28-11-11

Tarkus' Shop

Een grote update heeft plaatsgevonden in Tarkus' Shop!

Check nu:

http://www.2dehands.be/winkel/tarkusshop

logo.JPG

 

18:51 Gepost in Actualiteit | Commentaren (0)

14-11-11

On a cold grey morning... Meerdaalwoud, Oud-Heverlee, 13/11/11

Heverlee 2 008.JPG

Heverlee 008.JPG

Heverlee 019.JPG

Heverlee 022 FX.JPG

Heverlee 045.JPG

Heverlee 028.JPG

12-11-11

Evergrey, Rondpunt Genk, 11/11/11

 evergrey,hell city,max pie

Ik ben van het type dat soms graag even de kat uit de boom kijkt. Mijn puberale kantje maakt dan weer dat ik erg trouw blijf aan mijn favoriete bands. Samen maakt dat dat ik niet de eerste was om een ticket in huis te halen voor Evergrey’s passage in Genk laatste vrijdag. En dit terwijl ik me toch een echte fan van de band durf te noemen.

Evergrey is een band die wel eens ‘graag een pintje drinkt’ om het zeer zacht uit te drukken. Met die kennis in het achterhoofd, en dan de combinatie om in Genk te spelen, zou er wel eens toe kunnen leiden dat het voor de band een off-day ging zijn, goed doordrenkt van drank. Ik heb het al eens meegemaakt en was niet van plan ze nogmaals in die staat te gaan zien.

Maar Genk heeft een ronduit schitterende locatie om bands van die grootte te ontvangen: Cultureel Centrum Rondpunt. Vorig jaar zagen we daar de geweldige Jorn aan het werk. De organisatie ATTACK Events had deze avond de zaakjes perfect voor mekaar.

Na een warme ontvangst (ik mag hopen voor iedereen die avond) vond ik de grote zaal aardig gereduceerd. Bleek dat het podium gewoon veel groter was dan vorige keer. Het zag er in ieder geval mooi uit. Lokale contacten lieten we weten dat de band in optima forma was, uitgeslapen en erg klaar voor het optreden. Zoiets doet een mens deugd. Support bleek er te zijn in de vorm van MAX PIE, een Waalse band die vrijdag wél zin had om te spelen (…).

Doch, als hapje bij het aperitief kregen we eerst nog het voor mij onbekende HELL CITY, wat wel een verrassing was want dat bleek nergens aangekondigd, dacht ik. Hell City is een Limburgse band die erg stevige rock speelt met de nodige metal invloeden en een donker randje. Hiermee kan je zowat alle richtingen uit, maar ik zeg u voorwaar: dit was echt wel onderhoudend. Snedige songs die veelal voorzien waren van een stoner-achtige groove maar nergens te zwaar in de maag terecht kwamen.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Belangrijkste troef (en ik ga hier een open deur intrappen) is zangeres Michelle, die met een stemgeluid dat soms akelig veel op Anouk lijkt, de songs niet alleen energiek weet te brengen maar ze tevens middels leuke mimiek en houding, tot leven brengt. De muzikanten spelen echt strak en soms erg technisch, wat in combinatie met de frontvrouw voor een aardige bom kan zorgen. Helaas kregen zij maar een halfuurtje om hun kunnen te bewijzen, maar voor mij voldoende om de band in het oog te houden.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

MAX PIE zag ik eerder van op een afstand op het PPM festival in 2010. Daarna lieten ze het spijtig genoeg afweten als support van Pagan’s Mind, maar nu kon ik toch eindelijk eens zien of de band zijn reputatie kon waarmaken.

