25-05-12

Judas Priest, Saxon & After All, Lotto Arena, 23/05/2012

 

judas priest,saxon

Hoe Metal kan je zijn? Een avond met Saxon en Judas Priest komt al nijg in de buurt.

Wil het geluk dat Judas Priest zijn ‘Epitaph’-tour ook nog eens langs onze eigenste Lotto Arena laat passeren met als gast Saxon en – wreed sympathiek – onze eigen After All. Ik voeg er gelijk aan toe: had het niet voor Saxon geweest, ik was nog niet als een gek naar de arena gespurt.

Niets mis met Judas Priest maar deze brachten op GMM 2011 zo een totale show dat dat voor mij al een waardig hoogte- of beter: eindpunt (?) was wat deze band betrof. Achteraf heb ik er zeker geen spijt van dat ik uiteindelijk toch over stag ging. Een kleine zet van mijn concertmaat hielp ook. Hoe dan ook, het was mooi op tijd dat we er waren; tien minuutjes alvorens After All de avond mocht inzetten. Bleek dat het hoogste balkon van de arena niet toegankelijk was wat maakt dat het uiteindelijk wel ‘vol’ leek maar zo kan ik het ook. Ik herinner me in de ‘80’s een tot de nok gevuld Vorst.

Qua ambiance was er niets mis; zo zag ik regelmatig mensen omhoogveren tijdens ‘hun’ favoriete stuk in een bepaalde song. Er waren opvallend veel ‘rijpere’ fans – zowaar nog ouder dan ik (…). Metal is dus duidelijk toch ‘forever’. Daarenboven mogen we Judas Priest met een gerust hart de grondleggers van de Heavy Metal noemen. Ho, wacht even!

Als Black Sabbath de fundering heeft gelegd, was de Priest zeker bouwheer van de hoogbouw. Zij voegden de snelle duo-gitaarsoli toe, gingen op het gaspedaal en hadden een zanger zoals nog nooit eerder gehoord. Rob Halford stelde gelijk de nieuwe norm wat zangstijl betrof. Kortom: elke traditionele heavy metal- of powermetalband is schatplichtig aan Judas Priest en de fans van het prille begin zijn ondertussen vijftigers. Of de Priest nog aktief zal zijn als ik op ‘tram 5’ zit is een open vraag. Zelf zeggen ze van niet maar woensdag stond er wel een heel erg viriele band.

AFTER ALL is een Vlaamse thrash/speedmetalband die live hoge ogen weet te scoren. Maar…in de Lotto kwamen ze , ook al deden ze hard hun best, niet echt over. Qua geluid en licht was het maar pover. Echt jammer dus.

SAXON kreeg wat langer dan een half uurtje. Gelukkig maar want ik ben wat je noemt een die-hard fan (naar mijn normen dan toch) en keek hier dan wel erg hard naar uit.

Als de gigantische backdrop opgetrokken werd kwamen de weinige haren op mijn hoofd rechtop staan. Na de intro werd ingezet met ‘Heavy Metal Thunder’ en eerlijk: het geluid zat niet echt top. De drums ratelden en Biff leek in de verte wat te schreeuwen. Gelukkig werd dit al snel bijgesteld en met ‘The Hammer of the Gods’ begon het al ergens op te lijken. Tussendoor leerde Biff ons dat ze in 1981 voor het eerst met Judas Priest de affiche deelden.

judas priest,saxon

Saxon koos gezien hun kleine slot voor een greep uit het bekendste materiaal. Met ‘Power and the Glory’ grepen ze terug naar de jaren tachtig om vervolgens ‘I’ve got to Rock to Stay Alive’ uit het toch mindere ‘Inner Sanctum’ te brengen. Dit is nochtans een degelijke song met alle traditionele Saxon elementen. ‘To Hell & Back again’ was weer een stukje nostalgie.

Vervolgens ging de band verder in dezelfde richting: klassiekers die normaliter de encores vormen: ‘Strong Arm of the Law’, ‘Wheels of Steel’, ‘Denim and Leather’ en ‘Princess of the Night’. Geen ‘Crusader’ deze keer dus. Maar niet getreurd: Saxon was nu eenmaal de supportband en in het uur dat ze kregen bewezen ze eens te meer dat ze nog verre van uitgeblust zijn. Dat deze band GMM niet kan of mag headlinen is nog altijd onbegrijpelijk.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

JUDAS PRIEST is dus een instituut, daarover mogen we wel duidelijk zijn. In de bijna veertig jaar dat de band bezig is mochten ze ook op hun beurt eens wat minder zijn of niet echt populaire wendingen aan hun carrière geven, het is hun vergeven.

