29-04-12

Anathema & Amplifier, Trix, 27/04/2012

 

Untitled.jpg

 

Groot feest vorige vrijdag in zaal Trix. De Britse ex-doom/death – nu post moderne progressieve rockband ANATHEMA kwam op bezoek. Dit natuurlijk naar aanleiding van het waanzinnige nieuwe album ‘weather systems’, een brok muziek die een perfect vervolg is op de sferische, atmosferische en aangrijpende muziek van voorganger ‘we’re here because we’re here’ . Of de nieuweling even sterk is, daar ben ik al uit: volmondig “ja” en misschien nog wel beter.

Doch, eerst kregen we AMPLIFIER op ons bord. Ik was maar vaag bekend met deze progressieve band uit Manchester en mijn schrale verkenning had nog niet echt warme gevoelens weten op te roepen voor hun muziek. Wie weet konden ze mij live wél bekoren. En ja, dat viel wel mee.

Amplifier’s muziek is bijzonder heavy om te verteren. Ook om te omschrijven. De redelijk lange songs typeren zich vooral door het repetitieve karakter van de ritmesectie en de soms loodzware gitaarriffs, beiden geschroeid op een haast trance-achtig, bijna drone-like patroon. Dat is een hele mondvol, ik weet het, maar voor een oude rocker als ik (en u?) refereer ik ook graag naar de lange Hawkwind jams die ook niet altijd even verteerbaar waren.

Anathema 2 015.JPG

Anathema 017.JPG 

Zanger/gitarist Sel Balamir & co presenteren zich letterlijk uniform (zwart met das mét bandlogo!) waardoor er een artificiële afstand ontwikkelt tussen band en publiek. Ook weinig interactie onderling en veelal ernstige blikken. Samen met de bezwerende muziek moest ik ongewild ook aan Kraftwerk denken maar dan met zware gitaren .

Hoe dan ook, Amplifier kreeg meer dan tijd genoeg om het publiek te overtuigen en ze konden mij meeslepen in hun muzikale gedachtengang. Wat niet wil zeggen dat ik het na een ruim uur wel een beetje gehoord had.

Anathema 2 026.JPG 

Op naar ANATHEMA – een band die zich sinds een jaar of vijf genesteld heeft in Tarkus’ favoriete bandlijstje. ‘alternative 4’, ‘Judgement’, ‘a natural disaster’,…allemaal platen die je opzet en in één ruk moet uitluisteren. Ik wist alleszins niet wat me overkwam de eerste keer dat ik de band live zag twee jaar geleden. Volgde nog een passage op Graspop die vooral zal herinnerd worden doordat ze onverwacht begonnen met Led Zeppelin’s ‘Kashmir’.

Vrijdag echter alles gefocust op ‘weather systems’ waarop de band na een mooie introtape van Pink Floyd’s ‘A New Machine’ perfect inzette met ‘Untouchable Pt 1’ en ‘Untouchable Pt 2’; de openingstracks van de nieuwe cd. Wat opvalt op de jongste cd is de grotere vocale aanwezigheid van zangeres (en zus van drummer John Douglas) Lee. En ik treed de stelling ‘hoe meer Lee, hoe beter’ volmondig bij. Niet alleen geeft zij de muziek een extra sferische en meer dan aangename touch; haar subtiele aanwezigheid op het podium waarbij ze als een breekbaar buurmeisje volledig haar aandoenlijke zelf is, is een meerwaarde voor de band. Lee Douglas is zeker geen wereldzangeres maar onder het motto ‘less is more’ is zij op korte tijd gegroeid van een extraatje tot een onontbeerlijk element in de muziek van Anathema.

Anathema 2 075.JPG

Anathema 070.JPG 

Met ‘Lightning Song’ bracht zij de hele zaal in beroering en hiermee was de sfeer voor de lange set gelijk gesteld. Vincent Cavanaugh, de natuurlijke leider van de band, kondigde het al aan. Met negen full albums achter de kiezen valt er heel wat moois bijeen te rapen om twee uur te vullen. Deze keer werd er ook niet meer teruggegrepen naar hun death/doomperiode; ook niet in een gearrangeerde vorm. De albums ‘Judgement’, ‘A Natural Disaster’ en de voorganger des te meer.

Na het bezwerende openingssalvo volgden ‘Thin Air’ en ‘Dreaming Light’; een song die ondertussen op mijn hart getattoeëerd staat. ZO mooi, dat moesten ze verbieden bij wet. Heerlijk ook hoe Vincent dit weet over te brengen. Imposant hoe broer Danny de song opbouwt tot een eruptie van emotie middels zijn gitaarspel. Maar bovenal: een droom van een song.

Anathema 170.JPG

Anathema 121.JPG 

Anathema’s muzikale handtekening keert hoe langer hoe duidelijker terug in de recentere songs. Van een subtiele, melodieuze start, groeien naar een muzikaal hoogtepunt met een ontlading tegen het einde van de song. Tussen de nummers door reageerde het publiek dan ook bijzonder hevig maar in de stille passages was het dan weer muisstil en rondom mij zag je haast iedereen vol verwondering staan kijken. De meesten met een gelukzalige glimlach op het gezicht. Als Vincent dan nog met een aardig mondje Nederlands het publiek weet te begroeten, wordt de band collectief in de armen gesloten. (tot redelijk ongenoegen van enkele Franstalige concertgangers..héhé)

Een aangename verrassing was ‘Emotional Winter’ welk met zijn erg Floydiaanse opening op de nodige appreciatie kon rekenen. Het album ‘Judgement’ betekende na ‘Ethernity’ en het fantastische ‘alternative 4’ de definitieve bevestiging van de ommekeer die de band maakte en ik denk dat er vele fans hier de draad hebben opgepikt. ‘Wings of God’ was met zijn epische uitstraling een lange rit en hier kwam de band dan ook al heftiger uit de hoek. Broer nr 3, Jamie op bas, eiste dan ook terecht zijn plaatsje op vooraan op het podium. Dixit Vincent Cavanagh: ”Hop met de beentjes”, I kid you not!