Wat ik zeker moet vooropstellen is dat deze band geen prutsers zijn. Zij nemen zichzelf erg aux sérieux en dat mag best. Zij hebben immers – welliswaar in verschillende samenstellingen – een ruime live ervaring en zijn verre van groen achter de oren. Dat zij daarbij ook nog eens op een redelijke aanhang konden rekenen in Genk, gaf de band zeker een extra impuls.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Max Pie speelt naar eigen zeggen progressieve powermetal. Dat dit laken vele ladingen kan dekken is zeker een feit, maar in hun geval wil ik meegaan in het verhaal. Ze spelen overtuigd en weten zich te presenteren. Zeker zanger Tony voelt zich als een vis in het water en maakt er een spelletje van om bekenden te spotten in het publiek. Ok, dat is natuurlijk extra leuk als ze buiten hun regio spelen. Bands als Max Pie (of Beyond the Labyrinth, for that matter (…)) moeten kunnen rekenen op hun fanbasis want veel radio of media support is er niet voor weggelegd.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Toch was ik niet echt ondersteboven van Max Pie’s set. Ik ken hun materiaal niet echt, afgezien van wat er gedeeld wordt op het net, wat ik wel ok vind. Maar live pakten ze me niet in. Daarvoor rammelde het wat aan de kant van de zanglijnen. Tony’s stem is klaar, helder en kan de hoogste noten gemakkelijk aan maar soms had ze de neiging om wat te gaan ‘jengelen” waardoor de structuur van de songs een beetje onduidelijk werd. Misschien was hij zo in zijn nopjes die avond dat hij het niet zo nauw nam – waarmee ik zeker niet bedoel dat hij vals zong.. Langs de andere kant hoor ik op opnames dat hij toch wel een straffe zanger is. Tevens vind ik dat een tweede gitarist of een live toetsenman zeker geen kwaad zou kunnen om het volle geluid live neer te zetten. Max Pie blonk zeker uit in attitude, presentatie en muzikale aanpak maar ik ga er toch van uit dat ze beter kunnen presteren; althans, dat hoop ik toch.

Voor de zoveelste keer dus EVERGREY op mijn bord. Een band die na het initieel succes door een donkere periode is gegaan met een 3/5 personeelswissel tot gevolg – de zoveelste dus. Zanger/gitarist Tom Englund bleef echter de centrale man waardoor het geluid gelukkig gehandhaafd bleef. In 2010 zag ik de nieuwe versie op Graspop en het was duidelijk dat ze nog wat op zoek waren als live-eenheid. Bassist Johann Niemann (ex Therion), Marcus Jidell (ex-Royal Hunt) en Hannes Van Dahl op drums moesten de elementen zijn die Evergrey uit het slop (slop? Welk slop?) gingen halen.

Met ronduit bere-vette cd ‘Glorious Collision’ van dit jaar bewees de band en Tom in het bijzonder dat hij het niet verleerd is om donkere progressieve metalsongs te schrijven die aankomen als een mokerslag op alle zintuigen. Niet dat er iets mis was met voorganger ‘Torn’, maar dit is toch wel andere koek.

Met een goede 300 mensen in de zaal was het ondertussen gezelligheid troef en slaagde ik er zelfs niet in om me vooraan te plaatsen. Evergrey doet blijkbaar toch voldoende harten sneller slaan. Mij pakten ze in 2001 volledig in met het weergalloze ‘In Search of Truth’ en sindsdien staan ze hoog op het lijstje. Vorige optreden voor mij was als support van Kamelot.

Met ‘Leave it behind us’ werd de aftrap gegeven van een weergaloos optreden. De nieuwe plaat dient gepromoot te worden maar eigenlijk was dat op zich maar een beetje mager. Wat wil je als je in het verleden reeds enkele regelrechte klassiekers hebt uitgebracht.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Ook met de headliner moest ik vaststellen dat we reeds een hele avond konden genieten van een haast perfect geluid; niet te luid, maar krachtig genoeg. De mix van de band zat ook perfect zodat het wel leek dat ik thuis met de hoofdtelefoon op zat. Chapeau voor de techniek!

