30-10-12

MFVF X, 21/10 Wieze Pt2

 

epica,mfvf,diabulus in musica,meden agan,trillium,xandria,trail of tears

 

Het Vlaamse VALKYRE was de eerste band van de dag en wist me ook te bekoren. Met hun meer symfonische aanpak lieten zij een sterk melodieus geluid horen.

VAL 13327.jpg

VAL 05323.jpg

NOVEMBER-7 uit Zwitserland was dan weer iets heel anders. Ik had geen idee wat de band zou brengen, mijn voorbereiding dit jaar was dan ook beneden alle niveau.

Na een nummer hoorde ik al van waar de wind kwam; November-7 leunt erg aan bij Lacuna Coil wat maakt dat het geluid nogal erg mechanisch klonk en de songs een industrial karakter hadden. Toch vond ik dit beter dan hun Italiaanse evenknie.

NOV 06288.jpg

NOV 11291.jpg

NOV 16293.jpg

Wederom uit Griekenland is het bijzondere MEDEN AGAN. Niet dat hun songs mij blijven achtervolgen, maar de opvallende aanwezigheid van zangeres Iliana Tsakiraki maakt de band tot wat hij is.

Zij was zeker niet de strafste zangeres van de affiche maar had wel het meeste drama met zich meegebracht en dat bedoel ik niet om te lachen. Ze was zo goed!

Het feit dat zij niet als een jong veulen kon rondhuppelen, compenseerde zij meer dan genoeg met haar mimiek en handgebaren. Daarenboven was zij duidelijk onder de indruk van de respons van het publiek. Haar breekbare soprano stem klonk soms wat onzeker maar alles werd met overtuiging gebracht.

Klein hoogtepuntje wanneer Maxi Nil van Visions Of Atlantis en Karolina Pacan van Skeptical Minds mee op het podium kwamen om samen ‘Somewhere’ van Within Temptation te brengen. Meer dan een aangename verrassing!

MFVF X pt2 251183.jpg

MFVF X pt2 258186.jpg

MFVF X pt2 319195.jpg

69 CHAMBERS was het povere eendje in de bijt. Ik herinner me hun vorige optreden en dat was met meer volk op het podium. Que performance maakte dat wel wat verschil, zowel muzikaal als, ja, euh, visueel dus. Nu ging alle aandacht naar bassiste Maddy. Ja, hoe zou dat komen? Door haar frivole outfit misschien? Mij kon het zeker niet boeien. Of toch niet lang, eerlijk gezegd.

Deze Zwitsers klonken mij veel te Brits naar mijn goesting. Met een mengeling van punkrock/rockabilly/hardrock klonk het nogal aan de magere kant tussen alle bombast en symfonische klanken van de rest van de affiche.

Nu mag en kan dit voor mij wel, we leren altijd bij maar geen enkele band is zo slecht dat je er niet van kan weglopen. Perfecte timing om de inwendige mens wat te gaan verstevigen.

MFVF X pt2 401199.jpg

 

TRILLIUM! Of beter: Amanda Somerville! Laten we eerlijk zijn: het maakt toch geen reet uit wie er in de band zit, het gaat hem toch enkel maar over Amanda.

Miss Somerville kennen ‘we’ allemaal als de muze van Simone Simons en vaste waarde in het productiehuis van Sasha Paeth (Kamelot, Rhapsody,…).  Zo bracht zij even geleden nog de Amerikaans  tour van Epica tot een goed einde en is zij een graag gehoorde gast op tal van (power)metalcd’s.

MFVF X pt2 430201.jpg

MFVF X pt2 468205.jpg

Trillium is haar eigenste band en met een nogal eigenzinnige cd op zak is zij nu ook regelmatig de baan op. Het schielijk overlijden van hun toetsenist werd even gevoelig aangeraakt en een gastoptreden van Sander Gommans (After Forever) maakte het optreden persoonlijk en boeiend, zowel voor haar als voor ons. Ik voelde me soms echt bij het nekvel gegrepen.

Amanda verstaat de kunst om haar nummers van de nodige dramatiek te voorzien. Haar mimiek en vocale acrobatiek maakten dat sommige nummers bijna over the top gingen, maar dat is juist het bijzondere aan deze geweldige zangeres. Het heeft veel te lang geduurd eer deze dame haar rechtmatige plaats innam. Zij mag voor mijn part elk jaar op de affiche staan.

MFVF X pt2 488211.jpg

MFVF X pt2 489212.jpg

SARAH JEZEBEL DEVA was trok bijzonder weinig publiek naar het podium. Ik telde amper tien rijen fans, de rest leek maar wat te lummelen, de bar of de merchandise stands te bezoeken. Zelf kan deze toch een beetje richtingloze muziek mij ook niet echt boeien.

TRAIL OF TEARS trok dan weer terug mijn aandacht, en nog geen beetje. Vanaf nu diende ik mijn post een beetje te consolideren, wat niet echt gemakkelijk was.

Ik begon op de tweede rij, maar door een samenloop van ‘al te vriendelijk’ te zijn en anderen uit het oog te verliezen stond ik na ene half uurtje op de vijfde rij. Enfin, het beste er van maken dan maar.

Het Noorse TRAIL OF TEARS hoeft zich niet meer te bewijzen en dat uitte zich ook in de opkomst.  Zowel zanger Ronny Thorsen als zangeres Cathine Paulsen gaven echt alles om van dit uurtje een onvergetelijke ervaring te maken. Zo zat ‘Storm at Will’ al vrij vroeg in de set en kregen we minstens een nieuw nummer van de nog uit te brengen nieuwe cd.

