22-12-11

Sabaton, Trix, 18/12

PRIMO VICTORIA!

 Sabaton, Blaze Bailey

YEAH! Ja, we waren er bij! Gelukkig niet gloeiend – gezien de barre weersomstandigheden. Terwijl een zeker Coldplay de correcte bejaarden in slaap mocht wiegen met hun keurige liedjes in het Sportpaleis, was er een heel bijzonder feestje gepland in de Trix.

Het Zweedse SABATON zou na een lange tournee het Belgische (sorry) publiek nog eens in de watten leggen met een extra ‘special show’ alvorens ze in de studio duiken. En we waren zoals verwacht niet alleen, noch eerst… De wagen diende dan ook haast illegaal in het bos geparkeerd te worden, alwaar we ook noch eerst noch alleen waren…

De zaal was al goed halfvol en de eerste 15 rijen al volgepakt waardoor er gekozen werd voor het eerste opstapje. Collega reportist John (check de site, kijk hiernaast) had zich al een plekje toegeëigend. Van op afstand dus maar. Wij gaan geen uitdaging uit de weg.

Dat het spel al op een kleine drie uur was uitverkocht zegt niet alleen veel over de zaal, maar zeker ook over de fanatieke aanhang die deze band heeft opgebouwd in amper 6-7 jaar. En niet met hits in de top-40 ze parkeren, zeker niet.

Sabaton kan als heavy metalband gerust de foute kaart kiezen door songs de smeden over tal van veldslagen of krijgskundige anekdotes. Eigenlijk kan iedere metalband dat, maar Sabaton heeft de gave om ze tegelijk tekstueel boeiend én instant herkenbaar te maken. Na het beluisteren van een nieuwe Sabaton cd blijft elk nummer gelijk hangen en wordt nagenoeg een instant klassieker. Direct herkenbaar door hun aanpak en meezing-refrein. En eerlijk: ook ondergetekende heeft er al wat van bijgeleerd…

Sabaton is natuurlijk in de eerste plaats een powermetalband en enige afkeer van herkenbare themas en goed in het gehoor liggende refreinen is hen niet vreemd. Met een power die balanceert tussen dreiging en opwinding weten ze in enkele minuten tijd een epos neer te zetten. Al van bij de intro van sommige songs krijg je beelden van het te vertellen verhaal voor je ogen.

Bovendien is het een erg sympathieke band. Frontman Joachim Brodèn lijkt er nog steeds niet over te kunnen dat zijn bandje zoveel teweeg kan brengen. Als tijdens de show haast alles letterlijk wordt meegezongen door een volle Trix én de vuisten broederlijk en zusterlijk naast mekaar omhoogreiken, waan je je terug in de vroege dagen van Saxon of Maiden. Dat een vrij jonge band uit Zweden dit nog maar voor mekaar krijgt alvorens ze één noot hebben gespeel, is bewonderingswaardig. Dat de zaal ging ontploffen, was voorspeld. Maar eerst dienden we nog een korte set van BLAZE BAILEY te doorworstelen….

Was het dan zo erg? Neen, helemaal niet, maar slechts een handvol die vragende partij was. Vanaf Blaze zijn mond opendoet dringt zich onmiddellijk één vraag op: wat bezielde Harris & co om deze man ooit in Iron Maiden op te nemen? Geen hond die het antwoord weet.Klonk hij toen nog redelijk, vandaag klinkt hij als een verkouden zeehond.

Maar toch heeft hij mijn sympathie om – slechts terend op zijn korte sterrendom én enkele aanvaarbare songs, laten we eerlijk wezen – onafgebroken te touren. Blaze heeft niet veel mee. Zijn pathetische gebaartjes en geconstipeerde kijken naar het publiek zijn deel van een imago waarmee hij zich onmogelijk sympathiek kan maken.

sabaton,blaze bailey

Het is ondanks ’s mans overtollige parlando (vol lof over Sabaton en zijn aanwezigheid) maar een lauwe reactie. Als hij tot vermoeiens toe left-right de armen omhoog laat gaan ziet het er vanachter uit bekeken niet altijd even spontaan uit. Ik wil hier niet mee zeggen dat Blaze een slechte zanger is, maar zijn beperkte bereik noodt de man zich naast enkele aanvaarbare Maiden klassiekers (Man on the Edge) vooral op eigen werk te richten, wat dan weer lijkt op een tweederangs Maiden, maar soit.

Zoals voorspeld: volle keet. De temperatuur liep met momenten dan ook behoorlijk op. Letterlijk dan. De spanning in de zaal was echt te snijden en toen de lichten doofden brak er een hels gejuich los. Doch: eerst nog Europe’s ‘Final Countdown’ meezingen en de intro verwerken.