Na de opener volgden tot mijn zeer grote vreugde een greep uit het ‘In Search of Truth’ album met ‘The Masterplan’, ‘Rulers of the Mind’ en mijn favoriet ‘The Encounter’, een song die toch even in de kast is blijven liggen.. Hiermee begonnen zij toen de cd-tour plaats vond en de eerste twee minuten van die song zijn voor mij zo definiërend wat het bandgeluid betreft dat ik die haast permanent in mijn hoofd heb klinken – wat dan weer veel zegt over mijn gedrag. Kon het nog stuk? Niet echt meer.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

De band leek zelfs een nuchtere indruk te maken, ook al stond op de versterker van Niemann een kleine batterij bier, waarvan enkele van hoge gisting. Maar geen reden tot paniek; een uitgeslapen Tom Englund had de band strak in de vuist en zelf was hij geestig, onderhoudend en vooral: nog steeds een icoon van een frontman.

Tom’s stem ging door merg en been terwijl gitarist Marcus Jidell voldoende ruimte kreeg om zijn kunnen te tonen. Zo mocht hij tegen het einde van de set enkele minuten sferisch ‘spaceguitar’ tentoonspreiden. Het perfecte geluid maakte ook dat Rikard Zander's toetsen - of veeleer de piano - vrolijk tussen het gitaargeweld blijft ronddartelen, een geluid toch wel eigen aan de band.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Met ‘Blinded’ keken we terug naar het sterke ‘Recreation Day’. Excellent om de nekspieren even los te gooien, mijn gedacht. Ander hoogtepunt was het lang uit het oog verloren ‘Different Worlds’, misschien wel het meest naar de keel grijpende nummer van ‘..Truth’. Niet echt een evident nummer om in de set op te nemen en sober met pianobegeleiding gebracht. ‘As I lie here bleeding’, het nieuwe ‘Wrong’ en ‘Watching the Skies’ volgden nog en konden als setlist op mijn goedkeuring rekenen. Na een klein uurtje verdween de band even maar kwam even later terug om nog enkele rake klappen uit te delen.

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

evergrey,hell city,max pie

Dit gedeelte werd ingezet met Rikard Zander’s piano in ‘When The Walls go Down’, een nog altijd imposant stuk vreten. Kippenvel-all-over-the-place, en niet alleen bij mij want eens de geweldige drumpartij inzette ontplofte de zaal zo een beetje. Als bij climax de drie snarenplukkers hun bijdrage leverden middels de bijpassende killer-riff en synchroon headbangen, flitst er een ding door mijn hoofd en dat is dat Evergrey voor 100% terug is. Dit was echt uit de kunst.

Gas werd er even teruggenomen met ‘I’m Sorry’, welk keurig werd meegezongen. Het vorige album werd even aangeraakt met ‘Broken Wings’ alvorens er werd afgesloten met ‘Recreation Day’ en uitsmijter ‘A Touch of Blessing’. De laatste gespaarde nekspieren en –wervels werden hierbij volledig losgegooid.

Evergrey pakte mij die avond weerom volledig in, al heb ik nooit het vertrouwen in de band verloren. Dat Tom Englund een seconde nadien al met de fles distillaat stond te zwaaien, weze hem vergeven. Englund hanteert een echte rock‘n’roll stijl (als dat dan toch moet…) welke hem in het verleden al eens zuur opbrak. Vrijdag wist hij plezier en zaken keihard te scheiden – al spatte het spelplezier van het podium. Dit was mogelijk sinds jaren de beste Evergrey show die ik in jaren zag. Het was een ‘Glorious Return’!

21:50 Gepost in Muziek | Commentaren (5)

11-11-11

Frisse neus in de Hobokense Polders...

111110 Polders 2 006.JPG

111110 Polders 072.JPG

111110 Polders 042.JPG

111110 Polders 060.JPG

111110 Polders 055.JPG

111110 Polders 015.JPG

FUNNY?

111110 Polders 025 TWIST.JPG

13:55 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (0)

08-11-11

Damian Wilson, De Rots, 5/11/11

 

damian wilson,de rots

Zaterdagavond was het een uitgelezen avond om nog eens af te zakken naar De Rots. Daar waar er de laatste tijd vooral erg heavy bandjes geprogrammeerd staan, werd ruimte gecreëerd voor iemand die me bijzonder nauw aan het hart ligt. Gewapend met mijn tramkaart, mini-me (vandaar de ‘andere’ kwaliteit van foto’s), veel goesting en een zeker niveau van dorst, keek ik ontzettend uit naar de solo-spot van Damian Wilson. Wie nu weer?