Ik vond Cathrine ook veel beter uit de verf komen dan bij vorige passages.  Ik volg de band nog maar een jaar of twee maar kijk nu toch al uit naar nieuw werk.

MFVF X pt2 657236.jpg

MFVF X pt2 627232.jpg

MFVF X pt2 684241.jpg

MFVF X pt2 689242.jpg

DIABULUS IN MUSICA mocht voor de derde keer op rij aantreden. Met een tweede cd op zak en de nodige promo van het platenlabel, verdiende de band zeker deze plaats op de affiche.

Zangeres Zuberoa Aznárez is zeker nog meer gegroeid dan bij de vorige passage. Drie jaar geleden oogde ze nog als een non, nu was de look scherp en overdacht. Maar natuurlijk tellen de vocale kwaliteiten bij een show het meest.

Op dat vlak heeft ze altijd goed gescoord. Tussen de zware concurrentie kon ze zeker overeind blijven, maar, en dat is toch wel belangrijk, de band op zich staat dan ook als een huis. Met een kwartet koorzangers, een toetsenwizard en een vette ritmesectie klonk Diabulus in Musica behoorlijk heavy. Het intieme duet met de bassist op akoestische gitaar deed de hal verstommen.

De twee cd’s werden aangesproken en bij momenten ging het er erg fel aan toe, zeker door de solo uitstap van bandleider Gorka. Vroeger leek het of de band zo erg ‘Epica’ wou zijn, maar ondertussen hebben ze zeker voor een eigen geluid gezorgd.

MFVF X pt2 738251.jpg

MFVF X pt2 740252.jpg

MFVF X pt2 822259.jpg

MFVF X pt2 863266.jpg

MFVF X pt2 904273.jpg

XANDRIA mocht op een vorige editie nog spelen in de vroege uurtjes. Dat vond ik al wat raar omdat ze met ‘India’ en ‘Ravenheart’ toch sterke cd’s uit hebben. Het was blijkbaar wachten op de meest recente worp ‘Neverworld’s End’ om duidelijk te maken dat de band echt bij de groten in het genre hoort. Deze cd blies mij dan ook van mijn sokken.

Manuela Kraller is de zoveelste zangeres in de band maar gaat toch ook al even mee. Getooid in een frisse ‘tutu’ en hippe leggings (en nog van alles natuurlijk) oogde ze fris en dynamisch. Het hele optreden was dan ook een schot in de roos.

Met een rijke selectie uit het nieuwe album en enkele oudere nummers was dit het zoveelste hoogtepunt van de dag. Even stil werd het met het aangrijpende ‘A Thousand Letters’, een song gebaseerd op brieven van haar grootouders. Emotioneel en muzikaal boeiend.

Uitsmijter ‘Ravenheart’ deed het publiek uit het dak gaan. Het is dát refrein dat nu nog blijft hangen en ik ken het nummer al jaren. Een echte klassieker dus. En eerlijk: Manuela doet de originele studioversie vergeten, evenals haar voorgangsters. Grandioze finale!

MFVF X pt2 943276.jpg

MFVF X pt2 982283.jpg

MFVF X pt2 1002129.jpg

MFVF X pt2 1019131.jpg

EPICA. Ja, wat moeten we hier nog over zeggen?

Epica speelde voor de achtste keer op het tienjarige festival en deed dat weer met de nodige grandeur. Als deze band dan toch echt een vaste klant is geworden, kunnen ze ook maar beter uitpakken met alles wat ze in huis hebben. En daar wringt het nu net om.

Epica is zonder twijfel de grootste – en meest consistente band in het genre, daar ben ik het volledig mee eens. Tegelijk zitten ze aan hun plafond qua kunnen, denk ik dan. Ik ben niet razend enthousiast over hun laatste cd én live wordt het stilaan wat voorspelbaar omdat er zoveel publieksfavoriete songs zijn die ze dan ook allemaal spelen.

MFVF X Pt2 2 001135.jpg

MFVF X Pt2 2 016136.jpg

MFVF X Pt2 2 059141.jpg

MFVF X Pt2 2 068143.jpg

Maar versta me niet verkeerd: Epica leverde een absolute top show af en bevestigd toch weer telkens opnieuw dat er geen in hun buurt kunnen komen. Alleen, ja, twee keer per jaar Epica maakt het toch wat minder spannend.

Leuk dat ze van ‘The Phantom Agony’ een feesteditie brachten – het nummer swingde in het midden even een beetje te veel. Voorzien van een hoop pyrotechniek, rookpluimen en een confettistorm als apotheose, was Epica zeker een waardige afsluiter van deze tiende editie. Maar eerlijk: waarom had het niet eens Within Temptation kunnen zijn? Al was het maar voor de verandering.

Toch ook nog bijzonder veel complimenten voor alle uitzonderlijk positieve elementen op dit festival.

Zo is dit een van de meest relaxe festivals die ik ken, is het geluid haast perfect, zowel qua volume als qua balans. De zaal is ruim, het podium zeer breed en de toiletten kraaknet. Daarenboven was er dit jaar een uitbreiding van de eettenten buiten de hal, wat niet alleen het aanbod ten goede kwam maar tevens grote kwamiteit bood.

Kortom, dit festival mag voor mij toch nog even blijven duren. Al stel ik me daar gelijk de vraag bij of de hype van FFB's niet over zijn hoogtepunt is.

MFVF X Pt2 2 209161.jpg

MFVF X Pt2 2 222162.jpg

MFVF X Pt2 2 225163.jpg

MFVF X Pt2 2 239165.jpg

MFVF X Pt2 2 566181.jpg

 

21:18 Gepost in Muziek | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.