29-05-12

VlaVak...Tielt-Winge & Kasteel van Horst, 28/05

120528 Tielt Winge 007001.jpg

120528 Tielt Winge 013002.jpg

120528 Tielt Winge 036004.jpg

120528 Tielt Winge 045005.jpg

120528 Tielt Winge 046006.jpg

DSC_8119010.jpg

120528 Tielt Winge 057007.jpg

120528 Tielt Winge 069008.jpg

27-05-12

Spring Madness Metalfest, Beveren, 26/05

poster.jpg

EVERGLOW

Spring Madness Festival 024001.jpg

Spring Madness Festival 031002.jpg

Spring Madness Festival 040003.jpg

WIZZARD

Spring Madness Festival 099013.jpg

Spring Madness Festival 095012.jpg

Spring Madness Festival 082006.jpg

BEYOND THE LABYRINTH

Spring Madness Festival 136022.jpg

Spring Madness Festival 189038.jpg

Spring Madness Festival 196040.jpg

Spring Madness Festival 251021.jpg

Spring Madness Festival 271026.jpg

Spring Madness Festival 226051.jpg

13:52 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

25-05-12

Judas Priest, Saxon & After All, Lotto Arena, 23/05/2012

 

judas priest,saxon

Hoe Metal kan je zijn? Een avond met Saxon en Judas Priest komt al nijg in de buurt.

Wil het geluk dat Judas Priest zijn ‘Epitaph’-tour ook nog eens langs onze eigenste Lotto Arena laat passeren met als gast Saxon en – wreed sympathiek – onze eigen After All. Ik voeg er gelijk aan toe: had het niet voor Saxon geweest, ik was nog niet als een gek naar de arena gespurt.

Niets mis met Judas Priest maar deze brachten op GMM 2011 zo een totale show dat dat voor mij al een waardig hoogte- of beter: eindpunt (?) was wat deze band betrof. Achteraf heb ik er zeker geen spijt van dat ik uiteindelijk toch over stag ging. Een kleine zet van mijn concertmaat hielp ook. Hoe dan ook, het was mooi op tijd dat we er waren; tien minuutjes alvorens After All de avond mocht inzetten. Bleek dat het hoogste balkon van de arena niet toegankelijk was wat maakt dat het uiteindelijk wel ‘vol’ leek maar zo kan ik het ook. Ik herinner me in de ‘80’s een tot de nok gevuld Vorst.

Qua ambiance was er niets mis; zo zag ik regelmatig mensen omhoogveren tijdens ‘hun’ favoriete stuk in een bepaalde song. Er waren opvallend veel ‘rijpere’ fans – zowaar nog ouder dan ik (…). Metal is dus duidelijk toch ‘forever’. Daarenboven mogen we Judas Priest met een gerust hart de grondleggers van de Heavy Metal noemen. Ho, wacht even!

Als Black Sabbath de fundering heeft gelegd, was de Priest zeker bouwheer van de hoogbouw. Zij voegden de snelle duo-gitaarsoli toe, gingen op het gaspedaal en hadden een zanger zoals nog nooit eerder gehoord. Rob Halford stelde gelijk de nieuwe norm wat zangstijl betrof. Kortom: elke traditionele heavy metal- of powermetalband is schatplichtig aan Judas Priest en de fans van het prille begin zijn ondertussen vijftigers. Of de Priest nog aktief zal zijn als ik op ‘tram 5’ zit is een open vraag. Zelf zeggen ze van niet maar woensdag stond er wel een heel erg viriele band.

AFTER ALL is een Vlaamse thrash/speedmetalband die live hoge ogen weet te scoren. Maar…in de Lotto kwamen ze , ook al deden ze hard hun best, niet echt over. Qua geluid en licht was het maar pover. Echt jammer dus.

SAXON kreeg wat langer dan een half uurtje. Gelukkig maar want ik ben wat je noemt een die-hard fan (naar mijn normen dan toch) en keek hier dan wel erg hard naar uit.

