11-10-12

Rockfort, Fort 8, Hoboken, 22/09

Dat mag je niet laten liggen, zegt het kleine stemmetje diep in mij. Ondanks een beetje een moeilijke persoonlijke agenda, lag reeds lang op voorhand vast dat ik de tweede editie van dit kleinschalige festival zeker niet wou missen.

Het was even wachten alvorens een deftige headliner de affiche ging sieren, maar wat mij betreft, zijn ze daar wel degelijk in geslaagd. De vraag is natuurlijk: het Zweedse Andromeda speelt niet zomaar een ‘potje metal’ waarbij het lekker bangen is en regelmatig een recipient bier door de ruimte lanceren. Neen, het was een gewaagde keuze om deze progressieve band te laten aanrukken. Hebben ze zieltjes gewonnen? Hebben ze het hoegenaamd zelf overleefd? 

Eigen bands eerst, of beter gezegd: INCINERATE mocht als eerste op het podium verschijnen. Waren ze vorig jaar de winnaars van de bandwedstrijd, zaterdag mochten zij zich eens volledig laten gaan voor het langzaam binnenkomende publiek.

Ik had er wel een beetje wantrouwen in want ondanks de inzet van de band was het songmateriaal nogal aan de magere kant bevonden. Nu kan je stellen dat de power, energie of hoe je het ook wil noemen, in thrashmetal  belangrijker is dan fijne songstructuren maar toch.

Hun mix van thrash en death metal puurt uit bekende ofte herkenbare elementen maar dreigt soms een beetje te verzuipen in chaos. Gitarist Matthias slooft zich dan wel uit om in de songs nog een deftige solo te proppen wat dan weer ten koste van de drive van de muziek gaat. Een tweede gitarist zou welkom zijn.

DSC_9912011.jpg

DSC_9892005.jpg

 Enige animositeit op het podium omdat een en ander misschien niet goed door de podiummix kwam? Was die of die niet ‘in the groove’? Dat ga ik hier niet schrijven. Evenmin dat er gebrek aan motivatie zou zijn. Alle muzikanten gaven zeker het beste van zichzelf maar om te openen in een ruimte die eerder een uitdagend karakter heeft (galm) en ruimtelijk beperkt is (gang), is voor mij voldoende excuus om die mindere kant van het optreden te vergeten.

Ik blijf een stille fan van deze band! 

DSC_9935017.jpg

DSC_9943022.jpg

DSC_9992035.jpg

THE ELECTRIC MOLE. Ja, ik herinner me het optreden van deze band in De Rots nog levendig, ook al was ikzelf redelijk ‘under the weather’ die avond.

TEM speelt een uitdagende mix van post grunge/hard funk/stoner poprock – ik geloof zelf niet dat ik dat hier schrijf. Denk aan de Chilli Peppers maar nog radio vriendelijker. Voeg daar gitaren aan toe van Pearl Jam met Neil Young en een groove van hier tot in T..

Frontman Reza kent zijn stiel perfect en weet iedereen bij de les te houden ook al moet het enorme contrast met de vorige band overbrugd worden. TEM heeft ’s avonds nog een gig in Langemark maar spaart zichzelf niet. Gitaristen Peter De Mol en Bert Verfaillie zorgen voor een op zich weinig spectaculair maar een even belangrijk tapijt van gitaren waarom de rest zich kan uitleven.

DSC_0026003.jpg

DSC_0099019.jpg

DSC_0152033.jpg

Opvallend is het gemak waarmee deze band speelt. Het podium wordt eerlijk verdeeld maar Reza speelt met het publiek, daagt uit en draagt met zijn voorliefde voor AOR/Westcoast nog een aardig steentje bij in deze heerlijke mix van stijlen.

Bovenal moet ik vermelden dat het geluid ondertussen danig was bijgesteld waardoor we – met een constante glimlach op de mond – konden genieten van deze korte maar warme set. 

DSC_0250046.jpg

DSC_0189038.jpg

DSC_0060008.jpg

ASSIA, een band die ik al heel lang eens wou zien maar waar het nooit van kwam. Je kan dus stellen dat de reputatie hen vooraf ging.

Als de spreekwoordelijke kippen erbij dus om deze ja, noem het Indo-Europese rockband te bekijken. Ik ga daar heus niet semantisch over doen; Indo-rockband en niet ‘indie’ dus.

