tijd heeft om met een eigen band én solo aan de slag te gaan middels een rijke schat aan eigen geschreven materiaal was voor mij tot voor kort een mysterie. ’t Is te zeggen: ik had er al wel van gehoord. Ik mag mezelf dan misschien wel een Damian Wilsonfan noemen, hierbij schoot ik schromelijk tekort. Hoge tijd dus om dit goed te maken! 

Van een stormloop was niet echt sprake. Toen ik goedgemutst en voorzien aan de toog zat te kletsen, kwam Damian reeds kennismaken met het publiek. Uit vorige ontmoetingen kennen we hem als een uitbundig, spontaan en uiterst sympathiek man, en deze avond zou niet anders zijn. Hij verwelkomde iedereen op een persoonlijke manier en wou zelfs onze naam weten. Klinkt wat klef, maar de sfeer was gelijk familiaal of op zijn minst vriendschappelijk te noemen. Maar uiteraard diende er boter bij de vis geleverd te worden, dus een en al aandacht toen de boomlange artiest plaats nam op de barkruk met als attributen een gitaar en een kop thee met melk (ok, gets a little flemmy, but I like it)

111105 Damian W 029.JPG

En eerlijk: toen het eerste vrij sobere en intimistische nummer ‘Part of Me’ de set had geopend wist ik het al: deze man heeft nog een verborgen schat aan materiaal – goed verborgen voor mij dan toch want enkele anderen zag ik alle teksten meelippen.

Gezegend met een klok van een stem die de ene moment krachtig kan uithalen om vervolgens haast fluisterend onze oren te strelen en gewapend met tal van anekdotes om de set mee in te kleuren, had hij het magere maar oprecht geïnteresseerde publiek snel op de hand. Was ik eerst nogal aan de kritische kant, twee songs verder had hij me volledig ingepalmd. Wat een verschil met zijn imposante prestaties met Threshold of de theatrale aanwezigheid met Star One!

111105 Damian W 016.JPG

Damian begeleidde zichzelf meer dan behoorlijk op de akoestische gitaar en wist met zijn anekdotes de sfeer er goed in te houden. Deze gingen net zoals de erg persoonlijke teksten vooral over het/zijn leven en dagelijkse dingen, lief en leed, waarin we ons toch allemaal een beetje herkennen. De songstructuren en algemeen timbre van het materiaal deed me vooral denken aan Luka Bloom. Kwestie van een idee te geven. Zijn duidelijke uitspraak maakte dat je de teksten dan ook ten volle kon bevatten, voor zover mogelijk uiteraard.

111105 Damian W 049.JPG

Heerlijke songs als ‘Disciple’, ‘Adam’s Child’ of het gezellige ‘Homegrown’ grepen onmiddellijk naar de keel. Uiteraard kon een Threshold nummer niet ontbreken, maar al sla je me dood, ik weet echt niet meer welk het was (Mission Profile?). Dankzij enkele Brugse Trippels…. Regelmatig werden we uitgenodigd om een lijntje mee te zingen en alzo ontstond er al snel een kampvuursfeertje. Iemand die nog kwam aanwaaien kreeg te horen dat hij ‘among friends’ was.

De tijd vloog en tegen het einde kregen we nog een a capella versie van ‘Satisfaction’ (jan die) waarbij het publiek zich eens mocht laten gaan en een mooie uitvoering van Iron Maiden’s ‘The Evil that Men Do’, zoals we het – ongeveer – kennen van de Maiden UniteD uitstap. Ook hierbij werd het refrein uitbundig meegezongen.

damian wilson,de rots

111105 Damian W 077.JPG

Om de avond compleet te maken, kon Damian zijn compilatie cd ‘I thought the World was Listening 1997 – 2011’, welke officieel een dag uit was, officieel voorstellen. Na de set nam hij natuurlijk nog alle tijd om ons te bedanken, te signeren en foto-time. Waarlijk een mooie en warme avond in een langzaamaan door herfst aangevreten nazomer.

http://www.damian-wilson.net/

01:06 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

Commentaren

Het eerste stukje over Andrew "Mac" McDermott is nogal pijnlijk, zeker als je het leest en weet dat hij begin augustus 2011 overleden is, en ziet dat dit stuk geschreven is in november 2011 - je schrijft niet alles van Damian Wilson te weten, dit van Andrew had je wel moeten weten ...

Gepost door: Eric | 19-02-12

Er staat toch 'zaliger' (toch idem als R.I.P.) vermeld en een referentie naar zijn prestaties bij Threshold? Ik geef toe dat ik geen heel grote fan was van 'Mac', maar dat mag er hier niet toe doen gezien het over Wilson gaat. Toch bedankt voor je reactie!

Gepost door: Tarkus | 20-02-12

De commentaren zijn gesloten.