Als de gigantische backdrop opgetrokken werd kwamen de weinige haren op mijn hoofd rechtop staan. Na de intro werd ingezet met ‘Heavy Metal Thunder’ en eerlijk: het geluid zat niet echt top. De drums ratelden en Biff leek in de verte wat te schreeuwen. Gelukkig werd dit al snel bijgesteld en met ‘The Hammer of the Gods’ begon het al ergens op te lijken. Tussendoor leerde Biff ons dat ze in 1981 voor het eerst met Judas Priest de affiche deelden.

judas priest,saxon

Saxon koos gezien hun kleine slot voor een greep uit het bekendste materiaal. Met ‘Power and the Glory’ grepen ze terug naar de jaren tachtig om vervolgens ‘I’ve got to Rock to Stay Alive’ uit het toch mindere ‘Inner Sanctum’ te brengen. Dit is nochtans een degelijke song met alle traditionele Saxon elementen. ‘To Hell & Back again’ was weer een stukje nostalgie.

Vervolgens ging de band verder in dezelfde richting: klassiekers die normaliter de encores vormen: ‘Strong Arm of the Law’, ‘Wheels of Steel’, ‘Denim and Leather’ en ‘Princess of the Night’. Geen ‘Crusader’ deze keer dus. Maar niet getreurd: Saxon was nu eenmaal de supportband en in het uur dat ze kregen bewezen ze eens te meer dat ze nog verre van uitgeblust zijn. Dat deze band GMM niet kan of mag headlinen is nog altijd onbegrijpelijk.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

JUDAS PRIEST is dus een instituut, daarover mogen we wel duidelijk zijn. In de bijna veertig jaar dat de band bezig is mochten ze ook op hun beurt eens wat minder zijn of niet echt populaire wendingen aan hun carrière geven, het is hun vergeven.

The Priest zonder Rob Halford, de enige echte ‘Metal God’, bvb was aanvaardbaar maar voor de oude fans een harde noot om te kraken. Gelukkig bleef Rob parallel actief met eigen projecten die hem de nodige jeugdige injecties gaven om even later terug voor zijn oude band te mogen gaan staan. Zijn interimaris, Tim Owens’ werd ook gelanceerd als veelgevraagde gastzanger (Iced Earth, etc). Iedereen content dus en niet in het minste wij.

Halford pikte in 2001 de draad op met het sterke ‘Angel of Retribution’ en even later het bijzondere en omstreden ‘Nostradamus’. Een matig optreden op GMM volgde en een revanche in Vorst. Op GMM’11 speelden zij iedereen naar huis. Daarmee was de ‘Epitaph’ tour ingezet. Judas Priest’s toekomst is ergens onduidelijk. Dit zou een afscheidstoernee zijn? Het wordt toch niet zoals bij Scorpions als dusdanig uitgesproken. K.K.Downing koos alvast voor het rentenierschap waardoor zijn plek werd ingevuld door de jonge Richie Faulkner. Deze bewees zich al op GMM en is een gouden aanwinst voor de band. Niet alleen weet deze kerel de gitaar handig te bepotelen, hij heeft de looks, het imago en de presentatie van een jonge K.K. Visueel alles in orde dus. ‘Are you ready fore some Judas Priest style Heavy Metal?’ Nu we er toch waren, jazeker.

