12-11-11

Evergrey, Rondpunt Genk, 11/11/11

 evergrey,hell city,max pie

Ik ben van het type dat soms graag even de kat uit de boom kijkt. Mijn puberale kantje maakt dan weer dat ik erg trouw blijf aan mijn favoriete bands. Samen maakt dat dat ik niet de eerste was om een ticket in huis te halen voor Evergrey’s passage in Genk laatste vrijdag. En dit terwijl ik me toch een echte fan van de band durf te noemen.

Evergrey is een band die wel eens ‘graag een pintje drinkt’ om het zeer zacht uit te drukken. Met die kennis in het achterhoofd, en dan de combinatie om in Genk te spelen, zou er wel eens toe kunnen leiden dat het voor de band een off-day ging zijn, goed doordrenkt van drank. Ik heb het al eens meegemaakt en was niet van plan ze nogmaals in die staat te gaan zien.

Maar Genk heeft een ronduit schitterende locatie om bands van die grootte te ontvangen: Cultureel Centrum Rondpunt. Vorig jaar zagen we daar de geweldige Jorn aan het werk. De organisatie ATTACK Events had deze avond de zaakjes perfect voor mekaar.

Na een warme ontvangst (ik mag hopen voor iedereen die avond) vond ik de grote zaal aardig gereduceerd. Bleek dat het podium gewoon veel groter was dan vorige keer. Het zag er in ieder geval mooi uit. Lokale contacten lieten we weten dat de band in optima forma was, uitgeslapen en erg klaar voor het optreden. Zoiets doet een mens deugd. Support bleek er te zijn in de vorm van MAX PIE, een Waalse band die vrijdag wél zin had om te spelen (…).

Doch, als hapje bij het aperitief kregen we eerst nog het voor mij onbekende HELL CITY, wat wel een verrassing was want dat bleek nergens aangekondigd, dacht ik. Hell City is een Limburgse band die erg stevige rock speelt met de nodige metal invloeden en een donker randje. Hiermee kan je zowat alle richtingen uit, maar ik zeg u voorwaar: dit was echt wel onderhoudend. Snedige songs die veelal voorzien waren van een stoner-achtige groove maar nergens te zwaar in de maag terecht kwamen.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Belangrijkste troef (en ik ga hier een open deur intrappen) is zangeres Michelle, die met een stemgeluid dat soms akelig veel op Anouk lijkt, de songs niet alleen energiek weet te brengen maar ze tevens middels leuke mimiek en houding, tot leven brengt. De muzikanten spelen echt strak en soms erg technisch, wat in combinatie met de frontvrouw voor een aardige bom kan zorgen. Helaas kregen zij maar een halfuurtje om hun kunnen te bewijzen, maar voor mij voldoende om de band in het oog te houden.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

MAX PIE zag ik eerder van op een afstand op het PPM festival in 2010. Daarna lieten ze het spijtig genoeg afweten als support van Pagan’s Mind, maar nu kon ik toch eindelijk eens zien of de band zijn reputatie kon waarmaken.

Wat ik zeker moet vooropstellen is dat deze band geen prutsers zijn. Zij nemen zichzelf erg aux sérieux en dat mag best. Zij hebben immers – welliswaar in verschillende samenstellingen – een ruime live ervaring en zijn verre van groen achter de oren. Dat zij daarbij ook nog eens op een redelijke aanhang konden rekenen in Genk, gaf de band zeker een extra impuls.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Max Pie speelt naar eigen zeggen progressieve powermetal. Dat dit laken vele ladingen kan dekken is zeker een feit, maar in hun geval wil ik meegaan in het verhaal. Ze spelen overtuigd en weten zich te presenteren. Zeker zanger Tony voelt zich als een vis in het water en maakt er een spelletje van om bekenden te spotten in het publiek. Ok, dat is natuurlijk extra leuk als ze buiten hun regio spelen. Bands als Max Pie (of Beyond the Labyrinth, for that matter (…)) moeten kunnen rekenen op hun fanbasis want veel radio of media support is er niet voor weggelegd.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Toch was ik niet echt ondersteboven van Max Pie’s set. Ik ken hun materiaal niet echt, afgezien van wat er gedeeld wordt op het net, wat ik wel ok vind. Maar live pakten ze me niet in. Daarvoor rammelde het wat aan de kant van de zanglijnen. Tony’s stem is klaar, helder en kan de hoogste noten gemakkelijk aan maar soms had ze de neiging om wat te gaan ‘jengelen” waardoor de structuur van de songs een beetje onduidelijk werd. Misschien was hij zo in zijn nopjes die avond dat hij het niet zo nauw nam – waarmee ik zeker niet bedoel dat hij vals zong.. Langs de andere kant hoor ik op opnames dat hij toch wel een straffe zanger is. Tevens vind ik dat een tweede gitarist of een live toetsenman zeker geen kwaad zou kunnen om het volle geluid live neer te zetten. Max Pie blonk zeker uit in attitude, presentatie en muzikale aanpak maar ik ga er toch van uit dat ze beter kunnen presteren; althans, dat hoop ik toch.