In prog- en zekere metalkringen is Damian Wilson zeker geen onbekende. Uiteraard als zanger van het Britse progmetal instituut Threshold, maar ook als veelgevraagde gast op cd’s van anderen, waaronder de vele projecten van Arje Lucassen: Ayreon en Star One. Damian zong op de eerste en derde cd van Threshold en is nu sinds een jaar of vier – na het vertrek van Andrew ‘Mac’ McDermott (zaliger) terug de frontman van deze band. Niemand is daar rouwig om want ondanks Mac’s puike werk met de band, is het toch Wilson’s stem die de band initieel gemaakt heeft. In de lente komt de niewe cd uit en ik kijk daar ont-zet-tend naar uit.

Dat de goede man daarenboven nog tijd heeft om met een eigen band én solo aan de slag te gaan middels een rijke schat aan eigen geschreven materiaal was voor mij tot voor kort een mysterie. ’t Is te zeggen: ik had er al wel van gehoord. Ik mag mezelf dan misschien wel een Damian Wilsonfan noemen, hierbij schoot ik schromelijk tekort. Hoge tijd dus om dit goed te maken! 

Van een stormloop was niet echt sprake. Toen ik goedgemutst en voorzien aan de toog zat te kletsen, kwam Damian reeds kennismaken met het publiek. Uit vorige ontmoetingen kennen we hem als een uitbundig, spontaan en uiterst sympathiek man, en deze avond zou niet anders zijn. Hij verwelkomde iedereen op een persoonlijke manier en wou zelfs onze naam weten. Klinkt wat klef, maar de sfeer was gelijk familiaal of op zijn minst vriendschappelijk te noemen. Maar uiteraard diende er boter bij de vis geleverd te worden, dus een en al aandacht toen de boomlange artiest plaats nam op de barkruk met als attributen een gitaar en een kop thee met melk (ok, gets a little flemmy, but I like it)

111105 Damian W 029.JPG

En eerlijk: toen het eerste vrij sobere en intimistische nummer ‘Part of Me’ de set had geopend wist ik het al: deze man heeft nog een verborgen schat aan materiaal – goed verborgen voor mij dan toch want enkele anderen zag ik alle teksten meelippen.

Gezegend met een klok van een stem die de ene moment krachtig kan uithalen om vervolgens haast fluisterend onze oren te strelen en gewapend met tal van anekdotes om de set mee in te kleuren, had hij het magere maar oprecht geïnteresseerde publiek snel op de hand. Was ik eerst nogal aan de kritische kant, twee songs verder had hij me volledig ingepalmd. Wat een verschil met zijn imposante prestaties met Threshold of de theatrale aanwezigheid met Star One!

111105 Damian W 016.JPG

Damian begeleidde zichzelf meer dan behoorlijk op de akoestische gitaar en wist met zijn anekdotes de sfeer er goed in te houden. Deze gingen net zoals de erg persoonlijke teksten vooral over het/zijn leven en dagelijkse dingen, lief en leed, waarin we ons toch allemaal een beetje herkennen. De songstructuren en algemeen timbre van het materiaal deed me vooral denken aan Luka Bloom. Kwestie van een idee te geven. Zijn duidelijke uitspraak maakte dat je de teksten dan ook ten volle kon bevatten, voor zover mogelijk uiteraard.

111105 Damian W 049.JPG

Heerlijke songs als ‘Disciple’, ‘Adam’s Child’ of het gezellige ‘Homegrown’ grepen onmiddellijk naar de keel. Uiteraard kon een Threshold nummer niet ontbreken, maar al sla je me dood, ik weet echt niet meer welk het was (Mission Profile?). Dankzij enkele Brugse Trippels…. Regelmatig werden we uitgenodigd om een lijntje mee te zingen en alzo ontstond er al snel een kampvuursfeertje. Iemand die nog kwam aanwaaien kreeg te horen dat hij ‘among friends’ was.