De band stak van wal met ‘Rapid Fire’ van het klassieke ‘British Steel’ om gelijk daarna het tempo even af te bouwen met ‘Metal Gods’. En ja, wie The Priest al live heeft gezien weet dat haast elke song een instant klassieker is. Hun set werd dan ook een echte ‘best of’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Halford was opvallend goed bij stem al heeft hij blijkbaar toch af en toe tijd nodig om op adem te komen. Dat haalde geenszins de vaart of dynamiek uit de show, daarvoor gebeurt er instrumentaal meer dan genoeg. Zowel Faulkner als veteraan Glenn Tipton vuurden messcherpe solo’s af om ‘U’ tegen te zeggen. Het geluid was zeer goed, niet extreem luid. Ondanks mijn voorzienigheid heb ik toch geen oorbescherming gedragen en heb er niets negatiefs van ondervonden. Dat is ooit anders geweest; ik herinner mij Priestshows die oorverdovend waren.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Judas Priest staat ook voor al de (echte) cliché’s in de Heavy Metal. Maar ook voor de ‘goodies’. Zo kunnen zij uitpakken met wereld-riffs zoals ‘Heading Out To The Highway’. Halford leidde het publiek als een museumgids door zijn eigen bandhistorie door op een relaxte wijze telkens duiding te geven over de songs. Dat volgens hem alle albums werden aangehaald, ga ik niet checken, maar hij zal er niet veel naastzitten. Zo werd het obscure ‘Starbreaker’ gespeeld uit ‘Sin after Sin’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Een absoluut hoogtepunt was uiteraard ‘Victim Of Changes’, voor vele fans nog altijd een magnum opus met veel emotionele waarde door de wisselende dynamiek. Een van de Priestsongs die haast epische dimensies aannemen. De opbouw (met een lange gitaarintro van Tipton), de eruptie van de monsterriff en de agressieve vocale aanval van Halford doet iedereen rechtveren. De gitaarsoli werden m.i. wat uitgerekt ten voordele van de gitaartandem. Ja, dit was Metal Heaven!

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

Als Rob terug op het podium komt voor het sfeervolle middenstuk gingen de aanstekers en (zucht) gsm’s aan. De ijselijke uithaal alvorens het nummer majestueus te beïndigen was fenomenaal. Gezien Rob’s leeftijd (wordt 61 in augustus) was dit een zeer sterke prestatie. Mogelijk werden de mindere punten aangevuld door het collectieve muzikale bewustzijn. Ik vond het in ieder geval fantastisch. Dat de Metal God met de jaren minder beweeglijk is geworden, nemen we er graag bij. Zijn poses kunnen er nog vlot vanaf maar het headbangen met de gitaristen lijkt toch eerder een voorzichtige gymoefening. Rob loopt dan eerder wat te ijsberen tussen zijn collega’s en zich vooral op de zang te concentreren. Wie nauw keek, moest ook vaststellen dat de de jaren niet mild zijn geweest voor de man. Ik begrijp gelijk waarom hij meestal met zonnebril te zien is. Maar dit is irrelevant; Rob bracht een geweldige prestatie die zo goed was als ze gezien alle omstandigheden kon zijn.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Na ‘Never Satisfied’uit het debuut ‘Rocka Rolla’(1974) werd het podium vol droog ijs geblazen en werd er sfeervol ‘Diamonds & Rust’ ingezet door Faulkner op akoestische gitaar. De tweede helft van de song werd het gaspedaal ingedrukt waardoor er weerom een mijlpaal in de Priestgeschiedenis werd afgewerkt.

Na een intro (Prophecy) volgde ‘Dawn of Creation’ uit ‘Nostradamus’. Je mag over dit album zeggen wat je wil: het blijft niet alleen een gewaagde onderneming, er staan fantastische songs op. Rob, getooid in de gouden cape en met staf in de hand, bracht dit perfect.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

‘Turbo Lover’ getuigd van een andere gedurfde onderneming uit ’86 toen de band ging experimenteren met gitaarsynths. Toen niet door iedereen gesmaakt, maar vandaag is het titelnummer een klassieker die niet mag ontbreken. Zo ook ‘Beyond the Realm of Death’ uit ‘Stained Class’(’78) welk velen weet te beroeren. Ook hier weer een geweldig gitaarduel met een nazinderend einde van Tipton.

‘The Sentinel’ en ‘Blood Red Skies’ volgden. Dit laatste werd ondersteund door een onheilspellende rode belichting (groen zou wat idioot zijn geweest). Heel de show door werd er op geen pyro of rookpluim meer of minder gezien, iets wat naar de climax toe ook enkel maar toenam. ‘Skies’ is een van mijn favoriete Priesttracks waardoor de balans ondertussen al behoorlijk was doorgeslagen van ‘sterk’ naar ‘fantastisch’.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

‘The Green Manalishi’ deed daar nog een schepje bovenop. Toen het livealbum ‘Unleashed in the East’ uitkwam heb ik dit wel duizend keer gedraaid. Een mens wordt daar duidelijk door getekend. Toen Rob de microfoonstand naar het publiek richtte wisten we hoe laat het was. ‘Breaking the Law’ was een publieksnummer en werd dan ook door de hele zaal gezongen. Rob keek toe. Bassist Ian Hill (technisch gezien het enige oerlid van de band sinds K.K. de band verliet) bevindt zich nog steeds, in het leder gehuld, achteraan in de schaduw. Samen met Scott Travis (sinds ‘Painkiller’ ’90) legt hij de strakke basis voor de songs.

