12-05-12

Delain, Trillium & Halycon Way, Biebob, 9/5/2012

delain%20we%20are%20the%20others.jpg

Na enkele concert-arme maanden keert Tarkus terug met regelmaat naar de Arena… Zonder in detail te treden waren voorbije maanden een beetje onrustig qua gedachten en wat gedoe van allerlei aard. Gelukkig rest me nog altijd het concertcircuit, misschien momenteel niet uit volle overtuiging, dan toch met de behoefte van een echte ‘safe place’.

Woensdag j.l. was het weer van gezellig. Niet alleen door de aanwezige acts maar ook enkele toevallige ontmoetingen met al dan niet oude bekenden. De Biebob was verre van vol wat het verkeer naar de toog dan weer vlot deed verlopen.  Natuurlijk werd er ook muziek gespeeld.

HALYCON WAY, een voor mij tot dan onbekende band, mocht de avond openen. Ze worden geprogrammeerd als progressive metal maar dat vond ik zelf wat al te voorbarig. Mij leek het eerder op technische thrash à la het vroegere Control Denied en US metal als Vicious Rumours. Maar soit, ik geef ze het voordeel van de twijfel en kon het wel smaken.

HW 01.JPG

HW 03.JPG

Waar we al wel even naar uitkeken was TRILLIUM, de band rond Amanda Somerville. Wie een beetje mee is met epic- en/of powermetal zal ze zeker kennen. Zij leverde hand- en spandiensten op tekstvlak en en vocal-coaching bijdragen voor o.a. After Forever, Kamelot, Avantasia en was nauw betrokken bij het ‘Aina’project. Dit brengt ons bij de productiestal van Sasha Paeth, de meesters van de Europese powermetal (Rhapsody, Edguy, Kamelot,…). Amanda werkte in 2088 het Amerikaanse luik van Epica af toen Simone wegens ziekte moest afhaken. In 2010 bracht ze met Michael Kiske (ex-Helloween) een erg gesmaakte cd uit met heavy duetten. Al deze activiteiten maken dat zij nu vooral in Duitsland leeft en werkt.

01  TRILLIUM 02.JPG

02  TRILLIUM 04.JPG

Toch vond zij nog de ruimte om een eigen band, Trillium, uit de grond te stampen en hiermee de baan op te gaan. Voor een studiorat lijkt dit niet evident maar nu ik ze aan het werk heb gezien weet ik ook gelijk waar de Simone’s de mosterd vandaan halen. Amanda Somerville zingt niet alleen met gemak haar collega’s naar huis, ze verstaat ook de kunst om meer afwisselend uit de hoek te komen. De Trillium-cd liet al vermoeden dat zij niet voor één gat te vangen is en de set varieert dan ook van recht toe aan rock over power- en epische metal. Soms met een kronkel waardoor de nummers niet altijd even verteeerbaar zijn.

03  TRILLIUM 07.JPG

04  TRILLIUM 06.JPG

Amanda brengt ook dramatiek; misschien op een beetje te bombastische wijze maar wel perfect passend bij de songteksten. Kortom, op het het showaspect valt niet veel aan te merken. Ook niet op de wat onzichtbare maar uiterst functionele muzikanten, waarvan twee Duitsers en twee stadsgenoten uit Michigan.

Hoogtepunten waren zeker het heftige ‘Set a Fire’ waarbij we Kiske niet echt mistten. Het dramatische ‘Into the Dissonance’, voor mij de beste track van het album, werd vet gebracht en het slepende en dreigende ‘Coward’ sloot de set af.

05  TRILLIUM 15.JPG

06  TRILLIUM 13.JPG

07  TRILLIUM 25.JPG 

DELAIN is er uiteindelijk dan toch in geslaagd om hun nieuwe, derde cd aan een verdeler kwijt te geraken. Bleek niet zo eenvoudig en de nodige websites lieten dan ook verstaan dat het een schande was. Of iemand werkelijk onder druk van een Fb-groep is bezweken lijkt me twijfelachtig maar goed, de cd komt een dezer weken uit. ‘We are the Others’ zal hij heten en de single ‘Get the Devil out of Me’ circuleert al geruime tijd. Er werd geopend met het nieuwe ‘Mother Machine’ en ik werd er eigenlijk noch warm noch koud van. Zo leek ook de rest van het publiek wat terughoudend.

Met ‘Stay Forever’ werd de sfeer al wat gezelliger en waren we gewend aan Charlotte Wessel’s opvallende outfit. Het was ook wel even wennen aan haar meisjesstem na die van Amanda. Ik bedoel dit niet negatief want de muziek van Delain is dan ook een stuk verteerbaarder op zich e, Charlotte is een gewaardeerde zangeres/frontvrouw.

01  DELAIN 04.JPG

02  DELAIN 11.JPG 

Vroeg in de set zat ook ‘Sever’, de opener van het eerste album en nog steeds een publieksfavoriet. Maar hier kwam een andere – niet zo leuke – kat op de koord. Ik heb Delain meermaals gezien en in allerlei bezettingen en omstandigheden. Deze avond leek de band helaas teveel op Charlotte + enkele huurlingen. Ik wil zeker niet min doen over de individuele muzikanten – zo was gitarist Bas Maas (ex-After Forever, Doro) zeker een prima keuze – maar het geluid was niet zoals voorheen. Een tweede gitarist had al wonderen gedaan. Bij ‘Sever’, een nummer dat ik kan dromen, hoorde ik geen gitaarsolo en klonk het nummer over het algemeen te plat.

03  DELAIN 06.JPG

04  DELAIN 34.JPG 

Maar het was niet allemaal zo negatief. Zo kregen we naast bijzonder veel nieuw en dus onbekend materiaal voldoende gekende songs. ‘April Rain’ pompte de sfeer aardig op, zo ook ‘Sleepwalkers Dream’. Het nieuwe materiaal klinkt me wel heel poppy en de heavy gitaren ruimen beetje veel baan voor het lieflijke gezang van Charlotte. En we kregen voldoende van de nog uit te komen cd. Het publiek slikte dit alles wel maar de reacties waren eerder voorzichtig. Zo beloofde het nieuwe ‘Babylon’ er de beuk in te zetten maar het happy refrein deed mij de wenkbrauwen fronsen.

05  DELAIN 22.JPG

06  DELAIN 20.JPG 

Onze frontvrouw was wel zo sympathiek om alle bindteksten in het Nederlands te doen wat haar wel wat krediet gaf. De set werd afgesloten met ‘Control the Storm’ en ‘The Gathering’, toch twee songs om mee naar huis te nemen.

Al bij al een geslaagde avond maar ik denk dat Trillium meer potten gaat breken op MFVF dan Delain. Daarvoor zullen er nog wat boterhammetjes moeten worden gegeten. Vorige passage op het festival was een schot in de roos maar nu komt de grote vraag ‘What’s Next (to the Moon)?’ IK kijk alvast weer uit naar deze sympathieke band.

07  DELAIN 24.JPG

DELAIN 16.JPG

09  DELAIN 32.JPG

10  DELAIN 40.JPG

 

15:28 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.