De tijd vloog en tegen het einde kregen we nog een a capella versie van ‘Satisfaction’ (jan die) waarbij het publiek zich eens mocht laten gaan en een mooie uitvoering van Iron Maiden’s ‘The Evil that Men Do’, zoals we het – ongeveer – kennen van de Maiden UniteD uitstap. Ook hierbij werd het refrein uitbundig meegezongen.

damian wilson,de rots

111105 Damian W 077.JPG

Om de avond compleet te maken, kon Damian zijn compilatie cd ‘I thought the World was Listening 1997 – 2011’, welke officieel een dag uit was, officieel voorstellen. Na de set nam hij natuurlijk nog alle tijd om ons te bedanken, te signeren en foto-time. Waarlijk een mooie en warme avond in een langzaamaan door herfst aangevreten nazomer.

http://www.damian-wilson.net/

01:06 Gepost in Muziek | Commentaren (2)

06-11-11

Y & T, Biebob, 28/10/2011

 

Rand Y1T.jpg

Vorige vrijdag speelde de Amerikaanse hardrockband Y&T in de Biebob. Deze band is al sinds 1974 actief maar pas met hun derde album ‘Earthshaker’ braken zij in 1981 in Europa door. Met dus ruim 36 jaar achter de kiezen (met een klein interval van ’91 tot ’95) waren/zijn zij steevast aanwezig in de vele vinyl- en cd collecties. De soundtrack van  mijn eerste stappen in het ‘wilde’(sic) uitgangsleven bestond naast Dio, Warlock en Dokken, vooral uit Y&T. Vandaag klinken de opgepoetste versies nog even opwindend dan pakweg 25 jaar geleden. Reden genoeg dus om nogmaals af te zakken naar de Kempische rocktempel.

Vandaag is Y&T nauwelijks iets van zijn pluimen verloren, enkel de haarstijl van frontman Dave Meniketti (°1953) is iets minder spectaculair. Ondanks het feit dat met het overlijden van bassist Phil Kennemore in januari j.l, het op een na laatste originele lid de band ‘verliet’, blijft het geluid haast onveranderd. Meniketti houdt het huidige kwartet zodanig in de hand dat het lijkt of ze altijd in deze formatie gespeeld hebben.

111028 Y & T 075.JPG

Gitarist John Nymann (vanaf 2001), drummer Mike Vanderhule (2006) en bassist Brad Lang (2011) brengen de recht-toe-aan stijl van de beginjaren met glorie terug. Meniketti’s zang- en gitaarspel zijn uniek en alles verkeert nog altijd in topvorm. Voor een band die bijna constant op tournee is geweest, is dat niet slecht. Vrijdag werd het geluid afgemixt door producer Tom Allom (‘British Steel’ van Judas Priest en zeer vele anderen), dus we mochten er van uitgaan dat het ok ging zijn en dat was het ook, al werd het volume wél weer flink opgetrokken tijdens de show.

111028 Y & T 047.JPG

111028 Y & T 204.JPG

111028 Y & T 425.JPG

Y&T is een echte no-nonsense band en alles –buiten de intro- was dus puur natuur – geen extra backings, tapes, disks, toetsen. Deze tour staat niet alleen in het teken van hun laatste cd ‘Facemelter’ maar uiteraard ook van ’30 Jaar Earthshaker’. Dat album bleek (na datum) dus hun echte doorbraak. Geweldige plaat trouwens, maar echt veel beter dan ‘Black Tiger’ of ‘Meanstreak’ is wat overdreven lijkt me. Y&T heeft altijd een zekere constante gehanteerd in hun albums en pas met ‘Down for the Count’ in 1985 werd er toegegeven aan de commerciële smaak van toen. Toch zijn ‘Contagious’ en ‘Ten’ zeer smakelijke en nu nog te smaken albums.