Vervolgens kreeg Scott Travis even ruimte voor een korte drumsolo die hij liet uitmonden in het furieuze ‘Painkiller’, een song die voor vele andere bands de nieuwe standaard werd. Ik denk dan maar aan Primal Fear. Met deze klepper werd de reguliere set afgesloten.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

‘Electric Eye’ zette het laatste stuk in. Nadien reageerde het publiek bijzonder enthousiast toen de Harleymotor opstartte. ‘Hell Bent For Leather’ en ‘You’ve got another thing comin’ brachten de zaal nogmaals tot een kookpunt. Ondertussen waren de visuele hulpmiddelen bijna een leven op zichzelf gaan leiden; oogverblindend. Lasers, rookpluimen, ‘fire & brimstone’, zeg maar. Ja, Judas Priest haalde alles uit de kast om deze tournee een onvergetelijke ervaring te maken. Ik vergeef het Rob dat hij op een bepaald moment toch met een nationale vlag rondliep. Hij wist er blijkbaar ook geen weg mee. Misschien zat er nog meer in de kast? Ja. ‘Living After Midnight’ mocht de show dan ook echt afsluiten.

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon

judas priest,saxon 

Judas Priest leverde een voorspelbare show af maar deed dat met bravoure. Er zal uiteraard wel altijd ergens iemand zijn die wat op te merken heeft op de stem, de setlist of weet ik wat. Zelf kreeg ik perfect wat ik er van verwachtte.

Noot: Wie uitkijkt naar mijn verslag van Graspop zal er dit jaar aan zijn voor de moeite. Sabaton en Gotthard pikken we volgend jaar op onderweg. Veel plezier dus met Limp Bizkit. Eat Metal, suckers!

23:30 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

20-05-12

That time of the year... (19/05, Deurne)

Fly In 2012  1 046.JPG

Fly In 2012  2 027.JPG

Fly In 2012  2 141.JPG

Fly In 2012  2 149.JPG

Fly In 2012  2 294.JPG

Fly In 2012  2 360.JPG

Fly In 2012  2 395.JPG

00:44 Gepost in Luchtvaart | Commentaren (0)

12-05-12

Delain, Trillium & Halycon Way, Biebob, 9/5/2012

delain%20we%20are%20the%20others.jpg

Na enkele concert-arme maanden keert Tarkus terug met regelmaat naar de Arena… Zonder in detail te treden waren voorbije maanden een beetje onrustig qua gedachten en wat gedoe van allerlei aard. Gelukkig rest me nog altijd het concertcircuit, misschien momenteel niet uit volle overtuiging, dan toch met de behoefte van een echte ‘safe place’.

Woensdag j.l. was het weer van gezellig. Niet alleen door de aanwezige acts maar ook enkele toevallige ontmoetingen met al dan niet oude bekenden. De Biebob was verre van vol wat het verkeer naar de toog dan weer vlot deed verlopen.  Natuurlijk werd er ook muziek gespeeld.

HALYCON WAY, een voor mij tot dan onbekende band, mocht de avond openen. Ze worden geprogrammeerd als progressive metal maar dat vond ik zelf wat al te voorbarig. Mij leek het eerder op technische thrash à la het vroegere Control Denied en US metal als Vicious Rumours. Maar soit, ik geef ze het voordeel van de twijfel en kon het wel smaken.