Opgebouwd rond broer en zus Purba staat deze band garant voor een portie stevige rock met voldoende heavy invloeden om de metalhead te kunnen boeien.

Boegvrouw Tiana staat haar vrouwtje volledig en gaat met momenten volledig op in de muziek. Je zou er bij momenten schik van krijgen als zij dan weer schichtig, dan weer dreigend het publiek monstert. Tiana maakt ook deftig gebruik van het podium en probeert de andere leden af en toe verleiden tot interactie, wat dan maar weer ten dele lukt. Het nog steeds magere publiek kijkt vooral en applaudiseert beleefd.

DSC_0335011.jpg

DSC_0326008.jpg

DSC_0317005.jpg

Broer Asmara heeft niet alleen de looks van een eighties metaller, hij legt samen met bassist Somphong, drummer Fabiano en toetseniste Julie…. (hey, speelt die niet bij Poison?) een excellente basis om Tiana loos te laten gaan.

Muzikaal denk ik soms aan Anouk die (waarom niet) een kind gemaakt heeft met Nicky Sixx. Toch hoor je ook dingen die de lichtere kant van de band laten uitschijnen. Dan weer wat kitcherige poprock, dan meer radiogerichte rock zoals het geweldige ‘Soldier of Love’ (neen, niet van..) wat een echte eighties radiohit lijkt.

De toetsen krijgen meer dan voldoende ruimte en de klankbalans is gezien de akoestiek niet echt perfect maar dat valt te behelpen met wat rond te lopen en het beste plekje uit te zoeken.

Assia was zeker een verrassing voor mij, hier wil ik vroeg of laat wel een demo/cd of wat dan ook in huis halen. 

DSC_0367017.jpg

DSC_0430020.jpg

DSC_0314004.jpg

KINKOBRA is een Nederlandse band en paste wonderwel in de lijst van de geprogrammeerde bands. Ik zeg: wonderwel, want het kon echt alle kanten uit die namiddag in het fort.

Muzikaal leek het wat op post-grunge, melodieuze Soundgarden maar ook erg emo-minded zoals 30 Seconds from Mars. Of dit laatste een smet op de set bracht?

Ja en neen. Vooreerst moet ik stellen dat ik hier niet zo heel gek van ben. Pearl Jam en andere vroege 90’s ikonen kunnen mondjesmaat maar Kinkobra was tegelijk een anachronisme en beetje te bestudeerd. Imagogewijs dan. Maar!!!

DSC_0530003.jpg

DSC_0582016.jpg

Op de prestatie op zich, de presentatie en dies meer was werkelijk niets aan te merken – als je dit goedvind tenminste. Frontman Pascal Molenaar is van het expressieve type, wat wel goed is, maar teveel molenwieken lijkt me wat goedkoop connecteren met het publiek. En ik moet al helemaal niet hebben van de gebreide mutskes annex slordige baardgroei. Maar ik herhaal: goed op zich, sterk zelfs, maar niet mijn kopje thee.

DSC_0559008.jpg

DSC_0537005.jpg

DSC_0539006.jpg

STALLION mocht ook voor de tweede keer op rij acte de presence geven. We nemen het hen niet kwalijk dat zij tevens een ferme voet in de organisatie hebben, want dat was ook prima in orde.

Stallion komt qua stijl volledig op bekend terrein voor mij en vele van mijn leeftijdsgenoten. Heavy rock, hardrock met catchy refreinen, enkele mooie twin-gitaarstukjes stijl Thin Lizzy, een beresterke frontman en een vette ritmesectie.

Daar voeg ik gelijk aan toe (ik moet me niet altijd sympathiek willen maken) dat het soms wel wat meer mocht scheuren qua gitaargeluid. Niet qua volume maar qua ja,…heavieness, dan maar.

Oerlid Rob Richter weet best waar hij mee bezig is, maar speelt soms nogal op veilig naar mijn mening. Wie hem eerder aan het werk zag, weet dat Rob eerder een man is om op de achtergrond zijn ding te doen maar volgens mij kan hij zijn stem – gitaar dus - zwaarder laten klinken en hiermee letterlijk het totaalgeluid van de band nog meer de hoogte injagen.