111028 Y & T 234.JPG

Met een setlist van maar liefst 27 songs deden zij hun reputatie alle eer aan. Was het vorige keer nog bijna 180 minuten, vrijdag scoorden zijn toch weer dik 2,5 uur. Dave Meniketti ziet er nog redelijk goed uit, maar beschikt ook nog steeds over de kunst om zeer genuanceerd en emotioneel te zingen als wel om zijn gitaar op haar beurt door merg en been te laten scheuren. De hele band leek zich te amuseren en Meniketti liet menige liter zweet tijdens de erg fysieke set.

Na het nieuwe ‘On with the Show’ werd het gelijk nostalgisch met klassiekers als ‘Black Tiger’, ‘Dirty Girl’, ‘Mean Streak’ en het softere ‘Don’t be afraid in the Dark’. Andere favorieten waren ‘Midnight in Tokyo’, ‘Winds of Change’ en ‘Hungry for Rock’, ok, soms niet allemaal grote poëzie, maar zeker meer dan aanstekelijk. Meniketti wist de volgepakte club muisstil te krijgen voor het emotionele ‘If you Want Me’, opgedragen aan Kennemore om de aanwezigen daarna geweldig op te zwepen met ‘Blind Patriot’.

111028 Y & T 391.JPG

111028 Y & T 396.JPG

Bij de inzet van ‘I Believe in You’ ging de gitaar van Nymann zijn eigen weg en de man probeerde dit weg te lachen – dit bleek niet goed te komen; hij had beter van gitaar gewisseld. (Ik zag hem gelijk denken van ’start de vluchtwagen’). Ja, sommige intro’s zijn voor het publiek bijna heilig. Gelukkig kon Meniketti daarna de ruim 8 minuten vullende song op de gekende manier afwerken. Enig foutje in een voor de rest vlekkeloze show. Dit werd ruim goedgemaakt met een gedreven ‘Hurricane’. Verse bassist Brad Lang is een actief baasje op het podium en zorgt dan ook voor de nodige animatie. Ook hij, pas sinds deze tour bij de band, past perfect in het team en zorgt met de anderen voor de sterke samenzang die de band toch wel kenmerkt.

Dat er ook wat vullertjes op ‘Earthshaker’ staan bleek al snel toen er vier korte songs passeerden. ‘Young & Tough’, ‘Shake it Loose’ of ‘Knock you Out’ zijn zoals de titels laten vermoeden toch teveel clichématige eighties bubblegum en werden dan ook routineus afgewerkt. Blijkbaar had vooral de band zelf hier plezier aan. Zo ook ‘Summertime Girls’, niettegenstaande hun meest commerciële song en eigenlijk grootste ‘hit’ (‘ja, via ‘Baywatch’ etc…), welke eerder ‘good old clean fun’ is i.v.m. het betere werk. Restte er nog ‘Rescue Me’, voor vele fans hét Y&T nummer. Dit kregen we dan ook in een weergalloze uitvoering. ‘Hell or High Water’ en een lang uitgesponnen ‘Forever’, sloten de avond af.

111028 Y & T 477.JPG

111028 Y & T 554.JPG

Y&T had op het niveau van Def Leppard of Whitesnake kunnen staan indien ze waren ingegaan op de heersende trends. Gelukkig hebben ze dat niet gedaan waardoor de legendarische albums die de band in de vroege jaren ’80 uitbracht nu nog naar waarde worden geschat én live gebracht. Dat iemand met een reputatie en staat van dienst als Dave Meniketti (hopelijk) graag een clubtoer doet en zich nog altijd elke avond volledig geeft, siert niet alleen de man, maar houdt tegelijk de spirit van classic hardrock levende. De oude songs werden gebracht zoals ze initieel bedacht waren. Het is de muziek en de inzet die telt en zeker niet het imago. Bands als Uriah Heep en UFO zijn daar tevens goede voorbeelden van. Classic Hardrock Rules!

Q: Wie zong in 1985 de eerste zanglijnen van 'Stars', het benefietnummer onder de noemer 'Hear 'n' Aid'? ('Some time in the night, when you're feeling the cold')

A: Dave Meniketti.

111028 Y & T 190.JPG

 

10:07 Gepost in Muziek | Commentaren (0)