HW 01.JPG

HW 03.JPG

Waar we al wel even naar uitkeken was TRILLIUM, de band rond Amanda Somerville. Wie een beetje mee is met epic- en/of powermetal zal ze zeker kennen. Zij leverde hand- en spandiensten op tekstvlak en en vocal-coaching bijdragen voor o.a. After Forever, Kamelot, Avantasia en was nauw betrokken bij het ‘Aina’project. Dit brengt ons bij de productiestal van Sasha Paeth, de meesters van de Europese powermetal (Rhapsody, Edguy, Kamelot,…). Amanda werkte in 2088 het Amerikaanse luik van Epica af toen Simone wegens ziekte moest afhaken. In 2010 bracht ze met Michael Kiske (ex-Helloween) een erg gesmaakte cd uit met heavy duetten. Al deze activiteiten maken dat zij nu vooral in Duitsland leeft en werkt.

01  TRILLIUM 02.JPG

02  TRILLIUM 04.JPG

Toch vond zij nog de ruimte om een eigen band, Trillium, uit de grond te stampen en hiermee de baan op te gaan. Voor een studiorat lijkt dit niet evident maar nu ik ze aan het werk heb gezien weet ik ook gelijk waar de Simone’s de mosterd vandaan halen. Amanda Somerville zingt niet alleen met gemak haar collega’s naar huis, ze verstaat ook de kunst om meer afwisselend uit de hoek te komen. De Trillium-cd liet al vermoeden dat zij niet voor één gat te vangen is en de set varieert dan ook van recht toe aan rock over power- en epische metal. Soms met een kronkel waardoor de nummers niet altijd even verteeerbaar zijn.

03  TRILLIUM 07.JPG

04  TRILLIUM 06.JPG

Amanda brengt ook dramatiek; misschien op een beetje te bombastische wijze maar wel perfect passend bij de songteksten. Kortom, op het het showaspect valt niet veel aan te merken. Ook niet op de wat onzichtbare maar uiterst functionele muzikanten, waarvan twee Duitsers en twee stadsgenoten uit Michigan.

Hoogtepunten waren zeker het heftige ‘Set a Fire’ waarbij we Kiske niet echt mistten. Het dramatische ‘Into the Dissonance’, voor mij de beste track van het album, werd vet gebracht en het slepende en dreigende ‘Coward’ sloot de set af.

05  TRILLIUM 15.JPG

06  TRILLIUM 13.JPG

07  TRILLIUM 25.JPG 

DELAIN is er uiteindelijk dan toch in geslaagd om hun nieuwe, derde cd aan een verdeler kwijt te geraken. Bleek niet zo eenvoudig en de nodige websites lieten dan ook verstaan dat het een schande was. Of iemand werkelijk onder druk van een Fb-groep is bezweken lijkt me twijfelachtig maar goed, de cd komt een dezer weken uit. ‘We are the Others’ zal hij heten en de single ‘Get the Devil out of Me’ circuleert al geruime tijd. Er werd geopend met het nieuwe ‘Mother Machine’ en ik werd er eigenlijk noch warm noch koud van. Zo leek ook de rest van het publiek wat terughoudend.

Met ‘Stay Forever’ werd de sfeer al wat gezelliger en waren we gewend aan Charlotte Wessel’s opvallende outfit. Het was ook wel even wennen aan haar meisjesstem na die van Amanda. Ik bedoel dit niet negatief want de muziek van Delain is dan ook een stuk verteerbaarder op zich e, Charlotte is een gewaardeerde zangeres/frontvrouw.

01  DELAIN 04.JPG

02  DELAIN 11.JPG 

Vroeg in de set zat ook ‘Sever’, de opener van het eerste album en nog steeds een publieksfavoriet. Maar hier kwam een andere – niet zo leuke – kat op de koord. Ik heb Delain meermaals gezien en in allerlei bezettingen en omstandigheden. Deze avond leek de band helaas teveel op Charlotte + enkele huurlingen. Ik wil zeker niet min doen over de individuele muzikanten – zo was gitarist Bas Maas (ex-After Forever, Doro) zeker een prima keuze – maar het geluid was niet zoals voorheen. Een tweede gitarist had al wonderen gedaan. Bij ‘Sever’, een nummer dat ik kan dromen, hoorde ik geen gitaarsolo en klonk het nummer over het algemeen te plat.