SABATON startte met klassieke opener ‘Ghost Division’. Zanger Joakim Brodén stond met momenten met een kinderlijke grijns van verbazing te staren hoe alles haast letterlijk werd meegezongen. Eerlijk: het zal niet de eerste noch de laatste keer geweest zijn. ‘Primo Victoria’ zat er al vroeg in en niet als afsluiters zoals eerder. Vanuit onze schutterkuil was het fantastisch om een héle Trix op en neer te zien gaan. ’40:1’ kon dan weer alle stemmen samenbrengen. Vanaf dan kreeg het publiek mee inspraak van wat er gespeeld ging worden. Op het podium lagen haast alle songs uitgesmeerd waardoor Joakim zelf een beetje de keuze kon sturen natuurlijk. Opvallend was dat er een van de twee altijd duidelijk meer reactie opriep dan het andere. ‘Cliffs of Gallipoli’ is nu al een klassieker en met zijn iets rustiger tempo kon men even op adem komen. Na ‘Talvisota’ werd er om ‘YMCA’ geroepen, maar gelukkig bleef het bij een grap. 

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

In de plaats kregen we ‘Wolfpack’, een keuze die met duidelijke overhand werd gekozen. In het publiek vlaggen die refereerden aan de songs. Een vlag van de !énd Airborne ‘Screaming Eagles’ mocht niet ontbreken. Toen deze op het podium belandde waren we in voor het snelste nummer dat ze in huis hebben. Na ‘Swedish Pagans’ (enkel als bonustrack op cd) refereerde Joakim naar de eerste keer dat ze in de Biebob speelden. Sindsdien werd ‘Stalingrad’ niet al te veel meer gespeeld. Zondag werd dit licht progressief nummer voluit gebracht. Dé kans om de gitaristen Rikard Sunden en Oskar Montelius tegen mekaar uit te spelen. Met ‘Panzer Battalion’ laaiden de gemoederen weerom hoog op en oversteeg het publieksgeluid haast de band. 

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

Even later slaagde men er in om het bijna muisstil te krijgen met ‘The Final Solution’. Alles wat licht gaf zwaaide heen en weer tijdens dit dreigende nummer. Nadien waren we nog bijlange niet naar huis. Joakim kondigde aan dat er geen ‘encores’ zouden volgen en dat ze volop gingen doorspelen. In de praktijk leverde dit op dat de band ruim 2 uur gespeeld heeft met nog enkele verrassingen. Op ‘Attero Dominatus’ kon er weer volop geheadbanged worden (allez, door enkelen dan toch) en ‘Panzerkampf’ bracht weerom een broederlijk gevoel onder de concertgangers. Op momenten was de zaal compleet één met de band. Dat zijn heerlijke momenten.Vreemd wat hymne-achtige songs kunnen teweegbrengen. 

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

‘Coat of Arms’ en ‘Purple Heart’ volgden. Ondertussen werd ook nog een ‘prank’ uitgehaald met de band en liepen kerstmannen aan en af op het podium. Kerstbomen werden geplaatst en de respectievelijke ballen her en der gehangen. De band wist met die laatste dan weer zeer creatief om te gaan…

sabaton,blaze bailey

 

‘Metal Ripper’, ‘Saboteurs’ en ‘White Death’, toch niet de meest bekende songs volgden vlot en werden zeer gesmaakt. De band gooide nadien een handvol ‘kerstpaOndertussen werd er nog een deerne uit het publiek gehaald wegens verjaring. Zij mocht vervolgens het grootste pakje openmaken. Na wat gedoe met materiaal verscheen een grootse backdrom met daarop de aankondiging dat Sabaton op Graspop zal spelen. Dat de keet toen zowaar ontplofte, lijkt me overbodige informatie. Het kind zelf was er ook danig van onder de indruk. Of het was van de bandfoto kort nadien. 

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

‘The Price of a Mile’, wat Joakim gewiekst situeerde als “a place not so very far from here” – naar Zweedse normen dan toch – nl. Passendaele. ‘In the Name of God’ en ‘Metal Machine’ sloten de avond dan toch echt af. De ‘Jingle Bells’ koren die ook tijdens de show af en toe opdoken deden nog een laatste poging maar werden al snel de mond gesnoerd door de plotse verschijning van de cover van het nog te verschijnen (en echt waar: nog op te nemen) nieuwe album. Na een minutenlange apotheose gooiden de bandleden zich op het publiek en werden de zaal rondgedragen. Ik wil maar zeggen: deze ambiance was zelden gezien, zelfs door een oude rot als ik.

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

Sabaton kón gewoon niet verliezen deze avond en deed er nog een schep bovenop. Ik heb deze Zweden weten groeien van Marquee-opener naar mainstage opener en hoger op de lijst. Het zou me niet verwonderen als zij binnen dit en twee jaar vlot Graspop kunnen afsluiten en ligt de Lotto-arena in bereik. Zoals het er nu uitziet staan ze in Dessel gepland voor 22 juni; (waarschijnlijk vlak voor Black Sabbath). Wie heeft er nog geen plannen voor de zomer???

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

sabaton,blaze bailey

 

 

16:37 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.