DSC_0745015.jpg

DSC_0694007.jpg

DSC_0865043.jpg

Ja, Oliver Wright dan. Deze Engelstalige (behoorlijk tweetalig als het moet) zanger/gitarist weet de band wel te verkopen. Met zijn Angelsaksische flair geeft hij er een natuurlijke internationale zwier aan. Zo zitten de (bind) teksten honderd procent qua frasering en uitspraak, wat iets is waar andere bands te vaak hakken over de sloot als voldoende hanteren.

Bovendien – en zeker niet minder belangrijk is dat hij een weliswaar beperkte maar wel ‘vintage’ classic rockstem heeft en dat is een ware zegen voor de band. Geen te hoge uithalen of zo maar ver boven het gemiddelde. Zijn presentatie is haast professioneel en de interactie met het publiek als met de rest van de band (Glenn De Wit op bas en Guy Billiard, drums) verloopt vlot.

Prima optreden dus voor deze te bescheiden band. 

DSC_0778023.jpg

DSC_0767020.jpg

DSC_0851041.jpg

DAKRYA. Neen. Voor mij hoefde het niet. Goed, dit is mijn blog en ben geen broodschrijver, dus ik stel hier dat ik dit helemaal niets vond. Maar dat is een kwestie van ‘goesting’. Ik moet ook vaststellen dat ik niet echt alleen was wat dit betreft. Was dit een brug te ver? Ja en neen.

Na enkele songs leek de ruimte even leeg te gaan lopen. Gelukkig werd dit gecompenseerd door nietsvermoedende nieuwkomers.

Ik vind het echt tof dat Rockfort een extreme – en in dit geval een ‘Theatrical metalband’ engageert; we zijn niet vies van een uitdaging, maar dan had ik liever een black of gothic band gehad. Voor mij was dit snel bekeken, dwz na enkele songs.

Ik was net de jongens van Andromeda gaan begroeten & shit toen het Griekse Dakrya aan zijn set begon. Ik kwam dus al gelijk terecht in een chaos van stemmen – die ik niet leuk vond – en melodieën die mij de wenkbrauwen deden fronsen.

DSC_0926007.jpg

DSC_0936011.jpg

 

Ergens moet daar een publiek voor zijn en aanvankelijk wou ik er wel in meegaan, net zoals ik vroeger al deed met stijlgenoten Diablo Swing Orchestra, maar ik kon er echt niet inkomen.

Ik denk dat die enkele toeschouwers vooral bleven staan omdat ze benieuwd waren naar de expressieve zangeressen, die misschien wel goed waren in wat ze deden maar ik had er echt problemen mee. Hun cabaretachtige act en marionettendansjes irriteerden meer dan dat ze me boeiden.

Het zou niet correct zijn om de band hier af te breken, ik vond deze eend een beetje te vreemd in deze bijt om er een oordeel over te geven, vandaar. 

DSC_0948016.jpg

DSC_1000023.jpg

DSC_0938012.jpg

AFTER ALL. Ik heb het hier recentelijk nog geschreven: ik ben historisch gezien nooit een echte thrasher geweest. Maar ik ben nog nooit zo thrash-minded geweest als de laatste maanden.

After All had ik al eens gezien en de laatste keer in de Lotto als support van Judas Priest was geen onverdeeld succes. Dit laatste was vooral aan het geluid en de grootte van de zaal te danken.

Wat de band op Rockfort neerzette voor een – nog steeds – beperk publiek was en ‘boenk op’. Het geluid was technisch gezien ondertussen quasi perfect voor zover dat kon in deze ruimte.

Kwam daarbij de tomeloze energie van de band en er was vuurwerk. Dit was strak, had melodieuze passages en was zonder meer opwindend te noemen.

DSC_1056005.jpg

DSC_1082011.jpg

DSC_1085013.jpg

 

‘Dawn of the Enforcer’ heet het nieuwe album en dient in elke cd (of vinyl, jaja) rek te staan in metalminded Vlaanderen en omliggende straten.

Zelf ben ik ook nog in gebreke maar dat zal spoedig veranderen. Ik wil maar zeggen: dit was sterk, zeer sterk. Zanger Sammy Peleman is één brok dynamiet op het podium en daagt het publiek uit met zijn opzwepende act. Vocaal staat hij er volledig ook al mist (mist?) hij de growl van een Chuck Billy, maar dat is dan weer een andere categorie. Sammy hanteert veelal een clean geluid en gaat liever in de gecontroleerde hoogte dan te gaan brullen, wat het melodieuze facet dan weer ten goede komt. Ik vond dit echt geweldig goed. (punt)

De gitaartandem van Dries Vandamme en Christophe Depree (moet er nog iemand aan Fear Factory denken?) loopt gesmeerd, net zoals de rest van de band.