The Priest zonder Rob Halford, de enige echte ‘Metal God’, bvb was aanvaardbaar maar voor de oude fans een harde noot om te kraken. Gelukkig bleef Rob parallel actief met eigen projecten die hem de nodige jeugdige injecties gaven om even later terug voor zijn oude band te mogen gaan staan. Zijn interimaris, Tim Owens’ werd ook gelanceerd als veelgevraagde gastzanger (Iced Earth, etc). Iedereen content dus en niet in het minste wij.

Halford pikte in 2001 de draad op met het sterke ‘Angel of Retribution’ en even later het bijzondere en omstreden ‘Nostradamus’. Een matig optreden op GMM volgde en een revanche in Vorst. Op GMM’11 speelden zij iedereen naar huis. Daarmee was de ‘Epitaph’ tour ingezet. Judas Priest’s toekomst is ergens onduidelijk. Dit zou een afscheidstoernee zijn? Het wordt toch niet zoals bij Scorpions als dusdanig uitgesproken. K.K.Downing koos alvast voor het rentenierschap waardoor zijn plek werd ingevuld door de jonge Richie Faulkner. Deze bewees zich al op GMM en is een gouden aanwinst voor de band. Niet alleen weet deze kerel de gitaar handig te bepotelen, hij heeft de looks, het imago en de presentatie van een jonge K.K. Visueel alles in orde dus. ‘Are you ready fore some Judas Priest style Heavy Metal?’ Nu we er toch waren, jazeker.

De band stak van wal met ‘Rapid Fire’ van het klassieke ‘British Steel’ om gelijk daarna het tempo even af te bouwen met ‘Metal Gods’. En ja, wie The Priest al live heeft gezien weet dat haast elke song een instant klassieker is. Hun set werd dan ook een echte ‘best of’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Halford was opvallend goed bij stem al heeft hij blijkbaar toch af en toe tijd nodig om op adem te komen. Dat haalde geenszins de vaart of dynamiek uit de show, daarvoor gebeurt er instrumentaal meer dan genoeg. Zowel Faulkner als veteraan Glenn Tipton vuurden messcherpe solo’s af om ‘U’ tegen te zeggen. Het geluid was zeer goed, niet extreem luid. Ondanks mijn voorzienigheid heb ik toch geen oorbescherming gedragen en heb er niets negatiefs van ondervonden. Dat is ooit anders geweest; ik herinner mij Priestshows die oorverdovend waren.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Judas Priest staat ook voor al de (echte) cliché’s in de Heavy Metal. Maar ook voor de ‘goodies’. Zo kunnen zij uitpakken met wereld-riffs zoals ‘Heading Out To The Highway’. Halford leidde het publiek als een museumgids door zijn eigen bandhistorie door op een relaxte wijze telkens duiding te geven over de songs. Dat volgens hem alle albums werden aangehaald, ga ik niet checken, maar hij zal er niet veel naastzitten. Zo werd het obscure ‘Starbreaker’ gespeeld uit ‘Sin after Sin’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Een absoluut hoogtepunt was uiteraard ‘Victim Of Changes’, voor vele fans nog altijd een magnum opus met veel emotionele waarde door de wisselende dynamiek. Een van de Priestsongs die haast epische dimensies aannemen. De opbouw (met een lange gitaarintro van Tipton), de eruptie van de monsterriff en de agressieve vocale aanval van Halford doet iedereen rechtveren. De gitaarsoli werden m.i. wat uitgerekt ten voordele van de gitaartandem. Ja, dit was Metal Heaven!