Anathema 100 fxx.jpg

Anathema 102.JPG 

‘A Simple Mistake’ uit het ‘we’re here…’ album zalfde dan weer alle opgelopen muzikale brandwonden. Vincent bewees hiermee weeral hoe divers hij is qua zangcapaciteiten. Soms klinkt hij als een schoolmeisje, dan weet hij weer uit te halen op een hysterische manier. Maar steeds volledig onder controle. Met gesloten ogen en subtiele handgebaren verliest hij zichzelf haast in zijn eigen zang. De opgetrommelde keyboardspeler (zeer welkom) zorgde voor de nodige klanktapijten op de achtergrond.

De band ging even voluit op ‘The Storm before the Calm’, een niet zo voor hand liggende song uit de nieuweling. Hier was het soms even doorbijten. Beide gitaristen vergrepen zich hier kort én artistiek verantwoord aan hun effectpedalen om na deze hagelbui van geluid langzaam terug open te bloeien tot een fantastische finale. ‘The Beginning and the End’, absoluut een van mijn favorieten,  beantwoordde dan weer volledig aan de verwachtingen. Omfloerste zang, een knappe gitaarsolo en een uitschreeuwen van emoties. Anathema blijft – gelukkig maar – putten uit thema’s als dood, vergankelijkheid, afscheid nemen en hoe daar mee omgaan. Hiermee blijven zij – op zijn minst thematisch – naast Paradise Lost, My Dying Bride en Draconian – mede vaandeldragers van de doom, death en – ergo – gothic scene. Dat zij dit in een heel eigen poëtische en muzikale esthetiek gieten maakt de band juist zo uniek. Voor alle jongeren: wat zwarte oogschaduw of nagellak en een kanten jurk maken je niet gothic.

Anathema 2 064.JPG

Anathema 211.JPG 

Na ‘Universal’ met zijn symfonische toetsenpartijen kregen we met ‘Panic’ zoniet het hardste, dan toch het snelste stuk van de avond. Niet ‘mijn’ song, maar wel een wel gekome afwisseling. Galant ook van Vincent en de band om te midden van de song het concert even stil te leggen als er vooraan iemand onwel werd en te informeren naar haar toestand. Spontaan werden er ook flesjes water uitgedeeld aan de voorste linies. Het was nochtans gezellig en vrij relax vooraan. Toch mooi zo bekommerd te zijn over het publiek. De song werd uiteraard terug opgepikt en keurig afgewerkt.

Met het nieuwe ‘The Lost Child’ kregen ze terug iedereen stil en het pianoriedeltje spookt nu nog door mijn hoofd. Het had iets van Blackfield kunnen zijn. Weerom een absoluut hoogtepunt in het concert en nu ik dit schrijf speelt het nummer op de achtergrond en ik moet eerlijk bekennen dat mijn adem er weerom van stokt. Ja, Dit Is Kunst. Dit grijpt zo diep in je ziel dat je er even niet goed van word.

Anathema 118.JPG

Anathema 127.JPG 

Met ‘Internal Landscapes’ – en de bijhorende tekst – werd de betovering compleet. Ja, natuurlijk, zoiets werkt altijd; ze deden het al eerder met ‘Presence’ en nu doen ze het weer. Met dank! Weerom met de mooie zang van de lieftallige Lee op de voorgrond. In duet met Vincent levert dit weerom een prachtig muzikaal plaatje. Hiermee werd de reguliere set afgesloten. Uiteraard zat er nog meer in de pijplijn.

‘Closer’ uit ‘ a natural disaster’. Love it or hate it. Vincent’s zang gaat hier via een vocoder en daar moet je voor zijn natuurlijk. Ik had deze ook nog nooit live gehoord en het werd goedbevonden. ‘a natural disaster’ leverde Lee nogmaals de ereplaats op. Dit minimalistische nummer is ondertussen een klassieker in het repertoire. In ‘Flying’ werden alle stemmen verenigd en plaatste Danny hét gitaar solo moment van de avond.

Anathema 151.JPG

Anathema 2 093.JPG

anathema,amplifier 

Even hilariteit als Danny even later ‘Shroud of False’ helpt inzetten op de toetsen. Dit leidde natuurlijk tot de gedroomde finale met ‘Fragile Dreams’. Danny en Vincent wisten het publiek te overhalen om te springen – wat niet echt een succes was – en hiermee een absoluut orgelpunt achter het concert te zetten.

Ik ben van dit concert nog steeds wat onder de voet, zoals men durft zeggen en Anathema draait nu nog steeds rondjes ten huize van. Anathema leverde recentelijk misschien wel dé cd van het jaar af en dit concert staat nu al bovenaan op het (nog korte) concertlijstje van 2012. Ik had echt uitgekeken naar dit concert; heb er uitzonderlijk van genoten en ik ben er haast zeker van dat ik als een Beter Mens naar huis ben gegaan.

Anathema.jpg

 

15:47 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.