After All doet op zich niet echt verrassende dingen maar swingt als de neten en levert met elke song of riff een vuistslag in het gelaat van het publiek dat ondertussen al wél tot aan het podium dierf komen.

Fantastisch optreden! 

DSC_1063007.jpg

DSC_1219040.jpg

DSC_1161024.jpg

DSC_1213038.jpg

Het kon nu echt niet meer stuk want de geweldige maar jammer genoeg relatief onbekende/onbeminde Zweedse progressieve metalband ANDROMEDA ging deze avond afsluiten. En ja, wat deze sympathieke jongens afleverden was niet minder dan fenomenaal en laten we er van uitgaan dat dit een doorsnee optreden was.

Hun live dvd mag dan wel zijn opgenomen in ruimere – lees betere – omstandigheden, wat zij in de gang van Fort 8 afleverden blies mij van mijn sokken.

Vooreerst: ik vond het al op zijn minst een gewaagde keuze om een niet zo voor de hand liggende band als headliner op de affiche te zetten.

DSC_1244006.jpg

DSC_1257010.jpg

DSC_1306024.jpg

 

Progmetal mag dan al bloeien als nooit tevoren, het blijft een niche waarin zowel muzieknerds, muzikanten met hoge ambities en muziektechneuten mekaar vinden. Voor de hand liggend is het nooit. Riskante maar excellente keuze dus voor ondergetekende want Tarkus is er vooral gek van.

Met een beetje vertraging betrad de band rond 1030 het podium om van start te gaan met ‘The Words Unspoken’ gevolgd door het heavy ‘Antidote’ van de nieuwe cd ‘Manifest Tyranny’. Geen gemakkelijke kost maar instrumentaal zo verbluffend dat ik als aan de grond genageld stond.

Het oudere ‘Inner Circle’ van ‘Chimera’ deed me kippenvel krijgen.

Naast het gitaarwerk van Johan Reinholdz en het virtuoze baswerk van nieuwkomer Linus Abrahamson, dragen ook de toetsen van Martin Hedin aardig bij tot het wonderlijke kluwen van extravaganza welke de basis vormt voor de zang van David Fremberg. We vermelden hier tussen de regels ook graag dat de keyboards werden uitgeleend door onze eigen trots Beyond The Labyrinth – deze vermelding is graag gedaan.

DSC_1345034.jpg

DSC_1389052.jpg

DSC_1317027.jpg

DSC_1428073.jpg

DSC_1466089.jpg

 

Nu is Fremberg zeker geen topzanger maar op zich past hij als gegoten bij de band, hij is ook een van de stichtende leden. Het is ook eens leuk om een zanger te zien die zijn plaats kent en zijn collega’s ruimte voor aandacht laat. Net zoals de andere bandleden levert hij een herkenbare bijdrage om zich dan in het decor terug te trekken.

Zo is geen enkel bandlid schuldig aan egotripperij of parmhartig gedrag en draagt iedereen evenveel bij aan het Andromeda geluid.

‘Survival of the Richest’ – geweldige actuele titel van een zeer maatschappijkritisch album – gaf even een rustpunt en ontplooide al zijn moois en dramatisch middels de prachtige zanglijnen.

En zo ging het maar door. De gitaarsoli toetsencapriolen waren aan mekaar gewaagd.

DSC_1287017.jpg

DSC_1426072.jpg

*  *  *  *  *  *  *  *

 

Maar dan stopt het verhaal een beetje plots voor Tarkus. (duh?)

Gezien ik de volgende morgen ontieglijk vroeg de hort op moest om een mooi reisje te ondernemen, diende ik enkele afspraken – vooral met mezelf – na te komen. Maakt dat ik – naar ik vermoed – de laatste twee/drie songs heb moeten missen.

Om dit alsnog te compenseren vergreep ik me toch nog aan een exemplaar van hun live dvd. En geloof me: daar heb ik nog geen spijt van!

13:44 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.