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Als Rob terug op het podium komt voor het sfeervolle middenstuk gingen de aanstekers en (zucht) gsm’s aan. De ijselijke uithaal alvorens het nummer majestueus te beïndigen was fenomenaal. Gezien Rob’s leeftijd (wordt 61 in augustus) was dit een zeer sterke prestatie. Mogelijk werden de mindere punten aangevuld door het collectieve muzikale bewustzijn. Ik vond het in ieder geval fantastisch. Dat de Metal God met de jaren minder beweeglijk is geworden, nemen we er graag bij. Zijn poses kunnen er nog vlot vanaf maar het headbangen met de gitaristen lijkt toch eerder een voorzichtige gymoefening. Rob loopt dan eerder wat te ijsberen tussen zijn collega’s en zich vooral op de zang te concentreren. Wie nauw keek, moest ook vaststellen dat de de jaren niet mild zijn geweest voor de man. Ik begrijp gelijk waarom hij meestal met zonnebril te zien is. Maar dit is irrelevant; Rob bracht een geweldige prestatie die zo goed was als ze gezien alle omstandigheden kon zijn.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Na ‘Never Satisfied’uit het debuut ‘Rocka Rolla’(1974) werd het podium vol droog ijs geblazen en werd er sfeervol ‘Diamonds & Rust’ ingezet door Faulkner op akoestische gitaar. De tweede helft van de song werd het gaspedaal ingedrukt waardoor er weerom een mijlpaal in de Priestgeschiedenis werd afgewerkt.

Na een intro (Prophecy) volgde ‘Dawn of Creation’ uit ‘Nostradamus’. Je mag over dit album zeggen wat je wil: het blijft niet alleen een gewaagde onderneming, er staan fantastische songs op. Rob, getooid in de gouden cape en met staf in de hand, bracht dit perfect.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

‘Turbo Lover’ getuigd van een andere gedurfde onderneming uit ’86 toen de band ging experimenteren met gitaarsynths. Toen niet door iedereen gesmaakt, maar vandaag is het titelnummer een klassieker die niet mag ontbreken. Zo ook ‘Beyond the Realm of Death’ uit ‘Stained Class’(’78) welk velen weet te beroeren. Ook hier weer een geweldig gitaarduel met een nazinderend einde van Tipton.

‘The Sentinel’ en ‘Blood Red Skies’ volgden. Dit laatste werd ondersteund door een onheilspellende rode belichting (groen zou wat idioot zijn geweest). Heel de show door werd er op geen pyro of rookpluim meer of minder gezien, iets wat naar de climax toe ook enkel maar toenam. ‘Skies’ is een van mijn favoriete Priesttracks waardoor de balans ondertussen al behoorlijk was doorgeslagen van ‘sterk’ naar ‘fantastisch’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

‘The Green Manalishi’ deed daar nog een schepje bovenop. Toen het livealbum ‘Unleashed in the East’ uitkwam heb ik dit wel duizend keer gedraaid. Een mens wordt daar duidelijk door getekend. Toen Rob de microfoonstand naar het publiek richtte wisten we hoe laat het was. ‘Breaking the Law’ was een publieksnummer en werd dan ook door de hele zaal gezongen. Rob keek toe. Bassist Ian Hill (technisch gezien het enige oerlid van de band sinds K.K. de band verliet) bevindt zich nog steeds, in het leder gehuld, achteraan in de schaduw. Samen met Scott Travis (sinds ‘Painkiller’ ’90) legt hij de strakke basis voor de songs.

Vervolgens kreeg Scott Travis even ruimte voor een korte drumsolo die hij liet uitmonden in het furieuze ‘Painkiller’, een song die voor vele andere bands de nieuwe standaard werd. Ik denk dan maar aan Primal Fear. Met deze klepper werd de reguliere set afgesloten.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

‘Electric Eye’ zette het laatste stuk in. Nadien reageerde het publiek bijzonder enthousiast toen de Harleymotor opstartte. ‘Hell Bent For Leather’ en ‘You’ve got another thing comin’ brachten de zaal nogmaals tot een kookpunt. Ondertussen waren de visuele hulpmiddelen bijna een leven op zichzelf gaan leiden; oogverblindend. Lasers, rookpluimen, ‘fire & brimstone’, zeg maar. Ja, Judas Priest haalde alles uit de kast om deze tournee een onvergetelijke ervaring te maken. Ik vergeef het Rob dat hij op een bepaald moment toch met een nationale vlag rondliep. Hij wist er blijkbaar ook geen weg mee. Misschien zat er nog meer in de kast? Ja. ‘Living After Midnight’ mocht de show dan ook echt afsluiten.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Judas Priest leverde een voorspelbare show af maar deed dat met bravoure. Er zal uiteraard wel altijd ergens iemand zijn die wat op te merken heeft op de stem, de setlist of weet ik wat. Zelf kreeg ik perfect wat ik er van verwachtte.

Noot: Wie uitkijkt naar mijn verslag van Graspop zal er dit jaar aan zijn voor de moeite. Sabaton en Gotthard pikken we volgend jaar op onderweg. Veel plezier dus met Limp Bizkit. Eat Metal, suckers!

23:30 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.