Voor de zoveelste keer dus EVERGREY op mijn bord. Een band die na het initieel succes door een donkere periode is gegaan met een 3/5 personeelswissel tot gevolg – de zoveelste dus. Zanger/gitarist Tom Englund bleef echter de centrale man waardoor het geluid gelukkig gehandhaafd bleef. In 2010 zag ik de nieuwe versie op Graspop en het was duidelijk dat ze nog wat op zoek waren als live-eenheid. Bassist Johann Niemann (ex Therion), Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) en Hannes Van Dahl op drums moesten de elementen zijn die Evergrey uit het slop (slop? Welk slop?) gingen halen.

Met ronduit bere-vette cd ‘Glorious Collision’ van dit jaar bewees de band en Tom in het bijzonder dat hij het niet verleerd is om donkere progressieve metalsongs te schrijven die aankomen als een mokerslag op alle zintuigen. Niet dat er iets mis was met voorganger ‘Torn’, maar dit is toch wel andere koek.

Met een goede 300 mensen in de zaal was het ondertussen gezelligheid troef en slaagde ik er zelfs niet in om me vooraan te plaatsen. Evergrey doet blijkbaar toch voldoende harten sneller slaan. Mij pakten ze in 2001 volledig in met het weergalloze ‘In Search of Truth’ en sindsdien staan ze hoog op het lijstje. Vorige optreden voor mij was als support van Kamelot.

Met ‘Leave it behind us’ werd de aftrap gegeven van een weergaloos optreden. De nieuwe plaat dient gepromoot te worden maar eigenlijk was dat op zich maar een beetje mager. Wat wil je als je in het verleden reeds enkele regelrechte klassiekers hebt uitgebracht.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Ook met de headliner moest ik vaststellen dat we reeds een hele avond konden genieten van een haast perfect geluid; niet te luid, maar krachtig genoeg. De mix van de band zat ook perfect zodat het wel leek dat ik thuis met de hoofdtelefoon op zat. Chapeau voor de techniek!

Na de opener volgden tot mijn zeer grote vreugde een greep uit het ‘In Search of Truth’ album met ‘The Masterplan’, ‘Rulers of the Mind’ en mijn favoriet ‘The Encounter’, een song die toch even in de kast is blijven liggen.. Hiermee begonnen zij toen de cd-tour plaats vond en de eerste twee minuten van die song zijn voor mij zo definiërend wat het bandgeluid betreft dat ik die haast permanent in mijn hoofd heb klinken – wat dan weer veel zegt over mijn gedrag. Kon het nog stuk? Niet echt meer.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

De band leek zelfs een nuchtere indruk te maken, ook al stond op de versterker van Niemann een kleine batterij bier, waarvan enkele van hoge gisting. Maar geen reden tot paniek; een uitgeslapen Tom Englund had de band strak in de vuist en zelf was hij geestig, onderhoudend en vooral: nog steeds een icoon van een frontman.