03  DELAIN 06.JPG

04  DELAIN 34.JPG 

Maar het was niet allemaal zo negatief. Zo kregen we naast bijzonder veel nieuw en dus onbekend materiaal voldoende gekende songs. ‘April Rain’ pompte de sfeer aardig op, zo ook ‘Sleepwalkers Dream’. Het nieuwe materiaal klinkt me wel heel poppy en de heavy gitaren ruimen beetje veel baan voor het lieflijke gezang van Charlotte. En we kregen voldoende van de nog uit te komen cd. Het publiek slikte dit alles wel maar de reacties waren eerder voorzichtig. Zo beloofde het nieuwe ‘Babylon’ er de beuk in te zetten maar het happy refrein deed mij de wenkbrauwen fronsen.

05  DELAIN 22.JPG

06  DELAIN 20.JPG 

Onze frontvrouw was wel zo sympathiek om alle bindteksten in het Nederlands te doen wat haar wel wat krediet gaf. De set werd afgesloten met ‘Control the Storm’ en ‘The Gathering’, toch twee songs om mee naar huis te nemen.

Al bij al een geslaagde avond maar ik denk dat Trillium meer potten gaat breken op MFVF dan Delain. Daarvoor zullen er nog wat boterhammetjes moeten worden gegeten. Vorige passage op het festival was een schot in de roos maar nu komt de grote vraag ‘What’s Next (to the Moon)?’ IK kijk alvast weer uit naar deze sympathieke band.

07  DELAIN 24.JPG

DELAIN 16.JPG

09  DELAIN 32.JPG

10  DELAIN 40.JPG

 

15:28 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

06-05-12

Damian Wilson, De Rots, 05/05/12

Omdat de avond er anders maar triestig dreigde uit te zien, zakte ondergetekende maar af naar De Rots, de 'euh' in de branding als je eens een avondje wil uitzakken met fijne muziek en af en toe een boeiend bandje binnen handbereik.

Dat Damian Wilson daar in december j.l. nog optrad is bijlange niet vergeten. Zaterdag was hij er wéér en dat trok me dan toch over de lijn om naar de stad af te zakken.

Niet echt veel volk maar voldoende om er een gezellige boel van te maken. Ook niet veel veranderd qua aanpak van de man zelve maar dat hoeft dan ook niet. Ik denk dat hij er zelf ook meer dan voldoende genoegen in schept om enkel gewapend met een gitaar en enkele liters thee zijn hectische loopbaan even een andere wending tegeven. Het Threshold album zou bijna rond moeten zijn en ook Headspace, de andere progressive band waarin hij actief is, draait op volle toeren. Voor de Londenaar een kleine moeite om Vlaanderen en Nederland, waar hij toch zeer geappreciëerd wordt, even te bezoeken.

04 Damian Wilson 036 fxx.jpg

Wilson greep uiteraard vooral uit zijn solorepertoire, en daarvoor verwijs ik graag naar mijn eerdere post van december 2011 waarin ik dieper in ga op zijn muzikale escapades. De goede man nam deze keer wel erg veel tijd voor zijn onderhoudende praatjes waardoor er af en toe toch de roep kwam om voor de verandering toch nog eens een nummer te spelen. Ik stelde me dan ook soms de vraag of hij ons of verbaal, of muzikaal kwam entertainen. Hoe dan ook, het is altijd een genoegen om Damian Wilson aan het werk te zien, een en ander bij te leren over hoe een perfecte kop thee te zetten en een praatje te maken met deze sympathieke en joviale reus.

Bovenal echter kijk ik met de grootste nieuwsgierigheid uit naar het nieuwe Threshold album en tour. Hoe onderhoudend hij ook mag zijn als troubadour, Damian komt pas volledig tot zijn recht als frontman van Englands grootste progmetal band.

01 Damian Wilson 066.JPG

02 Damian Wilson 051.JPG

03 Damian Wilson 033.JPG

05 Damian Wilson 067.JPG

14:54 Gepost in Muziek | Commentaren (0)