Tom’s stem ging door merg en been terwijl gitarist Marcus Jidell voldoende ruimte kreeg om zijn kunnen te tonen. Zo mocht hij tegen het einde van de set enkele minuten sferisch ‘spaceguitar’ tentoonspreiden. Het perfecte geluid maakte ook dat Rikard Zander's toetsen - of veeleer de piano - vrolijk tussen het gitaargeweld blijft ronddartelen, een geluid toch wel eigen aan de band.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Met ‘Blinded’ keken we terug naar het sterke ‘Recreation Day’. Excellent om de nekspieren even los te gooien, mijn gedacht. Ander hoogtepunt was het lang uit het oog verloren ‘Different Worlds’, misschien wel het meest naar de keel grijpende nummer van ‘..Truth’. Niet echt een evident nummer om in de set op te nemen en sober met pianobegeleiding gebracht. ‘As I lie here bleeding’, het nieuwe ‘Wrong’ en ‘Watching the Skies’ volgden nog en konden als setlist op mijn goedkeuring rekenen. Na een klein uurtje verdween de band even maar kwam even later terug om nog enkele rake klappen uit te delen.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Dit gedeelte werd ingezet met Rikard Zander’s piano in ‘When The Walls go Down’, een nog altijd imposant stuk vreten. Kippenvel-all-over-the-place, en niet alleen bij mij want eens de geweldige drumpartij inzette ontplofte de zaal zo een beetje. Als bij climax de drie snarenplukkers hun bijdrage leverden middels de bijpassende killer-riff en synchroon headbangen, flitst er een ding door mijn hoofd en dat is dat Evergrey voor 100% terug is. Dit was echt uit de kunst.

Gas werd er even teruggenomen met ‘I’m Sorry’, welk keurig werd meegezongen. Het vorige album werd even aangeraakt met ‘Broken Wings’ alvorens er werd afgesloten met ‘Recreation Day’ en uitsmijter ‘A Touch of Blessing’. De laatste gespaarde nekspieren en –wervels werden hierbij volledig losgegooid.

Evergrey pakte mij die avond weerom volledig in, al heb ik nooit het vertrouwen in de band verloren. Dat Tom Englund een seconde nadien al met de fles distillaat stond te zwaaien, weze hem vergeven. Englund hanteert een echte rock‘n’roll stijl (als dat dan toch moet…) welke hem in het verleden al eens zuur opbrak. Vrijdag wist hij plezier en zaken keihard te scheiden – al spatte het spelplezier van het podium. Dit was mogelijk sinds jaren de beste Evergrey show die ik in jaren zag. Het was een ‘Glorious Return’!

21:50 Gepost in Muziek | Commentaren (5)

Commentaren

Hoi,

Hell City ga ik eens opzoeken op't net want je hebt me nieuwsgierig gekregen

voor de rest weer geschreven dat ik bijna spijt heb, maar voor zover ik ze ken is niet echt m'n smaak

grt

Gepost door: Paul | 15-11-11

Hey Tarkus,

Jou verslag klopt volledig.Dit was Evergrey op zijn best en Tom.S.Englund was in topvorm.

Even een duidelijkheid omtrent Attack Events.
Deze organisatie staat totaal los van het vroegere R-mine.

Ons volgend optreden zal op 9 februari plaats vinden en de band van die dag is Hous Of Lords.
Wij zijn er van overtuigd dat het weerom een gezellig avondje zal worden in Genk ;-).
Ditmaal niet in het mooie Rondpunt 26 maar wel in het gezellige "De Kring".
Meer info uiteraard vind u terug op www.attackevents.com

Greetz.

Yorgo

Gepost door: Yorgo | 27-11-11

Thanks voor de fijne review! De gasten van ATTACK hebben dat schitterend gedaan en gaan nog veel meer mooie dingen doen. Dikke chapeau!

Verder, cool optreden om te doen en fijn dat er al zo vroeg heel wat volk op de been was!

Wie meer van Hell City wil weten:
www.hellcity.be
http://www.facebook.com/pages/Hell-City/25743897586?ref=ts

We zijn bezig met de opnames van onze eerste long player die begin 2012 uitkomt

Gepost door: Hell City | 29-11-11

Recensie klopt... Hell city heeft ook mij verrast en evergrey heeft de zaal laten ontploffen... En natuurlijk was de organisatie oerdegelijk en professioneel. Kijk uit naar t volgende en daarop volgende evenementen...
Hell yeah...

Gepost door: niki | 30-11-11

Ik had Evergrey nog niet live bezig gezien en was enorm verrast door hun performance.
Deze recensie is volledig juist.
Organisatie was toppie en ik kijk al uit naar hun volgende evenement.
Het werd stilaan tijd dat iemand moeite doet om Metal terug op de kaart te brengen in Genk.

Stay Metal,...

Gepost door: Stefan | 08-12-11

De commentaren zijn gesloten.